logo

fb youtube rss

Σύνδεση

Παλαιά Διαθήκη

Μωυσής και Ερυθρά θάλασσα. Να πώς έγινε το "θαύμα". Του Μ. Καλόπουλου  

Όλοι γνωρίζουμε, ότι η εξοδος των Ισραηλιτών δεν τελειώνει με τη φυγή απ' την Αίγυπτο, αλλά με τη συντριβή του Φαραώ στο μεγάλο "θαύμα" διαχωρισμού των υδάτων της Ερυθράς θάλασσας!

Είναι όμως δυνατόν να συμπεριληφθεί ένα τέτοιο μυθολογικών διαστάσεων κατόρθωμα, στα πλαίσια μιας οργανωμένης εξόδου, ενός λαού απ' την Αίγυπτο;

Προφανώς ναι! Και οι σημαντικότεροι συντελεστές σ' αυτό, ήταν ο άριστος προφητικός σχεδιασμός και οι ασυνήθιστες γνώσεις του Μωυσή, του ανθρώπου που «εδιδάχθη πάσαν την σοφία των Αιγυπτίων»,[1] (Πράξ. Αποστ. 7.22), και ανεδείχθη σε μια προσωπικότητα ασυνήθιστα μεγάλη, για τον άμοιρο μέχρι τη στιγμή εκείνη λαό του Αβραάμ.

Πριν όμως σχολιάσουμε τις παραμέτρους του "θαύματος" της Ερυθράς, πρέπει να ρωτήσουμε, όχι τόσο «αν», όσο «γιατί» έγινε αυτό το "θαύμα". Δηλαδή, η πρώτη βασική μας ερώτηση είναι: έσκισε ο Μωυσής την Ερυθρά θάλασσα... επειδή αυτή εμπόδιζε την ελεύθερη διέλευσή τους προς το Σινά;

Θα θυμάστε ασφαλώς, ότι ο Μωυσής φεύγοντας κυνηγημένος από την Αίγυπτο, κατέφυγε στην γη Μαδιάμ. Δηλαδή κάπου κοντά στο Σινά. Αργότερα επέστρεψε απ' το Σινά στην Αίγυπτο, κουβαλώντας μάλιστα μαζί του, τα μαδιανιτικά "τέρατα" κατά του Φαραώ. Όμως, ούτε την πρώτη, αλλά ούτε και την δεύτερη φορά χρειάσθηκε να "σκίσει" οποιαδήποτε θάλασσα, για να πάει, ή να επιστρέψει απ' το Σινά! Γιατί λοιπόν την τρίτη αυτή φορά, ηγέτης πια ενός κυνηγημένου όχλου, για να διανύσει το ίδιο ακριβώς δρομολόγιο προς το Σινά, είναι αναγκασμένος να σκίσει την Ερυθρά θάλασσα; Την απάντηση στην αποκαλυπτική αυτή ερώτηση, θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε, συνδέοντας προσεκτικά τα βιβλικά δεδομένα, με τις ιστοριο-γεωγραφικές πληροφορίες του συγκεκριμένου τόπου!

Αρχικά πρέπει να θυμίσουμε, πως το αίτημα εξόδου από την Αίγυπτο, ποτέ δεν ήταν ευθεία απαίτηση αποχώρησης από την χώρα. Αλλά από την εποχή της προετοιμασίας στην Μαδιάμ το αόριστο αίτημα ήταν: «θέλετε υπάγει... προς τον βασιλέα της Αιγύπτου και θέλετε ειπεί προς αυτόν... άφες να υπάγωμεν οδόν τριών ημερών εις την έρημον, διά να προσφέρωμεν θυσίες εις τον θεόν ημών». (Έξ.3.18). Έτσι το πολυ­τρα­γου­δισμένο: «Let my people go»,[2] (δηλαδή, το περήφανο προστακτικό: «Άσε το λαό μου να φύγει»), ποτέ δεν ακούστικε απ' τον Μωυσή στην Αίγυπτο, σαν ευθεία απαίτηση, οριστικής αποχώρησής τους από την χώρα! Έξ.5.3. & Έξ.8.23.

Όμως, γιατί τελικά στην έρημο; Δεν υπήρχαν για έναν ολόκληρο όχλο γυναικόπαιδων, καλύτερα μέρη για λατρεία και θυσίες απ' την έρημο;

Το επίμονο αίτημα για απομάκρυνση τριών ημερών πεζοπορίας, δεν είναι τυχαίο. Συνδέεται λειτουργικά με όλα τα προσχεδιασμένα γεγονότα της Αιγύπτου και μας πείθει, ότι σε απόσταση πεζοπορίας τριών ημερών, υπήρχε μια καλοστημένη παγίδα για τον Φαραώ και τον στρατό του!

Τι υπήρχε όμως σε απόσταση ογδόντα έως εκατό χιλιομέτρων από την γη Γεσέν; Απόσταση που μπορεί με άνεση να διανύσει ένας όχλος, σε διάστημα τριών περίπου ημερών; Μα η Ερυθρά θάλασσα, στην οποία... πνίγηκαν τα άρματα του Φαραώ! Όμως, πώς είναι δυνατόν να πνίξει κανείς ένα ισχυρότερό του στρατό στη θάλασσα αν... δεν ανοίξει η θάλασσα για να τους παγιδέψει;

Μήπως η αφήγηση είναι εντελώς φανταστική, όπως στους διάφορους μύθους, όπου οι θεοί σχίζουν τις θάλασσες για να καταποντισθούν καλοί ή κακοί ήρωες;![3]

Μα τότε, όλα τα προηγούμενα θα ετίθετο αυτόματα υπό αμφισβήτηση. Η αφηγηματική όμως συνοχή και η συνολική, άρτια δομή του σχεδίου και το πλήθος των συντεταγμένων λεπτομερειών, που μόλις εξετάσαμε, δεν μας αφήνουν πολλά περιθώρια αμφιβολίας, για το αν συνέβησαν ή όχι όλα αυτά. Η Έξοδος, παρά το αρνητικό της μεγαλείο, παραμένει ένα μεγαλειώδες χαλδαιο-εβραϊκό έπος πανουργίας, του οποίου την σύλληψη, την προετοιμα­σία και την εκτέλεση, ομολογούμε με δέος παρακολουθή­σαμε.

Ο γρίφος λοιπόν των τριών ημερών, είναι άρρηκτα δεμένος με όλη την προσπάθεια της Εξόδου. Κατά συνέπεια, το "θαύμα" της Ερυθράς θάλασσας, πρέπει είναι μέρος της αρχικής αφήγησης.

Έτσι, σύμφωνα με τα στοιχεία της αφήγησης που μόλις παρακολουθήσαμε, ο Φαραώ, μετά απ' την πρώτη θλίψη και ταφή των νεκρών υπηκόων του, κάποια στιγμή, θα διαπίστωνε αναπόφευκτα την μαζική απογύμνωση, (σκύλευση) των υπηκόων του, και στο χοντρό βασιλικό του κεφάλι, θα ανέβαιναν επιτέλους κάποιες υποψίες για τους πραγματικούς λόγους των πληγών της Αιγύπτου, και η αγανακτισμένη οργή του, δεν θα αργούσε να πάρει τη μορφή μανιασμένης καταδίωξης! Μπροστά δε στα στρα­τιω­τικά άλογα του Φαραώ, ένας πεζοπόρος όχλος, δεν ήταν παρά ένας βραδυκίνητος στόχος.

Απ' τη μεριά λοιπόν του Μωυσέως, έπρεπε οπωσδήποτε να υπάρχει ένα σχέδιο εξόντωσης του ισχυρού αυτού διώκτη, διαφορετικά όλα όσα προηγήθηκαν, όσο ευφυή και αν ήταν, θα τελείωναν σε μια ματωμένη εκδίκηση του Φαραώ, κι όχι σε περίλαμπρη ολοκληρωτική νίκη του Μωυσή. Είδαμε άλλωστε, ότι το δίδυμο Ιοθόρ-Μωυσής, δεν ήταν απ' τους ανθρώπους εκείνους, που θα άφηναν την κατάληξη όλης αυτής της προσπάθειας στην τύχη.

xartis SINA limnesΈτσι, το επίμονο αίτημα για φυγή τριών ημερών στην έρημο, είναι ευθύς εξαρ­χής απ' τα πλέον καλοσχεδιασμένα σημεία της όλης επιχείρησης. Ο Μωυσής, που ξέρει πολύ καλά την σημασία αυτής της αξίωσης, μετά την έξοδό του από την Αίγυπτο, κυριολεκτικά, όπως παραδέχεται η αφήγηση, ξεθεώνει στην πεζοπορία τον όχλο που έχει μαζί του «οδοιπορώντας ημέρα και νύκτα», (Έξ.13.21), για να φτάσει το συντομότερο δυνατόν στο προσχεδιασμένο σημείο.

Ο Μωυσής, "τρέχει" κυριολεκτικά νυχθημερόν προς την έρημο! Όμως, ποια εντυπωσιακή ευκαιρία απαλλαγής απ' την καταδίωξη, μπορεί να τους προσφέρει η έρημος; Και τι σχέση έχει η Ερυθρά θάλασσα με όλα αυτά;

Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε καλύτερα τις μορφολογικές δυνατότητες που εκμεταλλεύθηκε ο Μωυσής, προκειμένου να πνίξει τους διώκτες του, πρέπει να κάνουμε μια μικρή... ιστοριο-γεωγράφηση, ώστε να εξα­σφα­λίσουμε μια στοιχειώδη τουλάχιστον εικόνα της περιοχής, όπου όλα αυτά έλαβαν χώρα. Αλλά ταυτόχρονα, να δούμε καθαρότερα και την μοναδικότητα που παρουσιάζει η συγκε­κριμένη γωνιά της Γης, όπου συνέβη το διάσημο αυτό "θαύμα".

Η Ερυθρά λοιπόν θάλασσα, χωρίζεται σε δύο λεπτότερα σκέλη, που σαν ανοιχτή διχάλα αγκαλιάζουν ανατολικά και δυτικά τη χερσόνησο του Σινά. Το ένα εξ αυτών, δημιουργεί ανατολικά τον κόλπο της Άκαμπα και το άλλο δυτικότερα εισχωρεί βαθιά στη γη της Αιγύπτου και καταλήγει στα στενά όρια του κόλπου του Σουέζ, απ' όπου σήμερα ξεκινά το περίφημο κανάλι του Σουέζ, που ενώνει την Ερυθρά θάλασσαμε τη Μεσόγειο,διανύοντας μιααπόστασηπερίπου εκατόν εξήντα χιλιομέτρων.

Το σημερινό αυτό κανάλι, μετά από μεγάλα τεχνικά έργα, εξακο­λου­θεί να είναι ακόμα και σήμερα ένα στενό συγκριτικά θαλάσσιο πέρασμα, πλάτους εξήντα έως εκατό μέτρων και βάθους δέκα έως δώδεκα μέτρων. 

Με τη βοήθεια δύο λιμνών, μιας μεγάλης, της διπλής λίμνης Bitter­ Lake (πικρολίμνη), και μιας μικρότερης, της Timsah Lake (Τιμσάχ), που βρίσκονται κατά μήκος του καναλιού αυτού, και προς την μεριά της Ερυθράς θάλασσας, φαίνεται πως η δυνα­τότητα διάνοιξης αυτού του θαλάσσιου δρόμου, (καναλιού), ήταν ανέκαθεν κατάδηλη, αρχής μάλιστα γενομένης απ' το εμφανώς ευκολότερο άκρο της Ερυθράς.

Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε όμως, αν και τότε ήταν παρόμοια τα γεωγραφικά και γεωλογικά δεδομένα της περιοχής;

 

Ο ιστοριο-γεωγρά-φος Στράβων (64 π.Χ. έως 24 μ.Χ.) παραθέτοντας πολύτιμες ιστορικές λεπτομέρειες, αναφέρει πως όχι μόνο ο κόλπος του Σουέζ, και οι ενδιάμεσες λίμνες, ήταν και τότε στη θέση τους… αλλά και πως μια ανάλογη διώρυγας μ' αυτήν του σημερινού Σουέζ, ήταν παλαιόθεν γνωστή και στις ημέρες του δεδομένη: «Από δε του Πηλούσιου, (από τις ανατολικότερες εκβολές του Δέλτα του Νείλου), ξεκινά η διώρυγα που διέρχεται από τα έλη και τις λίμνες, οι οποίες (λίμνες) είναι δύο και βρίσκονται στα αριστερά[4] του μεγάλου ποταμού... αυτή (η διώρυγα), διαρρέοντας διά μέσω των πικρών καλουμένων λιμνών, καταλήγει στην Ερυθρά (θάλασσα) και τον Αράβιο κόλπο (σημερινό κόλπο Σουέζ)... αυτή δε η διώρυγα, ετμήθη, (δημιουργήθηκε) κατ' αρχάς μεν υπό Σεσώστριου[5] (ή Ραμσής Β΄, 1290-1224ή1279-1213 π.Χ. δλδ, του Φαραώ των παιδικών χρόνων του Μωυσή)... αργότερα δε ο Δαρείος ο πρώτος (περί το 520 π.Χ.) συνεχιστής του έργου έγινε. Αυτός όμως από ψευδείς φόβους ημιτελές άφησε το έργο. Επείσθη δε (ο Δαρείος) ότι υψηλότερη είναι η στάθμη της Ερυθράς θάλασσας, από αυτήν της Αιγύπτου και αν από την διώρυγα ο μεταξύ ισθμός διακοπεί, ολόκληρη η Αίγυπτος θα κατακλυσθεί από των υδάτων». Στράβων γεωγραφικα 17.1.24.16.-

Το έργο αυτό, αιώνες αργότερα με εκπληκτικό τρόπο ολοκλήρωσε: «ο Πτολεμαίος ο δεύτερος[6] συνετέλεσεν αυτήν κατά τον επικαιρότερον (τον πλέον σύγχρονο δηλαδή) τρόπον, διάφραγμα εμηχανεύθη (κατασκεύασε ελεγχόμενο φράγμα!!!) τούτο δε ήνοιγεν όποτε εβούλετο διαπλεύσαι και ταχέως πάλιν συνέκλειεν».AgatharchidesGeogr. Fragmenta 2a.86.F.19.61 & Διόδωρος Σικελ. Α΄33.5-11.

Φόβοι λοιπόν υψηλότερης στάθμης της Ερυθράς και κατακλυσμού μεγάλου τμήματος της ευπορότατης κάτω Αιγύπτου, ματαίωναν επί εκατονταετίες την τελική χρήση του τεράστιου αλλά και πολυπόθητου έργου, που όμως η απόπειρα διάνοιξής του ανάγεται εδώ ακριβώς, στις ημέρες της πριγκηπικής ζωής του Μωυσή!

Η αξία λοιπόν αυτού του θαλάσσιου δρόμου, ήταν ανέκαθεν ορατή και επιτακτική. Η δυνατότητα επικοινωνίας της Μεσογείου με την Ερυθρά θάλασσα ήταν κυριολεκτικά σωτήρια, μιας και θα γλίτωνε απ' τα καράβια της Μεσογείου, τον τεράστιο κόπο να κυκλώσουν ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο, (περί τα δεκαπέντε χιλιάδες ναυτικά μίλια), προκειμένου να φτάσουν με τα εμπορεύματά τους στον Κόλπο του Σουέζ.[7]

Είναι λοιπόν φανερό, ότι το ελάχιστο αυτό κομμάτι αμμώδους χθαμαλής, (χαμηλότερης της θαλάσσιας στάθμης) ξηράς, που παρεμβάλλετο ανάμεσα στις δύο θάλασσες, (Ερυθρά και Μεσόγειος), με τις ενδιάμεσες λίμνες του, να ελαττώνουν στο μισό τον απαιτούμενο κόπο της διόρυξης, η περιοχή ήταν ανέκαθεν σαφέστατος στόχος διάνοιξης θαλάσσιας οδού, με ολοφάνερα τα ασύλληπτα οφέλη που προαναφέραμε!                     

Η Αίγυπτος, υπήρξε μια αρχαία και πανίσχυρη αγροτική χώρα, επειδή ακριβώς κατάφερε με αμέτρητα κανάλια να τιθασεύσει τις σταθερές πλημ­μύρες του Νείλου, του "μεγαλύτερου" ποταμού στον κόσμο. Δεν θα έστεκε λοιπόν άπραγη και απαθής μπροστά στην ολοφάνερη σωτήρια δυνα­τότητα ένωσης των δύο θαλασσών, μ' ένα μικρό θαλάσσιο εμπορικό δρόμο.

Αυτά είναι λίγα στοιχεία, που θα μας βοηθήσουν να δούμε, πώς πιθανότατα πνίγηκε ο μικρός στρατός του Φαραώ και ν' αντιληφθούμε ότι αιτία γι' αυτό, δεν ήταν τα μεγάλα θαυματουργικά κέφια, οποιασδήποτε βιβλικής θεότητας, αλλά τα ασυνή­θιστα γεωλογικά δεδομένα της περιοχής αυτής, και οι άριστες γνώσεις του "μορφωμένου" αυτού πρώην πρίγκιπα, που ηγείται πια, με μοναδικό τρόπο των ταλαίπωρων απογόνων του γενάρχη Αβραάμ.

xartis erythraΌλα δείχνουν λοιπόν, ότι επί των ημερών του Μωυσή, στην ίδια περίπου θέση της σημερινής διώρυγας (του Σουέζ), υπήρχε ημιτελές ένα αντίστοιχο για την εποχή εκείνη έργο διόρυξης, που φιλοδοξούσε να ενώσει την Ερυθρά θάλασσα με την μεγάλη διπλή λίμνη βορειότερα. Η διπλή λίμνη Bitter Lake ή πικρολίμνη, απέχει σήμερα από την παραλία της Ερυθράς δεκαεπτά περίπου χιλιόμετρα και επί των ημερών του Μωυσή, σύμφωνα με την γνώμη κάποιων αρχαίων συγγραφέων[8] η απόσταση αυτή ήταν μάλλον σημαντικά μικρότερη.

Η φιλόδοξη λοιπόν αυτή προσπάθεια της ένωσης του τελευταίου άκρου της Ερυθράς θάλασσας με την αντικρινή, βορειότερά της πικρολίμνη, σύμφωνα με τις ιστορικές αυτές μαρτυρίες, ήταν ήδη επί των ημερών της πριγκιπικής ακόμα θητείας του Μωυσή, ένα υπαρκτό αλλά ημιτελές έργο!

Με δεδομένα λοιπόν αυτά τα στοιχεία, δεν θα ήταν διόλου υπερβολικός ο ισχυρισμός, ότι ο Μωυσής, λόγω της πριγκιπικής του ιδιότητας, όχι μόνο διετέλεσε επί σειρά ετών, ανώτατο διοικητικό στέλεχος, αλλά και σαν άτομο με κορυφαία αιγυπτιακή μόρφωση, ήταν απόλυτα ενήμερος για την κατάσταση των τεχνικών έργων της χώρας. Προφανώς λοιπόν, ο πρώην πρίγκιπας της Αιγύπτου, εκμεταλλεύτηκε ένα δικό της γιγάντιο έργο, για να πνίξει τον ίδιο της τον στρατό, που τώρα τον καταδιώκει!

Το γεγονός δε, ότι ο Φαραώ καθόλου δεν μπορεί να φανταστεί ποιος είναι ο αντίπαλός του, τον κάνει να αγνοεί εντελώς το ενδε­χόμενο μιας τέτοιας έντεχνης υπονόμευσης και πέφτει στην παγίδα να ακολουθήσει κατά πόδας τον Μωυσή στην κοίτη του ορύγματος, που σε λίγο χτυ­πη­μένο καίρια απ' τον Μωυσή, θα πλημ­μυ­ρίσει βαλτώνοντας και στην συνέχεια πνίγοντας τους έκπληκτους Αιγύπτιους, που το τελευταίο πράγμα που θα περίμεναν απ' τους κυνηγημένους αυτούς σκλάβους, ήταν λεπτομερείς γνώσεις υψηλής στάθμης και φραγμάτων.

Ας δούμε όμως, αν τα βιβλικά δεδομένα μας βοηθούν στους συλλογισμούς μας αυτούς. «Όταν ο Φαραώ άφησε τον λαό (Ισραήλ) να φύγει, ο θεός δεν οδήγησε τους Ισραηλίτες από την οδό των Φιλισταίων, που ήταν ο συντομότερος δρόμος (προς την Χαναάν), μήπως συμβεί πόλεμος και επιστρέψουν μετανοιωμένοι στην Αίγυπτο. Αλλά ο θεός έφερε τον λαό διά της ερήμου προς την Ερυθρά θάλασσα».Έξ.13.17-18.

Ο Μωυσής, έχει τους δικούς του λόγους, για να μην ακολουθήσει το συνηθισμένο δρομολόγιο επι­στρο­φής στη Χαναάν. Ερμηνεύοντας εδώ, δήθεν την θεϊκή θέληση, επικαλείται τον φόβο πολέμου με τους παράκτιους Φιλισταίους της Μεσογείου, για να καταφέρει να στρέψει το λαό του νότια, προς τις μαύρες ερημιές. Ο λόγος είναι απλός, ο Μωυσής δεν ήθελε να ακολουθήσει τον μεσογειακό δρόμο των Φιλισταίων, όχι για τον φόβο του πόλεμου, αλλά γιατί έπρεπε να παρασύρει τον διώκτη του, σε μια μοναδική υδάτινη παγίδα.

Ο φόβος των Φιλισταίων, είναι εδώ οπωσδήποτε ανακό­λουθος με τα στοιχεία που έχουμε γι' αυτούς. Η Βίβλος μας διαβεβαιώνει, ότι οι ίδιοι οι βιβλικοί πατριάρχες, που κατ' επανάληψη ανεβοκατέβηκαν τον ίδιο αυτό δρόμο, ποτέ δεν ενοχλήθηκαν από Φιλισταίους! Με τα επίπλαστα λοιπόν αυτά προσχήματα, βλέπουμε τον λαό Ισραήλ να κατηφορίζει Νότια προς την Ερυθρά θάλασσα, ακριβώς όπως απαιτούσε ο αρχικός σχεδιασμός του Μωυσή.  

Για να κατευθύνει τον λαό του χωρίς καθυστερήσεις στο συγκε­κρι­μένο εκτός συνηθισμένης πορείας στόχο του, ο Μωυσής έχει μια τεράστια στήλη καπνού[9] να προπορεύεται τη μέρα και την ίδια αυτή εστία φωτιάς (σαν φωτισμένης πια στήλης καπνού) να τους κατευθύνει με ακρίβεια τη νύχτα, σε μια εξοντωτική πορεία, μέχρι το προκαθορισμένο σημείο στρατοπέδευσής τους στην έρημο: «την ημέρα με στήλη νεφέλης, διά να οδηγεί αυτούς στην οδό, την δε νύκτα με στήλη πυρός, διά να φέγγει εις αυτούς ώστε να οδοιπορούν ημέρα και νύκτα». Έξ.13.21.

Ηαρχική απόσταση των τριών ημερών, με την ξέφρενη αυτή πορεία φυγής που επέβαλε στο λαό του ο Μωυσής, πρέπει να καλύφθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Διότι όταν φτάνουν εκεί, έχουν χρόνο όχι μόνο να στρατοπεδεύσουν στο κατάλληλο σημείο, αλλά να οργανωθούν και μάλιστα να περιμένουν υπομονετικά τον διώκτη τους Φαραώ.

«Και είπεν ο Κύριος προς τον Μωυσή, ειπέ προς τους υιούς Ισραήλ, (Ο΄ να στρέψουν! προς την Ερυθρά και),να στρατοπεδεύσωσιν απέναντι Πι-Αϊρώθ μεταξύ Μιγδώλ και θαλάσσης, καταντίκρυ Βεέλ-Σεφών. καταντίκρυ τούτου θέλετε στρατοπεδεύσει πλησίον (Ο΄ «επί») της θαλάσσης, (παραλιακά), θέλετε στρατοπεδεύσει». Έξ.14.1-2.

Η λεπτομερής περιγραφή του χώρου στρατοπέδευσης, δείχνει σαφώς, ότι ο Μωυσής, όχι μόνο γνωρίζει πολύ καλά την περιοχή, αλλά ότι ακολουθεί λεπτομερώς τους προσχεδιασμούς του. Το στρατοπεδεύστε «μεταξύ Μυγδώλ (πύργου) και θαλάσσης», φέρνει στον νου στενό παραλιακό πέρασμα, που θα υποχρεώσει τον διώκτη του Φαραώ, να ακολουθήσει συγκεκριμένο δρόμο προσέγγισης στην καταδίωξη των Ισραηλιτών!

 

Ο Μωυσής λοιπόν, βρίσκεται στρατοπεδευμένος κάπου στη βορειο-δυτική ακτή του κόλπου της Ερυθράς θάλασσας, στην κορυφή του οποίου, υπήρχε ήδη σκαμμένη η προαναφερθείσα βαθιά τάφρος, που περίμενε να δεχθεί τα νερά της Ερυθράς, όταν το έργο έφτανε στο τέλος του, ενώνοντας έτσι, την Ερυθρά θάλασσα με τις παρακείμενες πικρολίμνες.

Ανάμεσα στη θάλασσα και στην τάφρο, υπάρχουν μόνο οι απαραίτητοι όγκοι φυσικών αναχωμάτων και διάσπαρτοι βάλτοι, που δεν επιτρέπουν την διέλευση. Κανείς δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί καλύτερα από τον Μωυσή, πως ένα σχετικά μικρό μόνον προετοιμασμένο άνοιγμα στην κορυφή αυτού του φυσικού φράγματος, θα σαρώσει σε εκπληκτικά μικρό χρόνο, τον τεράστιο φαινομενικά χωμάτινο όγκο, που μεσολαβεί ανάμεσα στην ανοιχτή τάφρο και στον τεράστιο θαλάσσιο όγκο νερού, με την αμετάβλητη υψηλή στάθμη!

Τώρα καταλαβαίνουμε, γιατί ο Μωυσής έτρεχε ουσιαστικά εκτός πορείας μέσa στις αντιξοότητες της ερήμου. Στόχος του ήταν να φέρει έγκαιρα το πλήθος του λαού του, στο χείλος αυτής της γιγάντιας παγίδας. Πολύ καιρό πριν από την Έξοδο, ένα υδάτινο "θαύμα" εξόντωσης, ήταν εδώ προσυμφωνημένο με την "θεότητα" και περίμενε να καταπιεί τους διώκτες του Μωυσή.

Πραγματικά, ο Μωυσής φαίνεται απόλυτος γνώστης όλων των λεπτομερειών. Όταν μάλιστα εμφανίζεται επιτέλους ο στρατός του Φαραώ στον ορίζοντα και ο λαός του πανικοβάλλεται, αυτός δεν φαίνεται να αιφνιδιάζεται καθόλου. Με πλήρη εμπιστοσύνη στο τι πρόκειται να επακολουθήσει: «είπεν ο Μωυσής προς τον λαό: μην φοβείσθε, σταθείτε και βλέπετε την σωτηρία του Κυρίου, την οποίαν θέλει κάμει εις εσάς σήμερον, διότι τους Αιγυπτίους, τους οποίους είδατε σήμερον, δεν θέλετε ιδεί αυτούς πλέον. Ο Κύριος θέλει πολεμήσει διά σας, σεις δε, θέλετε μένει ήσυχοι». Έξ.14.13-14.

Και η ερώτηση: γιατί ο Κύριος θα πολεμήσει μόνος του εκτός πορείας, τον πάνοπλο και έξαλλο Φαραώ και δεν θα μπορούσε να πολεμήσει, εξ ίσου καλά, εντός πορείας, τους αμέριμνους και αμέτοχους Φιλι­σταίους; Μήπως, μόνο επειδή, στη μοναδική από κάθε άποψη αυτή γωνιά της Γης, ο "Κύριος" είχε προετοιμάσει με κάθε λεπτομέρεια ένα "θαύμα" υδάτινης εξόντωσης; 

Ο Φαραώ που ξεκίνησε με εξακόσια τουλάχιστον επίλεκτα άρματα, (Έξ.14.7), διάνυσε την απόσταση σε λίγες μόνο ώρες και το απόγεμα της ίδια ημέρας πλησίαζε το στρατόπεδο των Ισραηλιτών. Σημαντική είναι η κατανόηση της εκκίνησης των δύο αντιπάλων. Βλέπε χάρτη.

Ο Μωυσής, ξεκίνησε βόρεια απ' την γη της παροικίας των Ισραηλιτών, την «γη Γεσέν», (Γέν.45.10), ενώ ο διώκτης του, Φαραώ, ξεκίνησε πολύ νοτιότερα απ' την στρατιωτική πόλη Μέμφιδα.

Για την πόλη αυτή διαβάζουμε: «ο Ραμσής Β΄ (ο Φαραώ της υιοθεσίας του Μωυσή) και ο Μενεφθά (ο Φαραώ της καταδίωξης του Μωυσή) εκόσμησαν την πόλη Μέμφιδα με μεγαλόπρεπα κτίσματα, ώστε αν και έπαψε να είναι πρωτεύουσα, διατήρησε εν τούτοις το γόητρο της στρατιωτικής μητρόπολης». Δρανδάκης, "Μέμφις".

Ο Μωυσής λοιπόν, εγνώριζε ότι ο τόπος εκκίνησης των αντίπαλων στρατευμάτων, θα καθόριζε αποφασιστικά και την εκ του νότου πορεία προσέγγισης της δικής του θέσεως στο στενό πέρασμα Μιγδώλ.[10]   

Ο πανικός κατέλαβε τον όχλο, αλλά όχι και τον Μωυσή, που έχει ήδη μπλοκάρει το πέρασμα, «μεταξύ Μιγδώλ και θαλάσσης», με εύφλεκτα υλικά, που δεκάδες χιλιάδες χέρια είχαν υψώσει, αποψιλώνοντας την γύρω περιοχή. Ο Μωυσής, διατάζει την άσβεστη πυρά που ηγείται του στρατοπέδου, να μετακινηθεί πίσω τους. Απ' αυτήν, εκατοντάδες πρόθυμα χέρια, θ' ανάψουν ταυτόχρονα σε πολλά σημεία το μπλοκαρισμένο πέρασμα Μιγδώλ, που φλεγόμενο βρίσκεται ανάμεσα σ' αυτούς και στα άρματα του Φαραώ.

Στο λαό, που έντρομος παρακολουθεί τις αποφασιστικές στρα­τηγικές κινήσεις του Μωυσή, χωρίς να τις καταλαβαίνει, το σωτήριο αποτέλεσμά τους, φαίνεται σαν μια αόρατη αγγελική δύναμη που τους προστατεύει: «τότε η στήλη της νεφέλης (εστία καπνερής φωτιάς) έφυγε από μπροστά τους και στάθηκε πίσω τους και μπήκε ανάμεσα στο στρατόπεδο των Αιγυπτίων και των Ισραηλιτώνκαι εστάθηκαιέγινε σκότος[11] και γνόφος.[12] Και η νύχτα πέρασε και δεν έσμιξαν (οι δύο αντίπαλοι) ολόκληρη τη νύχτα». Ο΄ Έξ.14.19-20.

Το σκηνικό είναι υποβλητικό. Οι κινή­σεις του Μωυσή άψογα προσχεδιασμένες, όπως αρμόζει σ' έναν μεγάλο ηγέτη. Όλα δείχνουν, ότι ενώ με ένα τεράστιο φράγμα πυρός, σταμάτησε προσωρινά τον Φαραώ, πάνω ακριβώς στο πέρασμα Μιγδώλ, ο ίδιος με τον λαό του, παρόλο που έπεσε η νύχτα, ξεκίνησε να περάσει στην απέναντι μεριά της μεγάλης τάφρου.

Η κάθοδός τους στη μεγάλη αυτή τάφρο, μέσα στη νύχτα, με την τεράστια πυρά να δίνει έναν απόκοσμο φωτισμό στη νυχτερινή τους μετακίνηση, άφησε αλησμόνητες εντυπώσεις. Ο Μωυσής μπαίνοντας στην τάφρο, βάδισε βόρεια κατά μήκος του ορύγματος!

Όσοι γνώριζαν τον παράξενο αυτό τόπο, ένιωθαν δέος στην ιδέα ότι βρίσκονται αισθητά κάτω απ' τη θαλάσσια στάθμη, ανάμεσα σε δύο τεράστιους απειλητικούς υδάτινους όγκους, δηλαδή με τα νερά της Ερυθράς θάλασσας στον Νότο (ή δεξιά τους) και αυτά της τεράστιας διπλής πικρολίμνης στον Βορρά, ή αντιστοίχως στα αριστερά της νοητής αυτής πορείας τους απ' την Αίγυπτο προς το Σινά!   

Η βιβλική αφήγηση, παρά τις κατοπινές θεολογημένες προσθήκες και τις μυθολογικές υπερβολές της, δεν απέχει ουσιαστικά απ' τη δική μας περιγραφή: «και εισήλθαν οι υιοί Ισραήλ εις το μέσον της θαλάσσης κατά το ξηρόν και τα ύδατα ήσαν εις αυτούς τοίχος εκ δεξιών και εξ αριστερών αυτών». Έξ.14.22.

Όλη τη νύχτα το ογκώδες πύρινο μέτωπο κράτησε τον Φαραώ (που άλλωστε δεν είχε κανέναν ιδιαίτερο λόγο να μετακινηθεί νύχτα), σε απόσταση ασφαλείας. Μόνο με το χάραμα, η στρατιωτική καταδίωξη των Αιγυπτίων, έφτασε κι αυτή μπροστά στη μεγάλη τάφρο.

Η απόφαση για τον Φαραώ ήταν κρίσιμη. Η Βίβλος απαντά, πως ο ίδιος ο θεός θα έσπρωχνε τον Φαραώ να μπει στην παγίδα: «ας διέλθουν οι υιοί Ισραήλ διά ξηράς εν μέσω της θαλάσσης και εγώ θέλω σκληρύνει την καρδίαν των Αιγυπτίων και θέλουσι εμβή κατόπιν αυτών». Έξ.14.17.

Εμείς γνωρίζουμε πως η καρδιά του Φαραώ, μετά απ' όσα υπέστη, παρά ήταν "σκληρή", ώστε να μην χρειάζεται πρόσθετη σκλήρυνση από καμία θεότητα. Ο Φαραώ ζητούσε λυσσαλέα εκδίκηση. Αλλά κι αν ακόμα δεν ήταν "θολωμένος" απ' τη μανία της εκδίκησης, ήξερε καλά, ότι στην μια πλευρά του είχε το αδιέξοδο της θάλασσας, και από την άλλη, αν υποχωρούσε διστάζοντας, ήταν αναγκασμένος να επιλέξει μια άλλη διαδρομή δεκάδων χιλιομέτρων βόρεια, κυκλώνοντας μια μακρόστενη λίμνη πριν ξανασυναντήσει τους μισητούς φυγάδες. Αν δεν ακολουθούσε τώρα τον Μωυσή στην τάφρο, θα τον έχανε για μέρες, και η αναζήτηση θα ήταν κοπιαστική και αβέβαιη στις ερημιές της χερσονήσου Σινά.

Η τάφρος είναι βατή, αν μπόρεσαν να την διαβούν πεζοπορώντας μέσα στη νύχτα οι Εβραίοι φυγάδες, γιατί όχι κι αυτός με τον εκπαιδευμένο στρατό του; Άλλωστε, η ιδέα της πλημμυρισμένης τάφρου, δεν πρέπει να περνά καθόλου απ' το μυαλό του, μια και για ένα τέτοιο έργο, θα χρειαζόταν πολύς χρόνος προετοιμασίας, για να υπονομευθούν τα ενδιάμεσα αναχώματα, άριστος συγχρονισμός και επιπλέον, ειδικές γνώσεις και συνολική οργάνωση και στρατηγική, που δεν μπορούσε καθόλου να φανταστεί, ότι ο αντίπαλός του Μωυσής διέθετε!

Με το πρώτο αχνό φως της ημέρας, τα στρατιωτικά άρματα του Φαραώ, μπαίνουν στη στεγνή τάφρο των αρκετών χιλιομέτρων: «το ξημέρωμα, κατεδίωξαν (τους Ισραηλίτες), οι Αιγύπτιοι και εισήλθαν κατόπιν αυτών, πάντες οι ίπποι του Φαραώ και τα άρματα». Έξ.14.23-24.

Καλπά­ζοντας κατά μήκος της ατέλειωτης κοίτης, μάταια αναζητούσαν την διέξοδο στην απέναντι (ανατολική) όχθη, που ήταν σίγουρο ότι μέσ' στη νύκτα χρησιμοποίησαν οι προπορευόμενοι Ισρα­ηλίτες! Ο Μωυσής, έχει φροντίσει η έξοδος αυτή από την τάφρο, να είναι τόσο μακριά απ' την είσοδο, ώστε να του δοθεί ο απα­ραίτητος χρόνος αντίδρασης. Τα αιγυπτιακά άρματα, τρέχοντας ακόμα κατά μήκος της τάφρου, νιώθουν το έδαφος να υγραίνεται. Φτάνοντας τελικά στο άλλο, (στο βιαιότερο) άκρο της τάφρου, βρίσκουν να τους περιμένει η πρώτη έκπληξη: «ο στύλος του πηρός και της νεφέλης συντάραξε το στρατόπεδο των Αιγυπτίων». Έξ.14.24.

Ολόκληρη δηλαδή η τεράστια μεταφερόμενη εστία φωτιάς του στρατοπέδου, εξαπολύεται μαζί με την ογκώδη άμαξα μεταφοράς της και ανατρέπεται πάνω τους, κλείνοντας με ένα καπνερό φράγμα πυρός την ποθητή έξοδο. Ταυτόχρονα χιλιάδες μαχόμενοι Ισραηλίτες, εμφα­νίζονται και φράσσουν με όλους τους τρόπους τη μοναδική αυτή έξο­δο. Το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, είναι ήδη παράξενα νοτισμένο.

Υποπτεύονται την αναπάντεχη παγίδα μόνο όταν είναι ήδη πολύ αργά! Απ' τη μειο­νε­κτι­κή αυτή θέση, τα στρατιωτικά άρματα των Αιγυπτίων, αποφασίζουν να υποχωρήσουν, έχοντας υποστεί ασήμαντες μόνο απώλειες. Ο Μωυσής όμως, τους θέλει νεκρούς και στον κατάλληλο χρόνο, έχει ήδη σηκώσει τη ράβδο του ψηλά, σαν εναρκτήριο σημάδι. Οι δύο ομάδες στα άκρα της τάφρου, (που στη μακρινή αυτή εποχή δεν έπρεπε να απέχουν περισσότερο από μερικά μόνο χιλιόμετρα), γνώριζαν καλά τη δουλειά τους.    

Οι προσεκτικά προετοιμασμένες υπονομεύσεις στους χωμάτινους όγκους, που συγ­κρα­τούσαν τα νερά στα δύο άκρα της τάφρου, χτυπήθηκαν ταυτό­χρονα κι από τις δύο μεριές. Το πρώτο λιγοστό νερό που κατέφθασε, σίγουρα δεν ήταν τίποτα τρομακτικό, σε λίγο όμως, ήταν αρκετό για να κολλήσει τις άμαξες των Αιγυπτίων στη λάσπη: «και συνετάραξε το στράτευμα των Αιγυπτίων και έκανε να κολλήσουν οι τροχοί των αμαξών τους, ώστε εσύ­ρο­ντο δυσκόλως και είπαν οι Αιγύπτιοι: ας φύγουμε». Έξ.14.24-25. Ήταν όμως ήδη πολύ αργά!

Όταν βαλτωμένοι είδαν το πρώτο λιγοστό νερό γύρω τους, έγινε πια ξεκάθαρο ότι είχαν υποτιμήσει φοβερά τον αντίπαλό τους! Σ' όλους τώρα ήταν φανερό, ότι ο τερατοποιός Μωυσής, δεν είχε κάνει λάθος. Η ασίγαστη μανία του θαλασσινού νερού της Ερυθράς, παρέσυρε με προοδευτική ταχύτητα τους ενδιάμεσους τεράστιους όγκους χωμάτων, του φυσικού φράγ­ματος, και με σαρωτικά κύματα νερού και λάσπης, αποτελείωσε τους τελματωμένους Αιγύπτιους, που στον αγώνα τους να επιστρέψουν και να βγουν απ' το σημείο εισόδου, είδαν ένα ορμητικό ρεύμα νερού και λάσπης να πέφτει πάνω τους απ' τη μεριά της Ερυθράς θάλασσας. Η αμετάβλητη υψηλή θαλάσσια στάθμη της Ερυθράς, σάρωσε πρώτη όλα τα ενδιάμεσα υλικά του φράγματος!

Διαβάζουμε με προσοχή τις λεπτομέρειες της αφήγησης: «ήταν πλέον ημέρα, όταν ο Μωυσής σήκωσε το χέρι του... και η θάλασσα επανέλαβε την ορμή της.Οι δε Αιγύπτιοι φεύγονταςσυνάντησαν αυτήν (τη θάλασσα!) και κατέστρεψε ο Κύριος τους Αιγυπτίους... διότι τα ύδατα... σκέπασαν τις άμαξες και τους ιππείς, το στράτευμα του Φαραώ... και είδε ο (λαός) Ισραήλ το χέρι το μεγάλο με το οποίο χτύπησε ο Κύριος τους Αιγύπτιους... και επίστευσε (ο λαός) στον Κύριο (αλλά...) και στον Μωυσή». Ο΄Έξ.14.27-31.

Στην παραπάνω περιγραφή, αν αγνοήσουμε τα μυθο-θεολογικά στοιχεία που εξυπηρετούν τον θρησκευτικό εξωραϊσμό της ιστορίας, υπάρχει πράγματι μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, την οποία πρέπει με ιδιαίτερη έμφαση να υπογραμμίσουμε. Κατά την γνώμη μου, η φράση: «οι δε Αιγύπτιοι φεύγοντας συνάντησαν αυτήν (δηλαδή την θάλασσα που τους έπνιξε(!!!)», Έξ.14.27, είναι η καίρια έκφραση, που με τον χαρακτηριστικότερο τρόπο, έχει συγκρατήσει τα ισχυρότερα στοιχεία απομυθοποίησης, αφού σαφώς διασώζει μια εικόνα, εντελώς διαφορετικής ερμηνείας, απ' αυτήν της βιβλικής θαυματολογίας!

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να συναντήσουν τη θάλασσα φεύγοντας, αφού κατά την βιβλική περιγραφή, η θάλασσα σαν υδάτινα τείχη τους περιέβαλε ήδη από παντού;  

Καθώς διαβάζουμε τις σειρές αυτές, στο νου μας έρχονται οι εντυ­πωσιακές εικόνες της αντίστοιχης, κλασική πια, χολιγουντιανής ταινίας «οι δέκα εντολές»[13] (του 1956), όπου οι παραγωγοί της, για να παρακολουθήσουν τη βιβλική αφήγηση, αναγκάζονται να "κλείσουν" τη θάλασσα σαν "φερμουάρ" πάνω απ' τους Αιγύπτιους, γιατί μόνον έτσι μπορούσαν να δημιουρ­γή­σουν το απαραίτητο αυτό φονικό ρεύμα νερού, που κατά την αφήγηση καταδίωξε και τελικά φόνευσε τους Αιγύπτιους! Φανταστείτε, το φονικό αυτό ρεύμα νερού, παραδόξως... πρέπει να κυλάει ανάμεσα σε δύο υδάτινους τοίχους!!!

Είμαστε λοιπόν στην περίεργη θέση, σύμφωνα με την κλασική ερμηνεία της σχισμένης θάλασσας, να βλέπουμε τους Αιγύπτιους εν μέσω θαλάσσης, να πνίγονται... όχι από νερά που πέφτουν επάνω τους απ' όλες τις μεριές, καθώς τα υδάτινα τείχη καταρρέουν δίπλα τους... αλλά από ένα πολύ περίεργο υδάτινο θαλάσσιο χείμαρρο, που έρχεται κατά πάνω τους τρέχοντας ορμητικά κατά μήκος της σχισμένης θάλασσας! Δεν νομίζετε ότι παρά είναι περίπλοκο για να είναι έτσι;

Η ίδια η αφήγηση επιβεβαιώνει τις αμφιβολίες μας αμέσως παρακάτω, αφήνοντας πολύ λίγα περιθώρια παρανοήσεων: «Διότι εισήλθον οι ίπποι του Φαραώ... μετά των αμαξών αυτού και μετά των ιππέων αυτού και ο Κύριος έστρεψε επ' αυτούς τα ύδατα της (Ερυθράς) θαλάσσης». Έξ.15.19.

Το ορμητικό ρεύμα λοιπόν, που πνίγει τους Αιγύπτιους, δεν κυλά ανάμεσα σε υδάτινα τείχη, αλλά μέσα στην συγκεκριμένη τάφρο, που πλημμυρίζοντας την κατάλληλη στιγμή, πνίγει τους Αιγύπτιους! Η τάφρος αυτή, είναι και σήμερα υπαρκτή και δεδομένη, με το όνομα «κανάλι του Σουέζ», ένα κανάλι τόσο μοναδικό, όσο και η νίκη του Μωυσή... στην από κάθε άποψη μοναδική αυτή γωνιά της Γης!

Άλλωστε, για τον βιβλικό θεό, που έκτοτε ποτέ δεν επανέλαβε τίποτε παρόμοιο, (τουλάχιστον αυτών των διαστάσεων), δεν μπορούμε παρά να ρωτήσουμε: Αν ο πραγματικός Θεός επρόκειτο να πνίξει με νερό, αντιπάλους του οποιουδήποτε εκλεκτού λαού του, θα έπρεπε αυτό να συμβεί στην Αίγυπτο, όπου το πλημμύρισμα των καναλιών, ήταν ήδη από χιλιετίες μια ολοκληρωμένη τέχνη; Θέλετε να πιστέψουμε πως ο παντοδύναμος συμπαντικός Θεός, αν αποφάσιζε έστω και για μια και μοναδική φορά να σκίσει κάποια θάλασσα, θα διάλεγε γι' αυτόν τον σκοπό την πλεονεκτικότερη γωνιά της Γης για να το κάνει;

Πέρα απ' όλα αυτά όμως... η νίκη του Μωυσή ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Νίκη άρτιας προετοιμασίας και μεθόδευσης.

