logo

fb youtube rss

Σύνδεση



Η έκφραση: "Ελληνο-χριστιανικός Πολιτισμός" επινοήθηκε το 1864 !!!

Πολιτισμός είναι το σύνολο των πνευματικών και υλικών επιτευγμάτων του ανθρώπου, ο βαθμός της πνευματικής και υλικής ανάπτυξης μιας κοινωνίας. Είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να υψωθεί σε ελεύθερο νοητικά ον, να αναπτύξει και να καλλιεργήσει την προσωπικότητά του και τις πνευματικές του ιδιότητες, αβίαστα, αρμονικά, ελεύθερα, σε συνδυασμό με το περιβάλλον στο οποίο ζει.

Ο όρος Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός δεν βρίσκεται πουθενά, σε κανένα σύγγραμμα, σε καμία εγκυκλοπαίδεια ανά τον κόσμο. Είναι ένα δημιούργημα της εκκλησίας-η λέξη δημιουργήθηκε το 1864- στην προσπάθειά της να γαντζωθεί από τον Ορθόδοξο Ελληνισμό μας και να καλύψει την γύμνια της εβραϊκής θρησκείας. Είναι ένα δημαγωγικό, ψευδεπίγραφο σύνθημα των δημαγωγών.

Δεν μπορούν να δημιουργήσουν μία νέα έννοια δύο τόσο αντίθετες και αλληλοσυγκρουόμενες λέξεις. Εάν ο όρος σημαίνει ένωση της εθνικής μας παράδοσης με τον διεθνισμό του εβραιο-χριστιανισμού, τότε θα έπρεπε να υπάρχει Ρωσο-χριστιανικός, Αγγλο-χριστιανικός, Γερμανο-χριστιανικός, Ιταλο-χριστιανικός κλπ, πολιτισμός. Και με την ίδια λογική θα έπρεπε να υπάρχει Αιγυπτιο-ϊσλαμικός, Περσο-ϊσλαμικός, κλπ, πολιτισμός.

Ελλάδα σημαίνει Φως, Ελευθερία, Δημοκρατία, Νους, Έρευνα. Χριστιανισμός σημαίνει ακριβώς τα αντίθετα αυτών, Σκοτάδι, Υποδούλωση, Φασισμός, Άγνοια, Πίστη στο άγνωστο.

Ελλάδα και Χριστιανισμός. Πώς μπορούν αυτά τα δύο να συμβαδίσουν; Πώς μπορεί η δημιουργική σκέψη των Ελλήνων να τοποθετηθεί δίπλα στην αρτηριοσκλήρυνση και στο "πίστευε και μη ερεύνα"; Πώς μπορεί η έρευνα να σταθεί δίπλα στον φανατισμό;

Ελληνοχριστιανός είναι αυτός, υποτίθεται, που συνδυάζει στοιχεία από την ελληνική και χριστιανική παράδοση. Παράδοση δε είναι τα στοιχεία του παρελθόντος ενός πολιτισμού. Για ποιόν, λοιπόν, πολιτισμό και ποια παράδοση μας μιλάει ο Χριστιανισμός;

Τον πολιτισμό όπου δεν εκδίδονται, αλλά καίγονται, οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς; Τον πολιτισμό που δεν διδάσκει τους Έλληνες την κοσμογονία του Ησίοδου αλλά τις διαταγές του Μωϋσή και του Σαούλ; Τον πολιτισμό που δεν έχει αγάλματα Ελλήνων Θεών, Ηρώων, Φιλοσόφων, αλλά αγιογραφίες Εβραίων αγίων; Τον πολιτισμό που ψέλνει αναθέματα κατά των Ελλήνων στις εκκλησίες του; Τον πολιτισμό που αποκαλεί τους Έλληνες απογόνους της Σάρας και του Ισαάκ;

Ποια παράδοση; Την παράδοση όπου ο Έλληνας πρέπει να προσκυνάει και να παρακαλάει για σωτηρία της ψυχής του σε έναν άλλο κόσμο; Την παράδοση ότι ο Έλληνας κατάγεται από έναν Εβραίο που τον έλεγαν Αδάμ; Την παράδοση ότι πρέπει να λέει ψέματα, να παραπλανεί και να κάνει εγκεφαλική περιτομή…;

Όχι, χίλιες φορές όχι, η Ελλάδα δεν χρειάζεται τέτοιον "πολιτισμό" και τέτοια "παράδοση". Ο Ελληνισμός δεν έχει ανάγκη τέτοιας ανθελληνικής, εισαγόμενης δοξασίας μισανθρωπιάς.

