logo

fb youtube rss

Σύνδεση



Ο ιστορικός Ιησούς... και οι ιστορικοί του!

Οι μοναδικές πληροφορίες που έχουμε για τον Ιησού από μη χριστιανικές πηγές διασώζονται από τέσσερις Ρωμαίους συγγραφείς: τους ιστορικούς Σουητώνιο, Τάκιτο και Ιώσηπο (Φλάβιο Ιωσήφ) καθώς και τον Πλίνιο τον νεότερο.

Ο Σουητώνιος αναφέρει ότι επί Νέρωνα «επιβλήθηκαν ποινές κατά των χριστιανών, ανθρώπων που πίστευαν σε μια νέα και βλαβερή δεισιδαιμονία» (Νέρων, XVI).

Ο Τάκιτος ονομάζει τον χριστιανισμό «ολέθρια δεισιδαιμονία» (Χρονικά, XV.44.4).

Ο Πλίνιος ο Νεότερος αποκαλεί τον χριστιανισμό «φαύλη και χωρίς μέτρο δεισιδαιμονία» (Επιστολές, X.96.8).

Το ότι οι ιστορικοί χαρακτηρίζουν το χριστιανισμό δεισιδαιμονία δεν είναι κάτι περίεργο. Κάθε ξένη θρησκευτική δοξασία θεωρούνταν «δεισιδαιμονία» από τους Ρωμαίους, ειδικά όταν δεν κατάφερναν να την ελέγξουν πλήρως και η λατρεία της προκαλούσε κοινωνική αναστάτωση. Ο Σουητώνιος, για παράδειγμα, χρησιμοποιεί τον ίδιο όρο και για την λατρεία της Ίσιδας αλλά και για άλλες δοξασίες. 

O Ιώσηπος αναφέρεται σε κάποιον «Ιησού, σοφό άνθρωπο, αν μπορούμε να τον πούμε άνθρωπο». Στη συνέχεια του κειμένου προστέθηκαν μεταγενέστερα πληροφορίες για την σταύρωσή του επί Πιλάτου, προφανώς από χριστιανούς στα τέλη του τρίτου ή στις αρχές του τέταρτου αιώνα, αφού ο Ωριγένης (185–254) δεν αναφέρει αυτές τις πληροφορίες όταν σχολιάζει το έργο του Ιώσηπου.

Θα μπορούσαμε, φυσικά, να θεωρήσουμε –όπως έχουν ήδη κάνει κάποιοι μελετητές– όλες τις αναφορές στον Ιησού από τους τέσσερις συγγραφείς ως μεταγενέστερες προσθήκες. Όπως, όμως, θα δούμε στην συνέχεια στόχος τους ήταν απλώς η «ιστορικοποίηση» του Ιησού. Πρώτα, όμως, θα πρέπει να «ιστορικοποιήσουμε» τους ίδιους τους ιστορικούς. Τι γνωρίζουμε γι’ αυτούς; Πολύ λίγα…

Οκταβιανός–Αύγουστος (63 π.Χ–14 μ.Χ.)

Πρώτος αυτοκράτορας της Ρώμης (27 π.Χ. – 14 μ.Χ.), υπήρξε και ο πρώτος μιας μακράς σειράς θεοποιηθέντων αυτοκρατόρων.

Σύμφωνα με τον Σουητώνιο, μετά τον θάνατό του "υπήρξε κάποιος που είχε διατελέσει πραίτορας και που ορκιζόταν ότι μετά την αποτέφρωσή του [του Αυγούστου] είδε την μορφή του να ανεβαίνει προς τους ουρανούς". Η ανάληψη ολόκληρου του σώματος προφανώς αποτελεί μεταγενέστερο κατασκεύασμα...

Πάντως στην αγορά της Πριήνης, στην Μικρά Ασία, βρέθηκε πλάκα με το κείμενο: "Η ημέρα γέννησης του θεού [Αυγούστου] υπήρξε για τον κόσμο η αρχή του Ευαγγελίου". Το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο αρχίζει παρόμοια με την φράση: "Αρχή του ευαγγελίου Ιησού Χριστού, υιού του Θεού".

Λεπτομέρεια: ο εκάστοτε θεοποιημένος αυτοκράτορας απεκαλείτο "Υιός Θεού" (Divi Filius). Μάλιστα από το 38 π.Χ. ο επίσημος τίτλος του Αυγούστου ήταν Imperator Caesar Divi Filius (Αυτοκράτωρ Καίσαρ Θεού Υιός), ενώ από το 27 π.Χ. ο επίσημος τίτλος του ήταν Αυτοκράτωρ Καίσαρ Θεού Υιός Αύγουστος... Σε μαρμάρινο βάθρο αγάλματος στην Πέργαμο βρέθηκε χαραγμένη η φράση "Αυτοκράτωρ Καίσαρ, θεού υιός, θεός Αύγουστος"...

Φυσικά, ο Αύγουστος, όπως και όλοι οι αυτοκράτορες μέχρι τον Γρατιανό, έφερε και τον τίτλο του Μέγα Αρχιερέα (Pontifex Maximus). Το γιατί ο πάπας της Ρώμης φέρει και τον τίτλο του Ποντίφηκα δεν χρειάζεται και ιδιαίτερη ανάλυση...

"Σωτήρ" ήταν επίσης ένας από τους τίτλους που έφεραν οι αυτοκράτορες. Στα εβραϊκά το "σωτήρ" είναι "Γιεχοσούα", δηλαδή "Ιησούς"...