Τώρα λοιπόν, μπορούμε να υποθέσουμε με πόση επιμέλεια προετοιμάστηκε, σε απόσταση «τριών ημερών» από την Αίγυπτο, η έντεχνη υπονόμευση της μεγάλης τάφρου! Εκεί τους περίμενε το όπλο της τελικής απελευθέρωσής τους από την οργή του Φαραώ! Χέρια για να εργαστούν, προμήθευσε εγκαίρως άφθονα, ο αρχιερέας και εμπνευστής της Εξόδου, ο ιερέας και πεθερός του, Ιοθόρ. Ολόκληρη η υποστήριξη ενός οργανωμένου θρησκευτικού ιερατείου, μαζί με τις τεχνικές γνώσεις του μορφωμένου απ' τους ιερείς της Αιγύπτου Μωυσή, αναμφίβολα μπορούσαν να προετοιμάσουν το αποφασιστικό αυτό τελικό χτύπημα.

Τώρα μπορούμε να υποθέσουμε, γιατί ενώ ο Μωυσής έχοντας ήδη περάσει δύο φορές, (από και προς την Αίγυπτο), απ' τα ασφαλή βόρεια μεσογειακά παράλια της Φιλισταίας, μόνο τώρα, την τρίτη αυτή φορά, που των έζωναν οι ανάγκες μαζικής θανατηφόρου παγίδας, έπρεπε να επιλέξει τον δύσκολο δρόμο της Ερυθράς θάλασσας, ακριβώς για να καταφέρει θανάσιμο πλήγμα στον διώκτη του, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει ασφαλής προς το Σινά, με τους απελευθερωμένους Εβραίοι!

Κανένα θαλάσσιο εμπόδιο δεν υπήρξε! Ποτέ και καμιά θάλασσα δεν τους εμπόδισε! Δυστυχώς όμως, κάποιο άλλο τεράστιο και πραγματικό εμπόδιο υπήρξε οπωσδήποτε, και αυτό είναι η δική μας ελαττωματική κατανόηση, και το σοβαρό έλλειμμα ερευνητικότητας! Οι αστείρευτες μυθομανίες μας και η ακόρεστη αγάπη μας για θαύματα, κράτησαν χιλιετίες ολόκληρες υποταγμένη τη νοημοσύνη μας, στα θεολογικά παραδοξολογήματα ενός αινιγματικού χαλδαιικού βιβλίου!

*  *  *

Πριν ξανασκύψουμε λοιπόν, για άλλα χίλια χρόνια, λατρευτικά μπροστά σε όλους αυτούς τους περιέργους βιβλικούς ήρωες, που μονίμως σκοτώνουν αθώους και επικαλούνται ανύπαρκτους θεούς… ας θυμηθούμε πως είναι καθήκον μας απέναντι στην αξιοπρέπειά μας, την ένδοξη γενιά μας, και στα δύσμοιρα παιδιά μας, να ερευνήσουμε μεθοδικά και εξονυχιστικά, όλα αυτά τα χαλδαιικά βιβλία, με τους περιέργους "ήρωες" και τα παράξενα "θαύματα", μήπως βρούμε και κάποιες άλλες ανατρεπτικές ερμηνείες, στους ισχυρισμούς, τα γραφόμενα και τις εντολές των οποιωνδήποτε "προφητών".

Ας καταλάβουμε επιτέλους, πως κάποιοι είχαν κάθε λόγο να μετονομάσουν σε "θαύματα", τα στρατηγήματα των προγόνων τους... και εκείνοι καλά έκαναν, γιατί είχαν τους δικούς τους σεβαστούς λόγους! Σήμερα όμως είναι προφανές, πως οι θρησκευτικο-θεολογικές υπερβολές, ήταν το συνηθισμένο συγγραφικό ύφος της εποχής εκείνης, και τα συγγράμματα των πανούργων βιβλικών προφητών, δεν αποτελούν εξαίρεση. Εμείς όμως σήμερα, πόσες εκατονταετίες ακόμα σκοπεύουμε να προσκυνάμε όλα αυτά, τα απολύτως ανεξέλεγκτα μυθολογήματα, παραδομένοι στον βαυκαλισμό της αβρααμικής θρησκευτικής λαγνείας;

*  *  *

Πριν εγκαταλείψουμε την Ερυθρά θάλασσα, που σχίστηκε μόνο στη φαντασία των βιβλικών συγγραφέων, θα ήθελα να επισημάνω μια ακόμα κραυγαλέα αντίφαση. Ενώ λοιπόν ο Μωυσής διάνυσε τελικά με τον λαό του την απόσταση των περιλάλητων «τριών ημερών», πουθενά η αφήγηση δεν δείχνει να θυσίασε έστω και ένα ζώο, όπως συνεχώς, κατά τα λεγόμενά του, φορτικά δήθεν απαιτούσε ο βιβλικός θεός! (Έξ.3.18. Έξ.5.3. Έξ.8.23).Ο Μωυσής ή ξέχασε, ή έλεγε εσκεμμένα ψέματα.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς εντελώς δικαιολογημένα: Νομιμο­ποιείται ο Μωυσής, ο τρανός αυτός προφήτης, να χρησιμοποιεί παραπλανητικά ψεύδη; Αν ναι, τότε γιατί να μας εκπλήσσουν τα υπόλοιπα προφητικά ψεύδη; Και τελικά, σε τι διαφέρει αυτός ο προφήτης, από οποιον­δήποτε άλλον "προφήτη", οποιουδήποτε άλλου "θεού", οποιασδήποτε άλλης "θρησκείας"... αφού με τόση τέχνη και άνεση χρησιμοποιεί σκόπιμα θεολογικά ψεύδη;

Ο Ηρακλής πνίγει τους Βίστονες  

Λίγο πριν την έκδοση αυτού του βιβλίου και έχοντας τελειώσει προ πολλού τα περί βιβλικής "σχισμένης" Ερυθράς θάλασσας, ξαφνιάστηκα ευχάριστα μιας και δεν περίμενα ότι θα βρω κάτι αντίστοιχο στον ελληνικό μύθο. Κι όμως με πολύ έκπληξη διαπίστωσα, ότι οι παράλληλες αφηγήσεις του πληθωρικού ελληνο-μεσογειακού μύθου, δεν σταματούσαν ούτε εδώ.

Να λοιπόν μια εκπληκτικής ομοιότητας ελληνική αφήγηση:

Ο Διομήδης ήταν ένας πολεμόχαρος βασιλιάς της Θράκης, γιος του θεού του πολέμου Άρη και αρχηγός ξακουσμένων στρατιωτών με το όνομα Βίστονες. Το καμάρι όμως του Διομήδη, ήταν τέσσερα ατίθασα και απίστευτης ομορφιάς και ικανοτήτων άλογα, απ' τα οποία φιλο­δοξούσε να αποκτήσει μια φοβερή γενιά αλόγων, για να εξο­πλίσει μ' αυτά τους ήδη τρομερούς πολεμιστές του, πεζοπόρους όμως έως τότε Βίστονες. Ο Ηρακλής λοιπόν, σε μια αποστολή προληπτικής καταστολής αντιπάλων, (!) αναλαμβάνει, να ματαιώσει αυτή την δυσοίωνη στρατιωτική υπεροχή του Διομήδη, κλέβοντας τ' άλογά του!

«Ο Ηρακλής με τους συντρόφους του έφτασε στη Θράκη με πλοίο. Ο ήρωας έμαθε αμέσως που είναι οι στάβλοι με τα άλογα κι ενώ οι σύντροφοί του πέσανε ξαφνικά πάνω στους φύλακες και τους δέσανε, αυτός έλυσε γρήγορα τ' άλογα και πιάνοντάς τα απ' τα χαλινάρια, τα οδήγησε στο πλοίο. Δεν πρόλαβαν όμως να βάλουν τ' άλογα στο πλοίο και ακούστηκαν φωνές. Ο Διομήδης! Έρχεται ο Διομήδης με τους Βίστονες, φώναξε κάποιος. Και τότε είδαν από μακριά να έρχεται ένα λεφούσι από αμέτρητους Βίστονες, με πρώτο τον Διομήδη καβάλα σε μαύρο άλογο. Όλοι έτρεχαν και φώναζαν άγρια σείοντας με δύναμη στα χέρια τους τα μακριά τους κοντάρια, (προφανώς ο πρόδρομος της μακεδονικής σάρισας)!

Ο Ηρακλής έμεινε για λίγο αναποφάσιστος. Ο κίνδυνος για τους συντρόφους του ήταν μεγά­λος. Πώς τόσοι λίγοι, να τα βάλουν με τόσους πολλούς; Μα ο Ηρακλής βρήκε τη λύση: Πρόσεξε πως ο κάμπος ήταν χθαμαλός, δηλαδή χαμηλότερος απ' την επιφάνεια της θάλασσας, και πως προστατευόταν μόνο από ένα πρόχωμα που έφτιαξαν τα κύματα. Εμπρός ν' ανοίξουμε αμέσως ένα κανάλι να πλημμυρίσει ο κάμπος, φώναξε στους συντρόφους του και πρώτος ρίχτηκε στη δουλειά.

Γρήγορα άνοιξαν ένα κανάλι, που ήταν στενό στην αρχή, μα η θάλασσα όπως έτρεχε ορμητική μέσα απ' αυτό, γρήγορα σάρωσε το φράγμα και σε λίγο ένας πλατύς κι ορμητικός χείμαρρος πλημμύρισε τον κάμπο, σχηματίζοντας μια μεγάλη λίμνη, τη λίμνη Βιστονίδα, όπως λέγεται ακόμα και σήμερα. Πολλοί Βίστονες παρασύρθηκαν απ' τ' αφρισμένα νερά, οι υπόλοιποι το 'βαλαν στα πόδια. Ο Διομήδης με λίγους δικούς του που ήταν μπροστά, δεν πειράχτηκαν απ' τα νερά, άλλα τα νερά τους απέκλεισαν την υποχώρηση και τώρα είχαν ν' αντιμετωπίσουν τον Ηρακλή και τους συντρόφους του. Σαστισμένοι σαν τ' αγρίμια που πιάστηκαν στη φάκα δέχτηκαν την επίθεση των ηρώων που γρήγορα τους εξόντωσαν».[14]

Ακούγεται ανεξήγητα ομόηχο, αινιγματικά παράλληλο, αλλά σύμφωνα με τον Στράβωνα, που ίσως είναι ο μόνος που διέσωσε τον θρύλο αυτόν, ο Ηρακλής στους μυθολογημένους χρόνους, έκανε στη Θράκη το ίδιο ακριβώς, πολύ νωρίτερα του Μωυσέως! Έπνιξε τους στρατιώτες του βασιλέα Διομήδη, που τον καταδίωκαν... πλημμυρίζοντας με θαλάσσιο νερό μια χθαμαλή κοιλάδα: «Στην Βιστονίδα που κύκλον είχε διακοσίων σταδίων και του πεδίου κοίλου παντάπασιν και ταπεινοτέρου (χθαμαλού) της θαλάσσης, ο Ηρακλής τους Βίστονες κατανίκησε όταν ήλθε για (να κλέψει) τους ίππους του Διομήδη, διορύξας τα κύματα, (διόρυξε προφανώς το σημείο όπου σκάζοντας το κύμα δημιουργήθηκε φυσικό ανάχωμα), και με την θάλασσα το πεδίον επλημμύρισε». Στράβων γεωγραφικα 7a 1.44.

Ένας άλλος αιγυπτιακός μύθος, που επίσης θα μπορούσε να αποτελέσει ανάλογο πρότυπο, αναφέρεται στην βασίλισσα (της ΣΤ΄ δυναστείας) Νίτωκρις, που για να εκδικηθεί τον φόνο του αδελφού της βασιλιά Μεντέσυφου (Mentemsab), «έκτισε έναν οίκο συμποσίων κάτω απ' την στάθμη του παρακείμενου Νείλου, και αφού προσκάλεσε όλους τους ενεχόμενους στη δολοφονία του αδελφού της, την κατάλληλη στιγμή, με τα νερά του Νείλου πλημμύρισε την αίθουσα του δείπνου, και έπνιξε έτσι μαζικά όλους τους ενόχους»! HerodotusHist., 2,100,6.

Δεν έχω πολλά να προσθέσω στις όμορφες αυτές αφηγήσεις. Μόνο που εδώ, δεν θα ταίριαζε καθόλου αν γράφαμε ότι: κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική!

Δυστυχώς, με την παραμυθόγλωσση απάτη, τα ιερατεία εύκολα κυβερνούν το σκάφος της παγκόσμιας ιστορίας, εξυπηρετώντας τα δικά του εξουσιαστικά συμφέροντα και όχι τις οποιεσδήποτε αλήθειες και τα σεβάσματα μιας ευγενούς πανανθρώπινης φιλευσέβειας! Αυτός είναι και ο λόγος, που παράγουν και συντηρούν τους πλέον γλυκόπιοτους φυλετικο-θρησκευτικούς μύθους, που μετατρέπουν την ανθρώπινη νοημοσύνη σε σκουπιδότοπο και μεταβάλλουν τους λαούς σε εκμεταλλεύσιμη αγέλη!

Πριν αποχαιρετίσουμε όμως τους βιβλικούς δόλους, και τους αξιοθαύμαστους ηρωές τους, ας ρίξουμε μια τελευταία ματιά, δίκην επιλόγου, στην κεντρική μηχανή παραγωγής εκμεταλλεύσιμου θρησκευτικού δέους, της βιβλικής θρησκείας, τον διλημματικό πνευματικό πειθαναγκασμό, που ακούει στο όνομα, «ευλογία και κατάρα»!

 


[1] Ο Ιώσηπος διέσωσε τον ισχυρισμό του Απίωνος, ότι ο Μωυσής υπήρξε όχι μόνο πρίγκιπας, αλλά και ιερέας της αιγυπτιακής θρησκείας: «Λέγεται (απ' τον Μανέθωνα) ότι αυτός που θεσμοθέτησε σ' αυτούς (τους Ιουδαίους) πολίτευμα και νόμους, ήταν κάποιος ιερέας της Ηλιούπολης και ονομαζόταν Οσαρσίφ, από το όνομα του θεού Όσιρι. Όταν προσχώρησε σ' αυτόν τον λαό, άλλαξε το όνομά του σε Μωυσή». Fl. Josephus Contra Apionem 1.265.

[2] Διάσημο παγκοσμίως μελωδικότατο εβραϊκό τραγούδι.

[3] Ο Ποσειδώνας, αγανακτισμένος με το απίστευτο θάρρος του Αίαντα του Λοκρού, καταποντίζει τον ήρωα, σχίζοντας τον θαλασσινό βράχο, πάνω στον οποίο ο ακατάβλητος ήρωας φωνάζει το απαράμιλλο: «χωρίς θεών γνώμης διασωθήναι»! Δηλαδή, θα σωθώ και χωρίς την θέληση των θεών! ScholiainHomerumSch. In Iliadem13.66.16.

[4] Ο Στράβων ως Έλληνας, βλέπει την Αίγυπτο στον Νότο, συνεπώς οι λίμνες βρίσκονται πράγματι στα «αριστερά» της νοητής χαρτογράφησής του.

[5] «Σέσωστρις: Έτσι ονομάζεται υπό των Ελλήνων συγγραφέων ο Ραμσής Β΄». Βλ. Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη.

[6] Πτολεμαίος Β΄, 285 - 247 π.Χ. Έλληνας μονάρχης της Αλεξάνδρειας, που ανεδείχθη μέγας προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Ο ιδρυτής της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης, της διασημότερης και σημαντικότερης βιβλιοθήκης της πανανθρώπινης ιστορίας. Η ιδιοφυής διώρυγα που ένωσε επί των ημερών του τις δύο θάλασσες, ονομάσθη «Πτολεμαίος ποταμός»!

[7] Κατά τον Ηρόδοτο (4.42), δύο περίπου χρόνια κράτησε ο πρώτος περίπλους της Αφρικής που διέταξε ο Φαραώ Νεκώ.

[8] Κατά τους αρχαίους γεωγράφους και ιστορικούς, Στράβωνα και Πλίνιο, ο μυχός της Ερυθράς θάλασσας, στην αρχαιότητα, εισχωρούσε πολύ βαθύτερα μέσα στην ξηρά.

[9] Στην επόμενή μας μελέτη, στο δεύτερο βιβλίο της σειράς με τίτλο «Ο Ένοπλος Δόλος», θα δούμε λεπτομερέστερα ότι πρόκειται για μια μεταφερόμενη πυρά φλεγόμενης πίσσας (οξειδωμένο πετρέλαιο επιφανείας) που φλέγεται με εξαιρετικά καπνερή φλόγα.

[10] Σήμερα, αν και τα τοπογραφικά δεδομένα έχουν ασφαλώς αλλάξει, η στενότητα του χώρου είναι ακόμα δεδομένη. Από δε το συγκεκριμένο σημείο, διέρχεται ο δρόμος Suez-AinElSokhnaRd. Στο τρίτο βιβλίο αυτής της σειρά με τίτλο: «Αβραάμ ο Μάγος», υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για το ίδιο θέμα!

[11] Στους Ο΄ δεν υπάρχει κανένα τέτοιο θαύμα συσκότισης! Αυτά είναι εμβόλιμες υπερβολές των υπόλοιπων μεταφράσεων, με απίστευτες παραλλαγές!

[12] Γνόφος κυρίως σημαίνει ομίχλη ή βαριά νέφωση. Hesychius Lexic. Kappa 4751. Με το «Σκότος και γνόφος» του συγκεκριμένου εδαφίου, δεν εννοείται κατ' ανάγκην κάποιο έκτακτο θαύμα συσκότισης, αλλά το πιθανότερο τους καπνούς, που γέμισαν ολόκληρη την περιοχή του τεράστιου φλεγόμενου οδοφράγματος!

[13] Στην χολιγουντιανή αυτή παραγωγή, (1956) ακουμπάει η φαντασία εκατομμυρίων θεατών ανά τον κόσμο, ωσάν να επρόκειτο για πραγματική καταγραφή, (ντοκιμαντέρ), και όχι για σκόπιμη ωραιοποίηση και επίβουλη εμπορευματοποίηση μιας θρησκευτικής υπερβολής!

[14]Το απόσπασμα είναι παρμένο από τη βραβευμένη Μυθολογία των Αδελφών Στεφανίδη.

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ: Συλλογή γιαχβικών μαργαριταριών.

Ο Θεός των Χριστιανών Γιαχβέ ή Ιεχωβά συμφωνα με το Ιουδαιοχριστιανικό δόγμα είναι τριαδικός(Αγία Τριάδα). Αποτελείται δηλαδή από τρεις (3) υποστάσεις... τον Πατέρα, τον Υιό (τον ενσαρκωθέντα στην ¨Καινή Διαθήκη¨ ως Ιησού Χριστό) και το Άγιο πνεύμα. Επομένως όπου στην Παλαιά Διαθήκη(Ο΄) αναφέρεται η λέξι Θεός, για τους Χριστιανούς, σημαίνει Πατήρ, Υιός-Ιησούς και Άγιο Πνεύμα μαζί.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον διότι είναι καιρός να ΜΑΘΟΥΜΕ όλοι τί ΕΙΠΕ και  τί ΕΠΡΑΞΕ ο Υιός-Ιησούς Χριστός -σε συνεργασία πάντα με τις άλλες δύο υποστάσεις της ¨Αγίας Τριάδος¨- κατά την  προ της «ενσαρκώσεως» εποχή
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

¨και κατακυριεύσατε της αυτής (=της γης) και άρχετε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπόντων της γης¨ (Γένεσις Α΄28 )

[Η οικολογικές αντιλήψεις του Γιαχβέ....]

¨πληθύνων πληθύνω τας λύπας σου και τον στεναγμόν σου.εν λύπαις τέξη τέκνα και προς τον άνδρα σου η αποστροφή σου και αυτός σου κυριεύσει.....επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου.εν λύπαις φάγη αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου¨  (Γεν. Γ΄16)

[Τιμωρίες και κατάρες του Γιαχβέ στους πρωτοπλάστους Αδάμ και Εύα....κι όλα αυτά επειδή θέλησαν να γνωρίσουν το καλό και το κακό.....]

¨Εγενήθη δε μεσούσης της νυκτός και Κύριος επάταξε παν πρωτότοκον εν γη Αιγύπτω,από πρωτοτόκου Φαραώ του καθημένου επί του θρόνου έως πρωτοτόκου της αιχμαλώτιδος της εν τω λάκκω και έως πρωτοτόκου παντός κτήνους¨  (Έξοδος ΙΒ΄29)

[Απίστευτος εγκληματίας Θεός....μέχρι και τα πρωτότοκα ζώα σκότωσε.]

¨τους βωμούς αυτών καθελείτε και τας στήλας αυτών συντρίψετε και τα άλση αυτών εκκόψετε και τα γλυπτά των Θεών αυτών κατακαύσατε εν πυρί¨  (Έξ. ΛΔ΄13)

[απίστευτη βαρβαρότητα... ο Γιαχβέ διατάσσει μέχρι και την καταστροφή  δασών(!!!)..Έλεος!!!]

¨...εγώ γαρ ειμί Κύριος ο θεός σου, θεός ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς τοις μισούσι με...¨  (Εξ.Κ΄5)

[ο Θεός των Χριστιανών είναι εκτός από ζηλιάρης και βάναυσα άδικος.]

¨και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν λέγων εκδίκει την εκδίκησιν¨  (Αριθμοί ΛΑ΄1)

[Θεός της αγάπης είπατε;]

¨και τας σφηκίας αποστελεί Κύριος ο Θεός σου εις αυτούς,έως αν εκτριβώσιν οι καταλελειμένοι και οι κεκρυμμένοι από σου...και καταναλώσει Κύριος ο Θεός σου τα έθνη ταύτα από προσώπου σου κατά μικρόν-μικρόν ου δυνήση εξαναλώσαι αυτούς το τάχος,ινά μη γένηται η γη έρημος και πληθυνθή επί σε τα θηρία τα άγρια.Και παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις τάς χείρας σου και απολείς αυτούς απωλεία μεγάλη,έως αν εξωλοθρεύσητε αυτούς¨ (Δευτερονόμιον Ζ΄20)

[Για να μην γλυτώσει κανείς ο Κύριος στέλνει και σφήκες για να εντοπίσουν όσους θα έχουν κρυφθεί(!!!). Η γενοκτονία όμως πρέπει να γίνη σιγά σιγά μη τυχόν και ερημωθεί η γη και γεμίσει με άγρια θηρία(!!!).]

¨ου ζωγρήσατε απ΄αυτών πάν έμπνεον,αλλ΄ή αναθέματι αναθεματιείτε αυτούς,τον Χετταίον και Αμορραίον και Χαναναίον και Φερεζαίον και Ευαίον και Ιεβουσαίον και Γεργεσαίον,όν τρόπον ενετείλατο σοι Κύριος ο Θεός σου¨  (Δευτ.Κ΄16)

[Να μην συλληφθεί κανείς ζωντανός!! Σφάξτε ότι αναπνέει...λέγει Κύριος.]

¨ότι πυρ εκκέκαυται εκ του θυμού μου, καυθήσεται έως Άδου κάτω,καταφάγεται γήν και τα γεννήματα αυτής,φλέξει θεμέλια όρεων.Συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου συντελέσω εις αυτούς...οδόντας θηρίων απαποστελώ εις αυτούς μετά θυμού συρρόντων επί γήν¨  (Δευτ.ΛΒ΄22-25)

¨μεθύσω τα βέλη μου αφ΄αίματος και η μάχαιρά μου φάγεται κρέα, αφ΄αίματος τραυματιών και αιχμαλωσίας,από κεφαλής αρχοντών εχθρών¨  (Δευτ.ΛΒ΄42)

[Τί να σχολιάσει κανείς;]

¨και εγεννήθησαν οι πεσόντες εν τη ημέρα εκείνη από ανδρός και έως γυναικός δώδεκα χιλιάδες,πάντας τους κατοικούντας Γαι πλην των κτηνών και των σκύλων...κατά πρόσταγμα Κυρίου.¨  (Ιησούς Ναυί Η΄25-27)

[12.000 άνδρες και γυναίκες  σκοτώνονται...κατά πρόσταγμα ΚΥΡΙΟΥ Γιαχβέ.]

¨και Κύριος επέρριψεν αυτοίς λίθους χαλάζης εκ του ουρανού έως Αζηκά,και εγένοντο πλείους οι αποθανούντες διά τους λίθους της χαλάζης η ούς απέκτειναν οι υιοί Ισραήλ μαχαίρα εν τω πολέμω...και έστη ο ήλιος και η σελήνη εν στάσει,έως ημύνατο ο Θεός τους εχθρούς αυτών¨  (Ιησ.Ναυ.Ι΄11-13)

[Εδώ ο Κύριος σκοτώνει περισσότερους δια λίθων χαλάζης απ όσους οι Εβραίοι δια της μαχαίρας. Πιο αποτελεσματικός ο Κύριος..... φυσιολογικό αλλιώς τι Θεός θα ήτο! Επειδή όμως νύχτωνε και οι Εβραίοι δε θα έβλεπαν καλά για να τους σφάξουν όλους, ο Γιαχβέ σταμάτησε μέχρι και τον ήλιο και την σελήνη(!!!).]

¨και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ...και εξολοθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου φείση απ΄αυτού και αποκτενείς από ανδρός  έως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από καμήλου έως όνου¨  (Βασιλειών Α.ΙΕ΄3)

[Εξολόθρευση πάντων, μηδέ εξαιρουμένων μόσχων, προβάτων, καμήλων και όνων.... Ο Γιαχβέ διατάσσει μέχρι και την σφαγή ΝΗΠΙΩΝ και θηλαζόντων βρεφών(!!!)]

¨διότι ΘΥΜΟΣ Κυρίου επί πάντα τα έθνη και ΟΡΓΗ επί τον αριθμόν αυτών του απολέσαι αυτούς και παραδούναι αυτούς εις ΣΦΑΓΗΝ.οι δε ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΙ αυτών ριφήσονται και οι νεκροί,και αναβήσεται αυτών η οσμή,και βραχήσεται τα όρη από του αίματος αυτών¨  (Ησαίας ΛΔ΄2)

[Ούτε στους τραυματίες δε δείχνει έλεος ο Θεός τους..... η ατμόσφαιρα θα μυρίζει από τα πτώματα, βουνά θα γεμίσουν με αίματα....(!!)]

¨κόψει Κύριος πάντας τους λαούς,όσοι επεστράτευσαν επί Ιερουσαλήμ τακήσονται αι σάρκες αυτών εστηκότων αυτών επί τους πόδας αυτών,και οι οφθαλμοί αυτών ρυήσονται εκ των οπών αυτών,και η γλώσσα αυτών τακήσεται εν τω στόματι αυτών¨  (Ζαχαρίας ΙΔ΄12)

[Ο Γιαχβέ θα ¨κόψη¨ όλους τους λαούς....σάρκες και γλώσσες θα λιώσουν(!!) τα μάτια τους θα πεταχτούν έξω από τις κόγχες τους(!!!)]

¨και πατάξω πάντας τους κατοικούντας εν τη πόλει ταύτη,τους ανθρώπους και τα κτήνη,εν θανάτω μεγάλω και αποθανούνται¨  (Ιερεμίας ΚΑ΄6)

[Μανία με τα κτήνη.... Και καλά οι άνθρωποι... τα ζώα τι του έφταιγαν;... ο δε θάνατος θα είναι... μεγάλος(!!!)]

¨Ούτως είπε Κύριος ο Θεός Ισραήλ.λάβε το ποτήριον του οίνου του ακράτου τούτου εκ χειρός μου και ποτιείς πάντα τα έθνη,προς α εγώ αποστέλλω σε προς αυτούς,και πίονται και εξεμούνται και εκμανήσονται από προσώπου της μαχαίρας,ης εγώ αποστέλλω ανά μέσον αυτών¨  (Ιερ.ΛΒ΄1-2)

[Ο Γιαχβε θα ποτίση τα έθνη με ¨άκρατον οίνον¨ για να μεθύσουν και να μη μπορέσουν να αντιδράσουν όταν θα τους στείλη την ΜΑΧΑΙΡΑ.]

¨ότι οργή Κυρίου εξήλθε θυμώδης,εξήλθεν οργή στρεφομένη,επ΄ασεβείς ήξει.ου μη αποστραφή οργή θυμού Κυρίου,έως ποιήσει και έως καταστήση εγχείρημα καρδίας αυτού¨ (Ιερ.ΛΖ΄23-24)

[οργή.... θυμός..... συνήθεις εκδηλώσεις ενός θεού της ΑΓΑΠΗΣ(!)]

¨Θεός ζηλωτής και ΕΚΔΙΚΩΝ Κύριος,εκδικών Κύριος μετά θυμού,εκδικών Κύριος τους υπεναντίους αυτού και εξαιρών τους εχθρούς αυτού¨  (Ναούμ Α΄2)

[Ζηλιάρης, εκδικητικός, θυμωμένος και δολοφόνος..... πολύ υψηλού επιπέδου θεολογία...]

ΚΑΤΑΡΕΣ

Τί θα συμβεί σε περίπτωση που οι Ισραηλίτες

δεν εφαρμόσουν τον νόμο του Μωυσή;

-----------------------------------------------------------

¨επικατάρατα τα έκγονα της κοιλίας σου και τα γεννήματα της γής σου...τα βουκόλια των βοών σου και τα ποίμνια των προβάτων σου...προσκολλήσαι Κύριος εις σε τον ΘΑΝΑΤΟΝ...ΠΑΤΑΞΑΙ σε Κύριος εν απορία και ΠΥΡΕΤΩ και ΡΙΓΕΙ και ΕΡΕΘΙΣΜΩ και ΑΝΕΜΟΦΘΟΡΙΑ και τη ΩΧΡΑ(!!!)...πατάξαι σε Κύριος παραπληξία και αορασία και εκστάσει διανοίας...γυναίκα λήψη και ανήρ έτερος έξει αυτήν(!)...πατάξαι σε Κύριος εν ΕΛΚΕΙ πονηρώ επί τα γόνατα και επί τας κνήμας (!) και φάγη τα έκγονα της κοιλίας σου,κρέα υιών σου και θυγατέρων σου(!!!)¨  (Δευτ.ΚΗ΄15-69)

[Τί να πει κανείς γι΄αυτές τις αδιανόητες κατάρες που εξεστόμισε ο Θεός της αγάπης( ; )]

ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ
------------------------

¨και δανιείς έθνεσι πολλοίς,σύ δε ου δανιεί και άρξεις εθνών πολλών,σου δε ουκ άρξουσιν¨  (Δευτ.ΙΕ΄6)

[ο Γιαχβέ συμβουλεύει τους Εβραίους να δανείζουν τους άλλους λαούς αλλά αυτοί να μην δανείζονται από κανένα.... για να καταφέρουν να κυβερνήσουν ΠΟΛΛΑ έθνη... και πράγματι το κατάφεραν.]

¨τω αλλοτρίω εκτοκιείς, τω δε αδελφώ σου ουκ εκτοκιείς,ινά ευλογήση σε Κύριος ο Θεός σου¨  (Δευτ.ΚΓ΄21)

[Τους αλλοεθνείς να δανείζεις με τόκο, τους δε ομοφύλους σου χωρίς τόκο...έξυπνη συμβουλή αλλά ηχεί λίγο παράξενα όταν την ξεστομίζει ο ίδιος ο Θεός...πάντως οι Εβραίοι την εφήρμοσαν και την εφαρμόζουν αποτελεσματικά εδώ και χιλιετίες.]

¨εμόν το αργύριον και εμόν το χρυσίον,λέγει Κύριος παντοκράτωρ¨  (Αγγαίος Β΄8 )

[το χρυσάφι και το ασήμι ΔΙΚΟ μου λέει ο Γιαχβέ.... τί να σχολιάσει κανείς εδώ;]

ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ
-----------------------------------------

¨Αιτήσαι παρ΄εμού και δώσω σοι έθνη την κληρονομίαν σου και την κατάσχεσίν σου τα πέρατα της γής. ποιμανείς αυτούς εν ράβδω σιδηρά ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς.και νυν βασιλείς,σύνετε,παιδεύθητε,πάντες οι κρίνοντες την γήν δουλεύσατε τω Κυρίω εν ΦΟΒΩ και αγαλλιάσθε αυτώ εν ΤΡΟΜΩ¨  (Ψαλμός Β΄)

[Ο Γιαχβέ τάζει στον Δαυίδ όλα τα έθνη της γης για να τα... ποιμάνη με σιδηρά ράβδο.... και να τα σπάσει σαν σκεύη κεραμέως...]

[Κι όλη αυτή η ιδιαίτερη αγάπη του Θεού για τους Εβραίους επειδή....]

¨ότι λαός άγιος εί Κυρίω τω Θεώ σου και σε προείλετο Κύριος ο Θεός σου είναι αυτώ λαόν περιούσιον παρά πάντα τα έθνη όσα επί προσώπου γης¨  (Δευτ.Ζ΄6)

[οι Εβραίοι λοιπόν είναι ο ¨εκλεκτός¨ λαός του Γιαχβέ από όλα τα έθνη της γης... λαός άγιος(!!!)]

ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ - ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΕΣ

Είναι ο Γιαχβέ παντογνώστης;
---------------------------------------------------

¨και εκάλεσε Κύριος ο Θεός τον Αδάμ και είπεν αυτώ.Αδάμ πού εί;¨  (Γεν.Γ΄9)

[ο «παντογνώστης» Θεός ρωτά τον κρυμμένο, μέσα στην βλάστηση του παραδείσου, Αδάμ  πού είναι(!!!!)]

¨Πού έστιν Άβελ ο αδελφός σου;¨  (Γεν.Δ΄9)

[Μετά την δολοφονία του Άβελ από τον Κάιν ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ υποτίθεται Γιαχβέ κάνει αυτή την απίστευτη ερώτηση στον Κάιν....]

-το φαιδρότερο όμως όλων είναι η παρακάτω εντολή του Γιαχβέ ...-

¨απόστειλον σεαυτώ άνδρας και κατασκεψάσθωσαν την γην των Χαναναίων¨  (Αρ.ΙΓ΄3)

[Τι ανάγκη έχει ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ  Θεός από ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΥΣ για να πληροφορηθεί την κατάσταση στην Χαναάν; Αν είναι ποτέ δυνατόν....]

¨και ΕΝΕΘΥΜΗΘΗ ο Θεός ότι εποίησε τον άνθρωπον επί της γης και διενοήθη¨  (Γεν. ΣΤ΄6)

[ο Θεός θυμήθηκε ότι δημιούργησε τον άνθρωπο.... γιατί το είχε ξεχάσει;;;]

Είναι ο Ιησούς μονογενής Υιός του Πατρός;
----------------------------------------------------------------------

¨ιδόντες δε οι ΥΙΟΙ του Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων ότι καλοί εισίν έλαβον εαυτούς γυναίκας από πασών ων εξελέξαντο¨  (Γεν.ΣΤ΄2)

¨και επεσκέψατο Κύριος την Άνναν, και έτεκεν έτι τρεις υιούς και δύο κόρες¨  (Βασιλ.Α.Β΄21)

[Μπράβο αποτελεσματικότητα..Πολύ καρπερός ο ¨Κύριος¨. Πέντε παιδιά με μία επίσκεψι(!!!).... και ομιλούν για μονογενή Χριστό...]

¨και είπεν ο Θεός. απαλείψω τον άνθρωπον όν εποίησα από προσώπου της γής ότι ΜΕΤΕΜΕΛΗΘΗΝ (!!!) ότι εποίησα αυτούς¨  (Γεν.ΣΤ΄7)

[ο Θεός λες κι είναι κανένα ανώριμο παιδάκι ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ που έφτιαξε τον άνθρωπο!!.]

¨και Κύριος ΜΕΤΕΜΕΛΗΘΗ ότι εβασίλευσε τον Σαούλ επί Ισραήλ¨  (Βασ.Α.ΙΕ΄35)

[εδώ μετανιώνει που έκανε τον Σαούλ βασιλέα των Εβραίων... μα ως παντογνώστης υποτίθεται Θεός θα πρεπε να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι η επιλογή του αυτή θα είναι άστοχη... μα τι είναι ο Θεός να κάνη λάθη;... και να μετανιώνει μετά... δεν είναι αλάνθαστος;;;.]

ο Θεός συμπεριφέρεται σα να είναι άνθρωπος....
----------------------------------------------------------------

¨και εγώ καταβήσομαι μετά σου εις Αίγυπτον¨  (Γεν.ΜΣΤ΄4)

[Ο Θεός-«δημιουργός» του σύμπαντος κατεβαίνει στην Αίγυπτο με τον Ιακώβ... είπε να επισκεφτεί τις πυραμίδες...;;;]

¨εγώ είμαι Κύριος κατασκηνών εν μέσω των υιών Ισραήλ¨ (Αρ.ΛΕ΄34)

[ο Θεός σαν -λάτρης του κάμπινγκ- κατασκηνώνει με τους Εβραίους...]

¨ότι αρώ εις τον ουρανόν την χείρα μου¨  (Δευτ.ΛΒ΄40)

[Ο Θεός σηκώνει στον ουρανό το χέρι του (!!!)... και καλά ας «δεχθούμε» ότι έχει χέρι... δεν βρίσκεται όμως ήδη στον ουρανό ως Θεός που είναι.;;;;; πως το σηκώνει στον ουρανό τότε;;;...ή μήπως βρίσκεται στην γή;;;..... εντελώς φαιδρό εδάφιο.]

Ο Αρχισέφ των ουρανών Γιαχβέ καί τα «πιάτα» που προτείνει...

--------------------------------------------------------------------------------

¨και ιδού χειρ εκτεταμένη προς με και εν αυτή κεφαλίς βιβλίου...και είπε προς με υιέ ανθρώπου κατάφαγε την κεφαλίδα ταύτην και λάλησον τοις υιοίς Ισραήλ...και διήνοιξε το στόμα μου και εψώμισε με την κεφαλίδα....και εγένετο εν τω στόματί μου ως μέλι γλυκάζον.(Ιεζεκιήλ Γ΄1-3)

[ο Γιαχβέ ετάισε τον Ιεζεκιήλ ολόκληρο τόμο βιβλίου.....  ο προφήτης παραδόξως κατάφερε να το καταπιεί!.... το δε βιβλίο ήταν γλυκό σαν μέλι...!!!!]

¨και σύ λάβε σεαυτώ πυρούς και κρίθας και κύαμον και φακόν και κέγχρον και όλυραν και εμβαλείς αυτά εις άγγος οστράκινον και ποιήσεις αυτά σεαυτώ εις άρτους...και εγκρυφίαν κρίθινον φάγεσαι αυτά εν βολβίτοις ΚΟΠΡΟΥ ανθρωπίνης εγκρύψεις αυτά...και είπα μηδαμώς,Κύριε Θεέ του Ισραήλ...και είπε προς με ιδού δέδωκα σοι βόλβιτα ΒΟΩΝ αντί των βολβίτων των ανθρώπων,και ποιήσεις τους άρτους σου επ΄αυτών¨ (Ιεζ.Δ΄9-15)

[Εδώ ξεπεράσθηκε κάθε όριο!!!...Ο Θεός υποχρεώνει τον Ιεζεκιήλ να φάη ανθρώπινα ΠΕΡΙΤΤΩΜΑΤΑ....!!!...Ο προφήτης διαμαρτύρεται....και ο Γιαχβέ κάνει την παραχώρηση....του ΔΙΝΕΙ βοδινά κόπρανα!!! Τι καλός Θεός...!!!.... Θαυμάστε θεόπνευστο κείμενο... Τους χαρίζουμε αυτόν τον Θεό όπως και την... συνταγή του!]

Έχει ο άνθρωπος δυνατότητα επιλογής των πράξεών του;
---------------------------------------------------------------------------

¨ότι ούτω λέγει Κύριος ο Θεός ο άγιος Ισραήλ ο ΠΟΙΗΣΑΣ τα ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ¨  (Ησαίας.ΜΕ΄11)

[Ο Θεός έχει δημιουργήσει τα ΜΕΛΛΟΝΤΑ γεγονότα...τα πάντα είναι λοιπόν προκαθορισμένα.... ο άνθρωπος στερείται ελευθέρας βουλήσεως...  Αν όμως είναι έτσι.... τί νόημα έχει να έρχεται μετά ο Ιησούς και να λέει «ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΗΣ»..... αφού είναι ήδη προκαθορισμένο από τον Θεό το ΑΝ ΘΑ πιστέψω ή ΟΧΙ δηλαδή το ΑΝ ΘΑ καταλήξω στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ή στην ΚΟΛΑΣΗ. Εδώ λοιπόν έχουμε ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ των δογμάτων τους.]

Είναι ο Θεός ΚΑΛΟΣ;
-----------------------------------

¨εγώ ο κατασκευάσας φως και ποιήσας σκότος,ο ποιών ειρήνην και κτίζων ΚΑΚΑ¨  (Ησαίας.ΜΕ΄7)

[ο Θεός Γιαχβέ ΚΤΙΖΕΙ τα ΚΑΚΑ...είναι λοιπόν ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ του ΚΑΚΟΥ κατά παραδοχή του.... άρα αφού αυτός δημιουργεί το ΚΑΚΟ είναι ή αιτία του ΚΑΚΟΥ... οπότε είναι αναγκαστικά ΚΑΚΟΣ.]

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Ο Γιαχβέ κατά των Ελληνικών πόλεων της Φιλισταίας...
---------------------------------------------------------------------------

¨και εξολοθρεύσω κατοικούντας εξ Αζώτου και εξαρθήσεται φυλή εξ Ασκαλώνος και επάξω την χείρα μου επί Ακκαρών και απολούνται οι κατάλοιποι των αλλοφύλων λέγει Κύριος¨ (Αμώς Α΄8 )

¨Ουαί οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης πάροικοι Κρητών...και έσται Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων¨  (Σοφονίας Β΄4-6)

αλλοίμονο στους Κρητικούς... λέγει Κύριος... η Κρήτη θα γίνη μάνδρα προβάτων!!! Τα γνωρίζουν αυτά οι λεβέντες της Κρήτης που είναι Χριστιανοί;

¨επιφανήσεται Κύριος επ΄αυτούς και εξολοθρεύσει πάντας τους Θεούς των εθνών της γής και προσκυνήσουσιν αυτώ έκαστος εκ του τόπου αυτού,πάσαι αι νήσοι των εθνών¨ (Σοφ.Β΄11)

[Από τότε το είχε άχτι ο Γιαχβέ να γίνει Θεός και των Ελλήνων.... Οι Χριστιανοί έκαναν το όνειρό του πραγματικότητα επιβάλλοντας το βάρβαρο τους δόγμα στους προγόνους μας...]

¨διότι ενέτεινα σε Ιούδα,εμαυτώ εις τόξον,έπλησα τον Εφραίμ και ΕΞΑΓΕΡΩ τα τέκνα σου,Σιών, επί τα τέκνα των Ελλήνων και ψηλαφήσω σε ως ρομφαίαν μαχητού.και Κύριος ΕΣΤΑΙ επ΄αυτούς και εξελεύσεται ως αστραπή βολίς,και Κύριος παντοκράτωρ υπερασπιεί αυτούς,και καταναλώσουσιν αυτούς,και καταχώσουσιν αυτούς εν λίθοις σφενδόνης και εκπιόνται αυτούς ως οίνον και πλήσουσιν ως φιάλας θυσιαστηρίων¨ (Ζαχαρίας Θ΄13-15)

¨και ράξει ο Θεός τους επανισταμένους επί όρος Σιών επ΄αυτούς και τους εχθρούς αυτών διασκεδάσει,Συρίαν,αφ΄ηλίου ανατολών και τους Έλληνας αφ΄ηλίου δυσμών,τους κατεσθίοντας τον Ισραήλ όλω τω στόματι,επί πάσι τούτοις ουκ απεστράφη ο ΘΥΜΟΣ,αλλ΄έτι η χειρ υψηλή¨  (Ησαίας Θ΄11-13)

το ανθελληνικό παραλήρημα συνεχίζεται...
----------------------------------------------------------

¨ιδού εγώ εκτείνω την χείρα μου επί τους αλλοφύλους και ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΩ Κρήτας και απολώ τους καταλοίπους τους κατοικούντας την παραλίαν και ποιήσω εν αυτοίς εκδικήσεις μεγάλας και επιγνώσονται διότι εγώ Κύριος,εν τω δούναι την εκδίκησιν μου επ΄αυτούς¨  (Ιεζ.ΚΕ΄16-17)

[Οι προφήτες σπεύδουν να καταδείξουν ποιός είναι ο κύριος εχθρός των Εβραίων...]

[Τι λέει όμως αργότερα ο ΙΗΣΟΥΣ για όλα αυτά τα γεμάτα ΜΙΣΟΣ ανθελληνικά εδάφια των προφητών;...]