Κάθε πολιτισμός δημιουργεί μια πολιτιστική ταυτότητα για τους ανθρώπους του. Τα ήθη και τα έθιμα, η μουσική, η ζωγραφική, η γλυπτική, το θέατρο, η ενδυμασία, η γλώσσα, υπενθυμίζουν σε κάθε μέλος της κοινωνίας την καταγωγή του. Έτσι, ο εβραιο-χριστιανικός πολιτισμός δεν έπρεπε μόνον να καταστρέψει τους ναούς και τα αγάλματα της Ελλάδας, αλλά έπρεπε να διαγράψει από την μνήμη των Ελλήνων και κάθε τι που θα μας θύμιζε την παρουσία τους.

Επειδή ο Έλληνας είναι φύσει φιλομαθής, ο εβραιοχριστιανισμός του λέει να διαβάσει για να βρει την αλήθεια. Πού θα την βρει; Μα, φυσικά, στο Ιερό βιβλίο των Εβραίων. Όχι στα κείμενα της Ιερής Ελληνικής Γραμματείας. Όχι στα διδάγματα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πλούταρχου, όχι, αλλά στα κείμενα των Εβραίων "προπατόρων" του, του Ιησού του Ναυή, του Μωϋσή, του Αβραάμ.

Αν αυτό δεν αποτελεί βλασφημία κατά των δικών μας προπατόρων, τότε δεν γνωρίζω την έννοια της βλασφημίας.

Ιερά τέρατα, που ακόμη και σήμερα θα τους συναντήσεις όπου κι αν ψάξεις παγκοσμίως, όπως ο Σωκράτης, ο Πυθαγόρας, ο Ηράκλειτος, ποτέ τους δεν διανοήθηκαν να ξεστομίσουν τέτοιες βλασφημίες.

Τις ξεστομίζουν όμως πνευματικοί νάνοι που η βλακεία τους έχει σπάσει παγκόσμιο ρεκόρ.

Το μυαλό του ανθρώπου είναι εκείνο που κυβερνάει τα πάντα. "Νους ορά και νούς ακούει, τ' άλλα δε κωφά και τυφλά", είπε ο Επίχαρμος. Συνεπώς, εάν θέλει κανείς να υποτάξει πνευματικά και σωματικά έναν άνθρωπο, από το μυαλό του πρέπει να ξεκινήσει, να του υποσκάψει το ηθικό και την αυτοπεποίθησή του, να τον κάνει άβουλο όργανό του.

Έτσι ο εβραιοχριστιανικός πολιτισμός και η εβραιοχριστιανική παράδοση λένε στον άνθρωπο ότι βρίσκεται σε συνεχή πάλη με ένα ακόμη δημιούργημα των Εβραίων σκοταδιστών, τον Σατανά, ο οποίος τον κυνηγά να τον αιχμαλωτίσει. Συνεπώς, για να σωθεί(!), πρέπει να ομολογήσει τις αμαρτίες του στον αντιπρόσωπο του Θεού εδώ στην γη, να αυτο-εξευτελιστεί και να αποβάλει την εμπιστοσύνη στο άτομό του.

Οι προπάτορές μας ζητούσαν το άτομο να έχει αυτοπεποίθηση, να έχει εμπιστοσύνη στις δικές του δυνάμεις, να κυνηγά την γνώση, και, για να τον βοηθήσει η θεά Αθηνά, η γνωστική νόηση, πρέπει να δώσει κι αυτός μάχη, ή όπως έλεγαν οι Σπαρτιάτες, "ταν χείρα ποτιφέροντα ταν τύχαν καλείν"… με το χέρι επί το έργον να επικαλείσαι την τύχη.

Το Σύνταγμα της Ελλάδας επιτρέπει την ανεξιθρησκία. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα δικαιούται ο οποιοσδήποτε Έλληνας ή ξένος να πιστεύει ότι θέλει, όπου θέλει και να χτίζει ναούς της θρησκείας του. Ο εβραιοχριστιανικός όμως πολιτισμός απαγορεύει να πιστεύουν οι Έλληνες στους προγόνους τους, απαγορεύει οποιαδήποτε αναφορά σ’ αυτούς. Αντίθετα υποχρεώνει τους ανθρώπους να βαφτίζουν τα παιδιά τους στην εβραιοχριστιανική θρησκεία, αποβάλλοντας έτσι το δικαίωμα του πολίτη να ακολουθήσει ελεύθερα όποια θρησκεία θέλει αυτός όταν είναι σε ηλικία να κρίνει.