Ο Σουητώνιος γεννήθηκε περί το 70 και πέθανε μετά το 122 ίσως και το 140. Πιθανόν να γεννήθηκε στη Ρώμη ίσως κι όχι. Το σίγουρο είναι ότι ήταν φίλος και προστατευόμενος του Πλίνιου του νεότερου και ίσως τον συνόδευσε στην Βιθυνία όταν ο τελευταίος ήταν διοικητής της το 111. Μετά το 111, επί Τραϊανού, ήταν επικεφαλής της γραμματείας της αυλής και των αυτοκρατορικών αρχείων. Όταν ο Αδριανός έγινε αυτοκράτορας (117) ο Σουητώνιος έγινε ιδιαίτερος γραμματέας του. Τα ίχνη του χάνονται μετά το 122.

Ο Τάκιτος γεννήθηκε περί το 55 και πέθανε περί το 120. Άγνωστος ο τόπος γέννησής του, άγνωστο το όνομα του πατέρα του. Παντρεύτηκε την κόρη του στρατηγού Αγρικόλα, διετέλεσε ταμίας επί Βεσπασιανού, ύπατος το 97 και διοικητής επίτροπος της Ασίας περί το 112/113. Στενός φίλος κι αυτός του Πλίνιου.

Ο Πλίνιος ο νεότερος γεννήθηκε το 61 και πέθανε μετά το 112.

Για τον Ιώσηπο (37/38– μετά το 100) διαθέτουμε πάμπολλες πληροφορίες, αφού φρόντισε ο ίδιος να γράψει την αυτοβιογραφία του. Γόνος ιερατικής οικογένειας, βασιλικής καταγωγής της Ιερουσαλήμ, με άριστη εκπαίδευση, επισκέφτηκε το 64 την Ρώμη και το 66 βρέθηκε, χωρίς να το θέλει, (!) επικεφαλής των εβραϊκών στρατευμάτων της Γαλιλαίας, κατά την εξέγερση κατά της Ρώμης. Αιχμαλωτίστηκε, απελευθερώθηκε και έγινε φίλος του αυτοκράτορα Βεσπασιανού, αλλά και του μετέπειτα αυτοκράτορα Τίτου! Αυτόπτης μάρτυρας της καταστροφής της Ιερουσαλήμ το 70, έζησε το υπόλοιπο της ζωής του στη Ρώμη όπου και έγραψε τα βιβλία του.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι οι προαναφερθέντες ιστορικοί δεν είναι κάποια τυχαία άτομα που συγγράφουν ιστορία. Είναι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και, επίσης, συνδέονται όλοι τους στενά με το αυτοκρατορικό περιβάλλον και διατηρούν φιλικές σχέσεις με τους αυτοκράτορες. Χρειάζεται, άραγε, να προσθέσουμε τίποτα για το κύρος τους ως ιστορικών; Τα έργα τους δεν αποτελούν απλώς την επίσημη ιστορία της Ρώμης αλλά την επίσημη ιστορία των εκάστοτε αυτοκρατόρων. Ας λάβουμε δε υπόψη μας ότι ο Σουητώνιος και ο Τάκιτος αποτελούν τις σημαντικότερες πηγές που διαθέτουμε για την ιστορία του 1ου μ.Χ. αιώνα.

Την ίδια περίοδο και λίγο αργότερα ακολουθεί ένα δεύτερο κύμα «ιστορικών» που έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό με τους προηγούμενους, αλλά και μια διαφορά. Το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι διατηρούν όλοι τους σχέσεις με το αυτοκρατορικό περιβάλλον, και η διαφορά ότι όλοι τους είναι Έλληνες ή εξελληνισμένοι ανατολίτες. Πρόκειται για τους Πλούταρχο (π. 50 – μετά το 120), ρωμαίου πολίτη με το όνομα Μέστριος Φλώρος (το οποίο ο ίδιος δεν αναφέρει πουθενά στα έργα του), προστατευόμενος του αυτοκράτορα και ύπατος επί Τραϊανού, Αππιανό και Φλάβιο Αρριανό (95–175), φίλους του Αδριανού. Θεωρούν πατρίδα τους την Ρώμη, υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους, συκοφαντούν τους σύγχρονούς τους Έλληνες. Γράφουν ως Ρωμαίοι ιστορικοί με ρωμαϊκή συνείδηση. «Δεν είναι δυσεξήγητο φαινόμενο», γράφει ο Κυριάκος Σιμόπουλος (Ξενοκρατία, Μισελληνισμός και Υποτέλεια), «ο εκρωμαϊσμός των Ελλήνων συγγραφέων στους αυτοκρατορικούς χρόνους. Τα γράμματα και οι τέχνες ελέγχονταν από την εξουσία. Υπήρχε στην αυλή των αυτοκρατόρων ένας μηχανισμός που στρατολογούσε προικισμένους διανοούμενους, Λατίνους και Έλληνες, τους ενσωμάτωνε στο “σύστημα” και τους χρησιμοποιούσε στην προπαγάνδα. Για να διοχετεύουν δηλαδή στο έργο τους, άμεσα ή έμμεσα, ανοιχτά ή υπαινικτικά, την πολιτική και την ιδεολογία του ρωμαϊκού ιμπεριαλισμού». Πρώτοι διδάξαντες ο Αύγουστος και ο Μαικήνας, που «έπαιξε τον ρόλο ενός πολυμήχανου υπουργού προπαγάνδας».

Αυτοί οι χυδαίοι προπαγανδιστές του ρωμαϊκού imperium και απολογητές κάθε εγκλήματος της ρωμαϊκής αριστοκρατορίας θα αναλάβουν και την συγκάλυψη του νέου εγκλήματος, της δημιουργίας της νέας θρησκείας.

...................................
Η γνώση είναι... η καλύτερη εκδίκηση!
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2

Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χέρια εκείνων... που λατρεύτηκαν σαν άνθρωποι του θεού!