¨Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΑΣ.ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι¨ (Ματθαίος Ε΄17)

ο Ιησούς λοιπόν δεν ήρθε να καταργήση αυτά τα ανθελληνικά εδάφια των προφητών, όπως σαφώς δηλώνει, αλλά να τα συμπληρώσει.... ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΕΙ δήλαδη με τις παραπάνω εκτοξεύσεις μίσους και τις διαταγές ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ των ΕΛΛΗΝΩΝ...δεν βρίσκει κανένα λόγο να τα καταργήσει..... όλα είναι σύμφωνα και προς το δικό του θέλημα... αλλά έτσι κι αλλιώς είναι ΑΥΤΟΣ ο ΙΔΙΟΣ που μιλά στους προφήτες των Εβραίων και υπαγορεύει τις ΣΦΑΓΕΣ κατά των Ελλήνων στην Π.Δ(πάντα μαζί με τον Πατέρα του και το Άγιο Πνεύμα)....θα ήτο άτοπο δε να καταργήσει κάτι που ο ίδιος είπε μέσω των προφητών...ίσα ίσα που με αυτή του την φράση παραμένει συνεπής στα λεγόμενα του.

ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΑΧΒΕ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ;
------------------------------------------------------------------

¨ΘΕΟΥΣ ου κακολογήσεις¨ (Εξ.ΚΒ΄28 )

ουδέν σχόλιον....

¨και ηυξάμην προς τον Θεόν και είπα.Κύριε βασιλεύ των ΘΕΩΝ...¨ !!!! (Δευτ.Θ΄26)

βασιλεύς των Θεών ο Γιαχβέ (!!!)... Ποιοί είναι οι άλλοι και πόσοι;;; .... Μονοθεϊστές σου λένε μετά(!!!)

ΚΤΗΝΩΔΕΙΣ ΝΟΜΟΙ

[Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν ορισμένοι νόμοι που θέσπισε ο Μωυσής...]

¨εάν δε καρατίση ταύρος άνδρα ή γυναίκα και αποθάνη,λίθοις λιθοβοληθήσεται ο ταύρος,και ου βρωθήσεται τα κρέα αυτού¨ (Εξ.ΚΑ΄28 )

[ο ταύρος σε περίπτωση που σκοτώσει άνθρωπο  με τα κέρατά του....ΛΙΘΟΒΟΛΕΙΤΑΙ....λες και είναι κανένας συνειδητός ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ και ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ....!!! τι να πει κανείς.... αδιανόητο πραγματικά...]

¨και ος αν δω κοιτασίαν αυτού εν ΤΕΤΡΑΠΟΔΙ θανάτω θανατούσθω και το τετράποδον αποκτενείτε. και γυνή ήτις προσελεύσεται προς παν κτήνος βιβασθήναι αυτήν υπάυτού αποκτενείτε την γυναίκα ΚΑΙ το ΚΤΗΝΟΣ. θανάτω θανατούσθωσαν, ΕΝΟΧΟΙ εισίν¨  (Λευίτικον Κ΄15-16)

[ο Γιαχβέ γνωρίζων τις συνήθειες των Εβραίων νομοθετεί και ¨περί της κτηνοβασίας¨. Ένοχη η συνουσιαζόμενη μετά του κτήνους... ένοχο και το ΤΕΤΡΑΠΟΔΟ(!!!).... Θάνατος και στους δύο...!!!! και καλά η διεστραμμένη Εβραιοπούλα.... αν και αυστηρή η ποινή μπορεί να την δεχθεί κάποιος... το άμοιρο το τετράποδο πόσο υπεύθυνο και ένοχο μπορεί να χαρακτηριστεί για να πληρώσει με την ζωή του τα βίτσια μιας εβραιοπούλας....;;;]

[το φλέγον ερώτημα όμως είναι τι έχει να πη ο Ιησούς Χριστός για κάτι τέτοιους ελεεινούς νόμους...;;; συμφωνεί κι αυτός;;;... μα είναι σαφής....]

¨ΜΗ νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή τους προφήτας. ΟΥΚ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι. αμήν γαρ λέγω ημίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν ή μία κεραία ΟΥ ΜΗ ΠΑΡΕΛΘΗ από ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ έως αν πάντα γένηται¨  (Ματθαίος Ε΄17-18 )+(Λουκάς ΙΣΤ΄17)

[Έως ότου καταστραφεί ο ουρανός και η Γή ΟΥΤΕ ένα ΓΙΩΤΑ,ΟΥΤΕ ένα ΚΟΜΜΑ δεν θα ΠΑΡΑΠΕΣΗ, δεν θα ΧΑΣΗ την αξία του από την Μωσαϊκή νομοθεσία... Άρα ο Ιησούς είναι σύμφωνος με τους ανωτέρω ΚΤΗΝΩΔΕΙΣ και ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΥΣ, για έναν λαό που θέλει να καλείται πολιτισμένος, νόμους... Συμφωνεί λοιπόν στο ότι ο ταύρος πρέπει να ΛΙΘΟΒΟΛΗΤΑΙ σε περίπτωση που πληγώσει θανάσιμα κάποιον με τα κέρατά του και επίσης ΣΥΜΦΩΝΕΙ στο ότι πρέπει να ΘΑΝΑΤΩΝΕΤΑΙ το τετράποδο που χρησιμοποιείται από βιτσιόζες Εβραιοπούλες για κτηνοβασίες ΩΣ ΕΝΟΧΟ....!!!!!... Αυτά για να ειπωθούν επί τέλους μετά από εκατονταετίες σκότους κάποιες ΑΛΗΘΕΙΕΣ.]

Ας δούμε τώρα κατά πόσον οι Χριστιανοί

τηρούν τις εντολές της θρησκείας τους...
--------------------------------------------------------

¨Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γή κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γής.Ου προσκυνήσης αυτοίς ουδέ μη λατρεύσης αυτοίς.¨  (Εξ.Β΄4)

[οι Χριστιανοί παραβαίνουν αγρίως αυτήν την εντολή του Θεού τους προσκυνώντας τα δικά τους είδωλα, τις εικόνες. Αυτή τους η παράβαση καθίσταται ακόμα βαρύτερη αφ΄ης στιγμής ο Ιησούς έχει ξεκάθαρα τονίσει ότι ¨ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΓΙΩΤΑ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΣΗ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ¨.]

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΗ: http://faethon.pblogs.gr/2009/03/palaia-diathhkh-syllogh-margaritariwn.html

MΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΒΙΒΛΟ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΜΕΛΟΝΤΥ 96,7 ΛΗΜΝΟΣ

Ο Συγγραφέας Μιχάλης Καλόπουλος απαντά στην ενδιαφέρουσα ερώτηση: Αν η ενασχόλησή μας με την απομυθοποίηση της Ιουδαιο-χριστιανικής Βίβλου είναι περιθωριακή και παρωχημένη ή αντιθέτως και σήμερα επίκαιρη, επείγουσα και απολύτως αναγκαία. Συζητά με τον Γιωργο Ελια και στο Ράδιο Μέλοντυ 96,7 της Λήμνου για την Πάλαια Διαθήκη και το τετράτομο έργο του Βιβλικη θρησκεια: «Το Μεγάλο Ψέμα» – «Ο Ένοπλος δόλος» – «Αβραάμ ο μάγος» – «Το θέατρο της σωτηρίας». Όπου περίτρανα αποδεικνύεται, πως οι "ήρωες" της Βίβλου, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από… δηλητηριογνώστες Μάγοι!

Η εκπομπή εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=2hxArf3N0vc

Δημοσιεύτηκε στις 26 Μαρ 2017

Παραδόξως το Ισραήλ όχι μόνο χάνει αυτή την μάχη με τους Φιλισταίους, αλλά και η πολύτιμη ιερή κιβωτός τους, πέφτει λάφυρο στα χεριά των μισητών έχθρων του!

Ο Ηλεί ο ιερέας, που κρίθηκε υπεύθυνος γι’ αυτήν την αδιανόητη συμφορά, βρέθηκε με κατασυντριμμένο τον αυχένα του, επειδή...``έπεσε’‘ λέει κάπως άβολα απ’ την... καρέκλα του! Α΄Σαμ. Δ΄18  

Η κιβωτός, ως το ενδοξότερο λάφυρο πολέμου, έφτασε στην πρώτη πόλη των Φιλισταίων και τοποθετήθηκε στον ναό του Δαγών, της φιλισταιικής πόλεως Άζωτον.[1] Από δω και πέρα όμως, αρχίζουν μια σειρά από παραδοξότητες, που μας ενδιαφέρουν και χρήζουν απαραίτητα εξηγήσεων.

Η πρώτη λοιπόν αυτή πόλη, που φιλοξενεί το ιερό λάφυρο, δέχεται σιγά-σιγά τις συνέπειες της βαρύτατης ασέβειάς της από τον θεό της κιβωτού: «και επεβαρύνθη η χειρ του Κυρίου επί τους Αζωτίους και εξωλόθρευσεν (Ο΄ εβασάνισε ο Κύριος) αυτούς και επάταξεν αυτούς (Ο΄ εις τας έδρας) με αιμορροΐδας, και την ΄Αζωτον και τα όρια αυτής» Α΄Σαμουήλ Ε΄6 & Ο΄ Α΄Βασιλ.Ε΄1-6Ο Κολιτσάρας μεταφράζει: «επέφερε δε νόσον εις τους αφεδρώνας όλων των κατοίκων της Αζώτου και των περιχώρων»

Κάτι σοβαρό λοιπόν συμβαίνει στην πόλη που φιλοξενεί το πολύτιμο λάφυρο! Μέχρι έξω στους αγρούς, (στα όρια αυτής) υπάρχουν άνθρωποι που ο πρωκτός, τα οπίσθιά τους, οι έδρες τους κατά την βιβλική έκφραση, υποφέρουν και έχουν έντονες αφοδευτικές ενοχλήσεις. Συχνά παρατηρείται αίμα στα κόπρανά[2] τους, με πόνους και έντονο ερεθισμό της έδρας παρόμοιο με αυτό των αιμορροΐδων! Κάποιοι μάλιστα εξ αυτών πεθαίνουν!

Αυτό πάλι κι αν είναι θεϊκή οργή!!!

Διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε μήπως κάνουμε λάθος, αλλά όχι «έδρες» λέει στην μεταφ. των Ο΄, «αιμορροΐδες», συμπληρώνει απολύτως διευκρινιστικά το Μασ. κείμενο! Μα τέλος πάντων, δεν βρήκε, άλλον πιο εύκοσμο τρόπο τιμωρίας ο θεός για να τιμωρήσει τους ιερόσυλους Φιλισταίους... απ’ τις αιμορροΐδες;[3] Έχει όμως και συνέχεια.

Η κιβωτός αρχικά φιλοξενήθηκε στον αυλόγυρο του ναού Δαγών. Η τύχη των ιερέων που ασχολήθηκαν με την κιβωτό δεν μας περιγράφεται, αλλά φαίνεται να είναι ανάλογος των υπολοίπων κατοίκων: Ο΄ «και εβαρύνθη η χειρ Κυρίου επί ΄Αζωτον και εβασάνισεν (την φιλισταιική πόλη) και επήγαγεν (επέφερε) αυτοίς και εξέζεσεν[4] (γέμισε με τα προαναφερθέντα συμπτώματα) αυτοίς εις τας ναυς[5] (πλοιάρια) και (εις το ) μέσον της χώρας αυτής ανεφύησαν μύες (ποντικοί!) και εγένετο σύγχυσις θανάτου μεγάλη εν τη πόλει.»Ο΄ Α΄Βασ. Ε΄6. Ο Κολιτσάρας, ο μεταφραστής των εβδομήκοντα, αγνοώντας εντελώς τα περί πλοιαρίων μεταφράζει: «επέφερεν εις αυτούς εκζέματα εις τους αφεδρώνας, ενώ εις όλην την χώρα των (την πόλη Άζωτο) ενεφανίσθησαν σμήνη ποντικών»!

Μετά λοιπόν από όλο αυτό τον πανικό στην πόλη, κατ’ απαίτηση των τρομοκρατημένων κατοίκων, η κιβωτός με τα μαρτύρια της, μετακινήθηκε σε διπλανή πόλη. Αλλά: «η χειρ του Κυρίου ήτο εναντίων (και αυτής) της πόλεως (Ο΄ τάραχος μέγας σφόδρα) και επάταξεν από μικρού έως μεγάλου (Ο΄ και επάταξεν αυτούς εις τας έδρας αυτών) και εξεφύησαν[6] και εις αυτούς αιμορροΐδες» Α΄Σαμ. Ε΄ & Ο΄ Α΄Βασ. Ε΄

Πολλές φορές αναφέρονται στα διάφορα βιβλικά περιστατικά οι περίεργες αυτές πληγές στις ``έδρες’‘ των αντιπάλων. Θυμηθείτε ότι στον ``άθλο-πληγή’‘ του Σαμψών, λίγο πριν κατασυντρίψει τα κεφάλια των χιλίων Φιλισταίων, με κάποια σχετική ασάφεια το κείμενο, παραδέχεται παρόμοια ότι πρώτα «επάταξεν αυτούς κνήμην και μηρόν»! Τους χτύπησε δηλαδή στις εδρο-αφεδρώνες! Το ίδιο είδαμε και για την κακομοίρα την γυναίκα, του ζηλόφθονου Ισραηλίτη, που πίνοντας το επικαταρώμενο ύδωρ απ’ τα χέρια του ιερέα, η καημενούλα έπαιζε με την πιθανότητα να «κάνει ο Κύριος να σαπή (να σαπίσει) ο μηρός αυτής»! Αριθμ. Ε΄27Φυσικά δεν μπορεί να εννοεί μόνο το «μηρί» της, δηλαδή τον «γλουτό»[7] της, αφού τέτοια πάθηση (σήψη γλουτού!) δεν υπάρχει, αλλά γενικότερα τους πόνους της «έδρα»!

Μέχρι τώρα λοιπόν είχαμε πει ότι η συγκεκριμένη κατάρα έδρας, η πληγή δηλαδή και η σαπίλα στο μηρό, αναφέρεται σε σφοδρούς αιμορροϊκούς πόνους έδρας και ίσως κάποιοι να αισθάνθηκαν ότι εκβιάσαμε τη σχετική ερμηνεία. Την φορά όμως αυτή, η αφήγηση πέρα από κάθε αμφιβολία, μας κάνει την τιμή της λεπτομερέστατης ξενάγησης στα συμπτώματα και την φύση της συγκεκριμένης πληγής χωρίς να αφήνει περιθώρια παρανοήσεων για το τι ακριβώς είναι αυτή η πληγή που κατ’ επανάληψη χτυπά το «μηρί» ή την «έδρα» ή τους αφεδρώνες των θυμάτων της!

Για να μη βασανίζουμε λοιπόν τα πράγματα παραπάνω απ’ ότι χρειάζεται και για να μην επαναλαμβανόμεθα περιττά... τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στις υπόλοιπες πόλεις της φιλισταιικής πεντάπολης, όπου η κιβωτός μετακινείται απ’ τους φοβισμένους κατοίκους, που έντρομοι βλέπουν να πληρώνουν με θανάτους, πεπτικές δυσεντερίες και αιματικές αποπτώσεις την κατοχή της θεϊκής κιβωτού. «Και όσοι δεν απέθανον εκτυπήθησαν (οι Ο΄ επαναλαμβάνουν σταθερά: επλήγησαν εις τας έδρας) από αιμορροΐδας, και ανέβη η κραυγή της πόλεως» Α΄Σαμ. Ε΄12 & Ο΄ Α΄Βασ. Ε΄ 12

Μετά από επτά μαρτυρικούς μήνες, για τις πέντε πόλεις των Φιλισταίων, η κιβωτός είναι παρατημένη, αν όχι πεταμένη, έξω στους αγρούς: «Και ήτο η κιβωτός εν αγρώ των αλλοφύλων επτά μήνας». Και προσθέτει χωρίς παραπανίσια λόγια κάτι ακόμα που έρχεται να προστεθεί στην συμπτωματολογία της γενικευμένης πληγής: «και εξέζεσεν (εγέμισε) η γη αυτών μύας»[8] Α΄Βας. ΣΤ΄1 Οι αγροί τους γέμισαν ποντικούς!!

Τα συμπτώματα δεν λεν να κοπάσουν. Οι Φιλισταίοι, κατατρομαγμένοι σκέφτονται τρόπους οριστικής απαλλαγής απ’ το επικίνδυνο θεοφόρο αυτό σκεύος. Σε μια σύναξη που έχουν, μαθαίνουν ότι οι Ισραηλίτες δέχονται να πάρουν πίσω το θανατηφόρο και πληγοφόρο αυτό ιερό τους σκεύος, μόνο όμως... αν καλοπληρωθούν γι’ αυτό! Απαιτούν λοιπόν: «πέντε έδρας χρυσάς... και μυς χρυσούς, ομοίωμα των μυών»!Α΄Βασ. ΣΤ΄5 Κατά τους Ο΄, πέντε χρυσούς πισινούς (!) και πέντε χρυσά ομοιώματα ποντικών! Ή, κατά το Μασ. πέντε χρυσές αιμορροΐδες και πέντε χρυσούς ποντικούς.

Λέγουν μάλιστα, με υποκριτικό προφητισμό, ότι αν τα βόδια έπαιρναν τον δρόμο της επιστροφής σωστά προς την περιοχή των Ισραηλιτών, τότε οι πληγές ήταν πράγματι από τον θεό, διότι τότε: «αυτός (ο Κύριος) έκαμεν εις υμάς το μέγα τούτο κακόν, εάν δε μη (αν όχι) τότε θέλετε γνωρίσει ότι δεν επάταξεν υμάς η χειρ αυτού αλλ’ ότι τούτο (το θανατικό που σας κτύπησε) εστάθη τυχαίο». Α΄Σαμ. Σ΄9 Τίποτε όμως απ’ όλα αυτά δεν ήταν τυχαίο. Οι Φιλισταίοι τυφλοί από πίστη σε θεϊκές δυνάμεις, αδυνατούν να υποθέσουν οτιδήποτε ανθρωποκίνητο για τα δεινά τους!

Όλα αυτά τα περίεργα χρυσά αναθήματα, τα λύτρα των πληγών, από έδρες (πισινούς) και ποντικούς, που τόσο πρόθυμα πληρώνουν οι παθόντες με την ελπίδα της γιατρειάς, μας θυμίζουν απαράλλαχτα την συνταγή των πατριαρχών: «οι πληγές πληρώνονται» που με τόσο ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε στην αρχή ακόμα αυτής της έρευνας. (βλ.Μ.ψ. «ένας ολέθριος σωτήρας»). Τώρα λοιπόν, βλέπουμε ξανά να τηρούνται απαρέγκλιτα οι προγονικές απαιτήσεις και τα χρυσά λύτρα της θεραπείας να τοποθετούνται μαζί με την κιβωτό σε μια βοϊδάμαξα, που χωρίς αμφιβολία οι παθόντες πρόθυμα την κατευθύνουν προς την ανατολική περιοχή των Ισραηλιτών. Λέω πως την κατηύθυναν, διότι με τέτοιο φόρο αίματος που είχαν απ’ το αντικείμενο αυτό του θεϊκού θανάτου, είναι σίγουρο ότι οι ίδιοι οι Φιλισταίοι θα έκαναν κάθε δυνατή προσπάθεια να αποτρέψουν την βοϊδάμαξα από κάθε άλλη κατεύθυνση. Εντούτοις, όπως είναι αναμενόμενο, αυτή η σιγουριά των εξελίξεων είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για προφητισμούς, που δεν γινότανε να πάει χαμένη! Επιτέλους όμως, η βοϊδάμαξα ξεκίνησε με τον αργό χαρακτηριστικό ρυθμό της την ανηφορική πορεία της προς τα ανατολικά. Οι Φιλισταίοι δεν θα ξεχνούσαν ποτέ πόσο βαριά και ανεξήγητα πλήρωσαν την κατοχή του ιερού αυτού σκεύους. Κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να υποθέσει τι ακριβώς συνέβη!

                                                                                                     *

Ας αφήσουμε όμως την βοϊδάμαξα να ανηφορίζει, με τον αργό μελαγχολικό ρυθμό της ανατολικά προς τη μεριά των Ισραηλιτών και ας σκεφτούμε λίγα πράγματα.

Πως είναι δυνατόν όλες αυτές οι ιστορίες να επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα χωρίς κανένα ίχνος παρεκτροπής απ’ το αρχικό κείμενο; Διαβάστε κάτω απ’ τη λέξη «Άζωτον» οποιαδήποτε αξιόλογη εγκυκλοπαίδεια και θα δείτε να αναφέρεται στερεότυπα χωρίς καμία απολύτως διαφοροποίηση και χωρίς το παραμικρό σχόλιο, στην ολοφάνερα περίεργη αν όχι και αηδιαστική αυτή βιβλική ιστορία. Ούτε μια υποψία ερώτησης, καμία απολύτως απόπειρα ερμηνείας! Λες και όλοι μαζί, έχουν συνεννοηθεί να τηρήσουν μια πανίερη συμφωνία! Έναν απόλυτο όρκο, μη παρεκτροπής απ’ το ιερό κείμενο. Ούτε έναν μικρό υπαινιγμό. Τίποτε! Για παράδειγμα, ο πασίγνωστος σχολιαστής της Βίβλου, ακαδημαϊκός, θεολόγος και «συντάκτης των σχολικών βιβλίων για την ελληνική εκπαίδευση», ο αείμνηστος Δ. Σ. Μπαλάνος, μόνο που δεν γλιστρούσε κάθε φορά να τσακιστεί πάνω στο μέλι που έσταζε η γλώσσα του όταν επεξηγηματικά περιέγραφε τέτοιες παλαιοδιαθηκικές ιστορίες! Και πόσοι άλλοι σαν κι αυτόν, που γράφουν τα σημερινά σχολικά βιβλία! Ακατανόητα εντελώς φαίνονται όλα αυτά και είναι απορίας άξιο, πως τόσοι θεολόγοι, όλοι με μια φωνή συμμορφωμένοι σήμερα σαν μαθητριούλες ``εν χορώ’‘, εξακολουθούν να απαγγέλλουν για τα πλήθη των πιστών μαθητών τους, τις χιλιοειπωμένες εντελώς ανώδυνες ερμηνείες, για τις ολοφάνερα άθλιες αυτές ιστορίες... που καταλήγουν έτι αθλιότερες, αφού μέσα σε όλη αυτή την εξαιρετικά βρώμικη μαγγανεία, εμπλέκουν έναν άπειρης φιλικότητας συμπαντικό θεό!

Όλα παραμένουν ακριβώς όπως η εβραιοβιβλική αφήγηση μας τα παρέδωσε! Όπως ακριβώς ορίζει η εβραιο-ιερατική ιστορία, ακριβώς και απαρέγκλιτα όπως αυτή μας επεβλήθη, πριν από εκατονταετίες. Όλα παρέμειναν απείραχτα, ανέγγιχτα και προ πάντων απολύτως άγια! Δεν μας συμβαίνει σίγουρα κάτι ;

Προσπαθώντας μετά από τόσους αιώνες, με δικαιολογημένο θαρρώ ενδιαφέρον, να καταλάβουμε τι στο καλό ήταν επιτέλους όλα αυτά τα αηδιαστικά ``θαύματα’‘ και ποιες οι πιθανές τους ερμηνείες, θέλουμε πρώτα απ’ όλα να κάνουμε κάποιες ολοφάνερα λογικές ερωτήσεις: γιατί λοιπόν όλα αυτά τα τόσο πετυχημένα θαύματα θανάτου και εξευτελιστικών πληγών, (αιμορροΐδες, ποντίκια κ.λ.π.) ξεσπούν μετά την πολύνεκρη ήττα των Εβραίων και όχι πριν απ’ αυτήν; Απ’ την άλλη, αν ήταν ο αληθινός θεός αυτός που κρύβεται πίσω απ’ τις αχαρακτήριστες αυτές ενέργειες, θα είχαν οι αλλόκοτες αυτές πληγές τόση επίμονη σχέση με τρόφιμα, ψωμιά, νερά και εν γένει, όπως εδώ βλέπουμε, με το πεπτικό σύστημα; Γιατί ποντίκια, βατράχια και αιμορροΐδες γίνονται στα χέρια του θεού όπλα θανάτου και εξαναγκασμού; Δεν υπήρχε τίποτε καλύτερο, κολακευτικότερο και πιο αρμόζον, για να γίνει στα θεϊκά χέρια αιτία συμμόρφωσης των αντιπάλων του εισβολέα Ισραήλ;

Στο κάτω-κάτω της γραφής, τι το τόσο απεχθές έκαναν όλοι αυτοί οι άξιοι οδυνηρού και ταπεινωτικού θανάτου εχθροί του Ισραήλ, από το να εξασκούν το ιερότερο, πανάρχαιο αλλά και αυτονόητο καθήκον της υπεράσπισης των εδαφών της πατρίδος τους, των περιουσιών και των οικογενειών τους, απ’ τον ανελέητο εισβολέα Ισραήλ;

Ας δεχθούμε λοιπόν επιτέλους, ότι κάτι πολύ σοβαρότερο από υπέροχες θεολογικές εικόνες κρύβονται πίσω απ’ τις ολοφάνερα μαγγανικές ιστορίες της εβραϊκής Βίβλου.

Ας σταματήσουμε όμως τους αυτοοικτιρμούς, για τις ασυγχώρητες δυστυχώς αβλεψίες μας και ας επιστρέψουμε στην ανάλυση μας.

 

 

 

``Ευλογώντας’’ το νερό των αντιπάλων!

Ποιό είναι λοιπόν το απλό σενάριο δράσης, που κρύβεται πίσω απ’ την συγκεκριμένη περίπτωση και προ πάντων, τί σχέση μπορεί να έχουν και πώς μπορούν να συνδέονται οι ποντικοί με τις αιμορροΐδες;

Είναι αλήθεια ότι, στην αρχή δεν μπορούσα καθόλου να συσχετίσω τα δύο εντελώς άσχετα αυτά πράγματα και αναγκάστηκα να υποθέσω, ότι μπροστά μας έχουμε μια απ’ τις γνωστές βιβλικές υπερβολές, που παρεισφρήσανε στην αφήγηση για να καλύψουν ή και να απαλείψουν την αληθινή εξέλιξη των πραγμάτων. Η αποκωδικοποίηση αυτής της περιγραφής μου ήταν σχεδόν αδιανόητη... ώσπου... η ίδια η αφήγηση μ’ έβαλε στον σωστό δρόμο ερμηνείας και μου έδειξε με απλό τρόπο πια ακριβώς είναι η σχέση ποντικών και αιμορροΐδων.

Ακριβώς λοιπόν στη συνέχεια της αφήγησης, τρία μόλις εδάφια μετά το τέλος αυτής της εξιστόρησης, παίρνουμε μια ιδέα των συγκεκριμένων τρόπων δράσης κατά των Φιλισταίων. Κατά προτροπή λοιπόν του ιερέως Σαμουήλ, ο λαός Ισραήλ συγκεντρώνεται λατρευτικά στα ύδατα Μισπά[9] που είναι ψηλά στα αντικρινά βουνά της πεντάπολης των Φιλισταίων, Ο προφήτης τους υπόσχεται σύντομα απελευθέρωση απ’ τον φόβο των Φιλισταίων, τους βάζει όμως να κάνουν κάτι περίεργο. Κάτι που φαινομενικά είναι απλό αλλά χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και ερμηνείας, αφού δεν υπαγορεύεται από καμία γνωστή θρησκευτική εντολή ή έθιμο και από μόνο του είναι εντελώς μετέωρο και ακατανόητο. Οι Ισραηλίτες, λοιπόν συναθροισμένοι εκεί ψηλά στον υδροκρίτη[10] της περιοχής αυτής, γιορτάζουν τη νίκη τους κατά των Φιλισταίων με ένα εντελώς ξεχωριστό τρόπο.: «και συνήχθησαν ομού εις Μισπά και ήντλησαν ύδωρ και εξέχεαν ενώπιον Κυρίου». Α΄Σαμ. Ζ΄5Οι Ο΄ αποδίδουν πιο κατανοητά την περίεργη αυτή διαδικασία: «συνήχθησαν...(οι υιοί Ισραήλ εις Μισπά) και υδρεύοντο ύδωρ και εξέχεαν ενώπιον Κυρίου επί την γην» Ο΄ Α΄Βασ. Ζ΄6

Μήπως είναι απλές σπονδές στην θεότητα; Όχι, οι Ισραηλίτες εκτελούν εδώ κάτι περισσότερο από σπονδές στο θεό τους. Οι διατεταγμένες σπονδές των ισραηλιτών αν και σπάνιες δεν περιελάμβαναν ποτέ σπονδές υδάτων.[11]

Η περίεργη λοιπόν αυτή ιεροτελεστία, ψηλά στον υδροκρίτη της Φιλισταίας, που θέλει τους Ισραηλίτες να παίρνουν νερό απ’ την πηγή ή το ρυάκι και να το ρίχνουν παραπέρα στο έδαφος, κάτι δηλαδή σαν τελετουργικό πότισμα, θα έβαζε πιστεύω κάθε προσεκτικό ερευνητή σε σκέψεις.

Το τελετουργικό αυτό ``πότισμα’‘, που γίνεται εκεί στα ύδατα Μισπά, στα όρια της Φιλισταίας, προφανώς δηλαδή στην κορυφογραμμή που χωρίζει την παραλιακή Φιλισταία (στα δυτικά) απ’ την κοιλάδα του Ιορδάνη (στα ανατολικά), δεν είναι καθόλου αποκομμένο απ’ τα αμέσως προηγούμενα γεγονότα, αφού το τελετουργικό αυτό πότισμα, δίνει μοναδική αφορμή ερμηνείας στους μηχανισμούς που επέβαλαν τις πληγές των ποντικών και των αιμορροΐδων!

Όλα δείχνουν ότι οι πληγές που επεβλήθησαν στην παραλιακή πεντάπολη, είχαν να κάνουν ακριβώς με αυτό καθ’ εαυτό το πότισμα της γης των Φιλισταίων, που εορταστικά και τελετουργικά, αναπαρίσταται εδώ μετά από καιρό, ψηλά στα αντικρινά βουνά της πληγωμένης πεντάπολη.

Αυτά ακριβώς τα νερά που ειρηνικά κατηφόριζαν από τα απέναντι υψώματα είχαν δεχθεί την κατάλληλη ποσότητα ``κατάρας’‘ από το χέρι του εβραϊκού ιερατείου! Μα, θα ρωτήσει κάποιος, πως ξέρουμε ότι η πεντάπολη δέχεται νερά απ’ τα απέναντι υψώματα αφού η αφήγηση δεν κάνει καθόλου λόγο γι’ αυτό; Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή. Ποτέ δεν γίνεται το αντίθετο. Πάντοτε τα παράκτια μέρη δέχονται τα νερά των γύρω βουνών. Άλλωστε μια ματιά σε έναν σύγχρονο χάρτη της Παλαιστίνης δεν αφήνει έπ’ αυτού καμία αμφιβολία. Η τοπογραφία[12] της συγκεκριμένης αφήγησης, είναι και σήμερα δεδομένη και απολύτως κατάλληλη για την επιβολή τέτοιων πληγών στις παραλιακές πόλεις της τότε Φιλισταίας.

Βέβαια προκύπτει το ερώτημα: με ποιά λογική η πληγή μπορούσε να αφορά μόνο τις ποτιστικές καλλιέργειες και όχι κατ΄ ευθείαν την καθημερινή χρήση του νερού; Η απάντηση είναι και πάλι απλή. Οι Φιλισταίοι είναι παλαιοί κάτοικοι των περιοχών και για καθημερινή χρήση ύδατος στις πόλεις τους έχουν στις αυλές ή τις πλατείες τα δικά τους πηγάδια. Η Βίβλος ακριβώς τέτοια «φρέατα[13] ηνοιγμένα» περιγράφει ότι είχαν στην κατοχή τους οι αυθεντικοί αυτοί Ελληνο-χαναναίοι απ’ την εποχή ακόμα του Αβραάμ. (Δευτ.Σ΄11) Έτσι, όλα δείχνουν ότι το μόνο ``ευλογημένο’‘ νερό που αυθεντικά μαγκανισμένο μπορούσε να τους πλήξει, ήταν πράγματι αυτό των ποτιστικών καλλιεργειών τους.    

Καθώς λοιπόν το μεγάλο λάφυρο του πολέμου, η κιβωτός έφτανε στην πρώτη φιλισταιική πόλη τα νερά της αργά και σταθερά εδέχοντο τις ασταμάτητες ``ευλογίες’‘ των ιερέων του Κυρίου. Τα κηπευτικά και οι ποτιστικές καλλιέργειές τους καθώς αρδεύοντο είχαν πλέον ``κάτι’‘ απ’ την κρυμμένη αρχαία σοφία των Χαλδαίο-μαγγανικών πληγών, που απ’ την εποχή ακόμα του Μωυσέως είδαμε να γονατίζουν έναν ολόκληρο ποταμό, σκοτώνοντας τα ψάρια[14] και μεταβάλλοντάς τον σε αηδιαστικό κοκκινόνερο. Το νερό των βουνών μαγγανισμένο σταθερά σε μικροποσότητες, προκαλούσε από μικρές εντερικές ενοχλήσεις έως επώδυνες αιματώδεις αποπτώσεις και στην χειρότερη περίπτωση θάνατο. Όλο αυτή την «αιμορροϊκή» κατάσταση η Βίβλος κυριολεκτώντας, το ονομάζει με ένα όνομα, «αιμορροΐδες».    

Όταν η πίεση των πληγών ανάγκαζε τους κατοίκους της μιας πόλεως να διώξουν την κιβωτό σε άλλη πόλη, τότε τα συμπτώματα υποχωρούσαν απ’ την πόλη αυτή και εμφανιζόταν πανομοιότυπα στην επόμενη, που είχε την ατυχή έμπνευση να φιλοξενήσει την κιβωτό του Κυρίου. Οι άγρυπνοι ιερείς της κιβωτού δεν είχαν παρά να μετακομίσουν τις κατάρες του Κυρίου στις πηγές άρδευσης της επόμενης αυτής πόλεως. Τελικά, και οι πέντε πόλεις των Φιλισταίων δέχθηκαν με τη σειρά τους (έτσι τουλάχιστον μας παραδίδεται απ’ την αφήγηση), τα οδυνηρά πλήγματα της ορεσίβιας μαγγανείας.

Ποιά σχέση έχουν όμως οι ποντικοί με όλα αυτά;

Οι Φιλισταίοι είναι προκομμένοι κάτοικοι της παραδεισένιας Χαναάν. Η χώρα τους όμως που κατά τας γραφάς είναι: «ως παράδεισος ως η γη της Αιγύπτου» διαμορφώθηκε από ανθρώπινα χέρια. Είναι ένας ποτιστικός παράδεισος. Ο θεός τους ο Δαγών, είναι ενδεικτικότατος της αγάπης τους για την καλλιεργήσιμη γη. Ο Δαγών τον οποίον η βιβλική αφήγηση δείχνει ότι λατρεύουν οι Φιλισταίοι είναι σύμφωνα με την αρχαιότατη εκδοχή του βύβλιου Φίλωνα[15] ο αρότριος Δίας των Ελλήνων.

Όταν λοιπόν οι Φιλισταίοι «υδρεύονται» ή «αντλούν ύδωρ» και το ρίχνουν στη γη τους... δηλαδή ποτίζουν τους κήπους και τις εκτεταμένες καλλιέργειές τους, από νερά που έχουν όμως μέσα το ``κάτι τι’‘ τους σε δηλητήριο, τότε όχι μόνο οι κάτοικοι που θα φάνε τα κηπευτικά αλλά και οι κακότυχοι αρουραίοι των αγρών που ζουν απ’ τις ρίζες και τους βολβούς, θα πάθουν μια ανεπανάληπτη πανωλεθρία. Δηλητηριασμένοι λοιπόν αργά και σταθερά οι αρουραίοι των αγρών βγαίνουν συχνά τριγυρνώντας εδώ και εκεί αλαφιασμένοι και άλλοι ψοφούν όπου να’ ναι αναζητώντας την ύστατη στιγμή σωτηρία έξω απ’ τα άλλοτε φιλόξενα χώματα των κήπων![16]

Ακούγεται φρικτό. Συμφωνώ, μα δεν είμαι εγώ αυτός που έγραψε: «Και ην η κιβωτός εν αγρώ των αλλοφύλων (Μασ. Φιλισταίων) επτά μήνας και εξέζεσεν (εγέμισε) η γη αυτών μύας (ποντικούς)»! Ο΄ Α΄Βασ. ΣΤ΄1 «Εκζέω=εκβράζω, εμφανίζωμαι επι νόσου. Έκζεσις= εκβραζμός». Liddwll-Scott.

Δεν ήταν βέβαια η κιβωτός, με το ``άγιο’’ περιεχόμενό της που παρατημένη έξω στους αγρούς, γέμιζε τη γη τους ποντίκια. Η καθεαυτό βοήθεια ήρθε απ’ τους άγρυπνους ιεροδιακόνους των άγιων αυτών καταστροφών, αφού από τα γύρω ρυάκια των υψωμάτων, έστελναν ασταμάτητα στους υδρευόμενους Φιλισταίους, τις ``ευλογίες’‘ και τις κατάρες των αιμορροΐδων και των αρουραίων!

Θα θυμάστε βέβαια ότι δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε τις αιμορροΐδες σαν θεόσταλτη κατάρα. (Βλ Μ.ψ. «Ευλογία και κατάρα») Ο Μωυσής τις αναφέρει ανάμεσα στις απειλητικές κατάρες, προς εκφοβισμό του ίδιου του λαού του, όπου συγκεκριμένα λέει: «Άλλ’ εάν δεν υπακούσης εις την φωνήν του Κυρίου... ο Κύριος θέλει σε πατάξει (λαέ Ισραήλ) με την Αιγυπτιακήν πληγήν και με αιμορροΐδες»! Οι Ο΄ στο ίδιο εδάφιο δεν αναφέρουν καθόλου τη λέξη «αιμορροΐδες», αλλά λέγουν: «πατάξαι σε Κύριος έλκει Αιγυπτίω εις την έδραν... ώστε να μη δύνασαι να ιατρευθής» Ο΄Δευτ. ΚΗ΄27 Έλκη έδρας δεν αναφέρει πουθενά η περιγραφή της εξόδου! Μια καταπληκτική λοιπόν πληροφορία που μόνο οι Ο΄ διέσωσαν!!! Η εκπληκτική αυτή βιβλική παραδοχή μας διαβεβαιώνει ότι το συγκεκριμένο είδος πληγής (έλκος έδρας) έδρασε και στην Αίγυπτο, παρ’ όλο που τελικά δεν συμπεριελήφθη ποτέ στον επίσημο κατάλογο των πληγών της Αιγύπτου!  

Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά που κάτι παρόμοιο περιγράφεται στη Βίβλο. Η περίπτωση των ποντικών που γέμισαν ξαφνικά τον τόπο, μας θυμίζει έντονα τα βατράχια της Αιγύπτου, όπου ενώ τα ψάρια του ποταμού ψόφησαν, και οι Αιγύπτιοι υπέφεραν από έλκη έδρας τα αμφίβια βατράχια, βγήκαν από τον ποταμό και τα δηλητηριασμένα έλη και γέμισαν τους δρόμους της Αιγύπτου! Να λοιπόν που η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εκεί βατράχια... εδώ ποντίκια..., διαφορά μόνο προς το χειρότερο. Άρα, πρόκειται σαφώς για τον ίδιο θεό! Τον «θεό των πνευμάτων και πάσης σαρκός»! Ο΄ Αριθ. ΙΣ΄22 & ΚΖ΄16

 

 

 

 



[1]Μια από τις πέντε παραλιακές πόλεις των Φιλισταίων 3 μίλια βορειοανατολικά της Ασκάλωνος

[2]Ενδεικτικό παραμένει το γεγονός ότι: «αίμα στα κόπρανα του κυνηγημένου ζώου που έχει χτυπηθεί με δηλητηριασμένο βέλος αναζητούν οι Βουσμάνοι της Νοτίου Αφρικής καθώς το ακολουθούν για ώρες, πριν υποκύψει στο δηλητήριο».

[3]Η συγκεκριμένη λέξη δεν αναφέρεται κατ’ ανάγκην στην γνωστή σήμερα πάθηση των αιμορροΐδων αλλά γενικά στην εκ της έδρας αιμορροή. Άλλωστε η εβραϊκή λέξη που πρώτο χρησιμοποιήθηκε εδώ είναι ba’pholim μια λέξη που είναι γενικά συνδεδεμένη με το πρωκτικό άλγος και όχι η λέξη techorim των Μασοριτών που συγκεκριμένα υπονοεί αιμορροΐδες.

[4]Εκ του «ζέω»=βράζω, «βράζει ο τόπος» λέμε και σήμερα όταν θέλουμε να πούμε ότι γεμίσαμε από άσχημα συμπτώματα

[5]ναυς= πλοιάρια. (Ναυς, νηός πληθ. Νήες νηών. Το μικρό απόσπασμα που θέλει τα πλοιάρια των Αζώτιων Φιλισταίων γεμάτα (να ζέουν=να βράζουν) απ’ τα συμπτώματα των αιμορροΐδων δεν υπάρχει στο Μασ κείμενο. Αυτό είναι όμως που οδηγεί την σκέψη μας και πάλι στα νοθευμένα (μαγκανισμένα) τρόφιμα και νερά που αναγκαστικά εφοδιάζοντο οι ναυτικοί για τα ολιγοήμερα ταξίδια τους. Έτσι, παρ’ ότι απομακρύνοντο απ’ την πόλη τα συμπτώματα τους ακολουθούσαν με τις έντονες ενοχλήσεις στο τελευταίο άκρο του πεπτικού τους σωλήνα!

[6]Απ’ το «φύω» αόρισ, εφυσα: γεννώ, παράγω, αναδίδω, βγάζω, φυτρώνω. αποκτώ.

[7] Γλουτός = «το άνω οπίσθιο μέρος του μηρού κωλομέρι, οπίσθιο»Λεξ. Σταματάκου

[8]Ο μυς, οι μύες. Γίνεται σαφές ότι αυτοί είναι οι γνωστοί μας «αρουραίοι οι ποντικοί των αγρών συχνά μήκους μέχρι 20 εκ.

[9]Μισπά: πόλης ΒΔ της Ιερουσαλήμ πολλάκις μνημονευόμενη στην ιστορία του Ισραήλ. Σήμερα καλείται Nebi-Sanwil.

[10]Υδροκρίτης:. «Η υψηλότερη κορυφογραμμή όρους η αποτελούσα την γραμμή διαχωρισμού των όμβριων υδάτων, αλλιώς ράχη ή νεροχωρίστρα» Σταματάκος

[11]Έχουμε σπονδές οίνου Εξ.ΚΘ΄40. Αριθ.ΙΕ΄5,7,10. Σπονδές μπύρας (σίκερα) Αριθ.ΚΗ΄7. Αλλά πουθενά δεν αναφέρονται σπονδές ύδατος.

[12]Τρεις τουλάχιστο υδάτινοι δρόμοι (N. Soreg, Ha Ela, και N. Guvrin) σημειωμένοι στον χάρτη, ενώνουν μέχρι σήμερα τα αντικρινά βουνά της Ιουδαίας(απ’ την Χεβρώνα μέχρι την Ιερουσαλήμ, 900 μ. περίπου υψόμετρο) με την παραλιακή πόλη Άζωτο ή Αshdod όπως λέγεται σήμερα. Επίσης βλ. «Άτλας της Βίβλου» σελ. 191.

[13]Ένα αιγυπτιακό έγγραφο (πάπυρος Αναστάση VII) με την ονομασία: «τα πηγάδια του Μερνεπτά», που για τις εκστρατευτικές ανάγκες του Φαραώ Μερνεπτά στη Χαναάν (1236 π, Χ.) σημειώνει τα σημαντικότερα πηγάδια της Χαναάν, περιγράφει πρώτα και καλύτερα τα πηγάδια κατά μήκος της παραλιακής Φιλισταίας. Βλ. «Άτλας της Βίβλου» σελ. 51

[14]Κατά την αρχαιότητα, η μέθοδος αυτή στην βασηκή αρχή λειτουργίας της, δεν ήταν εντελώς άγνωστη: «Σώματα περιέχοντα τον δακτύλιον της κουμαρίνης (δι-κουμαρίνη ή δι-κουμαρόλη και φουρανικόν)... ευρέθησαν εις διάφορα φυτά όπως ο «Φλόμος» και δρουν ως ισχυρά δηλητήρια των Ιχθύων, παραλύοντα το αναπνευστικό αυτών σύστημα... Χρησιμοποιούντο υπό την μορφήν υδατικών εκχυλισμάτων του φυτού, δια την αλιείαν»! Βάρβογλης «οργανική χημεία» σελ.471 Βλ.Επίσης «Φλόμος» και «Πικροτοξίνη». Κατά τον ίδιο τρόπο σπέρματα Κοκίσκου (φυτό αρωματοποιίας και αργότερα φαρμακευτικό με άφθονη πικροτοξίνη) χρησιμοποιούντο στις Ινδίες και γενικότερα στην Ασία για την αναισθητοποίηση των ψαριών στα ρυάκια.

[15]Ο Φίλων ο Βύβλιος βλέπει το όνομα Δαγών να προκύπτει απ’ το σημιτικό νταγκάν=σίτος συγκρίνει λοιπόν τον Δαγών με τον «αρότριο Δία» των Ελλήνων, και μας αποκαλύπτει ότι ο θεός Δίας -Δαγών είναι για τους Φιλισταίους ο θεός της κηπουρικής και της καλλιεργημένης γης. Ευσέβ. Ευαγγ. Προπαρασκ. Α΄ι΄36. Βλ. επίσης σελ.22 Π. Μπρατσιώτης: «Οι Φιλισταίοι και ο Αιγαιοκρητικός πολιτισμός εν Παλαιστίνη»

[16]Άνθρωποι και ποντίκια συχνά έχουν την ίδια αντίδραση στον δηλητηριασμό. Κατά την γνώμη των ειδικών (Γεωπόνων και Κτηνιάτρων) οι ποντικοί είχαν κι αυτοί «αιμολυτικά» συμπτώματα και έβγαιναν τρέμοντας στον ήλιο να ζεσταθούν, πριν υποκύψουν στα συμπτώματα δηλητηριασμού. Ο «Άτλας της Βίβλου» σελ. 73 δίνει μια πολύ σωστή εκδοχή λέγοντας: «Στην Ασδώδ πέφτει πανούκλα. Η κιβωτός μεταφέρεται στην Άκρον μια άλλη πόλη των Φιλισταίων με παρόμοια συμπτώματα». Ειδικά η φιλισταιική πόλη Ασδώδ (Άζωτον) σημειώνεται χτισμένη πάνω σε παλαιότερο ρυάκι με τις πηγές του ψιλά στα όρη της Ιουδαίας βλ. «Άτλας της Βίβλου» σελ. 191.