Ο εβραιοχριστιανικός πολιτισμός ξεσπά με μίσος και φανατισμό εναντίον αυτών που θέλουν να τιμήσουν τους προπάτορές μας στις Θερμοπύλες, στην Σαλαμίνα, και στον Όλυμπο, και υποχρεώνει την διδασκαλία του εβραιοχριστιανικού ψευτο-δόγματος στα σχολεία.

Με τον φόβο της μελλοντικής τιμωρίας υποχρεώνει τους γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους σε κατηχητικά σχολεία, όπου εβραιοχριστιανοί κατηχητές μεταμορφώνουν τα παιδιά της Ελλάδας σε διώκτες των προγόνων τους και υμνητές της Εβραϊκής παράδοσης. Ξεχνά όμως ο εβραιοχριστιανισμός κάτι πολύ σπουδαίο, ότι δεν εκπροσωπεί τίποτε το Ελληνικό. Το μόνο που εκπροσωπεί είναι η ανθελληνική προπαγάνδα και ο μεσαιωνικός σκοταδισμός.

Κατά τον εβραιοχριστιανισμό η θρησκεία αυτή στηρίζεται επάνω σε μία λέξη που, λένε, δεν υπάρχει στην Ελληνική Γραμματεία.

Τη λέξη Αγάπη.

Όντως δεν υπάρχει η λέξη "αγάπη" στην Γραμματεία, λείπει παντελώς. Βρίσκουμε μόνον τα επίθετα αγαπητός και αγαπητέος.

Εμβόλιμο σχόλιο Καλόπουλου:
Υπάρχει όμως η λέξη "αμφαγαπαζόμενος" στον Όμηρο: Ιλ. 16.192 και Οδ.14.381
"Αμφαγαπαζόμενος: φιλοφρονούμενος, αγαπών".  Σχόλια στον Ομηρο 004 16.192
.

Ήταν οι προπάτορές μας τόσο ανόητοι ώστε να μην δημιουργήσουν μια τέτοια λέξη; Είναι δυνατόν οι κολοσσοί αυτοί της νόησης να παρέβλεψαν μια τόσο θεϊκή ηθική αξία; Δεν ένοιωθαν τίποτα για τον συνάνθρωπό τους, δεν αγαπούσαν την οικογένειά τους ή την πατρίδα τους; Περίμενε ο Ελληνισμός όλα αυτά τα χρόνια χωρίς Αγάπη να έλθει ο εβραιοχριστιανικός πολιτισμός να του την διδάξει;

Υπάρχουν δύο παρόμοιες, φαινομενικά, λέξεις, η Αγάπη και ο Έρως, με διαφορετικές έννοιες, προνόμιο κι αυτό της Ελληνικής γλώσσας.

Καλόπουλος: (επίσης στοργή και φιλότης)

Η λέξη αγάπη δεν αποδίδεται σε καμία άλλη γλώσσα του κόσμου, το αντίστοιχό της είναι η αρέσκεια. Η αγάπη είναι τρόπος ζωής, τρόπος που φέρεται κανείς. Είναι ένας συνειδητός τρόπος συμπεριφοράς, ένας δρόμος που αν θέλουμε ακολουθούμε.

Συνειδητά αγαπάς ή δεν αγαπάς κάποιον ή κάτι.

Οι σοφοί προπάτορές μας, φιλόσοφοι και απλός λαός, δεν έτρεφαν και πολύ μεγάλη εκτίμηση για κάθε είδους πράξη, ενέργεια ή εκδήλωση συναισθημάτων στην καθημερινή ζωή, όταν αυτή εδραζόταν στο άλογο μέρος της ψυχής του ανθρώπου. Κι αυτό γιατί κατά την αρχαιοελληνική θεώρηση, δίκαιο είναι κάθε πράξη που πραγματοποιείται υπό την καθοδήγηση του Νου, ο οποίος ενεργεί ελεύθερα κατά την φύση του.

Η λεγόμενη Αγάπη εμπεριέχει μέσα της κάποιο σπέρμα αδικίας, διότι εμπεριέχει την έννοια της διάκρισης, της επιλογής του αντικειμένου της αγάπης, διότι η αγάπη είναι συναίσθημα και εδράζεται, όπως γνωρίζουμε, στο θυμοειδές. Ο μέγας Πλάτων, επειδή διέκρινε την κατώτερη υπόσταση αυτής της λέξης, λέει στον Φαίδρο, …ως λύκοι άρνας αγαπώσι, δηλαδή και οι λύκοι αγαπούν τα αρνιά, ακριβώς γιατί επιθυμούν να τα φάνε.

