logo

fb youtube rss

Σύνδεση

"Βρέθηκε στα σκαλιά του σπιτιού μου, κάτω από την πόρτα. Ο επιστολογράφος είναι άγνωστος. Στο φάκελο έγραφε απλά: "Δεν έχει σημασία ποιος είμαι, ούτε το θνητό μου όνομα. Για σας είμαι ο καινούργιος Θεός, εσείς είστε το πιο σιχαμένο μέρος του χυλού απ' τον οποίο τρεφόμαστε." Είναι γραμμές ιδιαίτερες. Νομίζω ότι θα έπρεπε να τις διαβάσουμε.

"Για εσάς που αυτοαποκαλείστε 'Έλληνες'.

Αυτό το γράμμα είναι αφιερωμένο στη δική μου ικανοποίηση όταν σας βλέπω να σέρνεστε και να υποφέρετε από τη γελοία διάθεση αυτομαστίγωσης που σας χαρακτηρίζει. Είναι ένα γράμμα αφιερωμένο στη δική μου χαρά καθώς σας βλέπω να βυθίζεστε στην ψύχωση μιας 'βαριάς κληρονομιάς', αναμασώντας ιστορίες για τους ένδοξους προγόνους με τους οποίους υποτίθεται ότι έχετε συγγένεια.

Πιστεύετε ότι υπάρχουν άγκυρες που σας συνδέουν με το χτες; Μόνο αυτό θα σας πω.

Αν κάποιος από τους προγόνους σας μπορούσε να βρεθεί εδώ αυτή τη στιγμή - δεν λέω για τους 'ήρωες' της αρχαιότητας αλλά για όσους υπήρξαν σε αυτή τη χώρα πριν λίγες γενιές - το μόνο που θα έκανε θα ήταν να σας φτύσει. Δειλοί, ευθυνόφοβοι, μικρόνοοι συμφεροντολόγοι, φοβισμένοι ραγιάδες που μοναδικό τους όραμα έχουν να βολέψουν το παιδί τους σ' ένα κομματικό γραφείο, σε μια θεσούλα του Δημόσιου.

Ποια ελπίδα μπορεί να έχει ένα ανώνυμο και θλιβερό συνονθύλευμα όπως εσείς;

Άλλοι λαοί που είχαν πολύ λιγότερα πράγματα να προσφέρουν, πολέμησαν για τις μνήμες τους. Εσείς, σαν κουτοπόνηροι γύφτοι, που κοιτάνε μόνο πόσα χωράει η χούφτα τους, αφήσατε το παρελθόν σας να γίνει στάχτη, ασβέστης και κλεμμένα αγάλματα.

Είσαστε καταπιεσμένα ανθρωπάρια που εφευρίσκουν διαρκώς εχθρούς, χωρίς να κάνουν κάτι για να τους αντιμετωπίσουν. Κομπλεξικοί, καχύποπτοι, απατεώνες, είρωνες, εξυπνάκηδες, ξερόλες, καραγκιόζηδες που στριφογυρνούν μες τη μιζέρια τους σαν τα ποντίκια που όταν νοιώθουν το αδιέξοδο τρώνε το ένα το άλλο.

Η αλληλοσφαγή και η διχόνοια υπήρχαν πάντα μες τα κύτταρα σας. Ακόμα και τότε που η Φυλή σας βρίσκονταν στο κέντρο του κόσμου, δεν υπήρξε πολιτικός, στρατηγός, φιλόσοφος ή θεατρικός συγγραφέας που να μην τελείωσε τη ζωή του στη φυλακή ή στην εξορία. Αν κάποτε υπήρχε ελπίδα, την κομματιάσατε με τα χέρια σας. Αν υπήρχε μέλλον, το καταβροχθίσατε, γιατί το παραφουσκωμένο 'εγώ' σας ήθελε πάντα να βρίσκεται πιο ψηλά από το 'εμείς'.

Ποτέ δεν καταλάβατε την ιερότητα της γης σας. Βάζετε φωτιές στα Δάση, μολύνετε τα ποτάμια, βρωμίζετε τις θάλασσες και πετάτε τα σκουπίδια στο δρόμο ή στην αυλή του διπλανού σας. Η ασχήμια, ο καταπιεσμένος θυμός, το μίσος και η προχειρότητα σας χαρακτηρίζει. Είσαστε ο δικαστής, ο κατήγορος και ο δήμιος των συνανθρώπων σας. Σπαταλάτε το χρόνο σας με το να ψάχνετε ή να εφευρίσκετε λάθη και αδυναμίες στους άλλους, χωρίζετε την πατρίδα σας σε χριστιανούς και αλλόθρησκους, κομμουνιστές ή φασίστες, πράσινους, μαύρους ή κόκκινους, ψάχνοντας πάντα, με κραυγές υστερίας και αρρωστημένα ξεσπάσματα, ένα θύμα για να ρίξετε το φταίξιμο.