ADELFI MOY EINAI

 

Οι τρεις αβρααμικές θρησκείες ξεκίνησαν, από μια πλεκτάνη μοιχείας και δηλητηρίων του Αβραάμ και της Σάρας! Του Μ. Καλόπουλου

«Και ελήφθη (η Σάρα) εις την οικίαν του Φαραώ, τον δε Αβραάμ μεταχειρίσθησαν καλώς δι΄ αυτήν, και έλαβε (ο Αβραάμ) πρόβατα και βόας και όνους και δούλους και δούλας και όνους θηλυκάς και καμήλους»! Γέν.ΙΒ΄15-16

Η μοιχεία συντελέσθη και ακολούθησαν τα πληγοποιά δηλητήρια.

«Πληγές επί τον Φαραώ και επί τον οίκον αυτού, πληγές μεγάλες και πονηρές, εξ αιτίας Σάρας της γυναικός του Αβραάμ»! Γέν.ΙΒ΄ 17.         

Ο Αβραάμ τους θεραπεύει… «Και ήτο πλέον ο Αβραάμ πλούσιος σφόδρα εις αργύριον και εις χρυσίον». Γέν.ΙΓ΄ 12.

 

Η πλεκτάνη της μοιχείας και των δηλητηρίων εφαρμόζεται ακόμα δυο φορές, και καθιστά πάμπλουτους τους πατριάρχες! Βλέπε: Γένεσις κεφάλαιο Κ΄. και Γένεσις κεφάλαιο ΚΣ΄.

 

Αναλυτικότερα βλέπε τα άρθρα:

Σάρρα: η νύφη της συμφοράς. Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/840-sarra-i-nufi-tis-sumforas

Ο Αβρααμισμός και... Το κόλπο της "αδελφής"

http://www.greatlie.com/xristianismos/palaia-diathiki/839-o-abraam-kai-to-kolpo-tis-qadelfisq.html

 

 

 

 

 

 

EMMANOYHL

 

Είναι ο Εμμανουήλ του Ησαΐα, προφητεία για την υποτιθέμενη παρθενογένεση του Ιησού; Του Μ. Καλόπουλου

Σε μια τέτοια περίπτωση εγκυμονούσης "παρθένας", που ξέφυγε τον θάνατο και την πυρά της κατάκρισης, αναφέρεται ο Ησαΐας και όπως θα δούμε η περίπτωσή της μας ενδιαφέρει άμεσα.

Την εποχή λοιπόν που βασιλιάς στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Άχαζ, συνέβη κάτι αναπάντεχα προδοτικό. Το βόριο εβραϊκό έθνος του Ισραήλ, με πρωτεύουσα την Σαμάρεια, συμμάχησε με τους Ασσύριους, με προφανή σκοπό την κοινή υποδούλωση του νότιου εβραϊκού έθνους των Ιουδαίων και της πρωτεύουσάς τους Ιερουσαλήμ! Ο αδελφοκτόνος πόλεμος και η συντριβή της Ιερουσαλήμ φαινόταν πως ήταν πλέον ζήτημα χρόνου.

Ο βασιλιάς της Ιερουσαλήμ κάλεσε τον προφήτη Ησαΐα (που τότε ήταν κάτι σαν υπουργός άμυνας) να τον συμβουλευθεί. Οι μυστικές πληροφορίες που είχε ο προφήτης και τα όπλα μαζικού θανάτου που διέθετε καθιστούσαν την γνώμη του πραγματικά θεϊκή.

Ο Ησαΐας απάντησε καθησυχαστικά στον βασιλιά: «να μένεις ήσυχος. Μη φοβηθείς, μηδέ μικροψυχήσεις, από τον άγριο θυμό της Σαμάρειας και της Συρίας... Τούτο (η συμμαχία Σαμάρειας και Συρίας) δεν θα σταθεί ουδέ θέλει γίνει» Ησαΐας 7.4-7. Όμως, αμέσως μετά την διαβεβαίωση αυτή και μέσα στην συζήτηση περί του ενδεχόμενου πολέμου... ο Ησαΐας πιέζει τον βασιλιά να ζητήσει απ’ τον θεό, κάποιο σημείο (θαύμα) που να επιβεβαιώνει αυτή την καλή προφητεία του!

Ο βασιλιάς Άχαζ τα ‘χασε, όχι μόνο δεν καταλάβαινε που το πάει ο προφήτης, αλλά εντελώς φυσιολογικά, απάντησε ότι δεν θα τολμούσε ποτέ του να ζητήσει θαύμα επιβεβαίωσης στην καλή αυτή προφητεία! Και τότε, χωρίς καν να του το ζητήσει ο βασιλιάς, ολοφάνερα για δικούς του λόγους, ο Ησαΐας κάνει μια προφητεία: «ακούστε τώρα όλοι εσείς απ’ τον οίκο του Δαυίδ... ο Κύριος θα σας δώσει σημείον, (αν και κανένας δεν το ζήτησε) ιδού η παρθένος (προφανώς τους δείχνει κάποια κοπέλα) θέλει συλλάβει και γεννήσει υιόν και θέλει καλέσει το όνομα αυτού Εμμανουήλ, μέλι θα τρώει και ανθόγαλο, και πριν το παιδί (αυτό) μάθει να απορρίπτει το κακό και να εκλέγει το αγαθό (εκπληκτικές αοριστίες που μπορούν να εφαρμοστούν από την βρεφική ηλικία μέχρι και την εφηβεία του παιδιού!) η γη την οποίαν εσύ τρέμεις θα εγκαταλειφθεί από τους δυο βασιλείς». Ησαΐας 7.13-16.

Οι εξελίξεις του αναμενόμενου πολέμου μπορούσαν ακόμα να περιμένουν! Ο Ησαΐας πρόβλεψε την διάλυση της συμμαχίας μεταξύ Σαμάρειας και Συρίας, κάτι που θα μπορούσε να αποπειραθεί οποιοσδήποτε είχε απλώς περισσότερες πληροφορίες. Όμως, όσα είπε στην συνέχεια ο Ησαΐας για ένα παιδί, που θα γεννηθεί από παρθένο, ακούγονται εντελώς περιττά!

Ποιά ανάγκη υπήρχε να δώσει ο θεός πρόσθετες εγγυήσεις για την καλή έκβαση των εξελίξεων, καθιστώντας (θαυματουργικά) έγκυο μια άσχετη παρθένο, θέτοντάς την σε κίνδυνο λιθοβολισμού; Και επειδή γνωρίζουμε, ότι σαφώς κανένας θεός δεν σχετίστηκε ποτέ με οποιουσδήποτε προφήτες, αντιμετωπίζοντας κατάματα την ουσία, πρέπει να ρωτήσουμε... τί ανάγκασε τον προφήτη να εμπλέξει στις πολιτικο-στρατιωτικές συζητήσεις και πιθανές εξελίξεις της περιοχής του, την παρθενογένεση κάποιου παιδιού, δίνοντας επιπλέον διαβεβαιώσεις που κανένας δεν του ζήτησε;

Η εξήγηση είναι εξαιρετικά απλή! Ο προφήτης γνώριζε ότι μια αφιερωμένη στον ναό ανύπαντρη προφήτης, θα γεννούσε εξώγαμο παιδί! Εξ αιτίας της εξωσυζυγικής της εγκυμοσύνης, η κατάστασή της ήταν τραγική! Κάτι έπρεπε λοιπόν να γίνει και μάλιστα επειγόντως, για να αποφευχθεί ο υποχρεωτικός θάνατός της! Μόνο μια ανάλογη προφητική κίνηση, που θα έδινε άλλη θεϊκότερη διάσταση στο γεγονός της άνομης σύλληψης αυτού του παιδιού, θα μπορούσε να σώσει την κακόμοιρη νεαρή έγκυο και το παιδί της από τον λιθοβολισμό ή την καύση της στην πυρά που της επέβαλε ο απάνθρωπος μωυσιακός ή μωσαϊκό νόμος!

Η αναγόρευση της φυσιολογικής αλλά εξωσυζυγικής και εξ αυτού παράνομης εγκυμοσύνης της νεαρής, σε θεόσταλτη παρθενο-σύλληψη και η μετατροπή της σε θεοσημία, ήταν ο μόνος τρόπος διαφυγής και διάσωσης από τον βίαια θάνατό της! Εξ αφορμής λοιπόν κάποιων άσχετων και μελλοντικών στρατιωτικών εξελίξεων στην περιοχή, ο Ησαΐας πιθανότατα για προσωπικούς του λόγους, (ενδεχομένως να ήταν ο ίδιος πατέρας του Εμμανουήλ) είχε την ευφυή πρωτοβουλία, να δώσει στην περίπτωση διαστάσεις θαύματος και παρθενο-σύλληψις, αποτρέποντας τον προβλεπόμενο θάνατο της μητέρας του Εμμανουήλ στην πυρά!

Η χωρίς την σύμπραξη ανδρός, θεόδοτη εγκυμοσύνη, ήταν η μοναδική θεολογική δικαιολογία, που μπορούσε να βρει ο προφήτης για να σώσει το παιδί και την αγαπημένη του άγαμη (παρθένα) προφήτισσα! Άλλωστε, σε κάτι ανάλογο κατέφευγε ολόκληρη η αρχαιότητα σε παρόμοιες περιπτώσεις.

Οι αγιοσπορές λοιπόν και οι "παρθενογενέσεις", είχαν εφευρεθεί από πολύ παλιά και είχαν το μερίδιό τους ανάμεσα στα τόσα θαύματα των προφητών, που ουσιαστικά δεν άφηναν τίποτε που να μην το μετατρέπουν σε θαύμα, αρκεί να υπήρχε λόγος γι’ αυτό!

Ότι πρόκειται για συγκεκριμένο παιδί, παράνομης σχέσης και όχι για αόριστη προφητεία, το βλέπουμε λίγα εδάφια παρακάτω! Το παιδί εκείνο (δέκα μόλις εδάφια μετά την αναγγελία της γέννησής του) γεννήθηκε πράγματι και ο προφήτης μαζί με άλλους ιερείς και «πιστούς μάρτυρες» παρευρέθησαν στην ονοματοδοσία του "παρθενο-γεννημένου" αυτού παιδιού: «και προσήλθον προς την προφήτισσα ήτις συνέλαβε και γέννησε τον υιόν (τον Εμμανουήλ δηλαδή). Και είπε ο Κύριος, κάλεσον το όνομα αυτού: Εμμανουήλ (που κατά το Μασοριτικό κείμενο[1] σημαίνει) Ταχέως σκύλευσον οξέως προνόμευσον, διότι πριν το παιδί (αυτό) καταφέρει να πει πατέρα και μητέρα, (που σημαίνει ότι το παιδί απέκτησε τελικά και ανάδοχο πατέρα) τα πλούτη της Σαμάρειας θα διαρπαγούν από τον βασιλιά της Ασσυρίας». (Ο΄)Ησαΐας 8.3-4.

Δεν γνωρίζουμε αν ο Ησαΐας ήταν ο ίδιος ο πατέρας αυτού του παιδιού. Το σίγουρο είναι, ότι ο Ησαΐας έσωσε μια νεαρή αφιερωμένη (προφήτισσα) που είχε την ατυχία (ή την τύχη) να την επισκεφθεί "ουρανόσταλτο σπέρμα" και να μείνει έγκυος άγαμη, δηλαδή έξω απ’ τους κανόνες του Μωυσή! Ο Ησαΐας γνώριζε πως απ’ την στιγμή που η εγκυμοσύνη της θα γινόταν φανερή, η ζωή της κινδύνευε να τελειώσει με λιθοβολισμό ή επειδή ήταν προφήτισσα, στην πυρά του εξαγνισμού, όπως απαιτούσε ο κατά τα αλλά θεόπνευστος νομοθέτης Μωυσής!

Το περίεργο είναι, ότι αυτήν ακριβώς την περίπτωση της ολοφάνερα κίβδηλης παρθενο-γένεσης, στην εποχή του Ησαΐα, που κανένας δεν θα έπρεπε να μπορεί να δώσει άλλη απ’ την παραπάνω ερμηνεία, (γιατί το συγκεκριμένο παιδί γεννήθηκε την εποχή εκείνη) επικαλούνται ως την πλέον εντυπωσιακή προφητεία, για την μοναδική όπως λένε, παρθενο-γένεση του θεοποιημένου Ιησού! Μάλιστα, δεν διστάζουν να συνδέσουν τον Ιησού, με το παιδί του οποίου το όνομα (όπως οι ίδιοι λένε) σημαίνει "αισχρό πόλεμο" και όχι αγάπες και λουλούδια, δηλαδή: «Γρήγορα σκύλευσε[2], ταχύτατα λαφυραγώγησε»!

Τελικά κανένας δεν μας εξήγησε, γιατί αφού ο ίδιος ο άγγελος ζήτησε το όνομά του να είναι Εμμανουήλ, (Ματθ.1.23) τελικώς το παιδί της Μαρίας ονομάσθηκε Ιησούς;! Το όνομα Ιησούς είναι εντελώς διαφορετικό από το όνομα Εμμανουήλ και το τι σημαίνει μας το ξεκαθαρίζει ο άριστος γνώστης της Ιουδαϊκής γλώσσας (και πιθανότατα Ιουδαίος) Ευσέβιος: «το όνομα του Ιησού μεταληφθέν (μεταφραζόμενο) στα ελληνικά σημαίνει σωτήριον θεού. Επειδή Ισουά στα εβραϊκά σωτηρία σημαίνει. Ιησούς δε από τους ίδιους (τους Εβραίους) Ιωσουέ ονομάζεται. Ιω-σουέ δε εστίν Ιαώ σωτηρία» Ευσέβιος «ευαγγελικής αποδείξεως 4.17.23.3-9.

Το πραγματικό όνομα του Ιησού λοιπόν είναι: Ιωσουέ ή Ιω-σουέ ή Ιαώ-σουε ή Γιάχ-σουε ή Γιαχσού[3]Jeh-sus) ή «Γιαχβέ-σωτήρ».

Μ. Καλόπουλός

 


[1] Στην ίδια θέση το μασσοριτικό κείμενο γράφει: «Μαχέρ-σαλάλ-χάσ-βάζ»! που σύμφωνα με την ίδια την βιβλική εξήγηση σημαίνει: «Γρήγορα σκύλευσε, ταχύτατα λαφυραγώγησε»! Η συνοπτική εγκυκλοπαίδεια του Halley (σελ.376) το αποδίδει: «Η φθορά σπεύδει η λεία επισπεύδεται»! Αν η προφητεία του Ησαΐα εφαρμόζεται στον Ιησού, τότε στον ίδιο πρέπει να εφαρμοστεί και το κρυφό πολεμικό νόημα-μήνυμα του ονόματος Εμμανουήλ.. που τελικά μόνο... «μεθ’ ημών ο θεός» δεν φαίνεται να σημαίνει!

[2] «Σκυλεύω: απογυμνώνω φονευθέντα εχθρό» Λεξικό Σταματάκου.

[3] Το όνομα Ιησούς ή Jesusή ορθότεραJe(h)susεβραϊστί yeshuaή jeshua έχει πρόθεμα το όνομα του θεού πατρός Ιεχωβά ή το τετράγραμμο yhwh ή jhvh. Ανάμεσα στα τέσσερα αυτά σύμφωνα Γ-Χ-Β-Χ τοποθετούσαν με άγνωστο τρόπο εκφοράς, τα φωνήεντα Α-Ω-Α-Ι από τον επίθετο Α-(δ)-ω(ν)α-ι.

 

 

Manolis Dimitriou Volonakis 17-5-2015....
ΠΕΡ ΤΟΥ ΑΓΥΡΤΗ ΜΑΤΘΑΙΟΥ [ ΠΡΟΦΗΤΕΙΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ]

Λέτε να είπε στον Α΄χάζ τι θα γίνει μετά από 700 - 750 χρόνια? Δεν ειναι ψυχοπαθής ούτε ο Ησαϊας ούτε ο Αχάζ, ούτε οι κάτοικοι του Ιούδα, ΔΕΝ Υπάρχει λοιπόν ΟΥΔΕΜΙΑ ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ στο κείμενο με τις χριστιανικές γελοιότητες περί προφητείας...... δεν κολλάει.

Ας δούμε το κείμενο....
Λέει λοιπόν ο Ησαϊας στον Αχάζ: << Ιδού >>
Ώπα, εδώ σταματάμε! Ηδη η λήξη << Ιδού >>, ανατρέπει εξ' αρχής την αγυρτεία των χριστιανών περί προφητείας. <, Ιδού >>, στα Ελληνικά, η << Νά >>, λέμε όταν δείχνουμε κάποιον η κάτι. Λέμε, << Ιδού ένας ηλίθιος αγύρτης >>, δείχνοντας τον, δέν λέμε << Ιδού >>, μετά από 700 χρόνια θα γεννήσει μιά παρθένα.... << Ιδού >>, λοιπόν λέει κι' ο Ησαϊας ΣΤΟΝ ΑΧΑΖ κι' όχι στον..... αέρα { προφανώς δείχνοντας την }, αυτή η νέα γυναίκα, εν γαστρί έξει και τέξεται υιόν, { μετάφραση εβδομήκοντα } και καλεσεις, δηλαδή { εσύ Αχάζ } το ονομα του παιδιού ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ >>.
Ποιά προφητεία ρε ΑΛΗΤΕΣ? θα γεννηθεί λίαν συντόμως παιδί { ΣΗΜΕΙΟ δίνει, που θα ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ σύντομα, ο Ησαϊας } και μάλιστα θα το { βαφτίσει } ο νονός Αχάζ. Εκτός κι' αν ζεί ο Αχάζ 700 χρόνια, μετά.........
Ποιά προφητεία ρε γελοία υποκείμενα? Πήρατε πέντε λέξεις και τις κωτσάρατε τάχα σε εναν ανύπαρκτο Ιησού? Ρέ και στην Κοκκινοσκουφίτσα λέει << Γιαγιά τι μεγάλα Δοντια που έχεις! >>. Ε, αυτό ρε Νούμερα ειναι προφητεία για τον κακό Ηρώδη. Προφητευόμενος ο..... Ηρώδης, αρα αληθινό το συμβάν. Αλλά σας ξεφτυλίζει ο ίδιος ο Ησαϊας.... Που συνεχίζει.. αυτός λοιπόν ο ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ που θα γεννηθεί θα τρέφετε με μέλι και με γάλα, { θα ανατραφεί βασιλικά - ετσι ανατράφηκε ο Ιησούς ρε Ρεμάλια? } Και πρίν φτάσει σε ηλικία να μπορεί να κρατά το καλό και να απορρίπτει το κακό }. Ειχε τέτοια δίλήμμματα ο Ιησούς? τότε ο Αχάζ, η χώρα των δύο βασιλιάδων που τώρα εσύ τρέμεις θα ερημωθεί...
Πού κολλάει Ρε αγύρτες η προφητεία που εφήυρε ο αγύρτης Ματθαίος? Να σας το πεί ο Μέγας Ιουλιανός { η των Γαλιλαίων ΣΚΕΥΟΡΙΑ πλάσμα εστί εκ ΚΑΚΟΥΡΓΙΑΣ συντέθεν....} Απευθύνεται δε στο πιό ανόητο και παιδαριώδες μέρος της ψυχής, μετατρέποντας την ΤΕΡΑΤΟΛΟΓΙΑ σε πίστιν αληθείας.....
Μια αλλή φοβερή δήθεν προφητεία ειναι αυτή που γράφει ο απατεωνάκος Ματθαίος, οτι επειδή ο ιησούς πήγε στην ανύπαρκτη Ναζαρέτ θα λέγεται και Ναζωραίος οπως ηδη ειναι προφητευμένο. θα μας φέρει κάποιος νεο - αγύρτης, ΣΕ ΠΟΙΟ ΕΔΑΦΙΟ βρίσκεται αυτή η..... νέα προφητεία, η θα συνεχιστούν οι κολοτούμπες επ' άπειρον? αντε πηγαίνεται να βρείται κόκαλα των σκύλων, και παρουσιάστε τα στα πρόβατάσας για κόκαλα αγίων.{ κι' απο χρόνου φουντούνια λειψανολάτρες }..................ΤΕΛΟΣ....................................

 

 

 

Περί "θεών", ονείρων και "θαυμάτων"        

Τελικά, αν όλα όσα υποπτευθήκαμε, απ’ την διαφωτιστική αυτή ξενάγησή μας στις βιβλικές και λοιπές (Ηροδότου) αναφορές, περί της πιθανής σχέσης Εσθήρ-Ξέρξου, έχουν σωστά τοποθετηθεί... δίκαια νομίζω πρέπει να αναρωτηθούμε: γιατί, ο οποιοσδήποτε καλός θεός, θα επιθυμούσε με τόσο πάθος να καταστρέψει τον αποδεδειγμένα ιαματικό και πανανθρώπινα ευεργετικό πολιτισμό των Ελλήνων;

Και αν επιτέλους, όπως είναι προφανές, κανένας αληθινός θεός δεν εμπλέκεται σ’ όλα αυτά, τότε ποιός είναι εκείνος ο σατανικός μηχανισμός, ο χειροκίνητος εκείνος "θεός", που αιώνες τώρα μπορεί ανενόχλητος να παίζει με τον ύπνο των ανθρώπων, στέλνοντας με επιτυχία «κατ’ όναρ» τέτοιες εκβιαστικές εντολές πολέμου;

Όλα λοιπόν δείχνουν, ότι απ’ το μακρινό ακόμα παρελθόν, κάποιοι είχαν ανακαλύψει την δύναμη των ονειρο-υποβολών ή ονειρο-εμφυτεύσεων, εκμεταλλευόμενοι τις δυνάμεις των ονειροποιών φυτών! Κάποιοι κατάφεραν να δαμάσουν τις δυνάμεις αυτές και να κατακτήσουν την αποδοτικότατη τέχνη του ονειροποιού, την οποία και εκμεταλλεύθηκαν, φυτεύοντας μεθοδικά στην ψυχή των αρχόντων της εποχής τους, εντολές, με την μορφή θεόσταλτων ονείρων!

Κάτι τέτοιο ακούγεται πράγματι υπερβολικό! Εν τούτοις, ο μεγάλος αριθμός περιπτώσεων, που στα ιστορικο-θρησκευτικά μας κείμενα, έντονα και σχεδόν ξεκάθαρα υπαινίσσεται κάτι τέτοιο, πρέπει να μας αναγκάσει να θεωρήσουμε την εκδοχή αυτή, τουλάχιστον ως εξαιρετικά πιθανή! Σήμερα βέβαια η αποδεδειγμένη δυνατότητα των ονειρο-υποβολών (βλέπε: ανάλογα άρθρα στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ[1]) μας βοηθάει να δούμε αυτή την εκδοχή ως εξαιρετικά πιθανή!

 

Τελικά είναι δυνατή η ονειρο-υποβολή;

Ασφαλώς απ' την όλη παρουσίαση του θέματος, φαίνεται να λείπει η ισχυρή απόδειξη, πως η ονειρο-υποβολή, που στην υπόθεση μας παίζει τον βασικό ρόλο, είναι τελικά εφικτή. Και όμως, η ικανοποιητική απόδειξη που αναζητούμε, υπήρχε και μάλιστα εξαιρετικά διαδεδομένη στον αρχαίο κόσμο. Συγκεκριμένα η ονειρο-υποβολή, ήταν όχι μόνο μέσα στις λειτουργικές δυνατότητες των ελληνικών ασκληπιείων, αλλά και καθημερινή πρακτική που ονόμαζαν «εγκοίμηση».

Τα ασκληπιεία πρωτοεμφανίζονται τον 5ο π.Χ. αιώνα και εξαπλώνονται παντού, χωρίς να παύσουν να είναι δημοφιλή, μέχρι το τέλος του αρχαίου κόσμου. Δεν υπήρχε σχεδόν ελληνική πόλη, που να μην είχε το δικό της Ασκληπιείο. Τα πιο γνωστά ήταν των Τρίκαλων, της Επιδαύρου, της Τιτάνης, των Αθηνών, της Κω, της Λισσού, της Λεβήνος, της Κυρήνης και πολλά άλλα.

Το εγκοιμητήριο ήταν ο ιδιαίτερος ιερός χώρος, όπου ο πάσχον με πιστή στην θεραπευτική δύναμη του θεού Ασκληπιού έπρεπε να κοιμηθεί. Κατά την εγκοίμηση γινόταν η θαυματουργική "επιφάνεια" του θεού, όπου ο "κοιμώμενος" δεχόταν αποκαλυπτικό όνειρο, κυρίως για θεραπευτικούς σκοπούς! Με διάφορους τρόπους ο "θεός", εμφανιζόταν στο όνειρο του ασθενή, και του έδειχνε τον τρόπο και το είδος θεραπείας που έπρεπε να ακολουθήσει. Το πρωί ο άρρωστος έλεγε το όνειρο στους ιερείς, και αυτοί το εξηγούσαν κατευθύνοντάς τον στην αγωγή που έπρεπε να ακολουθήσει.

Το πανέξυπνο αυτό μίγμα θεολογίας και επιστήμης είναι απολύτως εξηγήσιμο, αν αντιληφτούμε τα σημαντικά του πλεονεκτήματα, μια και κανένας ασθενής δεν θα μπορούσε να κατηγορήσει έναν θεό σε περίπτωση αποτυχίας… ενώ θα κυνηγούσε αμείλικτα τον οποιονδήποτε γιατρό, φορτώνοντάς του την ευθύνη της αποτυχημένης θεραπείας του!

Και μόνο απ' το γεγονός, ότι τα όνειρα του "θεού", έπρεπε κάθε φορά να είναι ανάλογα με την πάθηση του ασθενούς, συμπεραίνουμε μάλλον εκ του ασφαλούς, ότι τα όνειρα αυτά ήταν έντεχνες ονειρο-υποβολές των ιερέων του Ασκληπιού!

Είχαν όμως στα ασκληπιεία τις γνώσεις και τις κατάλληλες χαλαρωτικές ουσίες για κάτι τέτοιο; Για να απαντήσουμε στην σημαντικού αυτή ερώτηση, πρέπει να θυμηθούμε ότι η ιδία η φαρμακολογία έχει επίσημη αφετηρία της τα ελληνικά ασκληπιεία.

Οι ουσίες και τα χαλαρωτικά αφεψήματα βοτάνων που έπιναν υποχρεωτικά πριν απ' την εγκοίμιση, μπορούσαν άνετα να είναι και η αφορμή του δεκτικού στις ονειρο-υποβολές ύπνου. Αυτές οι ισχυρές εκστασιογόνες ουσίες (μανδραγορας, ερυσιβώδης όλυρα κ.λ.π.) που αποτελούσαν το οπλοστάσιο της μυστηριακής λατρείας, (π.χ. ελευσίνια μυστήρια-κυκεώνας) αλλά και της αρχαίας φαρμακολογίας, ήταν πασίγνωστες στους μυημένους ιερείς, και στην κατάλληλη δόση, μπορούσαν να φέρουν οποιονδήποτε σε ονειρο-δεκτικό λήθαργο!

Σήμερα βέβαια η αποδεδειγμένη δυνατότητα των ονειρο-υποβολών (βλέπε: ανάλογα άρθρα στο ΙΝΤΕΡΝΕΤ[2]) μας βοηθάει να δούμε αυτή την εκδοχή ως εξαιρετικά πιθανή!

Φαντασθείτε μόνο την δύναμη ενός τέτοιου όπλου επέμβασης στην ιστορία! Η ιδέα είναι τόσο δελεαστική... που θα αποτελούσε μάλλον ανεξήγητη αβλεψία του πολυμήχανου δόλου, αν δεν είχε ανακαλύψει κάτι ανάλογο! Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν, αναγνωρίζουμε εδώ την εκδοχή της ονειρομαγγανείας, αλλά πόσες, ανάλογες περιγραφές παραβλέψαμε, που με σαφήνεια την υπαινίσσονται.

Είναι αλήθεια τραγικό, που μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν σοβαρές μελέτες στην κατεύθυνση αυτή, που να εξετάζουν λεπτομερώς την ανατριχιαστική αυτή εκδοχή, τουλάχιστον στις κομβικές και καθοριστικές στιγμές της ιστορίας!

Στις τρεις προηγούμενες μελέτες μας, έχουμε ήδη εξετάσει πληθώρα τέτοιων βιβλικών κυρίως περιπτώσεων, όπου τα ονειροποιά υλικά, είχαν ολοφάνερα τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε "θαυμαστές" εξελίξεις! Εδώ όμως, έχουμε μια πανομοιότυπη περιγραφή (σχεδόν βιβλική!)... όχι από βιβλικό προφήτη αλλά από το χέρι του Ηρόδοτου! Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι και στα ευρύτερα ιστορικά αρχεία, πρέπει να επιβεβαιώνεται η ύπαρξη και η σαφής καταγραφή ανάλογων περιπτώσεων, που σκοπό τους είχαν την εκφοβιστική χειραγώγηση, συγκεκριμένων ιστορικών εξελίξεων με την εμφύτευση θεϊκών ονειρο-εντολών!

Η διαφορά της Βίβλου απ’ τα λοιπά ιστορικά αρχεία της ανθρωπότητας, είναι ότι εκεί η καταγραφή τέτοιων περιπτώσεων ήταν συστηματική και κάποιοι φρόντισαν να συγκεντρώσουν επιμελώς το συνολικό αυτό υλικό δημιουργώντας το πανίσχυρο καλαντάρι μαγείας, που σήμερα φέρει το κωδικό όνομα "Αγία γραφή"!

Και πραγματικά κάτι ανάλογο βλέπουμε να συμβαίνει και στην περίπτωση της Εσθήρ και του Μαρδοχαίου! Μετά τις επιτυχίες τους στην αυλή του Ξέρξη, με απόλυτο σεβασμό στην γραπτή προγονική τους παρακαταθήκη, συμβαίνει το αναμενόμενο. Κάποιος παραδίδει γραπτή αναφορά των επιτυχιών του Μαρδοχαίου, στο κεντρικό Ιουδαϊκό ιερατείο. Διαβάζουμε την σχετική καταχώριση: «λευίτης ιερέας, έφερε την επιστολή αυτή (του Μαρδοχαίου) την σχετική με την γιορτή των Πουρείμ και έλεγαν γι' αυτήν (την επιστολή-βιβλίο της Εσθήρ) ότι είναι αυθεντική». Β.Β. Προσθήκη στο τέλος του βιβλίου της Εσθήρ (ΣΤ. 11)

Έτσι με τον ανάλογο σεβασμό, η αναφορά του Μαρδοχαίου (το κατοπινό βιβλίο της Εσθήρ) κατεχωρήθη πράγματι ως αυθεντική, μαζί με άλλες παρόμοιες πετυχημένες συνταγές επέμβασης στην ιστορία, που τελικά στο σύνολό τους, απετέλεσαν τον κορμό της Ιουδαϊκής Βίβλου!

Οι μεμονωμένες αυτές περιπτώσεις, τοποθετήθηκαν με προσοχή μέσα στο συνολικό πολυσυλλεκτικό αυτό αρχείο (που αργότερα ονομάσαμε Βίβλο) και όπου υπήρχε ανάγκη, οι επιτήδειοι ιεροσυντάκτες πρόσθεσαν παραπλανητικά θεολογήματα, βαρετές λεπτομέρειες και τελετουργικές απεραντολογίες, που στο σύνολό τους αποθάρρυναν αποτελεσματικά, ακόμα και τους πιο τολμηρούς, απ’ την συστηματική εξερεύνησή του!

Κάποιοι λοιπόν, με όπλο τους τα πολλά και ποικίλα ονειροποιά υλικά, κατάφεραν να ξεσηκώσουν τον τρόμο ή τον ενθουσιασμό[3] των θυμάτων τους, φέρνοντας σταδιακά την τέχνη του ονειροποιού, σε επίπεδα λειτουργικής τέχνης, που τους βοήθησε να αναρριχηθούν στις εξουσίες της εποχής τους και να μεταμορφωθούν σε θριαμβευτικούς επιβήτορες της ιστορίας. Αυτοί λοιπόν, οι συγκεκριμένοι... ονειρο-χειραγωγοί... είχαν κάθε λόγο να ονομάζουν "θεϊκά", αυτά τα ιστοριογόνα όνειρα!

Υπενθυμίζω εδώ, ότι ο Ιουδαίος Ραββίνος[4] ιστορικός Φίλωνας, σε σχετικό του βιβλίο: «θεόπεμπτα είναι τα όνειρα» υπερθεματίζοντας, απαριθμεί και φυσικά ονομάζει θεϊκά, τα πάμπολλα βιβλικά όνειρα, που εξασφάλισαν στους πατριάρχες προγόνους του, ευκαιρίες αναρρίχησης στις εξουσίες, Αιγύπτου, Βαβυλώνας και Περσίας! Ταυτόχρονα όμως, αν και γνωρίζει πολύ καλά τις υπνοποιές, και ονειροποιές, ιδιότητες τουλάχιστον του Μανδραγόρα[5] εν τούτοις σε ολόκληρο το εκτεταμένο συγγραφικό του έργο, πουθενά δεν κάνει την παραμικρή αναφορά, στο καταγεγραμμένο (Γεν.30.14) και αποκαλυπτικό πάθος της Ραχήλ, για τους μανδραγόρες! Έτσι αποφεύγει να αποκαλύψει έστω και έμμεσα, την γνώση, κατοχή και χρήση της ασυναγώνιστης αυτής υπνοποιού δρόγης, από τους προπάτορές του πατριάρχες.

Ο έτερος των Ραββίνων[6] ιστορικών, ο Φλάβιος Ιώσηπος, ακολουθεί αντίστροφη τακτική απόκρυψης του Μανδραγόρα! Αναφέρεται μεν στους μανδραγόρες της Ραχήλ, όμως, μόνο ωσάν να επρόκειτο για αθώο... λαχανικό ή φρούτο εποχής γράφοντας: «Η Ραχήλ παρακαλούσε την (αδελφή της) Λεία να της δώσει μανδραγόρες γιατί επιθύμησε να τους φάει» Ιώσηπος Ιουδ.Αρχαιολ.1.307. Φυσικά για τους ίδιους λόγους, πουθενά δεν δηλώνει, ότι εγνώριζε οτιδήποτε, για την φοβερή δηλητηριώδη, υπνοποιό και ονειροποιό δύναμη του φυτού!

Επιστρέφοντας όμως στην περίπτωση του Ηροδότου, επισημαίνουμε, πως μια παράξενη λεπτομέρεια της αφήγησής του, σχεδόν μας υποχρεώνει να προσέξουμε καλύτερα την πιθανότητα κατασκευής συνωμοτικής ονειρο-εντολής πολέμου κατά των Ελλήνων, στους Ξέρξη και Αρτάβανο!

Πράγματι, στην συνέχεια της περιγραφής του, ο Ηρόδοτος όχι μόνο δεν αναφέρεται σε κάτι καθαρά ονειρικό, όπως π.χ. φτερούγες που απλώνονται σε δύση και ανατολή, όπως κάνει αλλού,[7] αλλά μας περιγράφει την σκανδαλωδώς παράξενη απαίτηση του βασιλιά Ξέρξη, να παραστήσει ο στρατηγός του Αρτάβανος τον βασιλιά για μια μέρα και μάλιστα την νύχτα, να κοιμηθεί στο βασιλικό κοιτώνα, βέβαιος ότι έτσι θα ξεγελαστεί ο εντολέας άγγελος και θα επισκεφθεί και τον Αρτάβανο με το ίδιο βασανιστικό όνειρο κατά της Ελλάδος!!!

Στην παράξενη αυτή λεπτομέρεια όμως, που φανερά δεν ταιριάζει καθόλου σε συνηθισμένες ονειρικές καταστάσεις, εμείς μπορούμε να δούμε έντονα, την προσπάθεια επανάληψης του μηχανισμού της μαγγανείας! Η συγκεκριμένη απαίτηση, προδίδει την ανάγκη διατήρησης συγκεκριμένων συνθηκών, για την δυνατότητα επανεμφάνισης των "ονείρων"! Φαίνεται πως οι ονειροποιοί συνωμότες, έκαναν πράγματι ένα τέτοιο αποκαλυπτικό λάθος, που φυσιολογικά θα έπρεπε να ενεργοποιήσει τους υποψιασμούς, ακόμα και των αφελέστερων αναγνωστών! Όχι μόνο έβαλαν τον σαστισμένο Ξέρξη, να προτείνει στον Αρτάβανο την εντελώς ανόητη αυτή ιδέα, να ξεγελάσει δηλαδή τον ονειροδότη θεό, φορώντας την βασιλική στολή στον στρατηγό του, αλλά στην συνέχεια, η αφήγηση παρουσιάζει και τον υποτιθέμενο θεό, να παίζει ευχαρίστως το παιγνίδι της παράξενης αυτής πρότασης του Ξέρξη!  

Στην αφήγηση βέβαια, μπορεί να φαίνεται πως την εξωφρενική αυτή πρόταση κάνει στον Αρτάβανο ο ίδιος ο Ξέρξης, αλλά βασανίζοντας ελάχιστα την εικόνα, γίνεται φανερό, ότι η συγκεκριμένη φαινομενικά ανόητη ιδέα, δεν μπορεί να ήταν του Ξέρξη, αλλά του υπεβλήθη, είτε στην ώρα της νυχτερινής δεκτικής του κατατονίας, είτε από τους ευφυείς συνωμότες που συνεχώς την ημέρα τον περιστοίχιζαν. Ο λόγος αυτής της πρότασης ήταν απλούστατος! Οι υποβολείς ονείρων, ήθελαν και το επόμενο θύμα τους, ο Αρτάβανος, να βρίσκεται μέσα στο βασιλικό υπνοδωμάτιο, όπου είχαν ήδη εξασφαλισμένη πρόσβαση και είχαν στήσει λειτουργικά και με ασφάλεια, όλα τα σκηνικά προαπαιτούμενα για την ονειρο-παράσταση.

Έπρεπε λοιπόν και το επόμενο θύμα τους, όχι απλά να κοιμηθεί στο βασιλικό κρεβάτι, αλλά να υποδυθεί και όλες τις υπόλοιπες λεπτομέρειες του καθημερινού βασιλικού βίου! Δηλαδή να ζήσει μια ολόκληρη μέρα σαν βασιλιάς, για να μπορέσουν να εφαρμόσουν πάνω του, όλες τις ευκαιρίες επέμβασης (μαγγανείες) στις διατροφικές συνήθειες του βασιλιά, κατά την διάρκεια της μέρας, ή λίγο πριν απ’ την νυχτερινή κατάκλισή του!

Με τον Αρτάβανο λοιπόν στην θέση του βασιλιά, να έχει πιει ή να έχει φάει τα κατάλληλα πράγματα, στην κατάλληλη ώρα, μπορούσαν με κάθε ευκολία να επαναλάβουν την ίδια ακριβώς συνταγή της ονειρο-υποβολής με την βοήθεια ασφαλώς συγκεκριμένης υπνοφόρου δρόγης, προσφερόμενης προφανώς σε κάποιο μαγγανισμένο καθιερωμένο δείπνο ή βραδινό ρόφημα του βασιλιά!

Φαίνεται λοιπόν, ότι η συγκεκριμένη πρόταση: «να κοιμηθεί (ο Αρτάβανος) στο βασιλικό κρεβάτι», Ηρόδ. 7.15.16, υποβιβάζει αυτόματα και οριστικά τον συνεργαζόμενο "θεό" σε απλό συνωμότη! Ολοφάνερα η πρόταση αυτή έγινε, μόνο επειδή δεν υπήρχε η ανάλογη δυνατότητα επέμβασης στην διατροφή, αλλά και το υπνοδωμάτιο του Αρτάβανου!

Παραμένει βέβαια αναπάντητη η σοβαρή ερώτηση: Μπορούσαν πράγματι να πλησιάσουν το βασιλικό κρεβάτι οι σωματοφύλακες του βασιλιά; Και αν ναι θα είχε ο βασιλιάς την αφέλεια να έχει αλλοεθνείς για σωματοφύλακές του;

Στις καίριες αυτές ερωτήσεις απαντάει επακριβώς ένα βιβλικό περιστατικό που περιληπτικά λέει ότι: «κάποτε ο βασιλιάς Δαρείος πήγε στο υπνοδωμάτιό του να κοιμηθεί, αλλά σύντομα ξύπνησε. Τότε οι τρεις νεαροί σωματοφύλακές του είπαν μεταξύ τους: ελάτε να πούμε ποιό κατά την γνώμη μας είναι το ισχυρότερο στον κόσμο, και όποιου ο λόγος φανεί στον βασιλιά ο εφυέστερος, εκείνος θα πάρει μεγάλα δώρα και τιμές... έγραψαν λοιπόν ο καθένας την γνώμη του και την έβαλαν κάτω απ’ το προσκέφαλο του βασιλιά Δαρείου και είπαν: Όταν θα σηκωθεί (απ’ τον ύπνο) ο βασιλιάς θα του δώσουν τα σημειώματα» (Ο΄)Α΄Εσδρας 3.3-4.

Οι τρεις αυτοί σωματοφύλακες έγραψαν πλάι στον κοιμόμενο βασιλιά την γνώμη τους. Ο πρώτος ότι το ισχυρότερο όλων είναι το κρασί. Ο δεύτερος ότι ο βασιλιάς είναι ισχυρότερος όλων! «Ο τρίτος όμως έγραψε πως επικρατέστερη είναι η γυναίκα, όλα όμως τα νικάει η αλήθεια» (Ο΄)Α΄Εσδρας 3.11-12. Το πρωί όλοι ανέλυσαν τη σκέψη τους εκτεταμένα και ο βασιλιάς: «είπε (στον τρίτο ο οποίος ήταν Ιουδαίος) ζήτησέ μου ότι θέλεις και περισσότερο απ’ όσα συμφωνήσαμε κι εγώ θα σου τα δώσω γιατί αποδείχθηκες ο σοφότερος και θα γίνεις σύμβουλός μου και μέλος της οικογένειας μου. Τότε ο Ζοροβάβελ[8] (αυτό ήταν το όνομά του) ζήτησε από τον βασιλιά (Δαρείο) να ανοικοδομήσει την Ιερουσαλήμ και τον Ναό της»(Ο΄)Α΄Εσδρας 4.32-44.

Απ’ το περιστατικό αυτό βλέπουμε, πως λίγα μόνο χρόνια νωρίτερα, ο βασιλιάς Δαρείος, (521-485 π.Χ.) ο ίδιος ο πατέρας του Ξέρξη... ο Πέρσης βασιλιάς που πρώτος εκστράτευσε ανεπιτυχώς κατά της Ελλάδος,[9] φιλοξενούσε ευχαρίστως στην αυλή του, άτομα διαφορετικής φυλής και καταγωγής! Και όχι μόνο στην αυλή του, αλλά (κατά την Βίβλο πάντα) οι ίδιοι οι σωματοφύλακές του, ήταν άτομα διαφορετικής καταγωγής, πίστης, καταβολών και επιδιώξεων, έχοντας μάλιστα την δυνατότητα να προσεγγίζουν, όχι μόνο το υπνοδωμάτιό του, αλλά και το ίδιο το προσκέφαλο του κοιμώμενου βασιλιά!

Να λοιπόν, πως μια ανεξήγητη παραδοξότητα στην περιγραφή του Ηροδότου, υπό το φως της απλής τυπικής ανάλυσης, έπρεπε να αναγκά­σει την ιστορική έρευνα, όχι μόνο να ανακαλύψει την ενδεχόμενη ονειροποιό μαγγανεία, αλλά και να την συνυπολογίζει τουλάχιστον ως συνέκδοχη αιτία της αιματηρής και πολιτισμοκτόνου καθόδου του Ξέρξη στην Ελλάδα!

Αντί’ αυτού, αιώνες τώρα, ειδικοί και μη, προσπερνούν υποτιμητικά τις λεπτομέρειες της τόσο παράξενης αυτής περιγραφής, (που σημειωτέον αποτελεί ίσως την εκτενέστερη περιγραφή ονείρου από αναγνωρισμένο ιστορικό όπως ο Ηρόδοτος) με επιδεικτική αδιαφορία και ειρωνικά χαμόγελα.

Απ’ την άλλη, δεν αμφιβάλλω, πως ίσως κάποιοι να κοντοστάθηκαν πάνω απ’ την αινιγματική αυτή περιγραφή του Ηρόδοτου και προσωρινά να φιλοξένησαν, ένα αχνό νεφελώδες ερωτηματικό! Όμως εντελώς αβοήθητοι, λόγω της παντελούς άγνοιας ανάλογων περιπτώσεων, (κυρίως βιβλικών), οι υποψιασμοί τους αυτοί, αστήρικτοι και ανεπιβεβαίωτοι, αδράνησαν και η όποια πρόσκαιρη νεφελώδης απορία τους, διαλύθηκε ανεκμετάλλευτη, σαν μοναχικό συννεφάκι, ανίσχυρο να προκαλέσει την απαιτούμενη ευεργετική βροχή ερωτήσεων!

