logo

fb youtube rss

Σύνδεση


Θεός ή Αιτιότητα; Ο πόλεμος συνεχίζεται!

Του Μ. Καλόπουλου

__
Δεν υπάρχει απλοϊκότερη σκέψη απ’ το να βλέπεις έναν "θεό" πίσω απ’ οτιδήποτε συμβαίνει γύρω σου. Η θρησκευτική όμως σκέψη ξεκίνησε με την μέγιστη αυτή απλούστευση.

Βέβαια η αρχική αυτή προσέγγιση του "θείου" δεν ήταν εντελώς λάθος! Η λέξη "θεός" αν δεχθούμε ότι προέρχεται εκ του «θέω», που κατά το λεξικό Σουΐδα σημαίνει τρέχω, φαίνεται να μας παραπέμπει σε μια μακρινή εποχή της ανθρώπινης ιστορίας, στην πρωτογένεση δηλαδή της λέξεως, τότε που οτιδήποτε ξεπερνούσε την ερμηνευτική δυνατότητα της ανθρώπινης νοημοσύνης, η ταχύτητα, η ξεχωριστή ορμή και γενικότερα η ασυνήθιστη δύναμη... εύκολα ονομαζόταν Θεός!

Πίσω λοιπόν από κάθε εξαιρετικό συμβάν, υπήρχε πράγματι κάποιος "θεός", μια ιδιαίτερη δηλαδή "δύναμη" που προκαλούσε δέος στον πρωτοσκεπτόμενο άνθρωπο. Η εξαιρετικά ηχητική συγγένεια της λέξεως «Θεός» και «Δέος» ή ακόμα και «Δίας» δεν φαίνεται να είναι τυχαία! Οτιδήποτε συντελείτο, δηλαδή "έτρεχε" με ασυνήθιστη ταχύτητα και δύναμη, είχε κάτι θεϊκό, ή ήταν και το ίδιο ένας μικρός ή μεγάλος θεός!

Αρχικά οι απλοϊκοί εκείνοι άνθρωποι, απέδιδαν τις διαφορετικές καταστάσεις σε διαφορετικούς θεούς, ενώ σε άλλη παραλλαγή, αρκούσαν οι διαφορετικές διαθέσεις του ιδίου θεού, για να εξηγηθεί η πολυμορφία των καταστάσεων. Δεν ήταν μάλιστα λίγες οι φορές, που κάποια ανεξήγητα συμβάντα, δεν ήταν μόνο θαυμαστά, αλλά συχνά όπως π.χ. σεισμοί, λιμοί και κατακλυσμοί, που έσπερναν τον θάνατο σε αναρίθμητους ανθρώπων, ανάγκαζαν τους ανθρώπους να δουν σ’ αυτά έναν θεϊκό θυμό (θεομηνία). Μέχρι σήμερα άλλωστε, η ανθρωπινή απλοϊκότητα δέχεται πως μόνο ένας θεός, δικαιούται να έχει τέτοια εξουσιαστική δύναμη πάνω στην ζωή των ανθρώπων!

Σύντομα γεννήθηκε η πίστη πως η ανθρώπινη κακοήθεια, ήταν μια καλή δικαιολογία του θεϊκού αυτού θυμού! Μια τέτοια ενδιαφέρουσα περίπτωσης, βρίσκουμε στο αρχαιότερο ελληνικό σύγγραμμα των ομηρικών επών, όπου διαβάζουμε ποιες δικαιολογίες επικαλείται ο Αγαμέμνονας αφού καταχράστηκε τα δώρα του Αχιλλέα: «Εγώ δεν είμαι βέβαια ο αίτιος για αυτό, αλλά ο Δίας και η Μοίρα και η Ερινύς, επειδή στο μυαλό μου έβαλαν αγρία πλάνη (Άτη) την ημέρα που ο ίδιος εγώ πήρα το βραβείο (την Χρυσηίδα) του Αχιλλέα. Μα τι μπορούσα να κάνω εγώ αφού ο θεός είναι που τα ορίζει αυτά. Η Πλάνη (Άτη) είναι πρεσβυτέρα του κόρη του Διος, που όλους τους τυφλώνει. Τα πόδια της είναι απαλά και δεν αγγίζει το έδαφος, μόνο πάνω στα κεφάλια των ανδρών βαδίζει σκοτίζοντάς τους, τουλάχιστον τον έναν απ’ τους δυο στα δίχτυα της τον πιάνει» Ιλιάδα Τ 86.

Λίγο αργότερα δια χειρός Ομήρου, ο Αχιλλέας χαρακτηρίζει ανόητες τις δικαιολογίες του Αγαμέμνονα λέγοντας: «δεν είναι σωστό να φλυαρούμε[1] τώρα εδώ μένοντα χάνοντας τον καιρό μας». Ιλιάδα Τ 149.

Παρόμοιες θεολογικές εξηγήσεις, παρέσυραν την ανθρώπινη συμπεριφορά πολύ μακρύτερα απ' τις απλές δικαιολογίες, δημιουργώντας εσφαλμένε πρότυπα συμπεριφοράς και ιδανικά. Γύρω απ’ τις θεοκεντρικές αυτές ερμηνείες του κόσμου, εμφανίσθηκε ένα νέφος ανθρώπων, που με τον τρόπο τους, τιμούσαν τις παραμυθολογίες αυτές, ερμηνεύοντας τις υποτιθέμενες θεϊκές διαθέσεις! Γέμισαν λοιπόν οι ανθρώπινες κοινωνίες, από θεόβουλους, θεομάντεις, θεογνώστες, θεόπτες, θεοειδείς, θεόπνευστους, θεολόγους! Σαν τα μανιτάρια εμφανίσθηκαν οι διαφοροι θεόπιστοι, θεόπλουτοι, θεοπρεπείς, θεοπρόβλητοι, θεοσεβείς, θεόσοφοι, θεοτίμητοι, θεογενείς, θεότοκοι, θεοτραφείς, θεοφιλείς, θεοφόροι, θεόφρονες, θεόχριστοι, θεόφοβοι... αθεόφοβοι, θεουργοί, και θεοκάπηλοι.

Ο αγώνας του ανθρώπου να δει να εκτιμήσει και να υπολογίσει σωστά τις θαυμαστές δυνάμεις γύρω και πίσω από τα εντυπωσιακά γεγονότα της ζωής του, αν και απόλυτα αναγκαίος και ιερός, παραπλανημένος απ’ τις φαντασιογενείς θεολογίες, οδηγούσε όχι στην επίγνωση της φυσικής ή πραγματικής αιτιότητας, αλλά στις θρησκευτικές φαντασιώσεις, στους ανθρωπομορφικούς θεούς και τελικά στον ελεεινό λάκκο της δεισιδαιμονίας.