Αντί λοιπόν της υποκειμενικής, υστερόβουλης και κατώτερης έννοιας της Αγάπης, οι προπάτορές μας προτίμησαν την λέξη Έρως, που για την φύση, την αξία και τα είδη αυτού, γράφτηκαν δεκάδες βιβλία. Γι’ αυτούς ο Έρωτας ήταν η ηθική τελείωση.

Ο Έρωτας, που κακώς θεωρείται ότι εκφράζει το σαρκικό πάθος, την επιθυμία, έχει όχι μόνον βαθύ φιλοσοφικό και αλληγορικό μυστήριο, αλλά κάτι περισσότερο. Κρύβει μέσα του κάτι άρρητο, ανέκφραστο, κάτι που μας θυμίζει την μοναδικότητα του Ελληνικού λόγου, του Ελληνικού Ορθόδοξου Λόγου, που αιώνες τώρα προσπαθούν μάταια να εξαλείψουν, να αλλάξουν και να ποδοπατήσουν ξένοι και ντόπιοι ανθέλληνες.

Ο Έρωτας, είτε το θέλουμε είτε όχι, υπάρχει. Και υπάρχει διότι απλούστατα υπάρχουμε εμείς οι ίδιοι.

Ο Έρωτας είναι η αμοιβαία έλξη και ένωση των δύο φύλων, είναι η συμπαντική έλξη που διέπει το σύμπαν, είναι ο ηλεκτρομαγνητισμός, ο Λόγος του Ερμή του Τρισμέγιστου, είναι η γενεσιουργός αιτία της αρμονίας και της συμμετρίας.

Στην κοσμογονία του Ησίοδου ο Έρωτας είναι εκτός γενεαλογικού δέντρου των θεοτήτων. Ενώ όλοι προέρχονται από κάποιους προγόνους, ο Έρως φαίνεται να υπάρχει από μόνος του, αμέσως μετά το Χάος και σχεδόν ταυτόχρονα με τον Χρόνο. Είναι φυσικό, διότι ο Έρως είναι η ίδια η Έλξη και η Τάση για ένωση δύο αρχών. Μόνος του υπάρχει και στο κοσμικό αυγό του Ορφέα. Κικλήσκω μέγαν αγνόν  εράσμιον ηδύν Έρωτα τοξαλκή, πτερόεντα, πυρίδρομον, εύδρομον ορμή, συμπαίζοντα θεοίς ηδέ θνητοίς ανθρώποις.- Επικαλούμαι τον μεγάλο, τον αγνό, τον γλυκύν έρωτα, τον ισχυρό τοξότην, τον πτερωτόν, που φλογίζει με δύναμη τους ανθρώπους, τον ταχύ και ορμητικό, που παίζει με τους θεούς και με τους θνητούς ανθρώπους.

Ο εβραιοχριστιανικός πολιτισμός όταν λέει Αγάπη εννοεί Μίσος, μίσος για την Ελλάδα, μίσος για τα δημιουργήματα των προγόνων μας, μίσος για τις ηθικές αξίες που έδωσαν στην ανθρωπότητα.

Το θέμα, δεν είναι θρησκευτικό, ας το καταλάβουμε, μεταξύ εβραιοχριστιανισμού και Ορθόδοξου Ελληνικού πολιτισμού. Είναι φυλετικό. Ο εβραιοχριστιανισμός μισεί την Ελληνική φυλή και τον Ελληνικό Πολιτισμό.

Ο εβραιοχριστιανισμός δεν είναι ούτε θρησκεία, ούτε παράδοση, ούτε πολιτισμός. Είναι ένα ξενόφερτο προϊόν, προϊόν αρχαίων Εβραίων ιερέων, μια ασθένεια που μολύνει τους ανθρώπους, μια τεχνολογία κατάληψης της εξουσίας, μια τεχνική υποδούλωσης των ανθρώπων.

Η αείμνηστη Λιλή Ζωγράφου, μέσα σε λίγες αράδες, αποκρυστάλλωσε το ποιόν του εβραιοχριστιανισμού: Ο χριστιανισμός είναι μια ιδεολογία κατοχύρωσης συμφερόντων μιας ασήμαντης και βάρβαρης μειοψηφίας, μεταμφιεσμένη σε θεολογία. Πώς επιβλήθηκε σε τόσα εκατομμύρια πολιτισμένους; Με τον σκοταδισμό.

ΠΗΓΗ Το 21ο Κεφάλαιο του  βιβλίου, Η ενΔΙΑφέρουσα Θρησκεία