Βέβαια, όλη αυτή η γενικευμένη απουσία υποψιασμών, μόνο ανερμήνευτη και τυχαία δεν είναι, αφού η τέχνη του δόλου, αιώνες τώρα παραμένει αόρατη και άγνωστη, ακόμα και στους εραστές των καλύτερων ιστορικών καταδύσεων. Το κολοσσιαίας σημασίας όμως ενδεχόμενο, μιας ονειρο-μαγγανικής χειραγώγησης, που υποχρέωσε τον Πέρση βασιλιά, εκβιαστικότερα από οποιαδήποτε άλλη αιτία, να εκστρατεύσει κατά των Ελλήνων, ούτε καν σαν ακραία εκδοχή, δεν νομίζω ότι απασχόλησε ποτέ και κανέναν!

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, ένα τέτοιο συγκλονιστικό συμπέρασμα, γύρω απ’ τους μηχανισμούς υποκίνησης της σημαντικότερης εκστρατείας κατά του πολιτισμού των Ελλήνων, ακόμα και στην ασθενέστερη εκδοχή του, θα έγραφε επαναστατική ιστορία αφύπνισης, αποκαλύπτοντας ως αληθινούς τους υπαρκτούς μηχανισμούς παρέμβασης της μαγείας στην ιστορία!

PROFHTIKA FYTAΤην ονειροποιό αυτή μαγγανεία, την υπαινίχθη ο Ηρόδοτος στα γραπτά του τον 5ο αιώνα π.Χ. Από τότε πέρασαν 25 αιώνες! Στην περίπτω­ση που κάποιοι παρατηρητικοί αναλυτές, αιώνες πριν έκαναν γνωστή, έστω και σαν εκδοχή, μια τέτοια ισχυρή και άκρως εντυπωσιακή δυνατότητα χειραγώγησης ιστορικών εξελίξεων, ολόκληρος ο μεσογειακός και κατ’ επέκταση ο δυτικός λεγόμενος πολιτισμός, θα είχε υψηλότερο δείκτη υποψιασμών και οι ιστορικές εξελίξεις, ενδεχομένως θα ήταν συγκλονιστικά θετικότερες! Σήμερα τα εκστασιογόνα - παραισθησιογόνα είναι τα επίσημα εργαλεία τέτοιων υποβολών όπως φαίνεται ξεκάθαρα και στο βιβλίο: «Τα προφητικά φυτά».

Αντιθέτως, κάποιοι επαΐοντες, μέχρι σήμερα, με ανυποχώρητη υποτιμητική διάθεση, πετούν αβασάνιστα τις λεπτομέρειες αυτές του Ηρόδοτου στα αζήτητα, θεωρώντας αδιανόητη κάθε πιθανότητα τέτοιας αποκωδικοποίησης της συγκεκριμένης κομβικής ιστορικής περιγραφής και ονομάζουν «εφευρήματα του Ηροδότου» και «απόπειρες δραματοποίησης», όλες αυτές τις πολύτιμες ενδεχομένως λεπτομέρειες!

Αυτό βέβαια, δεν συμβαίνει κατ’ ανάγκην από υστεροβουλία, αλλά από παντελή, εγκληματική θα έλεγα άγνοια, της τεράστιας συμμετοχής της... μαγγανείας[10] στην ιστορία!

BABYLONAΒέβαια κάποιος θα μπορούσε να επιμένει, πως δεν φαίνεται και πολύ πιθανό ένας βασιλιάς όπως ο Ξέρξης, να υποκινήθηκε τόσο ισχυρά από όνειρα για μια τέτοια εκστρατεία. Κάποιος άλλος όμως που μελέτησε την ανατολίτικη δεισιδαιμονία εκτενέστερα γράφει επ’ αυτού: «Το όνειρο για τον Βαβυλώνιο, είχε κάτι απ’ την πραγματικότητα. Δεν έχει σημασία αν στο όνειρό του είδε κάποιον θεό, γι’ αυτόν, τον είδε πραγματικά! Το γεγονός ότι το όραμα συνέβη όχι όταν ήταν ξυπνητός, αλλά στον ύπνο του, δεν μειώνει σε τίποτε την πραγματικότητά του». Ζώρζ Κοντενώ: «η καθημερινή ζωή στην Ασσυρία» σελ 315.

Επαναλαμβάνω λοιπόν για πολλοστή φορά: είναι καιρός να καταλάβουμε, ότι δεν μπορούμε αιώνια να αγνοούμε την παρεμβατική δύναμη της "μαγείας" στην διαμόρφωση της ιστορίας. Μέχρι σήμερα η μαγγανεία ανενόχλητη και ακαταδίωκτη, σαρώνει επιτυχίες στην καθημερινά διαμορφούμενη ιστορία μας χωρίς εμείς να υποθέτουμε καν την ύπαρξή της! Και εδώ νομίζω πως ταιριάζει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού να εισηγηθώ ξεκάθαρα την ίδρυση "σχολής", (ότι κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει), που επιτέλους θα αναζητά, την ανάμειξη της "μαγείας" στην ιστορία!

Αν λοιπόν όσα εδώ εξετάσαμε αληθεύουν, τότε ο δεισιδαίμων[11] Ξέρξης, που έτσι κι αλλιώς πάντοτε έλεγε: «θεός οδηγεί τις αποφάσεις μας» (Ηροδ.7.8.10) ούτε που κατάλαβε ποτέ του, τι του έλαχε! Ούτε καν υπέθεσε, ότι όπως πολλοί άλλοι πριν απ’ αυτόν και σαφώς αναρίθμητοι άλλοι μετά απ’ αυτόν, έπεσε θύμα ονειρο-μαγγανείας και άθελά του έγινε υποχείριο ενός αρχαίου ευφυέστατου ιστοριο-χειραγωγού ιερατείου, που άφησε όνομα για τις αναρίθμητες πετυχημένες παρεμβάσεις του στην ιστορία!

Ο Ξέρξης δεν θα μπορούσε φυσικά να υποθέσει, ότι όπως πριν απ’ αυτόν, ο Φαραώ, ο Αβιμέλεχ, ο Ναβουχοδονόσορ και ο Κύρος, παγιδεύτηκαν από τους εκπαιδευμένους στην πρακτική, δηλητηριο-χρηστική γιαχβική μαγεία, έτσι κι αυτός με την σειρά του, από στρατάρχης και ένδοξος βασιλιάς, έγινε όργανο εκτέλεσης σκοτεινών ιερατικών υποβολών, που τον μετέβαλαν σε ανυποψίαστη μαριονέτα στο θέατρο των δήθεν θεόπνευστων ιστορικών εξελίξεων!

Ο Ξέρξης, αν και πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος στην συγκεκριμένη εκστρατεία κατά των Ελλήνων και αντί της κατ’ όναρ υποσχεμένης δόξας, είδε κατεξευτελισμένο το εθνικό και προσωπικό του μεγαλείο... παρ’ όλα αυτά, ουδέποτε στράφηκε κατά του θεού των ανεκπλήρωτων ονειρικών υποσχέσεων! Ποτέ του, ούτε ερεύνησε, ούτε έμαθε ποιος μπορεί να ήταν εκείνος ο ψεύτης, ο παγιδευτής θεός, που κατεβαίνοντας απειλητικός στα όνειρά του, του αχρήστεψε την κρίση και αιχμαλώτισε την ψυχή και τις αποφάσεις του! Μάλιστα ο Ξέρξης Α΄ διατήρησε ακέραια τα φιλοϊουδαϊκά του αισθήματα όπως μας διαβεβαιώνει ο Ιώσηπος, ο πλέον ανεγνωρισμένος ιστορικός του Ιουδαϊσμού: «Όταν πέθανε ο Δαρείος τον διεδέχθη ο γιος του Ξέρξης (Α΄) που μαζί με την βασιλεία κληρονόμησε και την ευσέβεια προς τον θεό... ακολούθησε δε το παράδειγμα του πατέρα του και εκτιμούσε ιδιαιτέρως τους Ιουδαίους». Ιουδ.Αρχ.11.120.

Όνειρα λοιπόν και δη "θεϊκά" κατά την εκδοχή μας αυτή, έσυραν τον σύζυγο της Εσθήρ Ξέρξη, να εκστρατεύσει με την υπερδύναμη της Ασίας κατά της Ελλάδος! Μάλιστα, αυτός "ο θεός της νύχτας", τόσο εκβιαστικά διατάζει την συντριβή της Ελλάδος και με τέτοιο πάθος σκορπάει απειλές προς κάθε κατεύθυνση, ώστε μας θυμίζει έντονα την καταγεγραμμένη εχθροπάθεια του βιβλικού θεού κατά των Ελλήνων: «Διότι σε τέντωσα Ιούδα για τον εαυτό μου ως τόξο και σαν σπαθί μαχητού και (θα) εξεγείρω τα τέκνα σου Σιών, κατά των τέκνων των Ελλήνων και ο Κύριος (Γιαχβέ) θα πέσει πάνω τους σαν κεραυνού βολίδα. Ο Κύριος σαλπίζοντας θα πορευθεί απειλητικά εναντίον τους. Ο Κύριος θα βοηθήσει αυτούς (τα τέκνα της Σιών) και θα καταναλώσουν και θα θάψουν (τους Έλληνες) κάτω από λίθους σφενδόνης και σαν οίνο θα τους καταπιούν». Ζαχαρίας 9.13-15.

Η παραπάνω φλογερή δήλωση του Ζαχαρία, πολύ συγκεκριμένα κατά των Ελλήνων, έγινε κατά την περίοδο της προφητικής του δράσης δηλαδή κάπου ανάμεσα στο 520-518 π.Χ. Δηλαδή μόλις τριάντα οκτώ χρόνια πριν ξεκινήσει η μεγαλύτερη εκστρατεία όλων των εποχών κατά των Ελλήνων, που πραγματικά απείλησε να θάψει κάτω από το ασύλληπτο σε πλήθος και όγκο περσικών όπλων, όλους τους Έλληνες!

Ο "θεός" λοιπόν που ονειρο-διατάζει τον Ξέρξη να στραφεί κατά των Ελλήνων, όπως μας τον περιγράφει ο Ηρόδοτος, ταυτίζεται απόλυτα και με το σκληρό ανθελληνικό προφίλ του θεού της Βίβλου!

Στην χρονική αφετηρία των ιστορικών αυτών εξελίξεων, ο κατάσκοπος Μαρδοχαίος ήταν υψηλόβαθμος αυλικός του Ξέρξη και η γλυκιά Εσθήρ στην αγκαλιά του! Πρόσθετο πιθανό κίνητρό τους, η σφοδρή αντιπαλότητά τους με τον Αμάν τον Μακεδόνα, όπως αυτή αποτυπώνεται στην τελετή «Πουρείμ»!

Αναλογιστείτε μόνο το πιθανό αποτέλεσμα μιας νικηφόρου κατάληξης της εισβολής του Ξέρξη στην Ελλάδα! Ο Ξέρξης παρακινούμενος από ονειροποιούς μάγους, παραλίγο να καταστρέψει τον Ελληνικό πολιτισμό, ακριβώς πάνω στην ακμή του! Ευτυχώς που οι ολιγάριθμοι Έλληνες, παρά τις διαφωνίες τους, βρήκαν την δύναμη και τον τρόπο να τον κατανικήσουν στις Θερμοπύλες, την Σαλαμίνα και τις Πλαταιές, ντροπιάζοντας την κολοσσιαία δύναμή του και αναγκάζοντάς τον να υποχωρήσει τρέχοντας σαν λαγός, που επιστρέφει να κρυφτεί λαχανιασμένος στην ασφάλεια της φωλιάς του! κλασσικων

Ο άμετρος ηρωισμός και οι αντοχές των ολιγάριθμων Ελλήνων, απέτρεψαν έναν παρ’ ολίγο βίαιο εκπερσισμό της μητέρας του πολιτισμού Ελλάδος και επέτρεψε τον κλασσικό ελληνικό πολιτισμό να ανθήσει και τους αλεξανδρινούς χρόνους να κορυφωθούν. Αν οι Πέρσες είχαν νικήσει, η γονιμότερη πολιτισμικά εποχή της ανθρωπότητας, ουδέποτε θα είχε εμφανιστεί, για να δώσει τους αμέτρητους σε ποικιλία καρπούς της, που μέχρι σήμερα καταναλώνουν οι πολιτισμένες κοινωνίες, με επιδεικτική αγνωμοσύνη, προς τους αληθινούς εκείνους πνευματικούς πατριάρχες του πνεύματος.

Λίγο αργότερα, ο Μέγας Αλέξανδρος, έδωσε την κατάλληλη απάντηση στους Πέρσες! Αλλά κι αυτός ο μεγάλος Μακεδόνας, πριν προλάβει να μετατρέψει ολόκληρο τον κόσμο σε μια απέραντη "Ελλάδα", έπεσε νεότατος, χτυπημένος ύπουλα (κατά την γνώμη μας) και πάλι από τις δηλητηριώδεις μαγγανείες των εκεί παρεπιδημούντων Χαλδαίων.

 

Καλόπουλος Μιχάλης

 

 

Διαβάστε: Πως οι Εβραίοι της Βαβυλώνας (κατά την εκδοχή αυτή), ανάγκασαν τον Ξέρξη να εκστρατεύσει κατά της Ελλάδος

 

Βιβλική Εσθήρ, το χρονικό ενός θεατρικού έρωτα. Του Μ. Καλόπουλου 1/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2399-vivliki-esthir-to-xroniko-enos-theatrikoy-erota-tou-m-kalopoulou

Βίβλος: ένα εγχειρίδιο πολέμου και κατασκοπείας. Του Μ. Καλόπουλου 2/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2400-vivlos-ena-egxeiridio-polemou-kai-kataskopeias-tou-m-kalopoulou

Μαρδοχαίος, Ξέρξης, Εσθήρ και... Θερμοπύλες! Του Μ. Καλόπουλου 3/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2401-mardoxaios-kserksis-esthir-kai-thermopyles-tou-m-kalopoulou

Περί "θεών", ονείρων και "θαυμάτων" Του Μ. Καλόπουλου 4/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2402-peri-theon-oneiron-kai-thavmaton-tou-m-kalopoulou

 
 

[1]Goldmann L, Shah MV, Hebden MW: Memory of cardiac anaesthesia: Psychological sequelae in cardiac patients of intraoperative suggestion and operating room conversation. Anaesthesia 1987; 42:596-603.

[2]Goldmann L, Shah MV, Hebden MW: Memory of cardiac anaesthesia: Psychological sequelae in cardiac patients of intraoperative suggestion and operating room conversation. Anaesthesia 1987; 42:596-603.

[3]«Ενθουσιασμός: υπό ένθεου κατέχεται πνεύματος» Σουΐδας.

[4] Στον πρόλογο του έργου «Φίλων Άπαντα» η φιλολογική ομάδα των εκδόσεων Κάκτου γράφει: «ο Φίλων καταγόταν από πλούσια ιερατική (Λευιτική) οικογένεια. Γεννήθηκε το 20 π.Χ. και πέθανε περίπου το 50 μ.Χ. Έζησε στην Αλεξάνδρεια και συμμετείχε σε Ιουδαϊκή πρεσβεία προς τον Καλιγούλα περί το 40 μ.Χ. σε μια προσπάθεια συμβιβασμού μεταξύ των επαναστατημένων Ιουδαίων. Η Επανάσταση αυτή ξεκίνησε απ’ την απαίτηση του Καλιγούλα να λατρεύεται μαζί με τον Ιεχωβά στον Ναό της Ιερουσαλήμ».

[5] «Οι Μανδραγόρα πίνοντες από ύπνο βαθύ πιέζονται». Φίλων περί Ικετών Cont.45.2

[6] «Εμού δε (το) γένος εστίν ουκ άσημον, αλλ’ εξ ιερέων άνωθεν». Ιώσηπου βίος Α΄1

[7] Ο Βασιλιάς Κύρος είδε ανάλογο όνειρο! Ο γιος του Υστάσπης είχε φτερούγες που η μια απλωνόταν πάνω απ’ την Ευρώπη και η άλλη πάνω απ’ την Ασία. Ηρόδοτος 1.209.

[8] Κατά τον Β. Βέλλα, πρόκειται για τον εγγονό του Ιουδαίου βασιλιά Ιωαχήν!

[9] Έχασε τον στόλο του στον περίπλου της Χαλκιδικής και συνετρίβη στον Μαραθώνα!

[10] Το τι είναι μαγγανεία έχει κατά κόρον αναλυθεί σε τρία προηγούμενα βιβλία αλλά προς χάριν όσων έχουν μόνο αυτό το βιβλίο στην διάθεσή τους αναφέρουμε ότι: «μαγγανεία είναι... ό,τι και η λέξη φαρμακείαι. (δηλητηριοχρησία) Ιδιαιτέρως δε σημαίνει την χρήσημαγικών φίλτρων». Νεότερο εγκυκλοπαιδικό Λεξικό. Ήλιος.

[11] «Ο δεισιδαίμων περί πάντων τον θεόν αιτιάται». Πλούταρχος Περί δεισιδαιμονίας 168.Β.1.

 
 

 

 

Μαρδοχαίος, Ξέρξης, Εσθήρ και... Θερμοπύλες!  

              

Ποιος είναι όμως ο συγκεκριμένος βασιλιάς, γύρω απ' τον οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία της Εσθήρ; Η Εβραϊκή μετάφραση της Βίβλου (Μασ.) τον αποκαλεί «Ασσουήρη», ενώ των Ο΄: «Αρταξέρξη». Στην Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη διαβάζουμε: «Ασσουήρης: εξελληνισμένος τύπος του Εβραϊκού ονόματος της Παλαιάς Διαθήκης Αχασβερός».

Ο Παν. Ι. Μπρατσιώτης, ο τακτικός καθηγητής της ερμηνείας της Π. Διαθήκη και πρώην διευθυντής του περιοδικού της ιεράς συνόδου «ιερός σύνδεσμος», γράφει: «Αχασβερός: Τοόνομα τούτο απαντάται πρώτα στην Εβραϊκή Παλαιά Διαθήκη, στα βιβλία Εσθήρ (1.1), Δανιήλ (9.1) και Β΄ Έσδρας (4.6), στην μετάφραση δε των εβδομήκοντα (Ο΄ Δανιήλ 9.1 και Β΄ Έσδρας 4.6), αποδίδεται ως Ασσουήρος. Κατά τις νεότερες όμως έρευνες, ιδιαίτερα μετά την ανάγνωση των περσικών επιγραφών (προφανώς αναφέρεται στα ευρήματα των ανασκαφών στα Σούσα που προαναφέραμε) έγινε σαφές, ότι πρόκειται περί του βασιλέως των Περσών Ξέρξου του Α΄(486-465 π.Χ.) ο οποίος περσιστί λέγεται Ξιαγαρσία(ς). Το όνομα αυτό, κατά εσφαλμένη προφορά, έγινε Αχασβερός. Το ίδιο συμβαίνει και στο βιβλίο της Εσθήρ, όπου ο Πέρσης μονάρχης που λαμβάνει την Εσθήρ ως σύζυγο, λέγεται επίσης Αχασβερός και στην μετάφραση των Ο΄ αποδίδεται ως Αρταξέρξης, χωρίς όμως να πρόκειται περί αυτού, αλλά πιθανότατα πάλι περί του Ξέρξη Α΄, στην ιστορία του οποίου, άριστα προσαρμόζεται κατά τις νεότερες αρχαιολογικές και ιστορικές έρευνες το περιεχόμενο του βιβλίου της Εσθήρ». Παν. Ι. Μπρατσιώτης[1]

Είναι αλήθεια ότι για την ακριβή ταυτότητα του Πέρση βασιλιά «Ασσουήρη» (O΄Εσθ.1.1) έχουν γραφτεί κατά την αρχαιότητα πολλές ανακρίβειες. Ο Ιώσηπος, π.χ. ακολουθώντας τους Ο΄, αποκαλεί τον μονάρχη αυτόν Αρταξέρξη, αλλά η μεταφραστική ομάδα των εκδόσεων «Κάκτου»[2] στην αντίστοιχη επεξηγηματική της παραπομπή, (Ιώσηπος Ιουδ. Αρχ.11.184 παραπομπή 25) διευκρινίζει: «στην πραγματικότητα το εβραϊκό Ahasweros είναι μεταγραφή του περσικού Ksayarsa, δηλαδή Ξέρξης, όμως ο Ιώσηπος (λαθεμένα) τον ταυτίζει με το Αρταξέρξη ακολουθώντας την Π. Διαθήκη (των Ο΄)!

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί οι εβδομήκοντα(δύο) Εβραίοι λόγιοι, αν και κοντύτερα στα γεγονότα, έκαναν αυτό το παράξενο "λάθος" στην περσική λέξη Ksayarsa, μεταφράζοντάς την πρώτα αόριστα ως Ασσουήρη και μετά εντελώς λαθεμένα ως Αρταξέρξη αντί του ορθότερου Ξέρξη;

Το μεταφραστικό αυτό "λάθος", δεν φαίνεται καθόλου τυχαίο. Η μετάφραση των Ο΄ γίνεται στην εποχή των άμεσων επιγόνων του Μεγάλου Αλέξανδρου, στο κέντρο του ελληνιστικού κόσμου (γύρω στο 270 π.Χ.) στην Αλεξάνδρεια κατ’ απαίτηση του Πτολεμαίου Β΄, σε μια περίοδο δηλαδή, που ο ελληνισμός μεσουρανούσε και οι άθλοι τού μεγάλου Μακεδόνα, ήταν ακόμα πρόσφατοι. Κάθε φανερός συσχετισμός και σύνδεση της Εσθήρ, με τον μεγαλύτερο εχθρό των Ελλήνων, τον Ξέρξη Α΄, την εποχή εκείνη, ήταν ξεκάθαρα επικίνδυνος! Το μεταφραστικό αυτό "λάθος" λοιπόν, φαίνεται πως υπαγόρευσε στους λόγιους μεταφραστές της Βίβλου, η καυτή σκοπιμότητα της εποχής τους.

Έκτοτε, πολλοί, αντιγράφοντας τους Ιουδαίους αυτούς μεταφραστές της Π. Διαθήκης, δανείστηκαν[3] την λεπτομέρεια αυτή, επανα­λαμβάνοντας και μεταφέροντας το σκόπιμο λάθος. Εμείς όμως χωρίς να αναλωθούμε σε ατέρμονες ιστορικές εξερευνήσεις, θα ακολουθήσουμε απλά την μετάφραση εκείνη που σήμερα φαίνεται να διεκδικεί τις περισσότερες πιθανότητες, ορθής ταύτισης με τον συγκεκριμένο Πέρση βασιλιά. Ο Ασσουήρης λοιπόν της Εσθήρ, κατά την μεγαλύτερη μερίδα ερευνητών σήμερα, είναι ο Ξέρξης Α΄, ο γιος του Δαρείου Α΄, δηλαδή: «Ξέρξης ο Δαρείου» όπως τον αποκαλεί ο Ηρόδοτος. (7.186.10).

 

XERXISΑς θυμίσουμε όμως λίγο καλύτερα, το ποιός ακριβώς είναι ο συγκεκριμένος βασιλιάς Ξέρξης. Στην περσική ιστορία, έχουν καταγραφεί μόνο δύο βασιλείς με αυτό το όνομα: Ο Ξέρξης Α΄, που βασίλεψε είκοσι ένα περίπου χρόνια (486-465 π.Χ.) και ο Ξέρξης Β΄ ο εγγονός του.

Όμως, ο Ξέρξης Β΄, υπήρξε ένας εντελώς ασήμαντος βασιλιάς, που εφονεύθη γύρω στο 425 π.Χ. αφού βασίλεψε μόνο για σαράντα πέντε μέρες! Εξ αυτού, χάνει αυτόματα την υποψηφιότητα, να είναι αυτός ο σύντροφος της Εσθήρ μια και κατά την Βίβλο το ειδύλλιό του με την Εσθήρ εκτυλίσσεται κάπου στον τρίτο χρόνο (Μασ. Εσθ.1.2) της βασιλείας του. Έτσι μένει μόνο ο Ξέρξης Α΄, ο γιος τού Δαρείου, ως ο μοναδικός υποψήφιος σύζυγος της βιβλικής Εσθήρ!

Το ενδιαφέρον μας λοιπόν, για τον βασιλικό σύντροφο της Εσθήρ κορυφώνεται, όταν συνειδητοποιούμε, ότι αυτός, ο Ξέρξης Α΄, είναι ο βασιλιάς των Περσών, που απείλησε με αφανισμό ολόκληρο τον Μεσογειακό πολιτισμό, φέρνοντας μια ασύλληπτη σε μέγεθος στρατιά[4] κατά των Ελλήνων!

Ο Γ. Δ. Καψάλης γράφει: «Ξέρξης Α΄ βασιλεύς της Περσίας, διεδέχθη τον πατέρα του Δαρείο το 486 π.Χ. Νέος εξαίρετου κάλλους και μεγαλοπρεπής στην όψη... Δεν διέθετε πολεμικό ζήλο και απολάμβανε την ζωή στους κήπους των Σούσων. Η βασιλική όμως αξιοπρέπεια, του επέβαλε να συνεχίσει τον πόλεμο του πατρός του κατά της Αιγύπτου, και της επαναστατημένης Βαβυλώνας. Στο τρίτο έτος της βασιλείας του ευρέθη μεταξύ δύο παρατάξεων (για την καθυπόταξη ή μη της Ελλάδος)... της φιλοπολεμικής (παράταξης) που εκπροσωπούσε ο στρατηγός του Μαρδόνιος και της φιλειρηνικής (παράταξης) στην οποία προΐστατο ο Αρτάβανος ο θειος του Ξέρξη και αδελφός του πατρός του Δαρείου. Ο Ξέρξης δεν άργησε όμως να παρασυρθεί από το φιλοπόλεμο ρεύμα διότι και άλλοι παράγοντες συνετέλεσαν εις τούτο... (θα δούμε σε λίγο, ποιοί ενδεχομένως είναι αυτοί οι "άλλοι παράγοντες" που υπονοούνται εδώ, αλλά δεν κατονομάζονται).Μετά την μεγάλη απόφαση (της εκστρατείας κατά της Ελλάδος), οι προετοιμασίες (στρατολογήσεις) διήρκεσαν πλέον των τριών ετών». Και τελειώνει ο εν λόγω καθηγητής βεβαιώνοντας κι αυτός με την σειρά του ότι, αυτός είναι ιστορικά ο σύντροφος της Εσθήρ: «το τέλος του βασιλέα Ξέρξη (Α΄) ήταν επαίσχυντο, εξώκειλε σε κάθε είδος ακολασίες... Στην Παλαιά Διαθήκη είναι γνωστός με το όνομα Αχασβερός, στον οποίο αναφέρεται και η ιστορία της Εσθήρ». [5]

 

XERXI STRATIAΗ περιγραφή της καθόδου της στρατιάς του Ξέρξη στην Ελλάδα από τον Ηρόδοτο, είναι συγκλονιστική. Ποτάμια στερεύουν και λίμνες[6] αποξηραίνονται από τις ανυπολόγιστες ανάγκες σε τροφή και νερό, του τεράστιου συρφετού των ανθρώπων και των ζώων μεταφοράς, που έρχονται από τα βάθη της πολυάνθρωπης Ασίας, για να αφανίσουν μια για πάντα τον αρχαίο πολιτισμό των Μεσογειακών Ελλήνων.

Στο διάβα της η περσική στρατιά αφανίζει τα υλικά αποθέματα ολόκληρων φυλών και λαών, για να εξασφαλισθεί ένα μοναδικό γεύμα στην μεγαλύτερη στρατιά όλων των εποχών! Απ’ όπου περνάει, οι υποτελείς λαοί συνει­σφέρουν υποχρεωτικά, στρατό και εφόδια, αυξάνοντας την έκταση της δύναμής του, πέρα από κάθε φαντασία. Η ταυτόχρονη στρατοπέδευσή τους απ’ την πόλη Θέρμη (σημερινή Θεσσαλονίκη) μέχρι τον ποταμό Αξιό[7] και η αποστράγγιση τού ποταμού Εχέδωρου[8] (σημερινού Γαλλικού (;!) ποταμού) για τις ανάγκες υδροδότησης των στρατιωτών του, δείχνουν το μέγεθος της κολοσσιαίας αυτής στρατιάς. (Ηρόδ. 7.124).

Δεν θα αναφερθούμε σε άλλες λεπτομέρειες της περσικής στρατιάς, εκτός από δύο περιπτώσεις, που προσωπογραφούν έντονα τον ανεγκέφαλο αυτόν Πέρση βασιλιά, που επικεφαλής ενός χείμαρου ασιατικής λάσπης, έρχεται να καταπλακώσει την μάννα του πολιτισμού Ελλάδα.

Η πρώτη περίπτωση, είναι η γνωστή καταμαστίγωση των υδάτων του Ελλησπόντου και η ρίψη αλυσίδων στην κοίτη του εις ένδειξη καθυπόταξης των υδάτων. Ηρόδ. 7.35. Και μια δεύτερη, που υπογραμμίζει ανατριχιαστικά το επίπεδο της περσικής βαρβαρότητας και της απίστευτης δεισιδαιμονίας! Για την δεύτερη αυτή περίπτωση διαβάζουμε: «διαβαίνοντας την γέφυρα του Στρυμόνα στην θέση εννέα οδοί (στην σημερινή Αμφίπολη) αναζητώντας αίσιους οιωνούς, κατάχωσαν[9] στην γη ζωντανούς, εννέα παλικάρια και εννέα κοπέλες του ντόπιου πληθυσμού»! Ηρόδ. 7.114.

Αυτός λοιπόν είναι κατά την έρευνά μας, ο "σύζυγος" της Εσθήρ, που από "θεία δίκη" θαρρείς, μπροστά στην ανδρεία και την ευφυΐα των τότε Ελλήνων, υπέστη τις ταπεινωτικότερες ήττες της παγκόσμιας ιστορίας, όπως στήν ανεπανάληπτη στα παγκόσμια χρονικά ηρωική μάχη των Θερμοπυλών, όπου ο γιγαντόψυχος Λεωνίδας, ο βασιλιάς της Σπάρτης, ημίθεος μεταξύ λεόντων, με τους τριακόσιους μαχητές του και ελάχιστους ακόμα Θεσπιείς, φτύνοντας κατάμουτρα τον θάνατο, κατέλαβαν τις παγκόσμιες κορυφές ανδρείας, απαντώντας περιφρονητικά στην ασιατική πλημμυρίδα, με το ανεπανάληπτο: «μολών λαβέ».[10]

 

LEONIDASΣτους ήρωες αυτούς, στους οποίους ο παγκόσμιος πολιτισμός θα αποδίδει αιώνια τιμές αξεπέραστης ανδρείας, χρωστάμε την επιβίωση της κλασσικής αρχαιότητας, με όλα όσα αυτό σημαίνει! Οι άνδρες αυτοί έκαναν κυριολεκτικά επίδειξη περιφρόνησης στον θάνατο και ξάφνιασαν τον υπεράριθμο αντίπαλο, με την αξεπέραστη θυσιαστική τους ανδρεία. Αν και απλοί πολεμιστές, μαχόμενοι κόντρα στο ανέφικτο, έγιναν οι μέγιστοι προστάτες του πολιτισμού, για τους οποίους ο Ηρόδοτος αποδίδοντας ύστατο φόρο τιμής έγραψε: «εγώ έψαξα έμαθα και μάλιστα γνωρίζω τα ονόματά[11] τους»! Ηρόδ.7.224. Καταλήγοντας: «πολλοί μεν άνθρωποι, άνδρες[12] δε ολίγοι». Ηρόδ.7.210.10.

Μετά την τρομακτική ψυχολογική ήττα του Ξέρξη στις Θερμοπύλες, όπου ελάχιστοι ψυχωμένοι Έλληνες, σκότωσαν 22.000 Πέρσες, ακολούθησε αργότερα και για τον ογκώδη στόλο[13] του η εξευτελιστική ήττα στη ναυμαχία της Σαλαμίνος, από τον δαιμόνιο Θεμιστοκλή! Τελικά, ο στρατηλάτης της συμφοράς, ο Ξέρξης Α΄, ο του Δαρείου γιος, το ‘βαλε στα πόδια σαν λαγός, για να προλάβει άθικτη την γέφυρα στα στενά του Βοσπόρου και να επιστρέψει κυριολεκτικά σαν κυνηγημένος, ξανά στην αυλική ασφάλεια και τις βασιλικές ηδονές του στην Περσία. Το όνειρο της κατάκτησης των Ελλήνων, συντρίφθηκε οριστικά με την ήττα αργότερα και τού στρατηγού του Μαρδόνιου στις Πλαταιές.

Πέρα όμως απ’ τα ιστορικά αυτά δεδομένα, που είναι λίγο-πολύ γνωστά, εξαιρετικό νομίζω ενδιαφέρον παρουσιάζει, ο τρόπος που ο συγκεκριμένος Ξέρξης έλαβε την τελική απόφαση της συγκεκριμένης εκστρατείας του κατά της Ελλάδος!

Ο Ηρόδοτος, αφηγούμενος κάποιες ανεξήγητες εμπειρίες, που βάρυναν οριστικά στην τελική του απόφαση, μας παρέδωσε συγκλονιστικές λεπτομέρειες! Εντείνοντας λοιπόν την προσοχή μας, διαβάζουμε στον Ηρόδοτο: «αρχικά ο Ξέρξης δεν εκδήλωνε με κανένα τρόπο διάθεση να εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδος... και συγκέντρωνε στρατό (μόνο) εναντίον της Αιγύπτου. Στην αυλή του όμως, βρισκόταν και ασκούσε πάνω του μεγάλη επιρροή ο Μαρδόνιος,[14] ο γιος του Γωβρύα, εξάδελφος του Ξέρξη και γιος της αδελφής του Δαρείου, που δεν άφηνε ευκαιρία να μην του πει: βασιλιά μου δεν γίνεται να μην τιμωρήσουμε τους Αθηναίους... με τον καιρό ο Ξέρξης πείστηκε να εκστρατεύσει εναντίον της Ελλάδος. Αυτός ήταν ο δεύτερος χρόνος από τον θάνατο του Δαρείου, πρώτα όμως εκστράτευσε εναντίον των (επαναστατημένων) Αιγυπτίων. Αφού δε τους υπέταξε, οργάνωσε σύναξη των πρώτων ανάμεσα στους Πέρσες». Ηρόδ.7.5-7.  

Ενώ λοιπόν ο Ξέρξης είχε παρασυρθεί από τους φιλοπόλεμους της αυλής και μάλιστα είχε δώσει εντολές προετοιμασίας, σε μια συζήτηση, ο συνετός θείος του ο Αρτάβανος, που έζησε από κοντά και τις εκστρατείες τού πατέρα του Δαρείου, τού είπε πως: «οι Έλληνες είναι πολύ πιο γενναίοι από τους Σκύθες και ασυναγώνιστοι σε στεριά και θάλασσα». Ηρόδ.7.10.18.

Επικαλούμενος μάλιστα ο γηραιός αξιωματούχος, προγενέστερες αποτυχίες των Περσών κατά των Ελλήνων και των Σκυθών, τού εξήγησε, ότι, ακόμα και η γέφυρα με την οποία ήταν αναγκασμένοι να ζεύξουν τον Βόσπορο, αποτελούσε ένα πρόσθετο κίνδυνο αφανισμού, αφού σε περίπτωση ήττας, σε ξηρά ή θάλασσα, οι Έλληνες καταστρέφοντας την γεφύρωση Ασίας και Ευρώπης, θα απέκοπταν οριστικά τον δρόμο της επιστροφής των στρατευμάτων του προς την ασφάλεια της Ασίας.

Φαίνεται πως ο έμπειρος αξιωματούχος, κατάφερε τελικά να βάλει οριστικά τον Ξέρξη σε σκέψεις ματαίωσης, ή αναβολής: «ύστερα έπεσε η νύχτα και όσο το γυρόφερνε στο μυαλό του (ο Ξέρξης) όλο και συνειδητοποιούσε πως δεν ήταν για το καλό του η εκστρατεία εναντίον των Ελλήνων. Όταν δε κατέληξε σ' αυτήν την απόφαση, τον πήρε ο ύπνος, και τότε, σε κάποια ώρα της νύχτας, όπως διηγούνται οι Πέρσες,[15] είδε ένα τέτοιο όνειρο,[16] ένας ψηλός, όμορφος άνδρας, στάθηκε πάνω απ' το κεφάλι του και του είπε: βασιλιά των Περσών, αλλάζεις απόφαση, να μην οδηγήσεις το στρατό σου εναντίον της Ελλάδος, τώρα μάλιστα που παράγγειλες να συγκεντρώσουν στρατό; Λοιπόν δεν κάνεις καλά που αλλάζεις απόφαση κι ούτε θα βρεθεί άνθρωπος να συμφωνήσει μαζί σου, ακολούθησε λοιπόν τώρα τον δρόμο που σου δείχνει η απόφαση που πήρες την ημέρα». Ηρόδ.7.11-12.

Το παράξενο αυτό όνειρο, μας θυμίζει έντονα τις νυχτερινές απειλές των "αγγέλων" της Π. Διαθήκης, που «κατ’ όναρ» και «εν ύπνω»[17] επέβαλαν στα αθώα θύματα, εμφυσώντας τον τρόμο της συμμόρφωσης στις υποδείξεις και τις απαιτήσεις των πατριαρχών!

Ο Ξέρξης όμως, την πρώτη αυτή φορά δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στο όνειρό του. Έτσι την επαύριο ζήτησε από τους συνεργάτες του να πάψουν να τον επηρεάζουν στην κατεύθυνση της εκστράτευσης και να ματαιώσουν κάθε προετοιμασία λέγοντας: «αν και όσοι με παρακινούν να κάνω την εκστρατεία (κατά των Ελλήνων) δεν λείπουν στιγμή από κοντά μου... Όταν όμως άκουσα την γνώμη του Αρτάβανου, αποφάσισα να ακολουθήσω την γνώμη του. Λοιπόν, από την ώρα αυτή, αλλάζω απόφαση και δεν θα εκστρατεύσω εναντίον της Ελλάδος, χαρείτε λοιπόν την ησυχία σας. Τότε οι Πέρσες που τά ‘κουσαν αυτά, έπεσαν καταχαρούμενοι και τον προσκύνησαν.

Όταν όμως ξανάπεσε η νύχτα, το ίδιο όνειρο, στάθηκε ξανά πάνω απ’ το κεφάλι του κοιμώμενου (κείμ.: κατυπνωμένου) Ξέρξη, και του έλεγε. Γιε του Δαρείου, φανερά τώρα πια μπροστά στους Πέρσες αποκήρυξες την εκστρατεία (κατά των Ελλήνων) και καμμία σημασία δεν έδωσες στα λόγια μου. Βάλτο λοιπόν καλά στο μυαλό σου, αν δεν εκστρατεύσεις αμέσως (!) να πως θα καταλήξεις. Όπως μέσα σε λίγο καιρό έγινες μέγας και πολύς, έτσι γρήγορα θα γίνεις ταπεινός και ασήμαντος.

Ο Ξέρξης κατατρόμαξε και ανάστατος πετάχτηκε απ’ το κρεβάτι του και κάλεσε αμέσως τον Αρτάβανο. Όταν εκείνος έφτασε, ο Ξέρξης του είπε. Αρτάβανε, εγώ την πρώτη στιγμή, στην φρόνιμη συμβουλή σου απάντησα με χαμένα λόγια, ύστερα όμως άλλαξα γνώμη και πήρα απόφαση να κάνω κατά την συμβουλή σου. Θέλω λοιπόν να το κάνω, (δηλαδή να μην εκστρατεύσω κατά της Ελλάδος) μα δεν μπορώ, γιατί απ’ την ώρα που άλλαξα γνώμη και απόφαση, ένα φάντασμα έρχεται και ξανάρχεται στα όνειρά μου, που κάθε άλλο παρά επιδοκιμάζει την απόφασή μου αυτή. Μάλιστα, τώρα δα με κατατρόμαξε με απειλές.

Αν λοιπόν είναι θεός που μου το στέλνει και μόνο κάνοντας την εκστρατεία εναντίον της Ελλάδος ευχαριστηθεί, τότε σκέφτομαι πως το ίδιο ετούτο όνειρο θά ‘ρθει πετώντας και σε σένα. Λέω μάλιστα με τον νου μου, πως αυτό μπορεί να γίνει, (μόνο) αν φορέσεις την στολή μου και καθίσεις στον θρόνο μου και ύστερα πας να κοιμηθείς στο κρεβάτι μου». Ηρόδ.7.13-15.

HRODOTOSΟ Αρτάβανος, δεν τον πίστεψε και του απάντησε με φρόνηση, πως: τα όνειρα δεν είναι παρά οι επιθυμίες και οι σκέψεις της ημέρας και δεν έχουν καμμία σχέση με θεό. Είσαι όμως βασιλιάς (του είπε), και μπορείς να πάρεις όποια απόφαση θέλεις, χωρίς να αναζητάς δικαιολογίες. Του είπε μάλιστα και μια όμορφη παροιμία, πως: και η θάλασσα, πολλές φορές λέει πως θέλει να δείξει τον καλό της εαυτό, μα δεν την αφήνει λέει ήσυχη ο αέρας! Έτσι και σένα, σε σπρώχνουν στην πλάνη οι κακές συναναστροφές σου».

Στην περίεργη πρόταση, να υποκριθεί ο Αρτάβανος για μια μέρα τον βασιλιά, για (να μπορέσει) να τον επισκεφθεί... το όνειρο, ο μυαλωμένος Αρτάβανος, μόνο που δεν πάτησε τα γέλια, λέγοντας του εντελώς προσγειωμένα, ότι τα όνειρα και οι θεοί που λένε ότι τα στέλνουν, δεν ξεγελιούνται από τα βασιλικά ρούχα και τις ψεύτικες τιμές που του προτείνει για μια μέρα!

 

Άλλωστε, συμπλήρωσε: «αν συνεχιστούν τα όνειρά σου βασιλιά μου, ακόμα και εγώ θα πω πως είναι από θεού». Βλέποντας όμως τον βασιλιά να επιμένει, δεν έχει λόγο να του αρνηθεί να παίξει στο θέατρο της συνάντησης με το "θεόσταλτο όνειρο": «Φόρεσε λοιπόν ο Αρτάβανος τα βασιλικά ρούχα και κάθισε στον θρόνο του Ξέρξη. Ύστερα όταν (το βράδυ) πήγε να κοιμηθεί στο βασιλικό κρεβάτι, την ώρα που τον είχε πάρει ο ύπνος, στάθηκε πάνω απ’ το κεφάλι και του Αρτάβανου το ίδιο όνειρο, που ερχόταν και ξαναρχόταν στον Ξέρξη. Και να τι του είπε: Εσύ είσαι λοιπόν εκείνος που βάλθηκε ν' αποτρέψει τον Ξέρξη από την εκστρατεία εναντίον της Ελλάδος, τάχα από έγνοια γι αυτόν; Ούτε τώρα, ούτε στο μέλλον θα μείνεις ατιμώρητος, φέρνοντας εμπόδια σ' αυτό που πρέπει να γίνει. Όσο για το τι θα πάθει οπωσδήποτε και ο ίδιος ο Ξέρξης αν με παρακούσει, έχει δηλωθεί σ' αυτόν τον ίδιο.

Ο Αρτάβανος έβγαλε μια κραυγή και πετάχτηκε απ' το κρεβάτι, γιατί το φάντασμα μετά τις απειλές, ήταν έτοιμο τα μάτια να του βγάλει με πυρωμένο σίδερο. Και αφού αφηγήθηκε στον Ξέρξη με λεπτομέρειες το όνειρο του είπε: Εγώ βασιλιά μου καθώς είδα με τα μάτια μου πολλές καταστροφές, είχα την γνώμη πως αν χαιρόσουν την ησυχία σου, θα σε μακάριζε όλος ο κόσμος. Επειδή όμως, απ’ ότι φαίνεται, μια θεϊκή δύναμη μας σπρώχνει, και τους Έλληνες θεόσταλτη καταστροφή τους περιμένει, κι εγώ λοιπόν από μόνος μου αλλάζω τώρα γνώμη κι απόφαση κι απ’ την μεριά σου ανακοίνωσε στους Πέρσες, τις εντολές που στέλνει ο θεός και δώσε διαταγή να εκτελέσουν όσα πρωτύτερα τους είχες παραγγείλει.

Έτσι σπρώχτηκε ο Ξέρξης στην απόφαση της εκστρατείας... και μετά απ' όλα αυτά, τρίτο όνειρο[18] του παρουσιάστηκε, πως στεφάνι ελιάς του φόρεσαν, που κατά τους Μάγους, σημάδι υποδούλωσης ήταν σ’ αυτόν ολόκληρου του κόσμου». Ηρόδ.7.16-19.

Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι ζούμε σ’ έναν κόσμο αδιατάρακτης μακαριότητας, παντοειδούς αφέλειας και πολυεπίπεδης απάθειας, γιατί, πώς αλλιώς μπορώ να περιγράψω τις απονευρωμένες αντιδράσεις όλων εκείνων των ανθρώπων, που διαβάζοντας αυτές τις αράδες, από τον πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο, δεν αισθάνθηκαν να τους διαπερνά ένα δριμύ ρίγος υποψιασμών;!

Δεν θα περίμενα βέβαια, να πεταχτούν, σαν τον Αρχιμήδη γυμνοί απ’ το χουζούρι της μπανιέρας τους, φωνάζοντας... εύρηκα, εύρηκα... πώς έσυραν τον Ξέρξη στην Ελλάδα! Αλλά νομίζω πως δεν θα ήταν διόλου υπερβολή, αν τους ζητούσαμε να σταθούν λίγο περισσότερο, εξερευνώντας στοχαστικά τις πιθανές εκδοχές, της εντελώς παράξενης αυτής περιγραφής, που βρίσκεται ακριβώς στην αφετηρία της πολυσήμαντης και πολύνεκρης Περσο-ελληνικής σύγκρουσης!