Τι είναι όμως τελικά η δεισιδαιμονία;

Πρέπει εδώ να τιμηθεί ο Πλούταρχος, ο πρώτος που επιχείρησε να απαντήσει σε σχετικό του σύγγραμμα με τίτλο: «περί δεισιδαιμονίας». Ας δούμε μια μικρή περίληψη των τοποθετήσεών του:

«Είναι λοιπόν (λέει ο Πλούταρχος) η δεισιδαιμονία πίστη γεμάτη πάθος και φόβο που καταρρακώνει και εξευτελίζει τον άνθρωπο, που ενώ πιστεύει στον θεό νομίζει ότι αυτός μπορεί να είναι βλαπτικός και κάνει τους ανθρώπους να πονούν... ο δεισιδαίμον λοιπόν αποδίδει στο θείο ιδιότητες κακές... όποιος όμως φοβάται τους θεούς, φοβάται τα πάντα, την γη, τη θάλασσα, τον ουρανό, το σκοτάδι, το φως, την σιωπή, τα όνειρα...»

Οι Έλληνες που μάθαμε τα κακά απ’ τους βαρβάρους, ορθά και δίκαια πρέπει να προσευχόμενα στους θεούς και όχι να κοιτάμε την γλωσσά και τα σπλάχνα του σφαχτού αν είναι καθαρά, ενώ δεν προσέχουμε την δική μας γλώσσα...

Ο Ηράκλειος έλεγε: οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν τον κόσμο κοινό, ενώ όσοι "κοιμούνται" ο καθένας ζει στον δικό του κόσμο. Στον δεισιδαίμονα δεν υπάρχει "κοινός κόσμος" (κοινά αποδεκτός κόσμος) γιατί ουτε όταν είναι ξύπνιος χρησιμοποίει την νοημοσύνη του, ουτε όταν κοιμάται απαλλάσσεται της ταραχής, αλλά ο λογισμός του ονειροβατεί και μόνιμος ο φόβος είναι μέσα του»

Για όλους τους ανθρώπους το τέλος της ζωής είναι ο θάνατος, στη δε δεισιδαιμονία ουτ’ αυτός βάζει τέλος, αλλά κάνει τον φόβο να συνεχίζεται και μετά θάνατον, φοβούμενος ότι απ’ τους κακούς αθανάτους (θεούς) θα υποστεί αιωνία βάσανα. Νομίζουν ότι με τον θάνατο ανοίγει ο Άδης τις πύλες του, όπου ποταμοί πυρός ανακατεμένοι με τα νερά της Στυγός και σκοτάδι ψηλαφιστό παντού και πολυφάνταστα είδωλα βγάζουν φοβέρες κραυγές, δικαστές και κολαστές και χάσματα και βάραθρα μυρίων δεινών γεμάτα (τον) περιμένουν. Έτσι η άτυχη δεισιδαιμονία, προσπαθώντας να απαλλαγεί από κάθε τι φοβερό, σε κάθε είδους φόβο και τρόμο ξεπέφτει... η δεισιδαιμονία είναι οδυνηρή διαταραχή και υποδούλωση»

Αξιαγάπητος ο Πλούταρχος και βαθύς γνώστης της ανθρώπινης συμπεριφοράς καυτηριάζει πράγματα, που μέχρι σήμερα δυστυχώς εξακολουθούν να συμβαίνουν!

Συνεχίζει λοιπόν λέγοντας: «Εκτός απ’ όλα αυτά, οι δεισιδαίμονες πιστεύουν τους χαλκουργούς και τους λιθοξόους και τους κηροπλάστες, (την θεοκεντρική δηλαδή συντεχνία) που κάνουν ανθρωπόμορφους θεούς και στην συνέχεια τους προσκυνούν... φοβούνται τους θεούς αλλά σ’ αυτούς καταφεύγουν για βοήθεια... για τον δεισιδαίμονα κάθε αδιαθεσία σώματος, χαμός περιουσίας, θάνατος παιδιών, και δυσμενείς εξελίξεις ή πληγές, είναι λέει θεού ή προσβολές κάποιου κακού δαίμονα. Για κάθε δυστυχία, πάθη χαλεπά και δυσαπάλλακτα, λύπες, φόβους και ταραχές, δεν ευθύνεται ούτε η κακή του τύχη, ούτε αυτός ο ίδιος, αλλά πάντων τον θεόν αιτιάται».

Η αναζήτηση της αιτιότητας λοιπόν παραμερίζεται απο την θεότητα, στην οποία ο πιστός αποδίδει τα πάντα. Ο σύγχρονος ορισμός της δεισιδαιμονίας είναι: «κλίσης προς θεμελίωση πίστεως επί ζητημάτων μη διασαφηθέντων έτι υπό των φυσικών νόμων». Δεν διαφέρει και πολύ απ' αυτόν του Πλουτάρχου που επιμένει: «είναι δε δεισιδαιμονία πάθος εκ λόγου ψεύδους εγγεγενημένον» Περί δεισιδαιμονίας 165 C.6

 Συνεχίζοντας ο Πλούταρχος την περιγραφή του δεισιδαίμονος γράφει καταλήγοντας: «Δεν τολμά να ζητήσει βοήθεια, ουτε ψάχνει για γιατρειά μην τυχόν και βρεθεί θεομάχος, και κολαζόμενος αντισταθεί στο θεϊκό θέλημα. Όταν αρρωσταίνει διώχνει τον γιατρό, και στενοχωρημένος κλείνει την πόρτα στον σοφό, λέγοντας αφήστε με να πληρώσω για τις αμαρτίες μου, γιατί από τους θεούς αλλά και απ’ τους δαίμονες είμαι καταφρονημένος... φοβερό είναι το σκοτάδι της δεισιδαιμονίας {δεινόν το της δεισιδαιμονίας σκότος} που πέφτει πάνω στον άνθρωπο και τον τυφλώνει, και μάλιστα ακριβώς τότε που του χρειάζεται η λογική σκέψη…

Της δεισιδαιμονίας έργα και πάθη καταγέλαστα, λόγοι, κινήματα, γοητείες, μαγείες, ιεροί κολασμοί, καθαρμοί και αγνείες. Θα ήταν καλύτερα άθεοι να ήταν οι Γαλάτες και οι Σκύθες, παρά να πιστεύουν σε θεούς που ευχαρίστιουνται σε ανθρωποθυσίες... θ’ πρεπε ν’ ακούσουν τον Εμπεδοκλή που είπε: Τι ανοησία φοβερή, πατέρας ευσεβής να σφάζει το παιδί του. Όμως αυτοί θυσιάζουν τα παιδιά τους κι αν τύχει και δεν έχουν δικά τους αγοράζουν απ’ τους φτωχούς και τα θυσιάζουν σαν αρνιά και περιστέρια μπροστά στην μητέρα, που σύμφωνα με το έθιμο δεν πρέπει ουτε να δακρύσει (!!!) αλλ’ αν δακρύσει και φωνάξει τότε χτυπούν τύμπανα για να σβήσουν τις κραυγές της». Πλούταρχος περί δεισιδαιμονίας.