Οι πολιτικοί σας ήταν πάντα επιλεγμένοι υπάλληλοι και διαχειριστές. Ρόλος τους, να διαβρώνουν το πνεύμα σας και να σας κρατάνε κοιμισμένους. Όσο για τους στρατιωτικούς ή τους δικαστές, κανένας δεν θα τολμούσε να αντισταθεί ξέροντας πως ολόκληρο το σώμα πίσω του όχι μόνο δεν θα τον στηρίξει αλλά θα τον εξοντώσει. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μέσα από εκβιασμούς, δωροδοκίες κι εξαναγκασμούς, μας ανήκουν όλοι. Δεν υπάρχει καμία πόρτα ή χαραμάδα όπου κάποιος θα μπορούσε να κρυφτεί.

Είστε δεμένοι χειροπόδαρα πάνω από την κουπαστή. Σας βυθίζουμε στο πέλαγος ή σας αφήνουμε για λίγο να αναπνεύσετε, έτσι ώστε να παρατείνουμε τη δική σας αβάσταχτη αγωνία και τη δική μας ευχαρίστηση. Σε αυτή τη χώρα-αποικία, που τόσο ηλίθια θεωρείτε δική σας, είμαστε εμείς που θα σας πούμε τι θα φυτέψετε, με ποιο τρόπο, πόσο και που. Είμαστε εμείς που θα σας πούμε πότε να θάψετε τα φρούτα σας για να μην πέσουν οι τιμές στην αγορά. Είμαστε εμείς που αποφασίσαμε να ξεριζώσετε τα αμπέλια σας, να καταστρέψετε τα καΐκια και να κόψετε τις ελιές σας με αντάλλαγμα ένα μικρό χαρτζιλίκι που θα σας το ξαναπάρουμε με τους φόρους.

Χρησιμοποιήσαμε τη φιλοσοφία, την τέχνη, την αρχιτεκτονική σας για να προσδώσουμε κύρος στα δικά μας επιτεύγματα. Προσαρμόσαμε τη γλώσσα και την ιστορία σας έτσι ώστε να εξυπηρετεί τα δικά μας συμφέροντα. Τώρα πια δεν σας χρειαζόμαστε.

Για μας δεν είστε καν σκουλήκια γιατί αυτά έχουν κάποια χρησιμότητα. Είστε τα σάπια απολιθώματα μιας ανθρωπότητας που ανήκει στο παρελθόν. Για λίγο ακόμα χρόνο θα βλέπετε τα παιδιά σας γκαρσόνια και δούλους. Ύστερα, θα σκορπιστούν στα πέρατα της οικουμένης και μέσα σε μια ή δύο γενιές θα έχουν ξεχάσει τη γλώσσα και την ιστορία τους. Σε αυτή τη χώρα θα υπάρχουν μόνο αλλόφυλοι μετανάστες που θα μιλάνε τις δικές τους γλώσσες, μια νέα, γκρίζα και δυστυχισμένη εργατιά. Τα βιβλία της ιστορίας θα ξαναγραφτούν από μας και σ' αυτά εσείς δεν θα υπάρχετε. Για λίγο θα είστε ένας μύθος κάποιου αρχαίου λαού που έζησε κάπου, αναμασώντας μέχρι τις τελευταίες του στιγμές κάποιες κενές ελπίδες για Σωτήρες, αγίους ή θεούς που θα έλθουν με διαστημόπλοια. Ύστερα θα χαθείτε στη χοάνη της Μνήμης, σαν να μην υπήρξατε ποτέ.

Όπως σας είπα, γράφω αυτές τις γραμμές γιατί μου προξενεί ευχαρίστηση η γλυκιά αίσθηση της ανημποριάς και της απελπισίας. Κι αν νοιώθετε τα λόγια μου σαν γροθιά στο στομάχι ακόμα καλύτερα. Γιατί, τώρα πια, δεν υπάρχει τίποτα που μπορείτε να κάνετε.

Αν θέλετε να δείτε το μέλλον, φαντασθείτε τη μπότα μου πάνω στο πρόσωπο σας. Τη μπότα μου και τη λάσπη στην οποία βυθίζεστε. Μονάχα αυτό....
τα σχολια δικα σας....