Μπορώ να δεχθώ, ότι στον μέσο αναγνώστη δεν γεννιούνται ερμηνευτικές υποψίες... τι συμβαίνει όμως με τους κατ’ επάγγελμα ιστορικούς; Γιατί παρακάμπτουν τέτοιες κραυγαλέες εκδοχές; Γιατί δεν προβληματίζονται; "Κανείς" δεν θα μπορέσει να μου εξηγήσει ικανοποιητικά, αυτή την μαζική στροφή των "ειδικών", στην επιφανειακή και την συμβατική ερμηνεία των ιστορικών μας δεδομένων, που νομίζω πιά, πως εγγίζει επικίνδυνα τα όρια της αυτοαχρήστευσης. Θα ‘λεγε κανείς, πως δεν μας ενδιαφέρει καθόλου να προχωρήσουμε τους υποψιασμούς μας πέρα απ’ τα συνηθισμένα όριά τους!

Αλήθεια, τι μας υποχρεώνει να δεχθούμε ότι ο Ηρόδοτος στην παραπάνω περιγραφή υπερβάλει ή ψεύδεται; Ότι τα περί ονείρων απλώς τα φαντάσθηκε και μόνο «χάριν δραματοποίησης» (όπως επιμένουν κάποιοι ιστορικοί) ενσωμάτωσε την εκπληκτική αυτή ονειρο-χειραγώγηση του σημαντικότερου Περσο-ελληνικού πολέμου;

Γιατί είναι προτιμότερο να δεχθούμε, ότι οι Πέρσες, που κατά δήλωση του Ηροδότου, του αφηγήθηκαν το περιστατικό ψεύδονται; Ή πως όλα αυτά, απλώς είναι υπερβολικά και παράδοξα, για να αποτελούν αληθινή αφετηρία τόσο σημαντικών εξελίξεων;

Αιώνες τώρα, έχουμε πράγματι δεχθεί αδιαμαρτύρητα μόνο τέτοιες χαριστικές και απαξιωτικές εξηγήσεις. Μήπως όμως, παραβλέπουμε τελικά το αυτονόητο και δεν θέλουμε να δούμε ότι παρόμοια "όνειρα" ήταν... και γιατί όχι... παραμένουν ακόμα, ο καλύτερος μηχανισμός χειραγώγησης της ιστορίας και η συνηθέστερη αιτία παντοειδούς "πολέμου"; Ποιός μας απαγορεύει να εξετάσουμε προσεκτικά και την εντελώς ύπουλη και ραδιούργα πλευρά του πράγματος; Μήπως, μέσα από την μόνιμη απαξίωση τέτοιων προεκτάσεων στην ιστορική έρευνα, "κάποιοι" στους πανεπιστημιακούς κύκλους, υπαγορεύουν έντεχνα ένα κλίμα ιστορικού καθωσπρεπισμού, αποκλείοντας έμμεσα τις "ακραίες" εξηγήσεις, ακριβώς για να μείνουν στο σκοτάδι οι δυνάμεις εκείνες που με αφανείς τρόπους όρισαν τις ιστορικές εξελίξεις;

Στο εννιάτομο έργο του Ηροδότου, εξετάζοντας δέκα περίπου αναφορές σε όνειρα, που σχεδόν αποτελούν και το σύνολο των αναφορών του στα όνειρα,[19] διαπίστωσα, ότι καμμία άλλη περίπτωση, δεν έχει ούτε την έκταση (των 146 στοίχων!), που αφιερώνει ο Ηρόδοτος στην συγκεκριμένη περίπτωση, αλλά ούτε και το πλήθος των λεπτομερειών, που καθιστούν την περίπτωση αυτή εξόχως μοναδική, εξαιρετικά λειτουργική και οπωσδήποτε άκρως ενδιαφέρουσα! Γιατί πρέπει λοιπόν, αιώνες τώρα, να αποκλείεται, μονίμως, ασυζητητί και απολύτως, έστω και σαν αμυδρό ενδεχόμενο, η κυριολεκτική ερμηνεία της αφήγησης;

Στην δική μας περίπτωση, η κατά γράμμα (κυριολεκτική[20]) ερμηνεία της αφήγησης την οποία κατ’ επανάληψη επιχειρήσαμε, στην απόπειρα ερμηνείας των βιβλικών θαυμάτων, απέδωσε εκπληκτικά αποτελέσματα! Όταν λοιπόν προσεγγίζοντας οποιονδήποτε γρίφο, αποκλείουμε συνεχώς, έναν συγκεκριμένο τύπο ερμηνείας, (εδώ το ενδεχόμενο κυριολεξίας) χάνουμε την ευκαιρία να ερευνήσουμε τα ενδεχομένως αυθεντικά χαρακτηριστικά του γρίφου! Το αίνιγμα διαιωνίζεται γιατί οι πραγματικοί μηχανισμοί που το γέννησαν, παραμένουν αόρατοι.

Η αφήγηση μάλιστα του Ηρόδοτου, επανέρχεται στην ίδια αυτή ονειρική εμπειρία των δύο ανδρών, και καταγράφει μια αποκαλυπτική συνομιλία μεταξύ τους, που δείχνει ότι τρία τουλάχιστον χρόνια μετά, εκστρατεύοντας πια κατά της Ελλάδος, εξακολουθούν να θυμούνται και να συζητούν την καθοριστική σημασία των ονειρικών εκείνων πιέσεων, υπέρ της εκστρατείας: «Καθώς δε ο Ξέρξης αντίκριζε τον Ελλήσποντο που είχε σκεπαστεί εντελώς από καράβια και οι ακρογιαλιές του πέρα ως πέρα από ανθρώπους (στρατιώτες) δάκρυσε, μακάρισε εαυτόν και ύστερα... (ρώτησε) Αρτάβανε, μπροστά μας έχουμε σπουδαίες επιχειρήσεις, πες μου λοιπόν την αλήθεια, αν το όνειρο που είδες στον ύπνο σου δεν ήταν τόσο έντονο, (ξεκάθαρο, αληθινό, κείμ: η όψις του ενυπνίου μη ούτω εναργής) θα επέμενες στην πρώτη γνώμη σου, αποτρέποντάς με να εκστρατεύσω εναντίον της Ελλάδος ή (τελικά) θα άλλαζες γνώμη; Βασιλιά μου, (απάντησε με εξαιρετικό σκεπτικισμό ο Αρτάβανος) μακάρι να έχει την κατάληξη που θέλουμε, η οπτασία που παρουσιάστηκε στον ύπνο μου. Εγώ όμως, ακόμα και τώρα είμαι κυριευμένος από φόβο, τα 'χω χαμένα και πολλά άλλα βάζω με το νου μου». Ηρόδ.7.47.

Δεν θα μάθουμε ποτέ τι ακριβώς εννοούσε μ’ αυτά τα τελευταία του λόγια ο σκεπτικιστής Αρτάβανος. Εμείς σημειώνουμε, ότι τρία ολόκληρα χρόνια μετά, τα δύο θύματα θυμούνται ακόμα! Θυμούνται και σχεδόν με τρόμο σχολιάζουν και παραδέχονται, ότι τα εφιαλτικά εκείνα "όνειρα" υπήρξαν το πραγματικό άγκιστρο, που κυριολεκτικά έσυρε τον Ξέρξη Α΄, στην περιπέτεια της εκστρατείας κατά των Ελλήνων.

 

Πότε συμβαίνουν όλα αυτά;

Υπάρχει όμως κάποια, έστω και υποτυπώδης χρονική ταύτιση, της δράσης των ηρώων του βιβλίου της Εσθήρ, με τον χρόνο που ο Ηρόδοτος τοποθετεί τους ανθελληνικούς ονειρικούς εκβιασμούς; Όπως καταλαβαίνετε η ερώτηση είναι άκρως ενδιαφέρουσα και δεν είναι καθόλου παράξενο που εμείς θα μπούμε στον πειρασμό να συγκρίνουμε τα χρονικά δεδομένα του βιβλίου της Εσθήρ με αυτά του Ηροδότου! Το αληθινά παράξενο και εντελώς ανεξήγητο είναι, το γιατί δεν έχουν γίνει προ πολλού, ένα πλήθος από ανάλογες σοβαρές ιστορικές μελέτες στο ίδιο θέμα!

Για να σχηματίσουμε μια στοιχειώδη εικόνα, πρέπει να σημειώσουμε κάποιες αφετηριακές χρονολογίες. Ο Ξέρξης λοιπόν, ανέλαβε την βασιλεία αμέσως μετά τον θάνατο του πατρός του Δαρείου, την άνοιξη του 486 π.Χ. Δύο χρόνια μετά και συγκεκριμένα «την άνοιξη του 484 π.Χ. εκστράτευσε κατά των επαναστατημένων Αιγυπτίων».[21] Αφού επέστρεψε, έκανε μέγα επινίκιο συμπόσιο.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, το έτος 480 π.Χ. ο Ξέρξης εκστράτευσε κατά των Ελλήνων, αφού προετοιμάσθηκε επί τρία περίπου χρόνια. Η απόφαση λοιπόν της εκστρατείας κατά των Ελλήνων, ελήφθη στον ενδιάμεσο χρόνο, ανάμεσα στο εορταστικό συμπόσιο της επιστροφής του από την Αίγυπτο και της τρίχρονης προετοιμασίας κατά της Ελλάδος, δηλαδή ανάμεσα στα έτη 484-483 π.Χ.

Για το συγκεκριμένο συμπόσιο του Ξέρξη, ο Ηρόδοτος γράφει: «στον δεύτερο χρόνο από τον θάνατο του Δαρείου, (άρα και στον δεύτερο χρόνο της βασιλείας του) αφού πρώτα εκστράτευσε εναντίον των (επαναστατημένων) Αιγυπτίων και τους υπέταξε, (επέστρεψε και) οργάνωσε σύναξη των πρώτων (αξιωματούχων) ανάμεσα στους Πέρσες». Ηρόδ.7.5-7.

Στο βιβλίο της Εσθήρ, το ίδιο περιστατικό αναφέρεται ως: «συμπόσιο εις πάντας τους άρχοντας αυτού (και τοποθετείται) στον τρίτο χρόνο της βασιλείας του (Ξέρξη)». Εσθ.1.3. Η διαφορά που εμφανίζεται εδώ, μπορεί να είναι πολύ μικρότερη του ενός έτους! Αν υποθέσουμε ότι ο Ηρόδοτος αναφέρεται στο τέλος του δεύτερου έτους και η Βίβλος στην αρχή του τρίτου έτους της βασιλείας του Ξέρξη, τότε η φαινομενική χρονική διαφορά σχεδόν εκμηδενίζεται!

Βίβλος λοιπόν και Ηρόδοτος, συμπίπτουν σχεδόν απόλυτα, ορίζοντας την αφετηρία των εξελίξεων, δηλαδή το συμπόσιο μετά την καθυπόταξη των Αιγυπτίων, κάπου στην αρχή του τρίτου έτους της βασιλείας του Ξέρξη άρα και στα έτη 484-483 π.Χ. Η σύμπτωση των δύο ανεξάρτητων κειμένων, είναι εκπληκτική.

Πότε όμως εμφανίζεται ο Μαρδοχαίος στο παλάτι του Ξέρξη; Στην αρχή του βιβλίου και στο κείμενο των Ο΄, (που απαλείφθηκε από τους Μασορίτες), διαβάζουμε, τα εξής αποκαλυπτικά: «την πρώτη μέρα του πρώτου μήνα (κείμ: τον μήνα Νισάν) του δευτέρου έτους της βασιλείας του (Αρτα)Ξέρξη, όνειρο είδε ο Μαρδοχαίος. Ο άνθρωπος αυτός (ο Μαρδοχαίος) ήταν Ιουδαίος, κατοικούσε στα Σούσα και ήταν άνθρωπος μέγας, υπηρετών στην αυλή του βασιλέως». Ο΄Εσθ.1.1α.

Ο Μαρδοχαίος λοιπόν ήταν στο παλάτι του Ξέρξη από την αρχή σχεδόν της βασιλείας του, αφού απ’ την αρχή του δευτέρου έτους της βασιλείας του Ξέρξη, υπηρετούσε ήδη στην αυλή του βασιλιά και είχε όλο τον χρόνο να εξοικειωθεί με την αυλική πραγματικότητα και να προετοιμάσει τον δρόμο της Εσθήρ, που εμφανίζεται στην ζωή του Ξέρξη όταν στις αρχές του τρίτου χρόνου της βασιλείας του και στο προαναφερθέν συμπόσιο, καθαιρείται η ανυπάκουη Αστίν και αντικαταστάτριά της, εκλέγεται η εκπαιδευμένη στον έρωτα από τον Μαρδοχαίο Εσθήρ!

Γνωρίζουμε επίσης, ότι μετά τα «θεία ενύπνια», (Ηρόδ.16.19), που επέβαλαν εκβιαστικά την απόφαση στον Ξέρξη, να εκστρατεύσει κατά της Ελλάδος, έως την τελική εκστρατεία, που συνέβη το 480 π.Χ, μεσολάβησαν τρία περίπου χρόνια προετοιμασίας. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι τα τρία τελευταία αυτά χρόνια, οι δύο συνωμότες, ο Μαρδοχαίος και η Εσθήρ, βρίσκονται κυριολεκτικά θρονιασμένοι, ο πρώτος στη θέση του υψηλόβαθμου αυλικού και η Εσθήρ στην αγκαλιά και στον κοιτώνα του Ξέρξη! Αυτός είναι και ο χρόνος που ο Ηρόδοτος τοποθετεί το μπαράζ των απειλητικών ονείρων, που υποχρέωσαν τον Ξέρξη να αρχίσει τις προετοιμασίες για την μεγαλύτερη επίθεση που δέχθηκε ποτέ το γένος των Ελλήνων!

Η αλήθεια είναι, ότι μετά την επαρκέστατη αυτή χρονική σύμπτωση, το βιβλίο της Εσθήρ, αλλοιώνει εσκεμμένα τα υπόλοιπα χρονικά του δεδομένα, εμφανίζοντας μια χονδροειδή και ολοφάνερα σκόπιμη όπως θα δείτε αριθμητική σύγχυση. Διότι, ενώ παραδέχεται ότι η καθαίρεση της Αστίν και το ζήτημα εξεύρεσης νέας "βασίλισσας" γεννιέται στην αρχή του τρίτου χρόνου της βασιλείας του Ξέρξη, (Εσθ.1.3) και συγκεκριμένα, εφτά μόλις μέρες μετά την έναρξη του συμποσίου, (Εσθ.1.9), η Εσθήρ, η φλογερή αντικαταστάτρια της Αστίν, φτάνει στην αγκαλιά του απαρηγόρητου βασιλιά... ένα ολόκληρο χρόνο μετά! (Εσθ.2.12). Παρ’ όλα αυτά, δεν βρισκόμαστε κάπου στο τέταρτο έτος της βασιλείας του Ξέρξη, ως θα έπρεπε, αλλά: «η Εσθήρ εφέρθη προ του βασιλέως εις τον βασιλικόν οίκο, τον δέκατο μήνα του έβδομου έτους της βασιλείας αυτού»! Εσθ.2.16.

Δηλαδή, η Εσθήρ αντικαθιστά την Αστίν, στην αγκαλιά του απα­ρηγόρητου Ξέρξη, πέντε περίπου χρόνια μετά την απομάκρυνση της Αστίν και την λήξη του μοιραίου συμποσίου!!! Όπως καταλαβαίνετε, κάτι τέτοιο είναι εντελώς αφύσικο αλλά και ανακόλουθο ακόμα και με την ίδια την ιστορία της Εσθήρ! Είναι αδύνατον, το θέμα της αντικατάστασης της ποθητής Αστίν, να γεννήθηκε το 484 π.Χ. στην αρχή του τρίτου χρόνου της βασιλείας του βασιλιά Ξέρξη και η αντικατάστασή της απ’ την Εσθήρ, να έγινε το 479 π.Χ. δηλαδή, πέντε ολόκληρα χρόνια αργότερα, και το σημαντικότερο... μετά την συντριβή του Ξέρξη στην Ελλάδα! Κάποιοι λοιπόν έχουν αλλοιώσει σκόπιμα αυτές της χρονικές επισημάνσεις!

Οι αδέξια παρατραβηγμένες αυτές χρονομεταθέσεις στο βιβλίο της Εσθήρ, είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικές! Για να συνειδητοποιήσουμε την αξία αυτής της υπερβολικής χρονομετάθεσης, πρέπει να θυμόμαστε συνεχώς ότι η καταστρεπτικότατη εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδος, συνέβη το 480 π.Χ. Έτσι θα γίνει αμέσως φανερό το γιατί η Εσθήρ έπρεπε να φτάσει στην αγκαλιά του Ξέρξη το 479 π.Χ. δηλαδή πέντε χρόνια μετά την Αστίν, (που υποτίθεται ότι έπρεπε να αντικαταστήσει) ώστε να βρεθεί στην αγκαλιά του Ξέρξη ένα χρόνο μετά τον φθοροποιό για τους Έλληνες πόλεμο!

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η μετάφραση του βιβλίου της Εσθήρ (μετάφραση των Ο΄) έγινε στην πρωτεύουσα του Μακεδόνα στρατηλάτη και ένδοξου τιμωρού των Περσών Μεγάλου Αλέξανδρου και στο λαμπρότερο κέντρο της αυτοκρατορίας του, την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου υπό την επίβλεψη και το απειλητικό μεγαλείο ενός ένδοξου επίγονου του Αλέξανδρου, του Πτολεμαίου Β΄ (285-246 π.Χ.).

Για τους λόγιους Ιουδαίους μεταφραστές λοιπόν, ήταν παραπάνω από προφανής η ανάγκη, απ’ τα γραπτά τους κείμενα, να μην προκύπτει ότι η Εσθήρ εμφανίσθηκε στην αγκαλιά και τον κοιτώνα του μεγαλύτερου εχθρού των Ελλήνων Ξέρξη, πριν απ’ την εκστρατεία του (480 π.Χ.) κατά της Ελλάδος! Έτσι, ενώ η Εσθήρ γίνεται η εκλεκτή του βασιλιά, λίγο μετά το συμπόσιο, δηλαδή το 484 π.Χ., φτάνει στην αγκαλιά του... πέντε ολόκληρα χρόνια μετά! (το 479 π.Χ.) για να μην μπορεί κανείς ευθέως να χρεώσει στην Εσθήρ ή στον Μαρδοχαίο οποιαδήποτε ανθελληνική επιρροή στις επιθετικές κατά των Ελλήνων αποφάσεις του Ξέρξη!

Οι χρονομεταθέσεις αυτές (όποτε κι αν έγιναν[22]) αν και υπερβολικές και εξόφθαλμες, έπαιξαν επιτυχώς μέχρι σήμερα τον διπλό τους ρόλο. Στους μυημένους ομοεθνείς της Εσθήρ, οι μισές (σωστές) χρονικές σημειώσεις μετέδιδαν επιτυχώς το πραγματικό μήνυμα της δραστικής ανάμειξης της Εσθήρ στην ιστορία, ενώ οι υπόλοιπες οι παρατραβηγμένες και αλλοιωμένες, αιώνες τώρα, εξοστράκιζαν με επιτυχία, τους ελάχιστους χλιαρούς υποψιασμούς των εκατομμυρίων θεοπαρμένων Ελλήνων και λοιπών απαθών αναγνωστών, της θεολογικά εξωραϊσμένης αυτής ιστορίας της Εσθήρ!

Η συνέχεια στο άρθρο: Περί "θεών", ονείρων και "θαυμάτων"  

 

Διαβάστε: Πως οι Εβραίοι της Βαβυλώνας (κατά την εκδοχή αυτή), ανάγκασαν τον Ξέρξη να εκστρατεύσει κατά της Ελλάδος

 

Βιβλική Εσθήρ, το χρονικό ενός θεατρικού έρωτα. Του Μ. Καλόπουλου 1/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2399-vivliki-esthir-to-xroniko-enos-theatrikoy-erota-tou-m-kalopoulou

Βίβλος: ένα εγχειρίδιο πολέμου και κατασκοπείας. Του Μ. Καλόπουλου 2/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2400-vivlos-ena-egxeiridio-polemou-kai-kataskopeias-tou-m-kalopoulou

Μαρδοχαίος, Ξέρξης, Εσθήρ και... Θερμοπύλες! Του Μ. Καλόπουλου 3/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2401-mardoxaios-kserksis-esthir-kai-thermopyles-tou-m-kalopoulou

Περί "θεών", ονείρων και "θαυμάτων" Του Μ. Καλόπουλου 4/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2402-peri-theon-oneiron-kai-thavmaton-tou-m-kalopoulou

 
 
      

 


[1] Βλ. λέξη «Αχασβερός» στην Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη.

[2] Πρόκειται για την πλέον αξιέπαινη ιδιωτική εκδοτική προσπάθεια που αποσκοπεί να καλύψει ένα ανεπίτρεπτο πολιτισμικό κενό για την σύγχρονη Ελλάδα, εκδίδοντας το σύνολο της Ελληνικής γραμματείας. Απ' τις εκδόσεις Κάκτος έχουμε ήδη 665 βιβλία.

[3] Ιώσηπος Ιουδ. Αρχαιολογία 11.209 / Βασίλειος Εκκλ. Sermones 421.1 και βασικά όλοι όσοι ήθελαν να αποκρυβεί η σχέση της Εσθήρ, με τον μεγάλο εχθρό του ελληνισμού Ξέρξη Α΄ ευχαρίστως αντέγραφαν το συγκεκριμένο "λάθος".

[4] Ο συντηρητικότερος όλων Κτησίας γράφει: «Ξέρξης δε συνεγείρας στρατιάν περσικήν άνευ των αρμάτων ογδοήκοντα μυριάδας (800.000) και χιλίας τριήρεις ήλαυνε επί την Ελλάδα». Ο Ηρόδοτος όπως θα δούμε παρακάτω, καταγράφει ακόμα μεγαλύτερους αριθμούς.

[5] Από το άρθρο του Γ.Δ. Καψάλη, τέως πρόεδρου του εκπαιδευτικού συμβουλίου μέσης εκπαίδευσης στην Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη στη λέξη «Ξέρξης». Βλέπε επίσης στην λέξη «Εσθήρ», όπου ο Π. Ι. Μπρατσιώτης, καθηγητής της βιβλικής ιστορίας του Πανεπ. Αθηνών, ανεπιφύλακτα επιβεβαιώνει ότι: «ο σύζυγος της Εσθήρ, είναι ο Αχασβερός των Ο΄, δηλαδή ο Ξέρξης Α΄».

[6] Στα Άβδηρα η λίμνη «Κύστειρον» αποξηράνθη, για να καλύψει τις ανάγκες των Περσών σε πόσιμο ύδωρ!

[7] Ο Ηρόδοτος αναφέρει μάλιστα πως: «στην περιοχή του Αξιού ποταμού, λιοντάρια αφήνοντας τα λημέρια τους, έκαναν την νύχτα συχνές επιδρομές, κατασπαράζοντας μόνο τις καμήλες χωρίς να πειράζουν κανένα άλλο ζώο ούτε άνθρωπο» Ηροδ.7.126. Η λεπτομέρεια αυτή απαντάει στην διαφωνία των αρχαιολόγων, που ξεκίνησε με αφορμή ζωγραφική αναπαράστασης που βρέθηκε σε τάφο της Βεργίνας και που δείχνει τον Αλέξανδρο να κυνηγάει λιοντάρια. Οι πολυμαθέστατοι αυτοί αρχαιολόγοι, ισχυρίζονται κατηγορηματικά ότι δεν υπήρχαν την εποχή του Αλεξάνδρου λέοντες στην Μακεδονία. Ο Ηρόδοτος όμως τους διαψεύδει σαφέστατα.

[8] Εχέδωρος (έχει-δώρα) ονομάσθη, επειδή κατά την αρχαιότητα ήταν χρυσοφόρος.

[9] «Η Άμηστρις, η γυναίκα του Ξέρξη Α΄, στα γεράματά της κατάχωσε ζωντανούς δεκατέσσερις νέους, γιους επίσημων ανδρών της Περσίας, για να ευχαριστήσει τον θεό που της χάρισε το δώρο της ζωής». Ηρόδοτος 7.114. Η αποτρόπαια αυτή ανθρωποθυσία είναι πανάρχαιο χαλδαιικό έθιμο, βλέπε: ο ένοπλος δόλος "ζωντανοταφές στην Ουρ της Χαλδαίας", όπου περιγράφονται τα ευρήματα καταχώσεων εν ζωή εκατοντάδων ανθρώπων, στην γενέτειρα του Αβραάμ την Ουρ της Χαλδαίας.

[10] «Πάλιν δε του Ξέρξου γράψαντος, πέμψον τα όπλα (ο Λεωνίδας) αντέγραψε, μολών λαβέ» Πλούταρχος Βιογρ. Αποφθέγματα Λακωνικά 225.C.11.

[11] Τριακόσια ονόματα, που θα έπρεπε να τα γνωρίζουν ένα προς ένα όλοι οι Έλληνες!

[12] Αυτούς που ο Ηρόδοτος αποκαλεί «άνδρες» με όλη την σημασία της λέξης, κάποιοι ελαττωματικής νοημοσύνης συγγραφείς, αποκαλούν «κίναιδους και τοιούτους»

[13] «1207 τριήρεις» Ηροδ. 7.89 και «1800 πλοιάρια συνοδείας». Ηροδ. 7.97.

[14] Ο Μαρδόνιος εσφαλμένα συγχέεται με τον Μαρδοχαίο, αφού αυτός είναι: «γιος της αδελφής του Δαρείου και του Γωβρύα» Ηροδ. 7.5.4. Άρα τουλάχιστον από την μεριά της Μητέρας του είναι Πέρσης και όχι εντελώς Εβραίος όπως ο Μαρδοχαίος, που ορίζεται ως: «γιος του Ιαΐρου εκ φυλής Βενιαμίν». Εσθήρ 2.5.

[15] «Ως λέγεται υπό Περσέων» (Ηρόδ.7.6). Όπως ο ίδιος δηλώνει, τα περί των νυκτερινών θεϊκών εντολών (ονείρων), τα αντέγραψε από αφηγήσεις Περσών και δεν είναι κατ ανάγκην προϊόν φαντασίας, ή «χάριν δραματοποίησης», όπως πολλοί ισχυρίζονται.

[16] Την πρώτη αυτή φορά, στο κείμενο δεν αναφέρεται καν τη λέξη όνειρο, αλλά: «κατύπνωσε (ο Ξέρξης) και εν τη νυκτί είδε όψιν». Ηροδ.7.12.5. από καθαρό λάθος κάποιες μεταφράσεις αντί της λέξης «όψιν» γράφουν «όφιν», μόνο επειδή οι δύο λέξεις γραμμένες φαίνονται σχεδόν ίδιες!

[17] «Την νύχτα και εν ύπνω (Μας.: κατ' όναρ) ήλθεν (άγγελος) και είπε προς τον (βασιλέα) Αβιμέλεχ, ιδού εσύ αποθνήσκεις εξαιτίας (Σάρρας) της γυναικός την οποίαν έλαβες». Γεν.20.3,

[18] «Τρίτη όψις (εμφάνιση) εν τω ύπνω εγένετο». Ηροδ. 7.19.2.

[19] Ηρόδοτος. 1.107 //2.139 //2.141 //3.30 //3.124 //3.149 //5.55 //6.107 //6.118 //6.131.

[20] Κυριολεξία: «το κατά γράμμα εννοούμενον... Κατά την ακριβή ή βασική σημασία των λέξεων». Κυριολεκτικώς: «κατ’ ακριβολογίαν νοηθέν και όχι μεταφορικώς».

[21] Ιστορικά η άλωση αυτή, της Αιγύπτου, τοποθετείται: «την άνοιξη του 484 π.Χ.». Βλέπε Ηρόδοτος 7.7. (ΠΟΛΥΜΝΙΑ). παραπομπή 18. Εκδόσεις Γκοβόστη.

[22] Αυτές οι διορθωτικές επεμβάσεις άλλωστε, είναι και η μοναδική εξήγηση που στο ‘κατακρεουργημένο’ βιβλίο της Εσθήρ, η μορφή του Μαρδοχαίου εισάγεται δύο φορές, ακριβώς με τα ίδια λόγια! Βλ: Ο΄Εσθήρ1.1a. καιΕσθήρ 2.5.

 
 

 

 

Βίβλος: ένα εγχειρίδιο πολέμου και κατασκοπείας    

 

Ένας ωτακουστής που γίνεται σωτήρας παγιδεύοντας δυο-τρεις αφελείς αυλικούς. Μια διλημματική παγίδα, που εξοβελίζει μια αξιοπρεπή βασίλισσα. Ένας ικανότατος δολοπλόκος, που τοποθετεί σκόπιμα στην αγκαλιά του βασιλιά, την εκπαιδευμένη στον έρωτα σύντροφό του. Μια ηρωίδα, που μπορεί καθημερινά να ενσαρκώνει θεατρικά τον απόλυτο έρωτα, ενώ μέσα της αισθάνεται ανείπωτη απέχθεια για τον ερωτικό της σύντροφο... διπροσωπίες, εκβιασμοί και απειλές θανάτου μεταξύ των πρωταγωνιστών ηρώων, είναι τα βασικά αφηγηματικά στοιχεία που συνθέτουν την περίφημη ιστορία της βιβλικής Εσθήρ! Αντί όλων αυτών, οι υπνωτισμένοι θεολόγοι βλέπουν παντού: «την πρόνοια του θεού που κινεί τα νήματα της ιστορίας»[1]

Παρ’ όλα αυτά, η ιστορία της Εσθήρ είναι όντως μια εκπληκτική ιστορία! Είναι άξια προσεκτικής σπουδής και μας ξεναγεί λεπτομερώς στην εκπληκτική χαλδαιική τέχνη της αδίστακτης αρπαγής προνομίων. Η ιστορία αυτή συμπληρώνει επάξια, όσα είδαμε σε προηγούμενες μελέτες μας, για τις πραγματικά εμπνευσμένες βιβλικές συνταγές απάτης και διεισδύσεων στα κέντρα γέννησης και διαμόρφωσης τού πλούτου της εξουσίας και της ιστορίας!

Ο δήθεν "θεός" της Βίβλου λοιπόν, ορίζει πράγματι την ιστορία... αλλά μόνον αφού πρώτα επιστρατευθούν και δουλέψουν στην κατεύθυνση αυτή, ένα σωρό ικανοί κατάσκοποι, συκοφάντες, αγαπητικοί, ταλαντούχοι ψεύτες, υποκριτές και αδίστακτοι εκβιαστές, δημιουργώντας τρόπον τινά, μια πρότυπη και ομολογουμένως αποτελεσματική... σχολή κατασκόπων, για διείσδυση στα κέντρα αποφάσεων, πλουτισμού και διαμόρφωσης της ιστορίας!

Η ιστορία αυτή, έφτασε στα χέρια μας από την ξαφνική μετάφραση που επέβαλε με διαταγή του, στα κείμενα αυτά ο Πτολεμαίος Β΄ περί το 275 π.Χ. αποσπώντας την γνωστή μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο΄ ή Septuagint).[2] Η μετάφραση εκείνη φυλάχτηκε στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, για περισσότερο από έξι αιώνες! Μετά την καταστροφή της βιβλιοθήκης όμως, απ’ τον επίσκοπο Θεόφιλο (391 μ.Χ.) οι Μασορίτες Ραββίνοι, επιδόθηκαν σε έναν αγώνα παραποίησης των κειμένων, αχρηστεύοντας πραγματικά τα αρχικά κείμενα, αφαιρώντας ολόκληρα κεφαλαία[3] και όλα όσα μπορούσαν να ενοχλήσουν ή να αφυπνίσουν τον μέσο αναγνώστη.

Το βιβλίο λοιπόν της Εσθήρ, (αν διαβαστεί ολόκληρο), αποδεικνύει ως εντελώς αληθινό, αυτό ακριβώς που προσπαθεί να διαψεύσει: ότι η συνωμοτική δύναμη των Ιουδαίων στην Βαβυλώνα και την Περσία, ήταν απολύτως κατευθυνόμενη και ενορχηστρωμένη! Το βιβλίο της Εσθήρ, αποδεικνύει ως εντελώς αληθινά, ακριβώς όλα όσα αρνείται! Η εκτεταμένη δε λογοκρισία του, αποδεικνύει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο επιχείρημα, την μελετημένη προσπάθεια αντιστροφής του ύφους του, από τους Μασορίτες και τον σκόπιμο εξωραϊσμό των ηρώων του.

Το ίδιο το εγχείρημα του Μαρδοχαίου, είναι απόλυτη αντιγραφή του σχεδιασμού διείσδυσης του Ιωσήφ στην αυλή του Φαραώ! Και τότε ο Ιωσήφ, ενοχοποιώντας δύο αυλικούς ευνούχους, έφτασε στην θέση του βασιλικού πρωθυπουργού. Γεν.40.1. Αργότερα, ο ίδιος από την θέση του αξιωματούχου της Αιγυπτιακής αυλής, παίζοντας με την αγωνία των αδελφών του, τους κατηγορεί προσποιητά για κατασκοπεία: «ήλθατε ως κατάσκοποι (στην Αίγυπτο) για να κατανοήσετε τα ίχνη της χώρας» Γεν.42.9.

Ίχνη, αφήνουν πίσω τους τα ζώα, τα οποία ιχνηλατώντας οι κυνηγοί ακολουθούν το ζώο μέχρι να το βάλουν στο σημάδι τους ή να το παγιδεύσουν. Ενδιαφέρον έχει να δούμε την προφητική αυτήν ματιά του Ιωσήφ, πάνω σε ένα ολόκληρο έθνος! Με την δήλωσή του αυτή, παρουσιάζει την χώρα σαν ένα θήραμα, που οι κατάσκοποι μπορούν να την παρακολουθήσουν κατανοώντας τα ίχνη της στην ιστορία! Μόνο κάποιος έμπειρος κυνηγός, θα ερμήνευε την κατασκοπεία με τέτοιους κυνηγετικούς όρους! Μια εκπληκτική όντως παρομοίωση της κατασκοπείας, ως κυνηγετικής τεχνικής, εναντίον όχι μόνο ενός ατόμου, αλλά ενός ολόκληρου έθνους!

Από την άποψη αυτή, η Βίβλος αναδεικνύεται ουσιαστικά σε εκπληκτικό εγχειρίδιο πολέμου και κατασκοπείας. Για τους μυημένους, αποτελεί πολύτιμη ιστορική ξενάγηση στις τέχνες της στρατηγικής παγίδευσης. Τα κείμενά της, περιγράφουν την μεγαλύτερη ποικιλία παγίδευσης εθνών και ατόμων, με άγνωστα εν πολλοίς υλικά και μεθόδους, απίστευτης αποτελεσματικότητας, πράγμα που μας υποχρεώνει να αναγνωρίσουμε τους συγγραφείς της, ως τους αρχαιότερους ιδρυτές σχολής κατασκοπείας και πολέμου εν καιρώ ειρήνης!

Μάλιστα ο ταλαντούχος Ιωσήφ, πριν ακόμα αποκαλυφθεί στ’ αδέλφια του, μας δίνει μαθήματα πανουργίας, κάνοντας επίδειξη προφητικής παγίδευσης! Παίζοντας με την αγωνία των αδελφών του, έκρυψε το χρυσό προφητικό του κρασοπότηρο[4] στο σάκο τους και μετά τους κατηγόρησε για κλέφτες! Γεν.44.1-8. Πρόκειται κυριολεκτικά, όχι μόνο για την πρώτη γραπτή παραδοχή κατασκευασμένης προφητείας, αλλά και για την πρώτη περιγραφή κατασκευής ενοχοποιητικών στοιχείων! Με αφορμή την προσχηματική αυτή κατηγορία, κράτησε τον ομομήτριο αδελφό του Βενιαμίν στην Αίγυπτο, αφού πρώτα καυχήθηκε στ’ αδέλφια του λέγοντας: «δεν γνωρίζετε ότι εγώ είμαι αληθινός μάντης;» Γεν.44.15!

Ανακαλύψτε όσα κρύψατε... είναι η απλή και σίγουρη συνταγή του πετυχημένου προφήτη! Τα ίδια θα μπορούσε να πεί και να κάνει οποιοσδήποτε σπουδαστής αυτής της προφητικής σχολής! Με τον τρόπο αυτόν μπορούν να κατασκευαστούν κατηγορίες εναντίον οποιουδήποτε και με τον ίδιο τρόπο μπορείτε να συντηρήσει οποιοσδήποτε την φήμη του αλάνθαστου προφήτη! Ο ψευδο-μάντης Ιωσήφ, δεν είχε παρά να θυμηθεί το μέρος που... ο ίδιος είχε κρύψει το πολύτιμο προφητικό του κρασοπότηρο και να γίνει προφήτης! Δεν κάνουν άλλωστε τα ίδια μέχρι σήμερα οι ταχυδακτυλουργοί μάγοι; Δεν εξαφανίζουν και εμφανίζουν όσα οι ίδιοι προηγουμένως έχουν κρύψει;

Πριν αφήσουμε όμως τον καταπληκτικό συνωμότη Μαρδοχαίο, πρέπει να πούμε κάτι και για την συστηματική απόκρυψη της φυλετικής τους ταυτότητας. Αν και Ιουδαίος στο θρήσκευμα και την καταγωγή, το πρώτο συνθετικό του ονόματός του (Μαρδο(κ)χαίος) παραπέμπει στο όνομα του διασημότερου θεού της Βαβυλώνας Μαρδόκ[5]Μαρδούκ ή Μαρδούχ). Ο κεντρικός λοιπόν ήρωας του βιβλίου της Εσθήρ, είναι πράγματι (όπως και ο Δανιήλ) επί σκοπώ ένας... κρυπτο-Ιουδαίος, δηλαδή ένας κοινός κατάσκοπος!

Ίσως ακούγεται υπερβολικό, αλλά αποδεικνύεται πως για τους ήρωες της ιουδαιο-βιβλικής ιστορίας, αυτή η συμπεριφορά ήταν ο κανόνας! Οι "προφήτες", φαίνεται πως γνώριζαν πολύ καλά όχι μόνο το πώς, αλλά και το πού γεννιέται η ιστορία και έκαναν τα πάντα, για να βρεθούν μέσα στα κέντρα αποφάσεων, εξασφαλίζοντας τρόπους έλεγχου και επιρροής στις ιστορικές εξελίξεις!

Μέσα στα κέντρα αυτά των αποφάσεων, ασκούσαν αθέμιτη επιρροή, αποσπώντας προνόμια με σκευωρίες, κατασκευάζοντας ενοχοποιητικά στοιχεία, δημιουργώντας υποχείρια με ηδονές ή ηδονιστικές ουσίες[6] ή σκορπώντας πληγές που μόνο αυτοί μπορούν να γιατρέψουν! Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να αναλαμβάνουν εξουσίες προς όφελος του κρυφού ιερατείου που παρασκηνιακά τους κατηύθυνε.        

Σύμφωνα λοιπόν με ένα πιο προσγειωμένο σκεπτικό, ο Μαρδοχαίος δεν είναι κάποιος που τυχαία: «στα σκοτεινά κρυπτόμενος, περί της συνωμοσίας κατά του βασιλέως άκουσε», όπως μας λέει ο Σουΐδας, αλλά ένας εκπαιδευμένος ικανότατος κατάσκοπος, σε εντεταλμένη υπηρεσία. Με την δική του παρουσία στο βασιλικό περιβάλλον, και την Εσθήρ στην αγκαλιά του πανίσχυρου βασιλιά, το ιουδαϊκό ιερατικό "διευθυντήριο", είχε πρόσβαση στο ισχυρότερο κέντρο αποφάσεων της εποχής του!

 

Η συνέχεια στο άρθρο: Μαρδοχαίος, Ξέρξης, Εσθήρ και... Θερμοπύλες! http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2401-mardoxaios-kserksis-esthir-kai-thermopyles-tou-m-kalopoulou                 

 
 

Διαβάστε: Πως οι Εβραίοι της Βαβυλώνας (κατά την εκδοχή αυτή), ανάγκασαν τον Ξέρξη να εκστρατεύσει κατά της Ελλάδος

 http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/357-kserksis-esthir-kai-thermopules

Βιβλική Εσθήρ, το χρονικό ενός θεατρικού έρωτα. Του Μ. Καλόπουλου 1/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2399-vivliki-esthir-to-xroniko-enos-theatrikoy-erota-tou-m-kalopoulou

Βίβλος: ένα εγχειρίδιο πολέμου και κατασκοπείας. Του Μ. Καλόπουλου 2/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2400-vivlos-ena-egxeiridio-polemou-kai-kataskopeias-tou-m-kalopoulou

Μαρδοχαίος, Ξέρξης, Εσθήρ και... Θερμοπύλες! Του Μ. Καλόπουλου 3/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2401-mardoxaios-kserksis-esthir-kai-thermopyles-tou-m-kalopoulou

Περί "θεών", ονείρων και "θαυμάτων" Του Μ. Καλόπουλου 4/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2402-peri-theon-oneiron-kai-thavmaton-tou-m-kalopoulou

 
 

[1] από τον πρόλογο του βιβλίου της Εσθήρ «Αγια Γραφή» μετάφ. Β. Βέλλα (Β.Β).

[2] Βλέπε σημείωμα συγγραφέως στο τέλος του βιβλίου!

[3] Τουλάχιστον επτά "κεφάλαια" έχουν αφαιρεθεί από το αρχικό κείμενο του Δανιήλ.

1) Το όνειρο του Μαρδοχαίου, (11 εδάφια στην αρχή του βιβλίου).

2) Το διάταγμα κατά των Ιουδαίων (7 εδάφια μετά το 3.13).

3) Η προσευχή του Μαρδοχαίου, (9 εδάφια μετά το 4.17).

4) Η προσευχή της Εσθήρ, (24 εδάφια, στο τέλος του 4ου κεφαλαίου).

5) Η παρουσίαση της Εσθήρ στον βασιλιά (8 εδάφια μετά το 5.1).

6) Το διάταγμα υπέρ των Ιουδαίων, (21 εδάφια μετά το 8.12).

7) Η ερμηνεία του Ονείρου του Μαρδοχαίου (11 εδάφια μετά το 10.3 που ουσιαστικά είναι και το τέλος του βιβλίου). Σύνολο εδαφίων που αφαιρέθηκαν: 91.

[4] Ο Ιωσήφ στην Αίγυπτο, απερίφραστα ομολογεί ότι χρησιμοποιούσε το συγκεκριμένο αυτό κρασοπότηρο για την επαγγελματική του μαντεία: «είπε προς αυτούς (τους αδελφούς του) δεν είναι τούτο το ποτήριον, δια του οποίου αληθώς (ο Ιωσήφ) μαντεύει;» (Γεν.44.5).Ο αυλικός μάντης Ιωσήφ, είχε θέσει το μεθυστικό κρασί, στην υπηρεσία της μαντικής του τέχνης!

[5] Ο γιος του Θεού Εά, ο Μαρδούκ (ο αποκαλούμενος και Κύριος) είναι ο εξοχότερος θεός της Μεσοποτάμιας μυθολογίας και ο δημιουργός της κατοικίας των θεών της Βαβυλώνας. Βλ. Henrietta Mc Call Μύθοι της Μεσοποταμίας εκδ. Παπαδήμας. Εκπληκτική είναι η πληροφορία ότι: «Ο Εά ο πατέρας του Μαρδούκ, πρώτα έριχνε τους αντιπάλους του σε βαθύ ύπνο και μετά τους έσφαζε» Μύθοι Μεσοποταμίας σελ.64. Ο ιερέας που εμπνεύσθηκε τον συγκεκριμένο μύθο (και όχι ο ανύπαρκτος θεός του), γνώριζε ότι είναι προτιμότερο να υπνωτίσεις τον εχθρό σου... πριν τον σφάξεις!

[6] Ο Ιωσήφ μέσα στο παλάτι, μετέβαλε τον αφέντη του Πετεφρή και αρχιμάγειρα του Φαραώ σε υποχείριό του, ώστε αυτός: «δεν ήξερε εκ των υπαρχόντων αυτού ουδέν».Γεν.39.5-6.

 
 

 

 

Βιβλική Εσθήρ, το χρονικό ενός θεατρικού έρωτα. Του Μ. Καλόπουλου

Τα Σούσα είναι μια αρχαία πόλη, που ανασκάφθηκε μεταξύ των ετών 1850-1902, φέρνοντας στην επιφάνεια πολλά και σημαντικά ευρήματα. Μεταξύ των πολύτιμων αυτών ευρημάτων, ήταν και ο περίφημος Κώδικας του Χαμουραμπί,[1] ένας κατάλογος δηλαδή αρχαίων περσικών νόμων, που η σκανδαλώδης ομοιότητά τους, προς τους δήθεν θεόπνευστους, αλλά εξακριβωμένα μεταγενέστερους νόμους του Μωυσέως, πυροδότησε στις αρχές του 20 αιώνα, την μεγαλύτερη επίθεση τεκμηριωμένων αμφισβητήσεων[2] που υπέστη ποτέ η Βίβλος.