 Και τι δεν υποχρεώθηκαν να κάνουν οι λαοί, για να εξευμενίσουν τους "θεούς" καθ’ υπόδειξη των αισχρά ψευδόμενων ιερατείων! Ο αρχέγονος άνθρωπος, αν και εξήντλησε όλη του την κριτική δύναμη, δεν μπόρεσε να φτάσει στην ρίζα των εξηγήσεων. Η τάση του ανθρώπου να εξηγεί πράγματα ανώτερα της διανοητικής του ικανότητας, με χονδροειδείς παρομοιώσεις και εικόνες, ήταν η γενεσιουργός διαδικασία της δεισιδαιμονίας. Αυτό συχνά απομάκρυνε τον άνθρωπο από την αναζήτηση της αιτιότητας των φυσικών φαινομένων παρά τον διευκόλυνε.

Ένα τέτοιο θύμα της ίδιας του της δεισιδαιμονίας του, ήταν ο στρατηγός Νικίας που ανέβαλλε μια ευκαιρία επίθεσης, επειδή ξαφνικά έγινε έκλειψη σελήνης, και οι μάντεις που είχε πάντα μαζί του τον διαβεβαίωσαν ότι πρόκειται για θεϊκή προειδοποίηση. Οι αντίπαλοι του όμως, βρήκαν την ευκαιρία και επιτιθέμενοι αιφνιδίως κατάσφαξαν τον στρατό του δεισιδαίμονα στρατηγού.

Ο Αναξαγόρας δικάστηκε απ’ τους Αθηναίους, επειδή είπε πως ο Ήλιος δεν ήταν θεός αλλά μια πυρακτωμένη μάζα.

Κάποιος πανέξυπνος Νουμάς, αφού πρώτα τοποθέτησε όρθια ξίφη στην στέγη του ναού του Διός, εντυπωσίαζε τους Ρωμαίους πείθοντάς τους, ότι εισακούεται η προσευχή του, γι’ αυτό παύουν κεραυνοί στην κορυφή του ναού!

Σταδιακά έγινε φανερό, πως πολύ κοντά στην δεισιδαιμονία, ήταν και η χρήσιμη αλλά σκόπιμα παραγόμενη θεοσημία ή θεουργία, δηλαδή το χειροκίνητο θαύμα! Έτσι οι έξυπνοι της κάθε εποχής κατάλαβαν, πως ένας εύκολος τρόπος για να πείσουν τους άλλους να ακολουθούσουν τις δίκες τους σκοπιμότητες ή φαντασιώσεις, συχνά ήταν αρκετή μόνο μια μικρή επίδειξη κυριαρχίας επί των φυσικών νομών (θαύμα)!

Τέτοιες επιδείξεις θαυμάτων έκαναν και οι Αλεξανδρινοί ιερείς, όταν «επί των κάπνων του βωμού, πρόβαλαν (με άγνωστη τεχνική) μορφές θέων»!

 Πίσω κι απ’ αυτές όλες τις προσπάθειες κατανόησης της υποτιθέμενης θέλησης των θέων, υπήρχε πάντα η ίδια αιώνια ανθρωπινή αγωνία, να βρεθούν και να ελεγχθούν σε βάθος, τα αιτία αυτών των καταστάσεων, που σαν θεοί ακόμα μας κατακηδεμονεύουν. Μόνο που η θρησκείες, όχι μόνο ήταν ανίκανες να αποκαλύψουν την αιτιότητα των σημαντικών γεγονότων της ζωής, αλλά αντιθέτως καταδυνάστευαν φρικτά τους λαούς, καταδιώκοντας και την νοημοσύνη των λίγων που το επιχειρούσαν.             

Η αγωνία του τότε ανθρώπου, να δει τον "θεό", ουσιαστικά να διακρίνει τις αιτίες, πίσω από τα σημαντικά γεγονότα της ζωής του, όπως αλλαγές εποχών, ευκαιρίες επιβίωσης, ασθένειες, καταστροφές, γεννήσεις, ή και την εξήγηση στον αναπόφευκτο θάνατο, γέννησε τον παραλογισμό της απόπειρας εξευμενισμούς των αδιάφορων ή θυμωμένων θέων, μέσα από μύριες χαριτωμένες έως και  εξευτελιστικές ευχαριστιακές και παρακλητικές τελετές, που τα αλεπουδόμυαλα ιερατεία πρότειναν στους φιλακόλουθους πιστούς!

Κάποτε ο  Ξενοφάνης, βλέποντας τους Αιγύπτιους να κατακόβονται και να οδύρονται στην γιορτή του θεού τους, τους είπε: «Αν αυτός είναι πράγματι θεός μην τον κλαίτε κι αν είναι άνθρωπος μην του θυσιάζετε»

«Όμως καμιά αρρώστια δεν περιέχει τόσα πολλά άσχημα συναισθήματα και παρανοϊκές σκέψεις και τόσες αντιφατικές γνώμες όσο το νόσημα της δεισιδαιμονίας», καταλήγει ο Πλούταρχος.

 Στην εποχή της εύκολης υπερβολής λοιπόν, οι προτεινόμενοι θεολογικοί τρόποι για να προβληθεί ή ν’ διαφοροποιηθεί η θεϊκή θέληση, γέννησαν τους διάφορους θεολογικούς "δρόμους" ή τρόπους συνδιαλλαγής με τους θεούς, δηλαδή τις θρησκείες. Μέσα σ’ αυτές γεννηθήκαν τα επαγγελματικά ιερατεία, που κοροϊδεύοντας τις ανθρώπινες ανάγκες για γνώση, έκαναν χρυσές δουλειές, πουλώντας φανταστικές περιγραφές της περιζήτητης θεογνωσίας!

Οποία κι αν ήταν τα αρχικά κίνητρα εκείνων των πρωτοσκεπτόμενων άνθρωπων, σήμερα γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι με την ακατάσχετη θεολογική φλυαρία τους, γέμισαν με διανοητικά τέρατα και φανταστικούς σωτήρες τον κόσμο μας. Δικές τους είναι λοιπόν οι αρχαίες εκείνες οι περί θεών ερμηνείες, που με αυθαίρετες, φανταστικές και ονειρογενείς ερμηνείες, γέννησαν τους ισχυρότατους εκείνους διαχρονικούς και πολυάνθρωπους κοινωνικούς σχηματισμούς, τις θρησκείες, που κατά χιλιάδες γεννηθήκαν, έζησαν χιλιετίες και πέθαναν στο παρελθόν, για να γεννηθούν άλλες στην  θέση τους, συμφωνά με τον νόμο της επιβίωσης των ιδεών, και ποιος ξέρει πόσο καιρό ακόμα θα μας κρατούν δέσμιους στους ψευδόκοσμους κάποιας αρχαία θεολογικής φαντασίας και θα μοσχοπουλούν στους αναρίθμητους αφελείς τις δήθεν ουρανόσταλτες οδηγίες τους για ανθρωπινή αξιοπρέπεια και σωτηρία!

                                                 * * *

 Πίσω λοιπόν απ’ τις ψυχοφθόρες αυτές θεολογικές ταλαιπορίες, ύπαρχε πάντοτε ο ίδιος ανθρωπινός πόθος, η αναζήτηση της αιτιότητας! Οι χιλιετίες όμως κυλούσαν χωρίς να εμφανίζονται στους πνευματικούς ορίζοντες του ανθρώπου, οι μηχανισμοί ανίχνευσης της «ιερή αιτιότητας», που στο διάβα των αιώνων είχαμε την ατυχία να ονομαστεί θεότητα και όχι αιτιότητα! Έτσι η παρηγορητική παραμυθοπλασία οι νεφελώδεις θεολογικές μεγαλοστομίες και τα στημένα θαύματα των θρησκειών, κράτησαν τους ανθρώπους για χιλιετίες μακριά απ' την αναζήτηση και την πολύτιμη γνώση της φυσικής αιτιότητας, μέχρι να εμφανιστεί ο μεθοδικά σκεπτόμενος άνθρωπος ο μαχόμενος αμφισβητίας!

Ποιοί λοιπόν έθεσαν πρώτοι τα όρια ανάμεσα στη δεισιδαίμονα και την πραγματικότητα; Πότε πρωτοδιαχωρίσθικαν θεός και αιτιότητα; 

Η λυτρωτική αναζήτηση της «αιτιότητας» είναι έργο Ελλήνων!
Στα έργα τους διαβάζουμε καθοριστικές δηλώσεις όπως: «τη φύσει μηδενός αναιτίως γίνεσθαι», «Περί ειμαρμένης 574 Ε.6, ή όπως το θέτει ο Γαληνός: «τη φύσει μηδέν αναιτίως γίνεσθαι δυναμένου» Γαληνός, Περί ουσίας των φυσικών δυνάμεων 4.760.8... είναι δώρα των Ελλήνων της κλασηκης αρχαιότητας προς την υπόλοιπη θρησκευτικά βαλτωμένη ανθρωπότητα, σε αντίθεση με τους: «Χαλδαΐους αστρολόγους, που σοφούς εαυτούς αναγορεύουν και ποικίλως του βίου μεγάλη δημιουργούν δεισιδαιμονία, και ουτε ντρέπονται κατά του ορθού λογού να ενεργούν». Εύδοξος αστρονόμος (1) 141.9.

 Κάποια στιγμή, όπως τόσες άλλες χρυσές στιγμές της ιστορίας, θεοί και αιτίες διαχωρίστηκαν αποφασιστικά στα χέρια του πολυπράγμονα Έλληνα. Οι θεοί δεν μπορούσαν να επικαλεσθούν την προτεραία τους δόξα. Οι αιτίες άρχισαν να προσδιορίζονται ως ανεξάρτητες προς το θέλημα οποιουδήποτε "θεού". Δεν ήταν μάλιστα δύσκολο να καταδειχθεί, ότι οι νόμοι αυτοί λειτουργούσαν εντελώς ανεξάρτητα από την θρησκευτική τοποθέτηση των ανθρώπων, και το όνομα του θεού τους! Μάλιστα τα αίτια της δημιουργίας των φαινομένων της ζωής, ευχάριστα ή δυσάρεστα, δεν φαινόταν να έχουν απολύτως καμία ιδιαίτερη σχέση με τον βαθμό της φιλευσέβειάς τους! Η τεκμηριωμένη γνώση, για τη ουδέτερη φύση των νόμων της φύσης κέρδιζε συνεχώς έδαφος!

Η έρευνα των Ελλήνων λοιπόν, ανέδειξε και ένα άλλο πρόσωπο θεού, αυτό της ουδέτερης μεγαλοπρέπειας! Τα θεϊκά δώρα δεν ήταν μόνο για τους πιστούς και οπαδούς, οποιασδήποτε θεολογικής σκέψης ή λατρείας, αλλά ανταμοιβή των ερευνητικών μόχθων και της αναλυτικής προσέγγισης των νόμων της μεγαλόπρεπους ιερής μητρός φύσης.

Οι Έλληνες διέπρεψαν με ενθουσιασμό στην κατασκευή εκ’ θεμελίων της νέας αυτής θρησκείας των ερωτήσεων! Τα όντα και τα μη όντα, δεν τα καθόριζαν πλέον ποιητές και θεολόγοι! Εφεξής έπρεπε: «και περί των ελαχίστων τας αιτίας αποδιδόναι» Διογένης Λαέρτιος 5. 32 «Και τας αιτίας εξερευνών πάσης αιρέσεως, φυγής και δόξης εξελαύνων, εξ’ ων πλείστας τας ψυχάς θόρυβος καταλαμβάνει» Διογένης Λαέρτιος 10.132. Η εξερεύνηση της αιτιότητας έδιωχνε μακριά τον περιττό φόβο της ψυχής! Ως περιττός λοιπόν θόρυβος, περιγράφονται όλες οι άλλες σκέψεις πλην... του προσδιορισμού των αιτιών!!!

Η νέα θέση των Ελλήνων ήταν απλά: «τι εστί το αίτιον» Πλάτων Φαίδρος 99.b.3.

Αέλιος Αριστείδης: «αιτιολογία επί πάση» Περί σεμνότητας (56) 1.1.2.2.

Ο Αριστοτέλης απερίφραστα παντού προτείνει να αναζητάται: «τι το αίτιον του συλλογισμού ή παραλογισμού» Αριστοτέλης «Μετά τα φυσικά» 1022α.