ΗΗΗΗ αρχαία αυτή ένδοξη πρωτεύουσα των Περσών, ήταν χτισμένη στην ανατολική πλευρά του ποταμού Τίγρη και πλάι στον σημαντικότερο παραπόταμό του, τον Κέχρα (Kehrah), με τα ξακουστά κατά την αρχαιό­τητα εύγευστα νερά. Την πόλη αυτή κατέλαβε το 331 π.Χ. ο Μέγας Αλέξανδρος, συντρίβοντας τους Πέρσες. Μετά δε την επιστροφή του απ’ την Ινδία, κατά το 324 π.Χ. τέλεσε εκεί, μεγαλοπρεπείς μαζικούς γάμους εις ένδειξη συμφιλίωσης και συγχώνευσης Ανατολής και Δύσης. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως και τα μεγαλοπρεπή ανάκτορα του Δαρείου, μέσα στα οποία έζησε και εφονεύθη και ο γιος του Ξέρξης Α΄. Στα ανάκτορα αυτά λοιπόν, διαδραματίζεται και η ιστορία που μας αφηγείται το βιβλίο της Εσθήρ.    

Κάποτε λοιπόν στα Σούσα, έξω από το παλάτι του βασιλέα Ασσουή­ρη, τριγυρνούσε ένας: «Ιουδαίος ονόματι Μαρδοχαίος, ένας από εκεί­νους τους αιχμαλώτους, που ο Ναβουχοδονόσορ (604-562 π.Χ.) ο βασι­λεύς, είχε φέρει[3] από την Ιερουσαλήμ στην Βαβυλώνα». Εσθ.2.5.

Ολοφάνερη επιδίωξή του, το πώς θα καταφέρει να τρυπώσει μέσα στις υπηρεσίες του παλατιού. Έτσι προσποιούμενος ότι «ησύχαζε» δίπλα από την πύλη των ανακτόρων, παριστάνοντας προφανώς τον επαίτη, άρχισε να παρακολουθεί δύο αυλικούς της φρουράς του βασιλιά, στην είσοδο των ανακτόρων: «και ησύχαζε ο Μαρδοχαίος (Μασ.: εκάθητο) εν τη βασιλική πύλη, πλησίον δύο ευνούχων του βασιλέως των φυλασσόντων την αυλή. Άκουσε δε τους λογισμούς αυτών και τις μέριμνες αυτών εξερεύνησε και έμαθε ότι ετοίμαζαν να βλάψουν τον βασιλέα». (Ο΄)Εσθ.1.1μ-1ν.

MARDOXAIOSΤα όσα κρυφακούγοντας ο Μαρδοχαίος "εξερεύνησε" και έμαθε, για την ζωή των θυμάτων του, ήταν αρκετά, σ’ αυτούς να φέρουν τον χαμό, και στον ίδιο την δόξα του σωτήρα.

Θα ήταν ασφαλώς λάθος να υποθέσουμε ότι ο ήρωάς μας, ήταν ένας οποιοσδήποτε συνηθισμένος Ιουδαίος, που τίποτε καλύτερο δεν είχε να κάνει, απ’ το να λαγοκοιμάται ολημερίς έξω από την βασιλική πύλη. Επρόκειτο προφανώς για έναν ικανότατο τυπικό βιβλικό ήρωα, δημιουργό δόλιων ευκαιριών, σε αποστολή διείσδυσης στο παλάτι του βασιλέως, που σκόπιμα έγινε σκιά των δύο θυμάτων του, ενεργώντας κατόπιν εντολής ή σχεδίου.

Τα όσα έμαθε λοιπόν «ησυχάζοντας» αθέατος πλάι τους, (στην πύλη ή αλλού) για την ζωή των δύο τυχαίων αυλικών ευνούχων,[4] ήταν αρκετά για να χρησιμοποιηθούν στην δημιουργία μιας θανάσιμης παγίδας εναντίον τους. Σύντομα ο Μαρδοχαίος, κατήγγειλε τους δύο αφε­λείς, ως επικίνδυνους συνωμότες και ύποπτους δολοφονικής απόπειρας κατά της ζωής του βασιλιά! Και φυσικά, σε ένα αυταρχικό, μοναρχικό περιβάλλον, όπου η ζωή του βασιλιά, είναι η μοναδική προστατευόμενη αξία, η παραμικρή καταγγελία κατά της ζωής του μονάρχη, αποτελούσε ταυτόχρονα και ικανότατη ένδειξη συνωμοσίας και οι δυστυχείς κατηγορούμενοι και μόνο για λόγους προληπτικής ασφάλειας, σπάνια διέφευγαν τον θάνατο. Βέβαια ακόμα και η δημιουργία ενοχοποιητικών στοιχείων, δεν θα ήταν πράγμα ακατόρθωτο, για κάποιον αποφασισμένο χρήστη του δόλου!

Οι έρευνες που ακολούθησαν, κατά πως υπαινίσσεται αόριστα η Βίβλος, (Ο΄Εσθ.1.1ξ), δικαίωσαν την καταγγελία του Μαρδοχαίου, αφού στην προσπάθειά του αυτή, δεν χρειαζόταν άλλα αποδεικτικά στοιχεία εκτός τον ικανό αριθμό ψευδομαρτύρων, που άνετα μπορούσαν να του προσφέρουν, εκείνοι που ήθελαν οπωσδήποτε να προωθήσουν τον Μαρδοχαίο μέσα στο παλάτι!

Μετά την καταγγελία αυτή, τα δύο θύματα, κρεμάστηκαν και ο καταδότης Μαρδοχαίος, ήρωας πιά, ανταμείφθηκε όπως ήταν φυσικό με μια θέση μέσα στα ανάκτορα. Ο μόνος που εξακολουθούσε να αμφιβάλει για την αλήθεια των καταγγελιών του, ήταν ένας υψηλόβαθμος αυλικός, ονόματι Αμάν, ο φερόμενος μάλιστα κατά μια εκδοχή και ως Μακεδόνας. (Ο΄Εσθ.8.12k // 8.12o. και 9.24).

Μέσα στο παλάτι πιά, η αναρρίχηση του Μαρδοχαίου σε μεγαλύτερα προνόμια ήταν θέμα χρόνου. Πράγματι η ευκαιρία για τον αυλικό πλέον Μαρδοχαίο, δεν άργησε να δημιουργηθεί. Η βασίλισσα Αστίν,[5] η ευνοούμενη "γυναίκα" του βασιλιά, βρέθηκε μπλεγμένη σ’ ένα θανάσιμο δίλημμα, που ολοφάνερα στήθηκε για να την φέρει σε δεινή θέση. «Στο τρίτο έτος της βασιλείας του... Όταν συμπληρώθηκαν οι μέρες του γάμου[6] (του;) έκανε ο βασιλιάς συμπόσιο έξι ολόκληρες ημέρες... την δε έβδομη ημέρα ο βασιλιάς ζαλισμένος απ’ το ποτό, διέταξε να φέρουν την βασίλισσα (Αστίν) με το διάδημά της και να επιδείξει στους άρχοντες το (σωματικό) της κάλλος». Εσθ.1.9-11.

Η πεντάμορφη όμως Αστίν, υπακούοντας στους νόμους της χώρας της, αρνήθηκε ως όφειλε, να επιδείξει χορεύοντας τα κάλλη της στον μεθυσμένο από το επταήμερο γλέντι βασιλιά και τους καλεσμένους του. «Η Αστίν (κείμ: Αστή) αρνήθηκε να υπακούσει επικαλούμενη τον περσικό νόμο, που απαγόρευε στις γυναίκες των Περσών να εμφανίζονται μπροστά σε ξένους». Ιώσηπος Ιουδ.Αρχ. 11.191.

Η ευνοούμενη βασιλική σύζυγος, ήρθε ξαφνικά αντιμέτωπη με ένα αναπάντεχο δίλημμα: να χορέψει επιδεικνύοντας τα κάλλη της, φορώντας μάλιστα το διάδημά της, όπως το ζητούσε ο μεθυσμένος σύζυγός της και να κατηγορηθεί ως άσεμνη βασίλισσα από τον ίδιο τον νόμο της χώρας της, ή να παρακούσει τον μεθυσμένο ήδη κύριο και βασιλιά της και να αντιμετωπίσει αργότερα την ενδεχόμενη οργή του;

Δεν θέλει βέβαια ρώτημα, ότι το ευφυές αυτό αναπόδραστο δίλημμα, ήταν προσεκτικά κατασκευασμένο από τους καιροσκόπους που επιθυμούσαν να βρεθεί η Αστίν σε βασιλική δυσμένεια. Η εικόνα της λικνιζόμενης βασίλισσας που επιδείκνυε τα κάλλη της (φορώντας διάδημα) μπροστά στους μεθυσμένους λάγνους καλεσμένους της, ήταν αρκετά εξευτελιστική και δεν θα μπορούσε να αποτελεί αυθόρμητη επιθυμία του ερωτευμένου με την Αστίν βασιλιά, αλλά ιδέα των διλημματοποιών, που έντεχνα οδήγησαν τον ζαλισμένο απ’ το ποτό βασιλιά, σ’ αυτήν την εξευτελιστική επιδειξιομανία.

Έτσι, τόσο η Αστίν, όσο και ο μεθυσμένος βασιλιάς, που νομίζει ότι όλα ξεκίνησαν από μια δική του επιθυμία, βρίσκονται γερά μπλεγμένοι στα νύχια των βασιλικών συμβούλων. Οποιαδήποτε κι αν ήταν η απόφαση της Αστίν, ο ζαλισμένος βασιλιάς, θα έβλεπε (καθ’ υπόδειξη) μόνο την κακή πλευρά του πράγματος! Έτσι η αγαπημένη Αστίν, ήταν εκ των προτέρων χαμένη!

Οι δολοπλόκοι "σύμβουλοι" του βασιλιά, κυριολεκτικά τερατολογώντας, επικαλέσθηκαν αμέσως, την υπέρτερη ακόμα και του νόμου βασιλική επιθυμία και κήρυξαν την Αστίν, ένοχη βαρύτατης ανυπακοής και το χειρότερο... κακό υπόδειγμα, για τις γυναίκες ολόκληρης της αυτοκρατορίας! Όχι απλά ένοχη ανυπακοής στον βασιλιά, αλλά ένοχη υποκίνησης σε ανυπακοή... όλων των γυναικών της αυτοκρατορίας! Για να "σωθούν" λοιπόν όλοι οι άνδρες του Βασιλείου του, από το απειλητικό κύμα ανυπακοής των γυναικών, έπρεπε ο βασιλιάς να τιμωρήσει την Αστίν παραδειγματικά!

Κάποτε όμως, ο παγιδευμένος βασιλιάς, συνήλθε απ’ το μεθύσι του και: «διακείμενος προς αυτήν ερωτικώς, μη θέλων την διάζευξιν, λυπούμενος και εμποδιζόμενος από του νόμου. Φίλοι συμβούλεψαν τον βασιλιά, τον έρωτα αυτής της γυναίκος να σβήσει, με τον έρωτα μιας άλλης, που στα πέρατα της αυτοκρατορίας θα αναζητούσαν». Ιώσηπος Ιουδ.Αρχ.11.195-197. Έτσι, ξεκίνησε σε ολόκληρη την αυτοκρατορία, η αναζήτηση νέων κοριτσιών, που θα διεκδικούσαν την κενή θέση της πρώην βασιλικής συντρόφου.[7]

Και ενώ η αναζήτηση θεωρητικά θα έφτανε στα πέρατα της αχανούς αυτοκρατορίας... περιέργως, η διάδοχος της Αστίν, περίμενε ήδη, κυριολεκτικά έξω απ’ την πόρτα του παλατιού! Ο αυλικός πλέον Μαρδοχαίος, που υποτίθεται πως καμμία ανάμειξη δεν είχε στον συνωμοτικό εξοβελισμό της νόμιμης "βασίλισσας" Αστίν, ήταν ήδη πανέτοιμος, αφού "προετοίμαζε" ήδη πυρετωδώς την προστατευόμενη "ανεψιά"[8] του Εσθήρ: «ορφανή[9] και απ’ τους δύο γονείς», Εσθ.2.7, για να διεκδικήσει τον ζηλευτό τίτλο της ευνοούμενης βασιλικής συντρόφου!

 

ESTHIR EROTIKHΗ Βίβλος με πλάγιο τρόπο, σημειώνει κάτι εντελώς σχετικό γι’ αυτήν την ερωτική εκπαίδευση[10] της Εσθήρ, από τον Μαρδοχαίο: «και το όνομα αυτής Εσθήρ,[11] και (ο Μαρδοχαίος) επαίδευσεν αυτήν εαυτώ εις γυναίκα (;!) και ήτο η κόρη καλή στην όψη». (Ο΄)Εσθ.2.7.

Ο Ι. Κολιτσάρας στην εγκεκριμένη από την ιερά σύνοδο πεντάτομη μετάφραση της Π. Διαθήκης, μεταφράζει το παραπάνω εδάφιο ως εξής: «ο Μαρδοχαίος ανέλαβε την (ορφανή) Εσθήρ υπό την προστασία του και την φρόντιζε (το κείμενο λέει ε(κ)παίδευε), με σκοπό να την λάβει αργότερα ως σύζυγόν του»! Αλήθεια, πώς "εκπαιδεύεις" μια πολύ όμορφη νεαρή κοπέλα, για να γίνει γυναίκα σου; Φαίνεται πως την μακρινή εκείνη εποχή, οι ερωτοτροπίες ελέγοντο προγαμιαία εκπαίδευση.

Την αξία μιας εκπαιδευμένης στον έρωτα ηρωίδας, περιγράψαμε διεξοδικά σε προηγούμενη μελέτη μας.[12] Το εδάφιο αυτό λοιπόν, ακόμα και σ’ αυτούς που έχουν κάθε λόγο να παραβλέψουν την περίεργη σχέση Εσθήρ-Μαρδοχαίου, δεν αφήνει πολλά περιθώρια συγκάλυψης! Η διατύπωση είναι τέτοια, που εύκολα οδηγεί στην σκέψη, ότι ο Μαρδοχαίος με την νεαρή Εσθήρ, είχε μια εντελώς ιδιόρρυθμη και περίπλοκη σχέση, χαλδαιικής θα λέγαμε ηθικής, "θείου", αρραβωνιαστικού, σεξουαλικού εκπαιδευτή και προξενητή ταυτόχρονα!

Τα βιβλικά κείμενα δεν μας άφησαν επ’ αυτού καμμία αμφιβολία. Απ’ την εποχή των πρωτο-πατριαρχικών επινοήσεων, τα γυναικεία θέλγητρα επιστρατευμένων γυναικών, εξυπηρετούσαν άριστα τις ανάγκες διείσδυσης των προφητών στα σημαντικότερα κέντρα πλουτισμού και α­ποφάσεων. Την επιμελημένη σεξουαλική εκπαίδευση αυτών των γυναικών, μόνο να την υποθέσουμε μπορούσαμε. Όμως εδώ στο βιβλίο της Εσθήρ, η εκπαίδευση αυτή "ομολογείται" σαφέστερα από οπουδήποτε αλλού στην Βίβλο!

Για τις ανάγκες της διείσδυσης και αναρρίχησης στην εξουσία, οι εκπαιδευμένες αυτές γυναίκες, παραμέριζαν όπως θα δούμε τα προσω­πικά τους αισθήματα, που δεν φαίνεται να αποτελούσαν σημαντικό εμπόδιο στις προσπάθειες των θεατρικών ερωτικών τους προσποι­ήσεων! Η επαναλαμβανόμενη μάλιστα καταγεγραμμένη απόλυτη επιτυχία τους, στη διεκπεραίωση τέτοιων σεξουαλικών αποστολών, δείχνει ότι οι γυναίκες αυτές, γνώριζαν την μυστική χρήση ηδονιστικών ουσιών[13] που έκαναν την συνεύρεση μαζί τους εκστασιακή και ασυναγώνιστη!

Οι εκπαιδευμένες αυτές στον έρωτα ηρωίδες, αντικαθιστούσαν τα όποια προσωπικά τους αισθήματα με μια πλούσια θεατρική γοητεία, που δεν επέτρεπε να φανεί τίποτε, από την ενδεχόμενη απέχθειά τους, προς τα σημαντικά πρόσωπα με τα οποία προσποιητά ερωτοτροπούσαν! Βέβαια, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει και το ενδεχόμενο κρυφής, διπλής ερωτικής ζωής των συγκεκριμένων ηρωίδων!

Ανάλογες λοιπόν, βιβλικές σχέσεις "αδελφής" (εδώ ανεψιάς) και μέλλοντος συζύγου, φαίνεται πως είχαν και η Εσθήρ με τον Μαρδοχαίο. Έτσι δεν χωράει πια καμμία αμφιβολία, ότι ο Μαρδοχαίος ήταν ένας ακόμα μεθοδικός βιβλικός προαγωγός,[14] που προσφέρει στον βασιλιά την εκπαιδευμένη σεξουαλικά νεαρή γυναίκα, που προόριζε (ή είχε ήδη) για δική του, για να πετύχει την κατάληψη μιας προωθημένης θέσης, μέσα στο κέντρο πλουτισμού και αποφάσεων του βαβυλωνιακού βασιλικού περιβάλλοντος!

Στο βιβλικό κείμενο, βλέπουμε λοιπόν τον Μαρδοχαίο, χωρίς κανένα φανερό ίχνος θλίψης ή ενόχλησης, να μετατρέπεται από υποψήφιος σύζυγος, (δηλαδή ερωτευμένος αρραβωνιαστικός) της όμορφης Εσθήρ, σε ψυχρό συνωμότη προαγωγό, που εξακολουθεί να την εκπαιδεύει και να την καθοδηγεί προσεκτικά, όχι πια για να γίνει γυναίκα του, αλλά για να κερδίσει στην δύσκολη αυτή ερωτική αναμέτρησή της, την πρώτη θέση, στην αγκαλιά του βασιλιά!  

 

ESTHIR BASILIASΜετά από τον σχετικό χρόνο της προετοιμασίας, οι υποψήφιες κοπέλες για τον τίτλο της ερωτικότερης γυναίκας, πέρασαν ένα ολόκληρο βράδυ, πρακτικής δοκιμασίας των προσόντων και των ικανοτήτων τους, στην βασιλική αγκαλιά! Η Βίβλος, διευκρινίζει προσεκτικά την καθαρά σεξουαλική υπεροχή της Εσθήρ: «κάθε κορίτσι πήγαινε στον βασιλιά το βράδυ και το πρωί επέστρεφε στον γυναικωνίτη». Εσθ.2.14.

Όταν ήρθε η σειρά της Εσθήρ ηρωίδας μας, αυτή ήταν ασυναγώνιστη: «ηράσθη ο βασιλεύς την Εσθήρ και εύρεν χάριν παρά πάσας τας παρθένους[15] και επέθηκεν αυτή (έβαλεστο κεφάλι της) το (βασιλικό) διάδημα». Ο΄Εσθ.2.17.

Είναι προφανές, ότι η Εσθήρ δεν σαγήνευσε τον βασιλιά με τις πνευματικές της χάρες, αλλά κυρίως με τις προωθημένες και ασυνήθιστες ερωτικές της επιδόσεις και την χαριτωμένη ερωτική της ελευθερία, άγνωστη εντελώς στις περισσότερες ανεκπαίδευτες στον έρωτα και συνεσταλμένες σεξουαλικά κοπέλες της εποχής της!

Η σαφέστατη ερωτική εικόνα από το «Άσμα ασμάτων» μας δίνει μια αίσθηση της προωθημένης για την εποχή εκείνη σεξουαλικής ελευθερίας των εκπαιδευμένων στον έρωτα γυναικών: «επεθύμησα την σκιά αυτού (του αγαπημένου μου) και κάθισα υπ’ αυτήν και ο καρπός αυτού γλυκύς εις τον ουρανίσκο μου» Μασ. Άσμα ασμάτων 2.3. Αν σ’ όλα αυτά προστεθεί και η πιθανότητα κρυφής χρήσης ελαφρών εκστασιογόνων... καταλαβαίνετε ότι ο βασιλιάς μας πέρασε μια ανεπανάληπτη σεξουαλική νύχτα!

«Η δε Εσθήρ, σύμφωνα με τις εντολές του Μαρδοχαίου, (όλο αυτό το διάστημα) δεν απεκάλυψε σε κανένα το γένος (την Ιουδαϊκή καταγωγή) και την πατρίδα της». Εσθ.2.10

Συνέβη όμως, όλα αυτά να ενοχλήσουν όπως είπαμε τον αξιωματού­χο (πρωθυπουργό;) της αυλής Αμάν, ο οποίος, κατά την βιβλική αφήγηση, ενοχλήθηκε που ο Μαρδοχαίος δεν απέδιδε στο πρόσωπό του, τις οφειλόμενες τιμές. Αν όμως υπήρχε οποιοδήποτε τέτοιο υποχρεωτικό καθεστώς προσκυνηματικών τιμών προς τον πρωθυπουργό, ο νεοεισαχθείς ασήμαντος αρχικά αυλικός Μαρδοχαίος, δεν θα μπορούσε να τις παραλείψει και να παραμένει στο παλάτι αυτό έστω για μια μέρα!

Μόνο για τον λόγο αυτόν, λέει φανερά υπερβάλλοντας η Βίβλος, (Εσθ.3.5-6) ο Αμάν μίσησε θανάσιμα όχι μόνο τον Μαρδοχαίο, αλλά ολόκληρο το γένος των Ιουδαίων, ώστε τελικά επιδίωξε και κατάφερε να αποσπάσει από τον βασιλιά διαταγή θανάτωσης, σε μια μοναδική μέρα, όλων ταυτόχρονα των Ιουδαίων, σε όλες τις επαρχίες και χώρες του Βασιλείου!

Όμως, η βασιλική διαταγή που φέρεται ότι απέσπασε ο Αμάν από τον βασιλιά, αναφέρει εκτεταμένη απείθεια των Ιουδαίων στους νόμους του Βασιλείου: «Είμαι άρχοντας πολλών εθνών και πάντοτε θέλησα να διοικήσω χωρίς αλαζονεία και κατάχρηση εξουσίας, αλλά με επιείκεια. Ο άνθρωπος όμως που κατέχει την δεύτερη θέση από μένα (πρωθυπουργός) στο βασίλειό μου, ο Αμάν, μου φανέρωσε ότι ανάμεσα στα έθνη της γης, έχει διασπαρεί ένας ύπουλος λαός. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν δικούς τους νόμους και γι’ αυτό είναι αντίθετοι προς κάθε άλλο έθνος (Ο΄: οι νόμοι αυτών έξαλλοι παρά πάντων των εθνών, των δε νόμων του βασιλέως παρακούουσιν)...

Πληροφορήθηκα λοιπόν πως ο λαός αυτός μόνος του βρίσκεται σε αντίθεση προς όλο το ανθρώπινο γένος. Έχουν περίεργο τρόπο ζωής εξαιτίας των νόμων τους και διάκεινται εχθρικά προς τα συμφέροντά μας. Διαπράττουν δε τα χειρότερα κακά, με σκοπό την υπονόμευση και την αποσταθεροποίηση του βασιλείου. Γι’ αυτό, διέταξα όλοι αυτοί, άνδρες γυναίκες και παιδιά, να εξοντωθούν ολοκληρωτικά (να γενοκτονηθούν!) χωρίς οίκτο... έτσι αυτοί οι αιώνιοι εχθροί μας, θα θανατωθούν βίαια μέσα σε μια μέρα και δεν θα κλονίζουν πια στο μέλλον τη σταθερότητα και την ειρήνη του κράτους μου». Ο΄(Β.Β.) Εσθ.3.13a-13g.

Φυσιολογικότερη αφορμή, για μια τέτοια διαταγή συνολικής υλικής υποβάθμισης και όχι αφανισμού των Ιουδαίων, πρέπει να θεωρήσουμε ότι προήλθε απ’ την μαζική επικράτηση των Ιουδαίων στην οικονομική και εξουσιαστική ζωή της εκτεταμένης αυτοκρατορίας.[16] Παρά τα ενοχοποιητικά στοιχεία της περιγραφής, κανένας βασιλιάς ποτέ, δεν θα διέταζε γενοκτονία, μόνο επειδή πληροφορήθηκε την διαφορετικότητα ενός λαού που εξουσιάζει! Όπως και να είχε όμως το πράγμα, ολόκληρη η παροικία των Ιουδαίων ήταν σε κίνδυνο αφανισμού και ήταν καιρός για την Εσθήρ να αναλάβει δράση! Η Βίβλος ομολογεί γι’ αυτήν, ότι παρά το αξίωμα της "βασίλισσας": «υπάκουε ακόμα στον Μαρδοχαίο, όπως έκανε τον καιρό που ήταν υπό την κηδεμονία του και δεν είχε ακόμα φανερώσει την καταγωγή της στον βασιλιά. (Εσθ.2.20) Έλαβε δε εντολή (απ' τον Μαρδοχαίο) να παρουσιαστεί στον βασιλιά και να ικετέψει την σωτηρία υπέρ του λαού της». Εσθ.4.8.

Η Εσθήρ όμως, αν και επίσημη πλέον "σύζυγος" του βασιλιά, εν τού­τοις δεν μπορούσε να παρουσιαστεί μπροστά του, χωρίς την ιδιαίτερη πρόσκληση του ιδίου. Η αφήγησή μας βεβαιώνει, ότι είχε ήδη τριάντα ολόκληρες μέρες να τον δει, (Εσθ.4.11) πράγμα που σαφώς σημαίνει, ότι ολόκληρο τον τελευταίο μήνα, ο βασιλιάς είχε κι άλλες τέτοιες "συζύ­γους"[17] για να περνά τα βράδια του ευχάριστα. Το πιθανότερο λοιπόν ήταν, πως η αυθαίρετη παρουσία της μπροστά του, σύμφωνα με τον συγκεκριμένο βασιλικό νόμο, θα εσήμαινε τον θάνατό της!

Κι εδώ έχουμε μια αναπάντεχη μικροψυχία της Εσθήρ! Η ορφανή αυτή κοπελίτσα, αν και εκπαιδευμένη για να αντέχει σε δύσκολες καταστάσεις, τώρα αντιμέτωπη με τον ίδιο τον ενδεχόμενο θάνατό της φοβήθηκε! Η Εσθήρ βρέθηκε ξαφνικά, να κουβαλάει στους μικρούς της ώμους, την τύχη του λαού της! Παρ’ όλα αυτά, δύο φορές αρνήθηκε να εκτελέσει την εντολή του Μαρδοχαίου. Ο "προστάτης" Μαρδοχαίος, όμως, ξαφνικά έγινε σαφέστερος: «Μη νομίζεις πως η ζωή σου είναι ασφαλέστερη από των άλλων Ιουδαίων, επειδή ζεις μέσα στο παλάτι. Αν δεν μιλήσεις τώρα, η βοήθεια για μας θα έρθει απ’ αλλού, εσύ όμως και (όλοι) οι συγγενείς σου θα εξαφανισθείτε. Κείμ: «σε δε και ο οίκος του πατρός σου θέλετε απολεσθεί». Εσθ.4.13-14.

Ο "προστάτης" Μαρδοχαίος, ξαφνικά έγινε... προστακτικός μέχρι θανάτου! Στην Εσθήρ έγινε απολύτως ξεκάθαρο, στην περίπτωση που δεν αναλάμβανε το εθνοσωτήριο ρόλο της, ο θάνατός της ήταν απολύτως προαποφασισμένος! Η Εσθήρ, ένιωσε το δίλημμα: ηρωίδα ή νεκρή! Μάλιστα η προειδοποίηση για οποιαδήποτε ολιγωρία της, απειλούσε με θάνατο όχι μόνο αυτήν, αλλά και οποιοσδήποτε άλλο αγαπημένο μέλος του ευρύτερου συγγενικού της περιβάλλοντος!

Ο ρόλος του ήρωα δεν ήταν πάντα εύκολος!

Σημειώνουμε λοιπόν προσεκτικά και σχολαστικά, ότι η πιθανότητα του θανάτου, καραδοκούσε την Εσθήρ κι απ’ τις δύο πλευρές των αποφάσεών της! Οι σοβαρές αυτές απειλές θανάτου, κατά της ζωής της και των συγγενών της, απ’ τους δικούς της ανθρώπους, έσπρωξαν την Εσθήρ στην ηρωική εκείνη απόφαση, που είχε τις περισσότερες πιθανότητες διαφυγής από τον θάνατό της! Απ’ την πλευρά των "ημετέρων", ο Μαρδοχαίος της είχε ξεκαθαρίσει απολύτως... αν δεν αναλάμβανε δράση, ο θάνατος της, ήταν προαποφασισμένος και απόλυτα βέβαιος!

Μετά απ’ τις "θεόσταλτες" αυτές απειλές, η μικρούλα "ενισχύθηκε" και απόφασή της ήταν η αναμενόμενη. Κατάλαβε πως η μοναδική περίπτωση επιβίωσής της, ήταν να φανεί ηρωίδα. Έτσι μετά την αναγκαία αυτή "ενίσχυση" (ξεκάθαρες απειλές κατά της ζωής της) η Εσθήρ αποφάσισε το σωστό: «θα παρουσιαστώ στον βασιλιά κι αν είναι να πεθάνω ας πεθάνω». Εσθ.4.16.

Η αποκαλυπτική προσευχή της Εσθήρ, καταγράφει εντελώς τα ιδιαίτερα προσωπικά της αισθήματα, τόσο για τον βασιλιά όσο και για τις βασιλικές τιμές, τις οποίες αγωνίστηκε να κερδίσει: «Κύριε, γνωρίζεις πολύ καλά ότι απεχθάνομαι τις δόξες ανάμεσα σ' αυτούς που δεν τηρούν τις εντολές σου και (Ο΄: βδελίτομαι = σιχαίνομαι) να κοιμάμαι με άνδρα απερίτμητο (εννοεί τον βασιλιά!) από ξένο έθνος. Απεχθάνομαι (ακόμα και) το σύμβολο της δόξας μου. Αυτό το βασιλικό διάδημα που φορώ στο κεφάλι μου, το φοράω μόνο στις δημόσιες εμφανίσεις μου και όχι όταν είμαι μόνη. Το σιχαίνομαι όπως το πανί των γυναικείων καταμηνίων[18] (εξισώνει το βασιλικό διάδημα με το πανί της γυναικείας περιόδου!!!). Θεέ του Αβραάμ, που πάντα υπερισχύεις, ποτέ δεν ένοιωσα καμμιά χαρά που έγινα βασίλισσα». Ο΄(Β.Β) Εσθ.4.17υ-17ω.

Μετά από τέτοια ομολογία, καταλαβαίνουμε ότι δεν υπήρξε άλλη δύναμη εκτός απ’ την σκοπιμότητα, που απ’ την αρχή υποχρέωσε την όμορφη (ίσως και ερωτευμένη με τον Μαρδοχαίο) Εσθήρ, να γίνει ποθητή στα μάτια του βασιλιά. Απλά ο Μαρδοχαίος, και πίσω απ’ αυτόν το κρυφό εποπτικό ιερατείο, υποχρέωσε την μικρούλα Εσθήρ, να γοητεύσει κάποιον που σιχαινόταν βαθύτατα.

 

Όμως, το θέατρο της ερωτευμένης γυναίκας, έπρεπε να συνεχιστεί και παρά την βαθιά αποστροφή της προς τον απερίτμητο και αλλοεθνή σύζυγο και βασιλιά της και την πραγματικά σε απίστευτο βαθμό απέχθειά της προς το βασιλικό της διάδημα, η Εσθήρ στάθηκε με άψογη υποκριτική τεχνική, στο ύψος των περιστάσεων.

Το θηλυκό της μυαλό, μηχανεύθηκε έναν θεατρικότατο τρόπο, για να εμφανισθεί απρόσκλητη στον βασιλιά, διακινδυνεύοντας όσο γίνεται λιγότερο. Ντύθηκε με την πιο λαμπρή ενδυμασία της και προσποιούμενη την ασθενούσα, εμφανίσθηκε υποβασταζόμενη από τις δούλες της, στην αίθουσα του θρόνου. Ο βασιλιάς ξαφνιασμένος από την ανήκουστη παράβαση των κανονισμών, σήκωσε το πρόσωπο του και την κοίταξε με «πύρινο θυμό». Η αντίδραση της Εσθήρ όμως ήταν καλοσχεδιασμένη: «έχασε δε η Εσθήρ το χρώμα της και έπεσε στα χέρια της υπηρέτριάς της. ΚESTHIR THEATROαι αναπήδησε ο βασιλιάς με αγωνία από τον θρόνο και την αγκάλιασε και με λόγια παρακλητικά της είπε. Εσθήρ, τι σου συμβαίνει, μη μου πεθάνεις... και την φίλησε λέγοντας μίλησε μου, τι σου συμβαίνει». (Ο΄)Εσθ.5.1δ.

Με την θεατρική της λιποθυμία, η Εσθήρ είχε ξεπεράσει τον κίνδυνο της άμεσης καταδίκης απ’ την παραβίαση των κανονισμών, λόγω της απρόσκλητης εμφάνισής της μπροστά στον βασιλιά! Με την εικονική της πτώση, μετέθεσε τις εξελίξεις σε συναισθηματική βάση. Στην συνέχεια αν και «βδελύσσεται αφόρητα» τον βασιλιά, όπως απερίφραστα ομολόγησε στην προσευχή της, ξεχειλίζει από προσποιητή αβρότητα και τον γεμίζει σκόπιμες κολακείες: «τότε εκείνη του απάντησε. Κύριέ μου, σε είδα σαν άγγελο θεού και ταράχθηκε η καρδιά μου από το μεγαλείο σου, (το θεατρικό ψέμα σε όλο του το μεγαλείο!) διότι θαυμαστός είσαι κύριέ μου και το πρόσωπό σου γεμάτο από χάρες. Και ενώ του μιλούσε κατέρρευσε και πάλι (προσποιητά) λιπόθυμη. Ο βασιλιάς ταράχθηκε και μαζί με τους υπηρέτες του βάλθηκαν να την συνεφέρουν. Ο βασιλιάς (τελικά) την ρώτησε, Εσθήρ, τι σου συμβαίνει; Μέχρι και το μισό βασίλειό μου είμαι έτοιμος να σου δώσω αρκεί να μου πεις τι θέλεις». (Ο΄) Εσθ.5.1ε-3.

Η Εσθήρ, με θεατρικότητα που θα ζήλευαν χίλιοι επαγγελματίες θεατρίνοι, απέσπασε όχι μόνο το δικαίωμα να επισκεφθεί ατιμωρητί απρόσκλητη τον βασιλιά, αλλά με την άψογη παράσταση ψευτο-πάθησης (ψευδοπάθειας), ξεσήκωσε την ανδρική ευαισθησία και απέσπασε το μέγιστο της συμπόνιας του ερωτικού της συντρόφου.

Κανένα ιδιαίτερο σχόλιο δεν είναι αναγκαίο, για να φανεί στις πραγματικά εκπληκτικές του διαστάσεις, το υποκριτικό ταλέντο της Εσθήρ, αφού ανάμεσα στις απίστευτες εκφράσεις βαρύτατης απέχθειας προς τον απερίτμητο και αλλόφυλο ερωτικό της σύντροφο και τις εκφράσεις απέραντης κολακείας στο πρόσωπό του, μεσολαβούν μόνο δέκα εδάφια.[19]

  

ESTHIR AMANΤο τέλος αυτής της ιστορίας, είναι λίγο πολύ το αναμενόμενο. Η Εσθήρ καταγγέλλει τον Αμάν, ως αναίτιο και θανάσιμο εχθρό (του βασιλικού σωτήρα) Μαρδοχαίου και ολόκληρου του γένους της. Μάλιστα κάποια στιγμή, ο βασιλιάς, με την καλή σκηνοθεσία του πράγματος, πείθεται ότι ο Αμάν, όχι μόνο έχει δολοφονικές προθέσεις εναντίον του, αλλά και ερωτικές διαθέσεις προς την αγαπημένη του Εσθήρ.

Έτσι, όχι μόνο διατάζει την εκτέλεσή του, αλλά αντιστρέφει εντελώς το αρχικό του διάταγμα, γράφοντας μεταξύ άλλων ότι: «ο Αμάν ο Μακεδόνας, ξένος προς την φυλή των Περσών, προσπάθησε να μου πάρει την βασιλεία και την ζωή. Με περίπλοκες μεθόδους θέλησε να καταστρέψει τον σωτήρα και ευεργέτη μου Μαρδοχαίο, και να βλάψει τη άμεμπτη Εσθήρ και τον λαό της. Προσπάθησε έτσι να ερημώσει το Βασίλειο των Περσών και να το παραδώσει στους Μακεδόνες[20] καλά θα κάνετε λοιπόν, να μην λάβετε υπόψη σας την προηγούμενη διαταγή αφανισμού των Ιουδαίων... Κάθε πόλη ανεξαιρέτως ή χώρα, που δεν θα συμμορφωθεί μ' αυτό το (νέο) διάταγμα θα καταστραφεί δια πυρός και σιδήρου... Μετά την νέα αυτή διαταγή χαρά επικράτησε ανάμεσα σε όλους του Ιουδαίους της αυτοκρατορίας, μάλιστα πολλοί από τους εθνικούς, για τον φόβο των Ιουδαίων[21] έκαναν (εσπευσμένα) περιτομή (!!!) για να γίνουν (να δηλώσουν προσήλυτοι) Ιουδαίοι, γιατί τώρα πιά, όλοι φοβόταν τους Ιουδαίους». (Ο΄) Εσθ.8.12k-17.

Την ημέρα λοιπόν που επρόκειτο να σφαγούν οι Ιουδαίοι, τα πράγματα αντεστράφησαν και ακολούθησαν εκτεταμένες σφαγές από τους Ιουδαίους, υπό την αρωγή μάλιστα και την προστασία των τοπικών αρχών: «την ημέρα εκείνη εξολοθρεύτηκαν οι εχθροί των Ιουδαίων. Κανείς δεν τους αντιστάθηκε γιατί όλοι είχαν φοβηθεί. Μάλιστα όλοι οι ανώτεροι αξιωματικοί των επαρχιών και οι διοικητές, βοηθούσαν τους Ιουδαίους, γιατί όλους τους είχε καταλάβει ο φόβος. Μόνο στα Σούσα οι Ιουδαίοι σκότωσαν πεντακόσιους και λεηλάτησαν τις περιουσίες τους. Τι άλλο επιθυμείς ρώτησε ο βασιλιάς την Εσθήρ και αυτή απάντησε, ας επιτραπεί και αύριο στους Ιουδαίους να επαναλάβουν το ίδιο και ας κρεμάσουν και τα παιδιά του Αμάν. Ο βασιλιάς συμφώνησε... Τελικά (σε τρεις μέρες σφαγών) εφονεύθησαν εβδομήντα πέντε χιλιάδες»! (Ο΄) Εσθ.9.2-16. Πολλοί εξ αυτών πρέπει να ήταν ομοεθνείς του Αμάν, δηλαδή Μακεδόνες, τουτέστιν Έλληνες!

Φυσικά, εύκολα μπορούμε να υποθέσουμε, ότι πίσω απ’ την δριμύτατη αυτή φονική διάθεση, δεν κρύβεται μόνη της η παιδούλα Εσθήρ, αλλά ο γυμνασμένος στις συνωμοτικές τέχνες Μαρδοχαίος, που συνολικά διέβαλε και κατέστρεψε τρεις αυλικούς και σκότωσε εβδομήντα πέντε χιλιάδες "αθώους" με πετυχημένους δόλους και ψέματα!

Η τρισχαριτωμένη μικρούλα Εσθήρ, δεν ήταν ποτέ τίποτε περισσότερο, από ένα απλό χειραγωγούμενο ορφανό παιδί, που έγινε ένα εκπαιδευμένο ερωτικό υποχείριο, των πολιτικών επιδιώξεων του σκληρού δολοπλόκου Μαρδοχαίου.

Η ποθητή Εσθήρ, που μόνο τις χαρές του έρωτα ήξερε να δίνει, μάλιστα αγνοώντας εντελώς τα προσωπικά της αισθήματα, παρέμενε στην κορυφαία αυτή αυλική θέση, το απόλυτο υποχείριο του Μαρδοχαίου, που με την γλυκιά γυναικεία φωνή της, θα ψιθύριζε αυτολεξεί, την δική του θέληση, στα αυτιά και την ψυχή του βασιλιά της Περσίας.

Δεν ήταν λοιπόν κατ’ ανάγκην η δική της παιδική ψυχή, γεμάτη από την φονική δίψα που της αποδίδεται, αλλά του ψυχρού συνωμότη και πανούργου πατριού και εραστή της Μαρδοχαίου, που ήθελε και κατάφερε να δει κρεμασμένα όλα τα παιδιά του Μακεδόνα εχθρού του, για να ξεκαθαρίσει μια για πάντα το πολιτικό του μέλλον και να επιβάλλει απρόσκοπτα στις ιστορικές εξελίξεις την σφραγίδα του δικού του "θεού"!

«Και δώρισε εκείνη την ημέρα ο βασιλιάς στην Εσθήρ, όσα ο (Ο΄ διάβολος) Αμάν κατείχε. Από τότε επετράπη στον Μαρδοχαίο να παρουσιάζεται ενώποιον του βασιλέως, γιατί η Εσθήρ φανέρωσε (πια) την συγγένειά τους. Ο βασιλιάς έδωσε τότε το βασιλικό δακτυλίδι (την εξουσία) του Αμάν στον Μαρδοχαίο». (Ο΄) Εσθ.8.1-2.

Ο Μαρδοχαίος, ο άνθρωπος που αποκαλούσε τους εχθρούς του «μη όντας», (ανύπαρκτους!) προφανώς λόγω της ευκολίας με την οποία τους κατέβαλε με τους δόλους του, έγινε μέγας αυλικός, μετά την εξόντωση του Μακεδόνα Αμάν. Η μέρα της εξόντωσης του Αμάν γιορτάζεται ως η ημέρα του Μαρδοχαίου (ή πουρείμ[22] ) ακόμα από τους Ιουδαίους όλου του κόσμου!

Το βιβλίο της Εσθήρ, ουσιαστικά δεν είναι παρά ένα εξαίρετο, μοντέλο εναλλακτικού πολέμου, που δείχνει πως επιστρατεύοντας την σεξουαλική σαγήνη, διεισδύεις ευκολότερα στο στρατόπεδο των αντιπάλων, θα έπρεπε να διδάσκεται στις ανώτατες σχολές πολέμου!

Η συνέχεια στο άρθρο: «Βίβλος: ένα εγχειρίδιο πολέμου και κατασκοπείας»    

 

Διαβάστε: Πως οι Εβραίοι της Βαβυλώνας (κατά την εκδοχή αυτή), ανάγκασαν τον Ξέρξη να εκστρατεύσει κατά της Ελλάδος

 

Βιβλική Εσθήρ, το χρονικό ενός θεατρικού έρωτα. Του Μ. Καλόπουλου 1/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2399-vivliki-esthir-to-xroniko-enos-theatrikoy-erota-tou-m-kalopoulou

Βίβλος: ένα εγχειρίδιο πολέμου και κατασκοπείας. Του Μ. Καλόπουλου 2/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2400-vivlos-ena-egxeiridio-polemou-kai-kataskopeias-tou-m-kalopoulou

Μαρδοχαίος, Ξέρξης, Εσθήρ και... Θερμοπύλες! Του Μ. Καλόπουλου 3/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2401-mardoxaios-kserksis-esthir-kai-thermopyles-tou-m-kalopoulou

Περί "θεών", ονείρων και "θαυμάτων" Του Μ. Καλόπουλου 4/4

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/2402-peri-theon-oneiron-kai-thavmaton-tou-m-kalopoulou

 
 

 


[1] Κατά τον αιγυπτιολόγο Γ. Αρβανιτάκη, (τέως διευθυντή της βιβλιοθήκης του ελληνικού υπου­ργείου εξωτερικών), ο Χαμουραμπί βασίλεψε στην Βαβυλώνα από το 2123-2081 π.Χ. Πραγματο­ποίησε θρησκευτικές μεταρρυθμίσεις, ελάττωσε το πλήθος των θεών της Βαβυλώνας και ανέδειξε τον Μαρδούκ, γιο του θεού Εά, σε κυρίαρχη θεότητα.

[2] Λεπτομέρειες βλέπε στον Ένοπλο δόλο και στον υπότιτλο: «Ασσυριολογία, μια επανάσταση που ξεχάσθηκε». Καθώς και: Χαμουραμπί: "Μωυσής" προ του Μωυσέως.

[3] Η απόσταση ανάμεσα στην πτώση της Ιερουσαλήμ (586 π.Χ.) και του βασιλιά που αναφέρει το κείμενο της Εσθήρ, είναι μεγαλύτερη των 120 ετών! Συνεπώς ο Μαρδοχαίος πρέπει να θεωρηθεί απόγονος εκείνων των Ιουδαίων σκλάβων του Ναβουχοδονόσορα.

[4] Την φύλαξη της εξωτερικής πύλης, ανέθεταν συνήθως στους πλέον σκληροτράχηλους φρουρούς, και όχι σε ευάλωτους ευνούχους κατάλληλους μόνο για άλλες υπηρεσίες.

[5] Καμμιά βασίλισσα της Περσίας δεν καταγράφεται απ' τους ιστορικούς με τέτοιο όνομα, σε οποιαδήποτε περσική αυλή. Εξ αυτού συμπεραίνουμε ότι προφανώς πρόκειται για κάποια ευνοούμενη παλλακίδα του βασιλιά,

[6] Το βιβλικό κείμενο δεν διευκρινίζει για ποιόν γάμο πρόκειται.

[7] Προφανώς δεν πρόκειται για πραγματική βασίλισσα, αλλά για την πρώτη στις σεξουαλικές προτιμήσεις παλλακίδα του βασιλέως.

[8] «Μητράδελφο της Εσθήρ» αναφέρει τον Μαρδοχαίο ο Σουΐδας epsilon.3139.5.

[9] Στην πορεία της έρευνάς μας θα γίνει κατανοητό, πως οι ήρωες της βίβλου, είναι κατά κανόνα εκπαιδευμένα ορφανά.

[10] Για την αξία της σκόπιμης ερωτικής εκπαίδευσης βλ. Αβραάμ ο Μάγος: Αδελφογαμία, δρόγες και μεταφραστικές αθλιότητες στο «Άσμα ασμάτων».