Των φιλοσόφων η εντολή είναι αναζητήστε: «το όντως όν» και: «επιτέλους μη δια των αισθήσεων διασάφηση, αλλά δια των λόγων... τον επιστημονικόν λόγον ως κανόνα της ουσιαστικής αληθείας» Παρμενίδης «Περί φύσεως» 1,3 και 7, 8.9

Αιτία και αποτέλεσμα συνδέονται πλέον άρρηκτα: «Αίτιον δε δει νοείν το αποτελούν, αιτιατόν δε το αποτελούμενον» Ψευδο-Ζωναράς (1) pi.1584.4.

Ο Πλούταρχος έγραψε ολόκληρο βιβλίο με τίτλο «ΑΙΤΙΑ ΦΥΣΙΚΑ» όπου ασταμάτητα ρωτά: «δια τι» και απαντά με το νέο φως της τότε επιστημονικής σκέψης.

Ο Πολύβιος παραδέχεται ότι: «δυσχερές το αιτιολογείν». Το παραμυθολογείν δηλαδή ευκολότερο!!!

Ενώ ο Διογένης Λαέρτιος (5.32) επιμένει: «και περί των ελαχίστων τας αιτίας αποδιδόναι»! Ο μέγας Αριστοτέλης ρωτάει ασταμάτητα: «δια τι τούτο συμβαίνει και τι το αίτιο;» ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ 984a 18 και απαντά ότι: «την αρχή δε και το αίτιον, των αγαθών τίμιον τι και θείον τίθεμεν» ΗΘΙΚΩΝ ΝΙΚΟΜΑΧΕΙΩΝ 1102a 3. Διευκρινίζει μάλιστα ότι: «Αίτιον λέγεται... εξ ού γίνεται τι» ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ 1013a 24 «Αίτιον επί το γίγνεσθαι ζητείται» «το αίτιον της ύλης ζητείται», «ζητητέον, το αίτιον του είναι» ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ 1041a 31 και 1041b 7 και 1043α 3. Και καταλήγει: «ορθώς δε έχει και το καλείσθαι την φιλοσοφίαν, απιστήμην της αληθείας» ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ 993b 19 

Ο γιατρός της οικουμένης ΜΕΓΑΣ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ έγραψε: «Μέγιστον δε σημείον ότι φύσαι του νοσήματος είσιν αίτια» ΠΕΡΙ ΦΥΣΩΝ 12.5

  Για τον Διογένη (Ικεσίου 404-323 π.Χ.) διαβάζουμε: «όταν έβλεπε γιατρούς φιλόσοφους και πλοηγούς (καπεταναίους) επί το έργον συνήθιζε να λέει πως θεωρεί τον άνθρωπο το εξυπνότερο απο τα ζώα. Όταν όμως έβλεπε ερμηνευτές ονείρων και μάντεις, και εκείνους που έδιναν σημασία σ’ αυτά... τότε έλεγε, ουδέν ματαιότερον του ανθρώπου. Συνήθιζε επίσης να λέει ότι για την ζωή μας χρειάζεται (ορθός) λόγος ή βρόχος (θηλειά)»  Διογένης Λαέρτιος - Διογένης 24

Η ελληνική "θεϊκή" πια αποκάλυψη, ήταν πως τα γεγονότα πρέπει να ορίζουν τα λόγια μας και όχι τα λόγια του κάθε φαντασμένου να ορίζουν τα γεγονότα: «Μη δια των λόγων τα πράγματα αλλά εκ των πραγμάτων τους λόγους ζήτει. Ου γαρ ένεκα των λόγων τα πράγματα συντέλειται, αλλ’ ένεκα των πραγμάτων οι λόγοι». Μύσωνος αποφθέγματα 11.1.

 Οι αρχαίοι "θεοί" είχαν φέρει τον Έλληνα μέχρι το σταυροδρόμι της επιστήμης και σιγά-σιγά άφηναν απαλά το χέρι του, αποχαιρετώντας κάθε απλοϊκότητα που ήθελε θεούς και αιτιότητα σε ένα αξεδιάλυτο ιερό κουβάρι! Όλα είχαν εξελιχθεί κατ’ ευχήν και οι χυμώδεις καρποί της διαλεύκανσης των αιτιών της ζωής, έρεαν ήδη άφθονοι σε κάθε ιαματική κατεύθυνση. Οι απαντήσεις σε προαιώνια ερωτήματα ήταν έτοιμες να βοηθήσουν κάθε άνθρωπο, εντελώς ανεξάρτητα από την θρησκευτική του πίστη, το ήθος και την καταγωγή! Οι ερωτήσεις, η έρευνα και η γνώση των αιτιών, ήταν τα επόμενα ιερά μεγέθη που ανέτειλαν στην αρχαία Ελλάδα, και έμελλαν να φωτίσουν θεραπευτικά ολόκληρη την ανυπομονούσα για λύσεις ανθρωπότητα!

Κυριολεκτικά εκατομμύρια βιβλία γράφτηκαν στη φλόγα των κεριών απ’ τους ακαταπόνητους εκείνους Έλληνες, για να συγκρατήσουν τις ανακαλύψεις αυτών των ολοκαίνουργιων μικρών ή μεγάλων "θεών", των αιτιών! Αυτές, "ελεγχόμενες" απ’ τον άνθρωπο, μπορούσαν να γιατρέψουν την δίψα του ανθρώπου για γνώσεις, και να του συμπαρασταθούν στις ατέλειωτες μικρές ή μεγάλες ψυχοσωματικές του ανάγκες! Οι εξουσιαστικοί και δεισιδαιμονικοί θεοί, υποχωρούσαν κάτω απ’ την πίεση της λογικής ανάλυσης και της τεκμηρίωσης των απόψεων. «Άσεβης δεν είναι όποιος τους θεούς των πολλών αναιρεί, αλλά όποιος τις δοξασίες (φαντασίες) των πολλών στους θεούς προσθέτει». Επίκουρος επιστολή προς Μένοικο 123.9. Και ευφυέστατα συμπληρώνει: «μάταιο είναι απ’ τους θεούς να ζητάς όσα είσαι ικανός μόνος σου να αποκτήσεις» Επίκουρος «προσφώνισις» 65. Ο Αριστοτέλης λέει επιγραμματικά: «αισχρών το ψεύδoς ευλαβήσεται» Ηθικών Νικομαχειών 1127b.5

Η "θεολογία" της αιτιότητας, ή λαμπρότερη σελίδα της ανθρώπινης αναζήτησης, άρχισε και έκλεισε τους πρώτους λαμπερούς κύκλους της ολοκλήρωσης της, στα χέρια των Ελλήνων εκείνης της περιόδου! Οι ελληνικοί ναοί, μετετράπησαν σε σχολές, βιβλιοθήκες και πανεπιστήμια! Οι Έλληνες θεράποντες της γνώσης, σαν ιερείς καινούργιας φιλευσέβειας, σκορπούσαν με ενθουσιασμό, τους καρπούς των θεϊκών σπουδών τους, στους λαούς όλου του κόσμου!

                                                   * * *

 Όλα αυτά… μέχρι τη στιγμή που κάποιοι έπαιξαν επιτυχώς με τις λέξεις!

Μέχρι τότε κανείς δεν είχε διανοηθεί να κατηγορήσει τους Έλληνες για ελαττωματική θεοσέβεια! Κι’ όμως, για φαντάσου, κάποιοι βρήκαν το θράσος να κατηγορήσουν τους θεραπευτές της οικουμένης Έλληνες, τους βαθύτερους αναλυτές της φύσης… για κτισματολατρεία! «Λατρεία κτίσματος... λατρεία Ελληνική» φωνάζει ασταμάτητα ο Ιωάννης Χρυσόστομος! «κατά αιρετικών» 60,745,47

Οι Έλληνες, οι προσεκτικότεροι ερευνητές της κοσμογνωσίας, οι φίλοι των τιμών και οι εραστές του μέτρου, κατηγορήθηκαν για χονδροειδή κτισματολατρεία από την ανερχόμενη ιουδαϊκή θρησκευτική αίρεση, με το αρχικό όνομα Γαλιλαίοι.[2]

 Κι όμως οι Γαλιλαίοι, (κατοπινοί Χριστιανοί) αποδείχθηκαν ευφυέστατοι κατήγοροι! Πατώντας με επίμονη πάνω στην δεισιδαιμονία των αναρίθμητων απλοϊκών, κατάφεραν να δυσφημήσουν την διαφορετική προσέγγιση του "θείου" στους Έλληνες, αποκαλώντας τους συνεχώς ειδωλολάτρες, μια πολυαγαπημένη ιουδαϊκή συκοφαντική μεθοδολογία, με πολυδοκιμασμένα αποτελέσματα στην μακρά παλαιοδιαθηκική ιστορία των Εβραίων. 

Πράγματι οι Έλληνες για κάθε τι σημαντικό χρησιμοποιούσαν τις λέξεις θείο, θέωση, θεός, θεοί, ημίθεοι κλπ. Αυτό όμως για τον φίλο των τιμών (φιλότιμο) Έλληνα, έδειχνε απλά, πως τίποτε δεν στερείτο θεϊκής μερίδας. Γι' αυτόν, όλα ήταν θεϊκές πλευρές του ενός πολυποίκιλου και ατέλειωτων εκφράσεων θεϊκού μεγαλείου. Αυτό δεν ήταν καν ο πολυθεϊσμός που τόσο χλευαστικά παρουσίασε η χριστιανική μεθοδική συκοφαντία, αλλά πολυμορφισμός του θείου. Οι "θεοί" που προσωποποιημένοι κυβερνούσαν τμήματα του κόσμου, ήταν "παιδιά" ενός αρχικού μεγάλου θεού. Αυτή ακριβώς η πολυμορφική αίσθηση του θείου, οδήγησε τον Έλληνα στην πολύτιμη, ορθότατη αντίληψη της ιερής πολυπλοκότητας και στην πολυμορφία των λειτουργικών αιτιών του κόσμου!  

Η δικαίωση του υπήρξε μεγάλη. Οι "θεοί’" του ανταπέδωσαν την αγάπη του, και τον οδήγησαν στα ενδότερα της ιερής σκέψης, οδηγώντας τον στην πολυσέβαστη αγκαλιά της πολύμορφης ιερής ΓΑΙΑΣ! Γι’ αυτό και η ορθότατη διαπίστωση: «ΓΑΙΑ πολλών ονομάτων μορφή μία» Aeschylus Trag. Pr 210 Ο Έλληνας πρώτος στάθηκε με σεβασμό μπροστά στη μεγάλη μητέρα φύση, κι’ αυτή του χάρισε άπλετα την γνώση των μυστικών της λειτουργίας της.

Ο Έλληνας αν και ξεκίνησε από τα βάθη των σκοτεινότατων χρόνων της εύκολης δεισιδαιμονίας, (στην οποία στρέφονται με τόσο πάθος όλοι οι παθιασμένοι κατήγοροί του) προχωρούσε διαχωρίζοντας με θάρρος το θεολογικό σκοτάδι από το φως της γνώσης. Η θεολογία του έτσι κι αλλιώς δεν ήταν στείρος και βαρβαρικός πολυθεϊσμός, αλλά λεπτότατη πολυμορφική αίσθηση του θείου! Απ’ αυτόν ακριβώς τον πολυμορφισμό του θείου, ο Έλληνας έφτασε στην πολυπλοκότητα της αιτιότητας και από εκεί στην επιστήμη του υπεύθυνου θεραπευτή ανθρώπου!

Οι Εβραιο-Γαλιλαίοι όμως, διαφωνούσαν έντονα επιμένοντας να ονομάζουν κάθε τι σπουδαίο όχι "θεό", "θεϊκό", όπως οι Έλληνες, αλλά «άγιο» και «οσιομάρτυρα»! Η διαφορά μεταξύ «θεών» και «ημιθέων» απ’ την μια, και «αγίων» και «οσίων» απ’ την άλλη όμως, αποδείχθηκε τουλάχιστον τραγική!

 Ένα μόνο παράδειγμα είναι αρκετό, για καλύτερη κατανόηση αυτού του ισχυρισμού. 

Οι Έλληνες λοιπόν, μέσα στην φυσιολατρική τους θεοσέβεια, και την πολύμορφη αίσθηση του θείου, αναγόρεψαν π.χ. θεό τον Ωκεανό! Κανείς βέβαια δεν αναγόρεψε τον Ωκεανό δημιουργό του παντός, (δηλαδή συμπαντικό θεό) αλλά θεϊκό τροφοδότη και γεννήτορα! Ο μεγαλόπρεπος Ωκεανός, για την φιλεύσεβη αρχαιότητα, ήταν αυτονόητα μια γιγάντια υπέροχη θεια οντότητα, άξια των μεγαλυτέρων τιμών, δηλαδή θεϊκών! 

Πόσο λάθος έκανε λοιπόν ο Έλληνας, σ’ αυτή του την τοποθέτηση; Έπαψε μήπως η θεϊκή μεγαλοπρέπεια του Ωκεανού; Ο Πλούταρχος ο επί εικοσιπενταετία ιερέας του δελφικού Απόλλωνα, συνθέτει τις δυο περιόδους σε μια ενιαία απολύτως αρμονική περί θεών και αιτιότητας άποψη λέγοντας: «Ο Θαλής ο Μιλήσιος αρχή των όντων απεφήνατο το ύδωρ... δια τούτο και Όμηρος (Ξ 246) ταύτην την γνώμην υποτίθεται περί του ύδατος (λέγοντας) Ωκεανός ώσπερ γένεσις πάντεσσι τέτυκται» Πλούταρχος ή 875. D,6

Ένας καθαρόαιμος επιστήμονας, ο Θαλής και ένας θεολόγος ποιητής ο Όμηρος, συναντώνται απολύτως στην πορεία προς την αλήθεια!

Μήπως λοιπόν σήμερα ο Ωκεανός είναι κάτι λιγότερο από μια θεϊκή παρουσία; Ή μήπως θα είναι λιγότερο θεϊκός μετά χιλιάδες χρόνια, όταν ο χριστιανισμός θα ανήκει στο μακρινό ανόητο ανθρώπινο παρελθόν; Είναι προτιμότερο που με την χριστιανική λογική, αγιοποίηση δικαιούνται μόνο οι ημέτεροι ήρωες θρησκείας, ενώ ο Ωκεανός αν και αναμφισβήτητα θείος, στέκει σήμερα γυμνός από κάθε ιερότητα και αποστερημένος από κάθε σεβασμό και οφειλόμενες τιμές, υφίσταται απροστάτευτος όλες τις κτηνώδεις φθοροποιές μας απρέπειες, όπως μολύνσεις, υπεραλίευση, καταπόντιση ραδιενεργών απορριμμάτων, και συνταράσσεται άσπλαχνα από εκατοντάδες δόκιμες πυρηνικών οπλών… λες και είναι ο χειρότερος εχθρός μας;

Θα τολμούσε κανείς να συμπεριφερθεί έτσι στον ζωοδότη Ωκεανό, αν αυτός διατελούσε κάτω από την ιδεολογική προστασία του ιεροπρεπούς σεβασμού των φυσιολατρών Ελλήνων;

Μήπως μπορείτε να φαντασθείτε έναν σύγχρονο μεγαλοπρεπή ναό για τον Ωκεανό; Τι κακό θα μπορούσε να προκύψει απ’ αυτό; Ένα αρχαίο κέντρο "λατρείας"[3] του Ωκεανού... θα μπορούσε άραγε σήμερα να γίνει τίποτε άλλο... πέρα από ένα σύγχρονο πολυάσχολο και πολυάνθρωπο κέντρο ωκεανολογικών μελετών; Φαντάζεστε να είχαμε στη θέση του πάμπλουτου Βατικανό... ένα αντίστοιχα τεράστιο κέντρο μελετών… για την ΜΗΤΕΡΑ ΓΗ!!!

Μήπως αυτά είναι ακριβώς που μας λείπουν; Μήπως η ρύπανση θα έπρεπε να είναι κολάσιμο αμάρτημα και όχι αν θα φάμε τυρί και λάδι την Παρασκευή; (!!!)

Τι συνέβη όμως τελικά με την επιβολή της παράξενης μονόπλευρης εβραιογενούς αγιότητας; Κάτι εκπληκτικό! Κάτι που και η πιο νοσηρή φαντασία δεν θα μπορούσε εύκολα να αποδεχθεί! Αντί του αξιοτίμητου Ωκεανού, σήμερα με τις θεαματικότερες των τιμών, περιβάλλεται (στο Βατικανό τουλάχιστον) ένας απλός εβραίος ψαράς, που στις όχθες μια μικρής θάλασσας στην Γαλιλαία, έπιανε κάποτε τα λιγοστά ψάρια της λίμνης Γενησαρέτ, για να ικανοποιήσει την πείνα του... ο άγιος απόστολος Πέτρος! Ο κλειδοκράτορας του ουρανού! Ο κεντρικός στυλοβάτης και υπερ-άγιος του Βατικανού!

Οι Έλληνες ξεκίνησαν με τις τιμές προς τους "θεούς" της φύσης, (τα παιδία της Γαίας και του Ουρανού) και έφτασαν στην ερμηνεία του κόσμου! Που έφτασαν όμως οι Εβραιο-Γαλιλαίοι που επέκριναν τον ευσεβούμενο την φύση Έλληνα;

Ναι, ο απόστολος Πέτρος (για να παραμείνουμε μόνο σ’ αυτόν) τιμάται ως «άγιος» (σαν μικρός δηλαδή θεός), με τον υπέρλαμπρο ναό-έδρα του Βατικανού και πολλές άλλες χιλιάδες ναών σε ανατολή και δύση, ως ιερός κλειδοκράτορας του σύμπαντος, του παραδείσου και του κόσμου των ψυχών!

Βλέπετε άραγε καμιά βελτιωτική διαφορά, απ’ την θεοποίηση των Ελλήνων!

 Αναμφισβήτητα παίζουμε με τις λέξεις!

Ποία η διαφορά αρχαιοελληνικής «θέωσης» και χριστιανικής «αγιοποίησης»; Ουσιαστικά καμία! Ο απλός αυτός εβραίος (ο ψαράς Πέτρος) δικαιούται κατά την εβραιο-χριστιανική λογική, να απολαμβάνει τέτοιων υπέρτατων θείων τιμών, χωρίς ο ίδιος να είναι τίποτε λιγότερο ή περισσότερο από ένας απλός άνθρωπος (ψαράς) και συνεπώς πλάσμα-κτίσμα "θεού" όπως όλοι. Ενώ ο Ωκεανός που κι’ αυτός είναι αναμφίβολα πλάσμα-κτίσμα του ίδιου θεού, γιγαντιαίων όμως προδιαγραφών ζωής, μεγαλείου, αξίας και αναμφίβολα δισεκατομμυρίων ετών ζωοδότης... κάθε τιμή σ’ αυτόν, θεωρείται ακόμα μέχρι σήμερα ελέω χριστιανικής λογικής, κτισματολατρεία!!!

Φυσικά τα ίδια κωμικοτραγικά ισχύουν συγκριτικά και για κάθε άλλον "άγιο" που αντικατέστησε τους "θεούς" (κατ’ ουσίαν ιερές δυνάμεις) των Ελλήνων!

Η βασική βέβαια συγκλονιστική διαφορά, που δεν πρέπει να μας διαφεύγει, είναι ότι η εβραϊκή σκέψη κατάφερε με το σωτηριακό της δέλεαρ, να επιστρατεύσει ολόκληρη την δύναμη της αγιοπρέπειας στην υπηρεσία των ιδεολογικών της στόχων, αποστερώντας έτσι από κάθε ιερότητα αυτήν την ίδια την πάνσεπτη και πανίερη μητέρα Γη! Η φιλόξενη αυτή πλανητική οντότητα, απογυμνώθηκε από κάθε ιερότητα, και ολόκληρο το προνόμιο της πολυτίμητης αγιότητας δόθηκε αποκλειστικά στους θρησκευτικούς πρωταγωνιστές (ήρωες διάδοσης) του Χριστιανισμού!

Καλή η Χριστιανική λοιπόν σωτηριολογία, αλλά ολοφάνερα σκοτώνει κάθε έννοια φυσιολογικής κλίμακας αξιών, στον αφιλόξενο αυτόν πλανήτη. Η συγκέντρωση τιμών κατ’ αποκλειστικότητα στους ήρωες μιας θρησκείας, είναι ξεκάθαρα πολιτισμοκτόνος επιλογή !

Η αποκλειστική διαχείριση τιμών από θρησκευτικές ιδεολογίες, κόστισε σήμερα μετά από ατέλειωτους θρησκοκρατούμενους αιώνες, ανυπολόγιστο τίμημα οικολογικής καταβαράθρωσης, για το οποίο αποκλειστική ευθύνη φέρουν τα κοινωνικά εκείνα συστήματα (όπως ο χριστιανισμός), που με ασυγκράτητη βουλιμία, και με μοναδικό αντάλλαγμα την πολυσυζητημένη σωτηρία των ψυχών (;) συγκέντρωσαν όλες τις τιμές του πλανήτη στην υπηρεσία της ιδεολογικής κατοχής των λαών!

Τι παρήγαγε όμως για την ανθρωπότητα όλη αυτή η υπερσυγκέντρωση τίτλων τιμής; Απολύτως τίποτε! Μάλλον… όχι μόνο δεν έφεραν καρπούς άξιους των τιμών που για αιώνες τώρα φέρουν, αλλά άφησαν πίσω τους μια κατάμαυρη περίοδο καμένης ανθρώπινης ιστορίας. Η θεραπευτική γνωση της αιτιότητα παραμερίστηκε. Η επιστήμη αναθεματίστηκε, και μοναδικός ηγέτης και θεραπευτής του κόσμου αναγορεύτηκε ο Γιαχβέ, ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, για τον οποίο δυστυχώς οι χριστιανοί δεν γνωρίζουν τίποτε! Δεν μπορούν ούτε να φανταστούν οι καλοπροαίρετα αυτοί πιστοί άνθρωποι, ότι στην ανθρώπινη ιστορία, ούτε υπήρξε ούτε θα υπάρξει αθλιότερος θεός απ’ τον θεό της Παλαιάς Διαθήκης[4].

 Ορδές από ευφάνταστους επαγγελματίες θεολόγους, με την πολυχιλιόχρονη τέχνη του ελπιδοφοβικού λόγου, κρατούν ακόμα τους απλοϊκούς ανθρώπους δέσμιους ενός κόσμου που αποτυχημένος παρέρχεται ανεπιστρεπτί.

Οι "θεολόγοι", αυτοί οι ορκισμένοι εχθροί της ανθρωπότητας, ποτέ δεν δίστασαν να υποκινήσουν τεράστιες κοινωνικές διαμάχες, ενάντια σε οποιονδήποτε επιχειρούσε άλλη ερμηνεία του κόσμου μας απ’ την δική τους. Στο παρελθόν κατάφεραν όχι μόνο να αποκεφαλίσουν τον γιατρό της οικουμένης ελληνισμό, αλλά να καθυστερήσουν για αμέτρητες εκατονταετίες την ελληνική ερμηνεία του κόσμου, περί αιτιών και όχι θεών, στρέφοντας τους θεοπαρμένους λαούς ενάντια στην επιστημονική μειονότητα της ελληνικής κριτικής ερμηνείας του κόσμου μας. 

Σήμερα μετά από μια ατέλειωτη πορεία άθλιων δοκιμών ανάμεσα σε κάθε τύπου σωτηριακά ψευδή, η Ελληνική σκέψη πρέπει σαν λαμπρός ήλιος ν΄ ανατέλλει επιτέλους και πάλι, για να δώσει το φως της προμηθεϊκής φλόγας, στους καταπονημένους απ’ τις ψεύτικες ελπίδες και φόβους ανθρώπους.

Η δεισιδαιμονία μπορεί να σκοτώσει τον πλανήτη μας. Σήμερα αν και κατά μέρος μόνο γνωρίζουμε τις φυσικές του δυνάμεις, εμείς ζαλισμένοι απ' τα σκοτάδια της δεισιδαιμονίας, σαν μαθητευόμενοι μάγοι επιχειρούμε τρομακτικές επεμβάσεις στους φυσικούς κύκλους της γης. Γευθείτε λοιπόν την Ελληνική σκέψη, φωτισθείτε απ’ το φως της, κρατήστε την, πρέπει να μείνει ανάμεσα μας.   

Μ. Καλόπουλος



[1] Στo κείμενο: «Κλοτοπεύειν: παραλογοζόμεθα, απατόμεθα» Ησύχιος Λεξικογράφος

[2] «πρώην γαρ Ναζωραίοι και Γαλιλαίοι εκαλούντο οι Χριστιανοί» Ιωάννης Μαλαλάς Χρονογράφος «Λόγος δεύτερος» 247-4 Καθώς και (Πράξ. Αποστόλων Β΄7&ΙΑ΄26)

[3] «Λατρεία» σύμφωνα με το λεξικό Σταματάκου αρχικά σημαίνει: «λάτρα περιποίηση... εργασία επί μισθό» και μετά οτιδήποτε θρησκειολατρευτικό! Άρα λατρεία = περιποιητικότητα.

[4] Για όποιον νομίζει ότι ο συγγραφέας του άρθρου εδώ υπερβάλει, παραπέμπουμε στα δυο του βιβλία «Το μεγάλο ψέμα» και «Ο ένοπλος δόλος» που έχουν αντικείμενο μελέτης ακριβώς την ιστορία του θεού της Παλαιάς Διαθήκης !

 ...................................
Η γνώση είναι... η καλύτερη εκδίκηση!
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χέρια εκείνων... που λατρευτήκαν σαν άνθρωποι του θεού!