[11] Εσθήρ από το ΕΣΤΕΡ που σημαίνει άστρο. Το εβραϊκό όνομά της ήταν Χαδασσά, δηλαδή Μύρτος. «Μύρτος δε και το γυναικείο αιδοίον» Ησύχιος λεξικογράφος. Το στεφάνι της Μυρτιάς, ήταν αφιερωμένο στην θεά του έρωτα Αφροδίτη.

[12] Η Σάρρα, η Ρεβέκκα, η Δείνα και η Ιουδίθ, γνώριζαν την τέχνη του σαγηνευτικού έρωτα. Βλ. επίσης: Αβραάμ ο Μάγος στον υπότιτλο: Αδελφογαμία, δρόγες και μεταφραστικές αθλιότητες στο «Άσμα ασμάτων»! Το άσμα αυτό περιγράφει με εκπληκτικό τρόπο, τον σαγηνευτικό έρωτα μια νέας γυναίκας!

[13] Στο «άσμα ασμάτων», η ηρωίδα χρησιμοποιεί τις δρόγες: Νάρδο και Μανδραγόρα!

[14] «Προαγωγός δε κυρίως λέγεται, ο την εαυτού γυναίκα μοιχάσθαι προτρεπόμε­νος». Μιχαήλ ο Εφέσιος: Εξήγησις 6.17.26. Ακριβώς η περίπτωση Αβραάμ – Σάρρας!

[15] Η σωματική παρθενία, δεν αποτελεί εμπόδιο στην προωθημένη ερωτική εκπαίδευση!

[16] Ο ιδιότυπος θεολογικός ιουδαϊκός επεκτατισμός, είχε ανέκαθεν για γενεσιουργό του αίτιο τον έντονο θρησκευτικό απομονωτισμό και την επαναλαμβανόμενη (στα κείμενα) θεολογική υποτίμηση των εθνών. Ενεργοποιείται δε εντελώς ανεξάρτητα από την όποια θέληση των λαϊκών Ιουδαίων, αφού ο ιερατικός τους πυρήνας, με θεολογικά προσχήματα και απειλές, (ενεργοποιώντας δηλαδή την τιμωρητική θεολογία) τους κατευθύνει και τους παγιδεύει σε ασφυκτικό συγκεντρωτισμό, πράγμα που ανέκαθεν προβλημάτιζε τους λαούς, με τους οποίους περιστασιακά συγκατοικούσαν!

[17] Ο Δαρείος, ο πατέρας του Ξέρξη, γνωρίζουμε ότι εκτός απ' την βασίλισσα Aτόσσα, την μητέρα του Ξέρξη, διέθετε και 360 παλλακίδες. Βλ. Πλούταρχος Αρτοξέρξης 27.2.

[18] «Καταμήνια η συνήθης κένωση αίματος των γυναικών» Γαληνός περί των πεπονθοτων τοπων βιβλιο Α΄8.183.7.

[19] Δεν θα πρέπει βέβαια να αναζητήσετε την αντίφαση αυτή παρά μόνο στην Βίβλο των Εβδομήκοντα (Ο΄ ή Septuaginta). Αφού απ’ τα "μαγειρεμένα" Μασσοριτικά (ή Μασ.) κείμενα, τα εδάφια απέχθειας προς τον βασιλιά, έχουν κάνει από αιώνες... φτερά.

[20] Με όσα μας επιτρέπει το κείμενο να δούμε, ο φερόμενος ως Μακεδόνας Αμάν, κατηγορήθηκε από την Εσθήρ και τον επιδέξιο Μαρδοχαίο, για προδοτική ανατρεπτική δράση υπέρ των Μακεδόνων.

[21] Αυτή είναι η μοναδική φορά που αναφέρεται η παροιμιώδης αυτή βιβλική έκφραση.

[22] «Πουρείμ» ονομάσθηκε η μεγάλη ετήσια εορτή, που μέχρι σήμερα τηρείται από όλους τους ευσεβείς Ιουδαίους, εις μνήμη της μεγάλης απελευθέρωσης από την παρ' ολίγο σφαγή που τους επιφύλαξε ο Αμάν ο Μακεδόνας. Κατά την διάρκεια της τελετής το βιβλίο της Εσθήρ διαβάζεται φωναχτά και θεατρικά έργα αναπαριστούν την ιστορία του βιβλίου. Το Ταλμούδ συμβουλεύει: «πιές κρασί μέχρι να μην μπορείς να ξεχω­ρίσεις τις φράσεις: ευλογημένος να είσαι Μαρδοχαίε, από την φράση καταραμένος να είσαι Αμάν». Η ύπαρξη της τελετής αυτής, αναγνωρίζει το βιβλίο της Εσθήρ ως κορυφαίο βιβλίο του Ιουδαϊσμού.

 
 

 

KATARES2

Αυτή είναι η Βίβλος…! Οι κατάρες του Γιαχβέ στην Βίβλο! Του Μ. Καλόπουλου

«Διότι εις εμέ οι υιοί του Ισραήλ είναι δούλοι, δούλοί μου είναι, τους οποίους εξήγαγον εκ γης Αιγύπτου. Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας». Λευιτικόν 25.55.

«Εάν δεν μου υπακούσητε, θέλω στείλει εις εσάς:

τρόμον, μαρασμόν, καύσωνα, εχθρούς, μάχαιραν, συντριβή, θηρία, ερήμωση

θανατικόν, κατάραν, θλίψιν, φθοράν, θανατικόν, μαρασμόν, πυρετόν, ρίγος, φλόγωσιν, μάχαιραν, ανεμοφθορίαν, ερυσίβην, βρούχον, αιμορροΐδας, ψώραν, ξυσμόν, αφροσύνην, τύφλωσιν, έκστασιν, πείναν, δίψαν, γυμνότητα, πάσαν ασθένειαν και πληγήν.

Θέλετε φάγει τας σάρκας των υιών σας και τας σάρκας των θυγατέρων σας.

Ο Κύριος θέλει σε πατάξει εις τα γόνατα και εις τα σκέλη με πληγήν κακήν, ώστε να μη δύνασαι να ιατρευθής από του ίχνους των ποδών σου έως της κορυφής σου». 

Περισσότερα βλέπε: Λευτικόν 26.14,- και Δευτερονόμιο 28.14,-

LOT O THIGATROGAMOS

 LOT BIBLOS

   Οι κακογαμίες των «Μάγων» και ο θυγατρόγαμος Λωτ. Του Μ. Καλόπουλου

Τι απέγινε όμως ο Λωτ μετά τον εμπρησμό;

Εξαφανίζεται ψηλά στα όρη και στις γύρω σπηλιές για να κρυφτεί!

Για τους γαμβρούς του, που άκουσαν τον Λωτ να τους προειδοποιεί για καταστροφική πυρκαγιά, πριν ακόμα αυτή εκδηλωθεί, ήταν λογικά ο αληθινός εμπρηστής, και συνεπώς ο μέγας καταζητούμενος!

Έτσι ο Λωτ με τις μαρτυρίες των ίδιων των γαμβρών του, βρέθηκε μοναδικός κατηγορούμενος για την μεγάλη πυρκαγιά, και αδυνατώντας να γυρίσει στον θείο και προστάτη του Αβραάμ, κατέληξε να κρύβεται στις σπηλιές και στα γύρω βουνά, σαν τον απεχθέστερο επικηρυγμένο εμπρηστή... μόνος με τις δυο νεαρές κόρες του, αφού η γυναίκα του μάλλον έπεσε θύμα της μεγάλης πυρκαγιάς, καθυστερώντας την αποχώρηση τους.

Θα πρέπει ίσως να υπενθυμίσω, ότι παρακολουθούμε στενά τις γαμικές συνήθειες της χαλδαϊκής αυτής οικογένειας, μόνο για να βεβαιωθούμε ότι το ιδιαίτερο αυτό χαρακτηριστικό των μάγων, η ενδογαμία, κατά την αρχική τουλάχιστον πατριαρχική περίοδο, χαρακτήριζε πράγματι τους βιβλικούς ήρωες, σχεδόν σε όλες τις απεχθείς μορφές της.

Η συνέχεια αυτής της ιστορίας που ενδιαφέρει εμάς, είναι εκπληκτική και αφήνει άναυδους ακόμα και τους φανατικότερους υπερασπιστές της βιβλικής θεολογίας. Ο Λωτ, πάνω στις σπηλιές και τα βουνά... συνευρίσκεται σεξουαλικά και με τις δυο του κόρες, και αποκτά μάλιστα και απ’ τις δυο απογόνους.

Φυσικά η αφήγηση αλαφροπατά όσο γίνεται, αναζητώντας ανώδυνες εξηγήσεις για το ακατανόητο αυτό παράπτωμα: «Ανέβη δε Λωτ εκ Σηγώρ (η Σιγώρ είναι η πέμπτη πόλη που γλύτωσε απ’ την καταστροφική πυρκαγιά!) και κατώκησεν εις το όρος και αι δυο θυγατέρες αυτού μετ’ αυτού, διότι εφοβήθη να κατοικήση εν Σηγώρ. (υπήρχαν λοιπόν άνθρωποι στην Σηγώρ, αλλά φοβόταν να κατοικήσουν ανάμεσα τους. Το γιατί το εξηγήσαμε) και κατώκησεν εν σπηλαίω αυτός και αι δυο θυγατέραι αυτού. Είπεν δε η πρεσβυτέρα προς την νεωτέρα... άνθρωπος δεν είναι επί της γης, δια να εισέλθη προς ημάς κατά την συνήθειαν πάσης της γης, ελθέ ας ποτίσωμεν τον πατέρα ημών οίνον και ας κοιμηθώμεν μετ’ αυτού και επότισαν λοιπόν τον πατέρα αυτών οίνον και εκοιμήθη μετά του πατρός αυτής... και την επαύριον... η νεοτέρα εκοιμήθη μετ’ αυτού και συνέλαβων αι δυο θυγατέρες του Λωτ εκ του πατρός αυτών...» Γέν.ΙΘ΄30-36

Ναι, ο Λωτ απέκτησε ξαφνικά μια περίεργη οικογένεια, έγινε χωρίς εμφανή λόγο και αιτία θυγατρόγαμος! Αν μάλιστα δεχθούμε ότι κατά το μακρινό αυτό παρελθόν, οι προς γάμον παρθένες ήταν κοριτσάκια, που δεν ξεπερνούσαν αισθητά την παιδική ηλικία, τότε καταλαβαίνουμε ότι ο Λωτ δεν συνευρέθη με δυο ώριμες και έμπειρες σεξουαλικά κοπέλες, αλλά με ανώριμες και "άβγαλτες" παιδούλες[1] που μόλις πρωτόφτασαν σε ηλικία αρραβώνων! Γέν.ΙΘ΄8-14

Αν λοιπόν δεχθούμε τα στοιχεία της ίδια της βιβλικής αφήγησης, ο Λωτ συνευρέθη με τα ίδια τα ανήλικα παιδιά του, και απέκτησε μάλιστα και δυο εγγόνια-παιδιά (!) που φυσικά τα μεγάλωσε σαν κανονικός τους παππούς μαζί και πατέρας! Είχε δε τις δυο του κόρες δια βίου για γυναίκες (και όχι μια και δυο μόνο νύχτες, όπως θέλει το κείμενο), αφού πουθενά στην Βίβλο δεν αναφέρετε η "καυτή" διορθωτική πληροφορία, ότι Λωτ αργότερα απέκτησε επιτέλους άλλη γυναίκα, ή ότι οι δυο του κόρες απέκτησαν άλλους συζύγους, εκτός του πατρός και ισόβιου συζύγου τους Λωτ!

Ατελείωτο μελάνι έχει χυθεί, για να βρεθούν οι κατάλληλες δικαιολογίες για την ακατονόμαστη αυτή πράξη. Μάταια όμως, καμμιά δικαιολογία δεν μπορεί να κάλυψη την άκρως απεχθή αυτή διπλή αιμομιξία,[2] που κάνει όλες τις άλλες σεξουαλικές κακίες, (για τις οποίες θεωρητικά πέθαναν όλοι οι κάτοικοι των τεσσάρων "αμαρτωλών" πόλεων), να φαίνονται μπροστά στις σεξουαλικές ακράτειες του Λωτ... σαν αθώα παιδικά παιγνίδια!

Μάταια η βίβλος προσπαθεί να τα μπαλώσει λέγοντας ότι, οι κόρες του, έκαναν ότι έκαναν διότι πίστεψαν ότι ο πατέρας τους ο Λωτ, ήταν ο τελευταίως επιζών άνδρας του πλανήτη, και όφειλαν να "θυσιαστούν"για την σωτηρία του ανθρώπινου είδους! Η ιδια η αφήγηση παραδέχεται ότι η διπλανή τους πόλη η Σηγώρ, ήταν φυσικά γεμάτη από άνδρες!

Άλλωστε, με κάθε σαφήνεια προεγνώριζαν, ότι η συγκεκριμένη καταστροφή, αφορούσε μόνο τους άξιους θανάτου "κακούς" Σοδομο-Χαναναίους, και συνεπώς ήταν αδύνατον ο εμπρηστής θεός, όσο κι’ αν μπερδεύτηκε μέσα στην έξαλλη κεραυνόχαρη οργή του, να κατέκαψε και τους άνδρες της πολυάνθρωπης παρακείμενης αβραμικής παροικίας του θειου τους και πολυαγαπημένου προφήτη Αβραάμ!

Η αντίφαση είναι κραυγαλέα, και φανερή ακόμα και από ένα μικρό παιδάκι! Κάποιοι λοιπόν κατοπινοί αντιγραφείς, έβαλαν στα χείλη των μικρών κοριτσιών, μια ανόητη και εντελώς πρόχειρη δικαιολογία!

Με τα απλά αυτά δεδομένα λοιπόν, οι κόρες του Λωτ, μόνο αν ήταν διανοητικά ανάπηρες, θα μπορούσαν να θεωρήσουν τον πατέρα τους μοναδικό επιζών άνδρα επί γης!

Η βιβλική προσπάθεια δικαιολόγησης: "πατρογαμία για την σωτηρία του ανθρώπινου είδους", φαντάζει ακόμα πιο αστεία, αφού στο συγκεκριμένο συμπέρασμα, οι μικρούλες κόρες του Λωτ καταλήγουν όχι μετά από οποιαδήποτε απόπειρα διερεύνησης αυτής της τραγικής πιθανότητας, αλλά μέσα από την σπηλιά που κυνηγημένες κατέφυγαν. Δεν έπρεπε να βεβαιωθούν στοιχειωδώς περί του αφανισμού όλων των ανδρών της γης, πριν συνευρεθούν με τον πατέρα τους, για την σωτήρια του κόσμου; Άλλωστε αν δεν υπήρχαν πλέον άνθρωποι επί γης... γιατί παρέμεναν κρυμμένη στην ανήλια σπηλιά, και δεν κατέφευγαν σε οποιαδήποτε παρακείμενη, ηλιόλουστη, δροσερή ακροποταμιά;

Γιατί πριν καταλήξουν βιαστικά στην πατρογαμία, οι αγαπημένες από τον θεό και δίκαιες μέχρι σωτηρίας νεαρές, δεν έκαναν την παραμικρή προσπάθεια να συμβουλευτούν τον ομιλητικότατο θεό τους;

Γιατί έστω ο ίδιος ο θεός, που με τόσες πρωτοβουλίες σώζει τον δίκαιο Λωτ, δεν αποτρέπει μια τέτοια οικτρή εξέλιξη, με ένα "ενύπνιο" ή τέλος πάντων στην ανάγκη και με δυό ενύπνια; Αλλά τα "ενύπνια" απανωτά και γεμάτα απειλές και φορτωμένα με λεπτομερείς οδηγίες συναλλαγών (Γέν.Κ΄3-7)... είναι για να εξασφαλιστούν ανταλλάγματα απ’ τα πληγωμένα θύματα, και όχι για τους ημέτερους "δίκαιους" που κρύβουν σε απόμερες σπηλιές τα άνομα πάθη τους!

Φαίνεται λοιπόν ότι σε κάποιους βολεύει αφάνταστα... οτιδήποτε κάνουν οι αλλόθρησκοι, χωρίς δεύτερη σκέψη να είναι δύσοσμη αμαρτία, άξια καυτής ουρανόσταλτης θανατικής τιμωρίας από μικρού έως μεγάλου. Ενώ όλες οι αθλιότητες των ημετέρων επιτρέπονται, αρκεί να γίνονται στο όνομα κάποιας "σωτηρίας"!

Τελικά όμως, μια και η χριστιανική ηθική δικαιολογημένα θεωρεί ότι: «παντός άγους έσχατον (το χειρότερο δηλαδή ανοσιούργημα) εστίν η θυγατρομιξία και η αδελφογαμία» (Γρηγόριος Επίσκοπος Νύσσης κατα ειμαρμένησ 56. 11), έπρεπε οπωσδήποτε να βρεθεί κάποια απίθανη δικαιολογία. Έτσι η χαρισματική χριστιανική βιομηχανία παραγωγής εβραιο-πατερικών δικαιολογητικών, κατάφερε και εδώ να ανακαλύψει μια ακόμα εξαιρετικά εκνευριστική δικαιολογία! Ακούστε την:

«Τι ανάγκασε τον Λωτ στο ανοσιούργημα της θυγατρομιξίας; Τι έκλεψε την διάνοια του Λωτ και το αλλόκοτο αυτό βδέλυγμα ετόλμησε, ώστε τις κόρες του μητέρες και αδελφές των τέκνων του κατέστησε; Πως μπόρεσε σ’ αυτά τα παιδιά να γίνει ο ίδιος παππούς και πατέρας; Ποιος ο συγχύσας εν παρανομία την φύσην;»,

Ποιος, άραγε ποιός; Αναρωτιέται αγανακτισμένα ο "σοφός" αυτός χριστιανός! Και μετά από πολλές δαιδαλώδεις περιστροφές, αναζητώντας απεγνωσμένα δικαιολογίες, καταλήγει με εκνευριστική σιγουριά... ότι ο μοναδικός ένοχος δεν ήταν ο Λωτ, ούτε καν οι χαλαρών ηθών κόρες του, αλλά μοναδικός ένοχος ήταν:... «ο πονηρός οίνος των Σοδόμων που τους κατέφθειρε και της τραγωδίας αυτής χορηγός έγινε»!!! Γρηγόριος Επίσκοπος Νύσσης εισ εκκλησιαστην Ομιλία Γ΄ 5.330/11

Ε, και πως δεν το σκεφτήκαμε νωρίτερα... το κρασί έφταιγε λοιπόν...!!! Το ξέρετε άλλωστε, ότι σ’ ολόκληρο τον μάταιο αυτόν κόσμο, όσοι πίνουν πολύ και καλό κρασί... έτσι ακριβώς το ίδιο βράδυ καταλήγουν στην αγκαλιά των... παιδιών τους!!! Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Λοιπόν αυτό ήταν... κάτι είχε το κρασί των Σοδόμων! Τι το ‘θελαν κι αυτοί και κουβάλησαν μαζί τους, τόσο άφθονο απ’ αυτό το καταραμένο σοδομίτικο κρασί! Αυτό έφταιγε..! Σιγά να μην έφταιγαν οι "δικοι μας"... φρεσκοσωσμένοι άνθρωποι!

Βέβαια, πάλι καλά δηλαδή, που οι θεοφώτιστοι εκκλησιαστικοί πατέρες σταμάτησαν τις δικαιολογίες εδώ, και δεν μας είπαν ότι έφταιγε... ας πούμε, το τσάι του βουνού, ο καθαρός αέρας ή και το ηλιοβασίλεμα απ’ την ραχούλα... που σε κάνει ασυγκράτητα ρομαντικό...!

Μα, συγκρατηθείτε... δεν πρέπει και η θρησκευτική αφέλεια κάπου να σταματάει;

Τα ίδια λοιπόν περίπου επιχειρεί και ο Κλήμης της Αλεξανδρείας όταν λέει: «Λωτ δε ο δίκαιος... στην αθέμιτον εκείνη μίξιν δεν θα προέβαινε αν δεν ήτο υπό των θυγατέρων του καταμεθυσθείς και ύπνο καρωθείς»[3] Κλήμης Αλεξανδρεύς παιδαγωγοσ 2.9.81/3

Ε...! Τι άλλο θ’ ακούσουμε!

Ο Λωτ παραμένει δίκαιος, επειδή ήταν υπό την επήρεια κρασοκατάνυξης! Συμπέρασμα; Μεθύστε άνετα και κάντε οτιδήποτε ακατονόμαστο, θα παραμείνετε δίκαιος! Η μέθη είναι απαλλακτικό πάσης αδικίας!

Προσοχή όμως, πρέπει άλλοι να σας μεθύσουν!

Για να το καταλάβετε...αν σας μεθύσουν άλλοι, δεν μεθάτε εσείς... άλλοι... σας μεθούν, (;!) έτσι, όσο και να πιείτε και ότι και να κάντε μετά, θα παραμείνετε δίκαιος!

Ένοχο λοιπόν, μόνο το φοβερό και διεγερτικό κρασί των Σοδόμων! Που κανείς βέβαια δεν μας λέει, πως βρέθηκε τόσο αφροδισιακό και άφθονο σοδομιτικό κρασί ψηλά στο βουνό!

Ένας απίστευτος χαμός από οργιαστικές αιμομιξίες έγινε ψηλά στις δροσερές σπηλιές. Ένοχος; κανένας... και προ πάντων, όχι ο δικός μας... "ο άγιος" Λωτ!

Τόσο λοιπόν ήταν μεθυσμένος ο Λωτ, απ’ το καταραμένο κρασί των Σοδόμων... ώστε σε δυο νύχτες άφησε τις δυο κόρες του έγκυες και... ούτε που το κατάλαβε!

Υπάρχει όμως και μια άλλη ανεξήγητη λεπτομέρεια. Όπως έχω ξαναγράψει το πρόβλημα με τις βιβλικές ηρωίδες είναι ότι, ή θα είναι στείρες και θα χρειάζονται ένα πρώτου μεγέθους θαύμα τεκνοποίησης, ή θα είναι οι ίδιες ένα ανεπανάληπτο θαύμα γονιμότητας! Όπως βλέπετε εδώ σε δυο μόνο ερωτικά βράδια, έχουμε μετατρέψει δυο άβγαλτες παρθένες σε πετυχημένες εγκυμονούσες! Πάλι καλά που με τόση θεϊκή σωτηρία τριγύρω τους, δεν στρίμωξαν και τις δυο εγκυμοσύνες στο ίδιο άγιο βράδυ!

Αν αποκλείσουν όμως το θεόδοτο θαύμα, γεννιέται η απορία, πως συνέπεσαν οι κύκλοι γονιμότητας των δυο κοριτσιών στην ίδια ακριβώς περίοδο; Αν βέβαια θυμηθούμε ότι οι δυο μικρούλες έχουν να ξεπεράσουν και τις αντικειμενικές δυσκολίες της φυσικής παρθενίας τους, ε,...τότε πρέπει να μιλάμε για απανωτά σεξουαλικά θαύματα, που επιτεύχθηκαν σε ένα βράδυ με τον Λώτ σε παραλυτική μέθη!

Το κύριο όμως ερωτήματα είναι:

Εφόσον, κατά την επίσημη βιβλική εκδοχή τα δυο αυτά κορίτσια συνειδητά αποφάσισαν με την "θυσία" τους αυτή να σώσουν τον κόσμο απ’ τον αφανισμό, πως διέγνωσαν εγκυμοσύνη στο ίδιο κιόλας βράδυ της συνεύρεσης;

Τίποτε δεν έχει άλλαξε από τότε στη γυναικεία φύση, και καμμία οργανική ένδειξη εγκυμοσύνης δεν θα μπορούσε να υπάρξει, την ίδια κιόλας μέρα της συνεύρεσης... γιατί λοιπόν να σταματήσουν (αν σταμάτησαν) τις σωτήριες για την ανθρωπότητα συνευρέσεις τους με τον πατέρα τους, απ’ το πρώτο κιόλας βράδυ, χωρίς να ξέρουν οι καλόκαρδες αυτές παιδούλες ότι η σωτήρια εγκυμοσύνη τους έχει επιτευχθεί;

Ναι, τραβάμε την συγκεκριμένη περίπτωση στα άκρα, γιατί είναι απολύτως εξευτελιστική των βασικότερων ηθών, αλλά και της νοημοσύνης μας! Η κοροϊδία κάπου πρέπει να σταματάει!

Πέρα λοιπόν από κάθε αμφιβολία, κάποιοι υπερβάλουν εσκεμμένα. Και καλά οι συγγραφείς της Βίβλου, αυτοί είχαν ανέκαθεν κάθε λόγο να υπερβάλουν. Εμείς όμως, ποιους λόγους έχουμε χιλιετίες τώρα να τρώμε με θρησκευτική κατάνυξη, τις πανάθλιες αυτές δύσοσμες υπερβολές;

Τις ερωτήσεις αλήθεια, ποιο δέντρο της παράγει;

Μα τι συμβαίνει επιτέλους;! Τι είναι αυτά τα θρησκευτικά κείμενα, το δραστικότερο παραλυτικό υλικό της νοημοσύνης μας;

Δυστυχως, τα ερωτηματικά για τις αιτίες της πολυχιλιόχρονη απάθειάς μας είναι ατέλειωτα!

Βέβαια, δεν ήμαστε ασφαλώς οι πρώτοι που βρήκαμε αξεπέραστα εμπόδια ερμηνείας και κατανοήσης, του κορυφαίου αυτού βιβλικού σεξουαλικού ανοσιουργήματος, έχουμε και τον Βασίλειο τον Καισαρείας, που δεν άντεξε... και αντιφάσκοντας με το υπόλοιπο πατερικό πνεύμα περί «δικαίου Λωτ», είπε τα πράγματα όπως έχουν: «Και του διαβόλου την ηδυπάθεια συνασπιζόμενοι... (καθώς) ο Λωτ θυγατρόγαμος γίνεται, γαμβρός εαυτού και πενθερός, ο πατήρ ανήρ, και ο πάππος πατήρ, εκατέρωθεν τους όρους της φύσεως (εν)υβρίζων»! Βασίλειος Καισαρίας λογοσ ασκητικοσ 31. 640/30-45

Ένα σημαντικό λοιπόν ερώτημα, για την παράξενη αυτή περίπτωση, ήταν ανέκαθεν το γιατί οι συγγράφεις ή έστω οι κατοπινοί αντιγράφεις, δεν αφαίρεσαν από την Βίβλο τον διασυρμό της ιστορίας του πατριάρχη Λωτ; Η ιδέα ότι αυτό συνέβη λόγο θεόδοτης ειλικρίνειας, είναι παιδαριώδης.

Αρχικά λοιπόν υποθέσαμε, ότι η αντιπαλότητα στην διεκδίκηση των εδαφών της Χαναάν μεταξύ των απόγονων του Λωτ[4] (Αμμωνιτών και Μωαβιτών[5]) και των απόγονων του Αβραάμ, (Ισραηλιτών) ήταν αρκετή να εξηγήσει, την παραμονή των δυσφημιστικών αυτών λεπτομερειών στα βιβλικά κείμενα. Με τα νέα όμως στοιχεία περί κακόγαμων μάγων, τα συμπεράσματα μας για την θυγατρομιξία του Λωτ διαφοροποιούνται μάλλον επί το χειρότερο.

Τελικά, η εξήγηση βρίσκεται αλλού. Ο Λωτ είναι φυσικός απόγονος μάγων. Η θυγατρογαμία λοιπόν και γενικότερα οι ενδο-οικογενειακοί αιμομικτικοί γάμοι, ήταν αποδεδειγμένα, εντελώς μέσα στις γαμικές συνήθειες των εκ Χαλδαίας μάγων. Έτσι η μοναδική εξήγηση δεν βρίσκεται στην προσπάθεια σωτηρίας του ανθρώπινου γένους απ’ τις παιδούλες...! Ούτε στην δραματοποιημένη από τις γραφές "υπεργόνιμη μέθη" του Λωτ. Οι σχετικές άλλωστε πρωτοβουλίες, ξεφεύγουν αισθητά από την τρυφερή ηλικία των κοριτσιών! Η εξήγηση λοιπόν βρίσκεται στην απλή, και ιστορικά πια τεκμηριωμένη συνήθεια των μάγων, για ανενδοίαστη ροπή προς την οικογενειογαμία!

Ο Λωτ μεγαλωμένος ο ίδιος σε αδελφογαμικό περιβάλλον, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να πείσει τις μικρούλες κόρες του, ότι κάτω απ’ τις αντίξοες αυτές συνθήκες της συνεχούς καταδίωξης, δεν υπήρχε καλύτερη λύση, απ’ την δημιουργία μιας παραδοσιακής χαλδαιο-μαγικής οικογένειας. Συνήθεια άλλωστε που και οι παιδούλες αυτές, δεν πρέπει να αγνοούσαν, πως ήταν σύμφωνη με το μυστικο-κρατικό γαμικό έθος της καταγωγής τους!

Ακούγεται παράξενο, αλλά κυριολεκτικά αυτήν την εξωφρενική κακοήθεια κατέγραψε ως φυσιολογική συνήθεια γι’ αυτούς η ελληνική γραμματεία: «ότι οι Μαγουσαίοι ουκ εν Περσία μόνο τας θυγατέρας γαμούσιν, αλλά και εν παντί έθνει, όπου αν οικήσωσι, τους των προγόνων φυλάσσοντες νόμους» Κλήμης ο Ρωμανός ομιλια κ΄ 9.27/3

Θυμηθείτε και την δήλωση του Ευσέβιου: «Παρά Πέρσαις νόμος ήτο γαμείν τας θυγατέρας και τας αδελφάς... και ου μόνον εν τη χώρα εκείνη και εν εκείνω τω κλίματι τούτους τους ανόσιους γάμους οι Πέρσαι εποίησαν, αλλά και όσοι αυτών εκ της Περσίας αξεδήμησαν,(όπως κάποτε «εξεδήμησε» και ο Αβραάμ) οίτινες καλούνται Μαγουσαίοι, την αυτήν αθεμιστίας (αθεμιτογαμία) διέπραττον» Ευσέβιος ευαγγελικη προπαρασκευη 6,10,15 «Νόμος εγένετο Πέρσες λαμβάνειν τας εαυτών μητέρας και αδελφάς»Γράφει ο Ι. Μαλάλας χρονολογικα 18,8.

Να γιατί ο Λωτ θυγατρογαμεί! Ούτε τα καλά κρασιά λοιπόν των Σοδόμων έφταιγαν, ούτε η εξαφάνιση των ανδρών από τον πλανήτη! Ο άνθρωπος ήταν συνεπέστατος «Μάγος», από γενιά Χαλδαιο-Μαγουσαίων και με τυπική γαμική συμπεριφορά και ήθος Μάγων!

Αυτή είναι η επικρατέστερη και αρκούντως τεκμηριωμένη εξήγηση. Όλες οι άλλες εξηγήσεις, είναι απλώς... ευσεβείς (ή μάλλον ασεβείς) πόθοι!

Μετά λοιπόν απ’ όσα είδαμε να σκιαγραφούν τον Αβραάμ, και τον συνένοχο του θυγατρο-παιδεραστή Λωτ, δεν νομίζω ότι πρέπει οπωσδήποτε να θεωρείται υπερβολή, ότι θεωρούμε τους συγκεκριμένους αυτούς προφήτες όχι ανθρώπους θεού, αλλά κοινούς μάγους ή Μαγουσαίους, και ύποπτους ηθικής τουλάχιστον αυτουργίας, για το ολοκαύτωμα των Σοδόμων. Και θα πρέπει βέβαια να πάψει να θεωρείται σύμπτωση, ότι η παραδεισένια πεντάπολη των Σοδόμων, κατασυκοφαντείται και αφανίζονται, ακριβώς τη στιγμή που στην περιοχή τους... ο Αβραάμ, ξεδιπλώνει ακριβώς δίπλα τους, τις μαύρες φτερούγες των διεκδικήσεών του!

Αυτός είναι ο άγιος Λωτ (!) του οποίου την ιερή μνήμη, κανένας ποτέ δεν κατάλαβε, γιατί η εκκλησία των Ελλήνων επιμένει να εορτάζει στις 9 Οκτωβρίου: «Αβραάμ και του ανιψιού αυτού Λώτ»! Αν θέλαμε να τιμήσουμε... αναξίους... δεν είχαμε δικούς μας, έπρεπε ακόμα και τέτοιους να δανειστούμε;!

Με τέτοιους "αγίους", μάλλον δεν πρέπει να είναι καθόλου περίεργο που όλα πάνε θεό-στραβα στην ελληνο-πολιτισμική ιστορία!

                                           * * *

Πριν εγκαταλείψουμε την περίοδο του Αβραάμ, για τον οποίο ο Γρηγόριος Νανζιανζινός με ασυγκράτητο θαυμασμό γράφε: «Αυτός λοιπόν (είναι) ο σεμνός Αβραάμ (!) ούτος ο πατριάρχης, η τίμια κεφαλή και αιδέσιμος, το πάντων των καλών καταφύγιο, ο της αρετής κανών» (λογοσ α΄ εισ το αγιον πασχα ζ) θα έπρεπε να επισημάνουμε, ότι απ’ τον υποτιθέμενο αυτό αγαθότατο άνθρωπο του θεού, τίποτε και κανείς από τους ανθρώπους που τόσο πρόθημα τον φιλοξένησαν, δεν ωφελήθηκε ποτέ.

Απ την στιγμή που πάτησε το χαλδαϊκό πόδι του στην Χαναάν, έθεσε σε λειτουργία μια απίστευτη ποικιλία από αθέμιτους μηχανισμούς διεκδίκησης ολόκληρης της περιοχής απ’ τους οποίους σπαράσσεται ακόμα!

Η Χαρράν τον έδιωξε κακήν κακώς. Η Συχέμ (λίγο αργότερα) κατασφάχτηκε με δόλο. Η Αίγυπτος που τον φιλοξένησε καταπληγώθηκε. Τα Γέραρα επίσης. Τέσσερις ολόκληρες πόλεις στην Χαναάν, Σόδομα, Γόμορρα, Αδαμά, (Άδανα;) Σεβωίμ, που είχαν την κακή τύχη να γειτονεύουν με τον σκηνίτη Αβραάμ, πλήρωσαν με ολοκληρωτικό αφανισμό την ανεπίτρεπτη παραδείσια ευημερία τους!

Αν αυτός λοιπόν ήταν ένας καλός άνθρωπος... αν αυτός ήταν ένας άνθρωπος του θεού... τότε πως θα πρέπει να ήταν άραγε ένας κακός, ένας πολύ κακός μάγος;!

 


[1] Στο Μωαμεθανισμό (Ισλαμισμό) την τρίτη αβρααμογενή θρησκεία, που υιοθέτησε αυτές τις γαμικές συνήθειες «οι κόρες μετά την πάροδο εννέα σεληνιακών ετών (έτος περίπου 353 ημερών) από την γέννηση τους είναι ενήλικες»!!! Γράφει ο Arsham Momeni «ΙΣΛΑΜ, ιστορία, επεκτατισμός και βία» σελ.117 Βλέπουμε ότι τα κοριτσόπουλα πριν κλείσουν καλά τα εννιά τους χρόνια, θεωρούνται ενήλικα και φυσικά σε ηλικία γάμου. Ο ίδιος άλλωστε ο Μωάμεθ ανάμεσα στις δώδεκα συζύγους του και στις έντεκα παλλακίδες του, είχε αγαπημένη του σύζυγο την παιδούλα: «Αϊσα επτά μόλις ετών» (Α. Momeni σελ. 27)

[2] Εκπληκτική είναι η διαπίστωση της συστηματικής αποφυγής της αιμομιξίας, ακόμα και στα ζώα! Έρευνα στους Μακάκους (είδος πιθήκων) απέδειξε ότι τα νεαρά μέλη της φυλής, εκπαιδεύονται απ’ την μητέρα τους στην σεξουαλική συμπεριφορά με ιδιαίτερη έμφαση στην αποφυγή της σεξουαλικής επαφής με μέλη υψηλόβαθμης συγγένειας! ΝΕΤ: 8/10/98 στο πρόγραμμα «Αρχιμήδης» βασισμένο σε Γαλλο-Γερμανική- βιβλιογραφία.

[3] Καρωθείς: «βαρηθείς εις την κεφαλήν» Σουΐδας.

[4] Στους Ισραηλίτες βόλευε αφάνταστα η επαίσχυντη καταγωγή των Μωαβιτών και Αμμανιτών εχθρικών απογόνων του Λωτ. Γέν.ΙΘ΄37 Αποπέμφθηκαν δε με συγκεκριμένη εντολή δια παντός από την εκκλησία του Κυρίου. Δεύτ.ΚΓ΄3

[5] Ο Λωτ με την διπλή αυτή θυγατρογαμία θεωρείται πατριάρχης των Αράβων και το επικαλούνται μάλιστα αιώνες αργότερα όσοι έστησαν επιτυχώς την τρίτη πετυχημένη αβρααμογενή θρησκεία του Ισλάμ.

 

GHS MADIAM

 

 

Για ποιους λόγους συνέβη η απόλυτη γενοκτονία των Αμαληκιτών και Μαδιανιτών στην Βίβλο; Του Μ. Καλόπουλου

Στην ερώτηση μου: «Γιατί ο θεός της Βίβλου διατάζει την σφαγή νηπίων και θηλαζόντων» (Α΄ Σαμουήλ 15.3) η κυρία ElpidaLazaridouμας απαντάει με ένα απόσπασμα από την ΟΟΔΕ:

ElpidaLazaridou: Η ύπαρξη των εθνών αυτών, ήταν ανοιχτή πληγή για την ανθρωπότητα. Οι δαιμονικοί παγανιστικοί θεοί τους, διψούσαν για αίμα. Σε αυτούς θυσίαζαν και έκαιγαν τα παιδιά τους! Ένα διαρκές έγκλημα μπροστά στον Θεό, που έπρεπε κάποτε να τελειώσει, με τον αφανισμό αυτών των εθνών, και της μιαρής τους θρησκείας. Και έπρεπε να αφανισθούν τα έθνη αυτά, ώστε ούτε ενθύμηση να μην υπάρχει της βάρβαρης θρησκείας τους, ώστε να μην παρασυρθούν και οι νέοι πιστοί κάτοικοι (Εβραίοι) της περιοχής. Λευιτικό 18/ιη΄ 1-30: «Δεν θα πράξετε κατά τις πράξεις της γης Χαναάν που θα σας φέρω… δεν θα θυσιάσεις στον Μολώχ τα παιδιά σου».

Απάντηση Μ. Καλόπουλου:

Άρα, να το ξεκαθαρίζουμε… δεν πρόκειται λοιπόν για δική μου παραπληροφόρηση ή κακή μετάφραση, (όπως μου γράφετε), απλά είστε της ίδια γνώμης με την Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας απ' την οποία μας παραθέτετε αποσπάσματα, και πιστεύετε πως ο βιβλικός δημιουργός του κόσμου και της αγάπης, δικαιούται να θεωρεί τα νεογέννητα υπεύθυνα για της παρεκτροπές των γονέων τους, και να διατάζει μαζική γενοκτονία.
Ε λοιπόν κυρία Ελπίδα Λαζαρίδου, λυπάμαι αλλά δεν θα συμφωνήσω καθόλου μαζί σας, ούτε και με τους φίλους σας της ΟΟΔΕ, διότι ένα νεογέννητο, μόνο αθώο μπορεί να θεωρείται, εξ ορισμού, και δεν μπορεί να καταδικάζεται από τις όποιες (φανταστικές ή πραγματικές) κακές πράξεις των γονέων του!
Τα παιδιά διαμορφώνονται από κάτι που εφευρέθηκε στα χέρια των προγόνων σου των Ελλήνων, και λέγεται παιδεία. Αν τώρα εσείς προσχωρείτε στην ιουδαϊκή λογική της κληρονομικής κακίας και ενοχής, και αποδέχεστε εντολές και λογικές γενοκτονίας, αυτό πρέπει να απασχολήσει πολύ σοβαρά εσάς και τους ομοϊδεάτες σας και μόνο.

Πρόσθετες ενδιαφέρουσες εξηγήσεις:

Πολύ ωραία λοιπόν… δεν φτάνει που έκαιγαν ζωντανά κάποια απ' τα δύστυχα παιδιά τους, (αν το έκαναν)… εμφανίζεται και ο σωτήρας θεός των Εβραίων και τα σφάζει όλα ομαδικά… σας φαίνετε πολύ θεϊκό αυτό;

Βέβαια η κύρια Ελπίδα Λαζαρίδου, αλλά και πολλοί θεολόγοι (ΟΟΔΕ κλπ), δεν γνωρίζουν, ή δεν θέλουν να μας αποκαλύψουν, τους πραγματικούς λόγους αυτών των πολύ καλά μελετημένων γενοκτονιών. Βασικά οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν πως οι κατεξοχήν μαζικές και συστηματικές αυτές σφαγές του απόλυτου αφανισμού στην Βίβλο είναι κυρίως δυο. Ο συστηματικός εξολοθρεμός των Μαδιανιτών και των Αμαληκιτών, που παρακαλώ σημειώστε… δεν είναι καν εθνικοί… αλλά Εβραίοι! Τόσο Εβραίοι που περισσότερο δεν γίνεται!

Τόσο οι Αμαληκίτες και άλλο τόσο οι Μαδιανίτες (θυμηθείτε το: «γης Μαδιάμ»), ήταν παιδιά του Χαλδαίου Αβραάμ, που λάτρευαν ακριβώς τον ίδιο θεό με τον προπάτορά τους Αβραάμ! Ο Αμαλήκ ήταν τρισέγγονος του Ιακώβ και εγγονός του Ησαύ (βλέπε: Γένεσις 36.12 ) και ο Μαδιάμ ήταν γιος του ιδίου του Αβραάμ από την τελευταία (αλλοεθνή) γυναίκα του Χαιττούρα, (βλέπε: Γένεσις 25.2).

Γεννιούνται λοιπόν τα ερωτήματα: που τους είδατε τους εθνικούς που λάτρευαν άλλους αιμοδιψείς και βρεφοκτόνους θεούς; Αλλά ακόμα κι αν Εβραίοι όντες, κάποιοι εξ αυτών το έκαναν, αφού ήταν απολύτως καθαρόαιμοι Εβραίοι… γιατί τόσο μίσος και αφανιστική διάθεση από το οργανωμένο έθνος του Μωυσέως;

Η απάντηση διαφεύγει από πολλούς. Οι δυο αυτές εθνότητες ναι μεν ήταν απολύτως Εβραίοι, αλλά είχαν δυο σοβαρά απειλιτικά "μειονεκτήματα": Διεκδικούσαν την ίδια γη με τους υπόλοιπους απογόνους του Αβραάμ. Μάλιστα επί Μωυσέως, κατά την είσοδο των Ισραηλιτών στην γη Χαναάν, οι Αμαληκίτες αντιστέκονται σθεναρά και δεν θέλουν να παραδώσουν τη γη που ήδη κατέχουν (βλέπε: Έξοδος 17.8) Και όχι μόνο αυτό… είχαν ένα ακόμα πολύ σοβαρό "ελάττωμα". Γνώριζαν τις τέχνες της "μαγγανείας" (δηλητηριοχρησίας) στον ίδιο θανατηφόρο βαθμό, όπως και οι οργανωμένοι από τον Μωυσή απόγονοι του Αβραάμ! 

Μάλιστα δεν είναι άλλος από τον απόγονο του Μαδιάμ, τον πρώτο γιαχβιστή Μαδιανίτη ιερέα και πεθερό του Μωυσέως Ιοθόρ, που μύησε τον Μωυσή στα αβρααμικά δηλητήρια, και στέλνοντάς τον στην Αίγυπτο για να εφαρμόσει της μαγγανικές πληγές" του λέει: «κοίτα να χρησιμοποιήσεις όλα τα "τέρατα" (δηλητήρια) που έβαλα στα χέρια σου». Έξοδος 4.21.

 

Ο συνδυασμός αυτός, των δικαιωμάτων επί της γη, αλλά και η βαθιά γνώση των πατροπαράδοτων βιολογικών πολεμικών εργαλείων, ήταν απόλυτα απειλιτικός. Η ριζική γενοκτονία και ο απόλυτος ξολοθρεμός των συγκεκριμένων συγγενών τους, ήταν η μοναδική διέξοδος, από σοβαρές μελλοντικές απειλές από ισάξιους αντιπάλους… και οι ηγέτες (το ιερατείο) της βιβλικής εθνότητας, δεν ήταν καθόλου διατεθειμένοι να το διακινδυνεύσουν! Έτσι φτάνουν στο έσχατο όριο αθλιότητας, βάζοντας τον υποτιθέμενο θεό τους (Γιαχβέ) να διατάξει ξεδιάντροπα την «σφαγή νηπίων και θηλαζόντων».

Μ. Καλόπουλος

 

 

GIAXBE SYMBOYLIO SYNEDRIO GIAXBE

1GIAXBE

Θεός ή άνθρωπος είναι ο βιβλικός Γιαχβέ; Του Μ. Καλόπουλου.

Συχνά στην Παλαιά Διαθήκη, δεν διευκρινίζεται αν με την λέξη «πνεύμα» εννοείται κάποιος άνεμος διάθεσης, (τρόπος σκέψης), αόριστη δύναμη, ή συγκεκριμένο ουράνιο πνευματικό ον που φέρνει (εμπνέει) την διάθεση αυτή. Σταδιακά όμως εμφανίζονται αναφορές, που δείχνουν ότι οι αρχικές αόριστες λέξεις, περί "πνευμάτων", αργά αλλά σταθερά αποκτούν οντότητα[1] και συγκεκριμένη συμπεριφορά.

Γνωρίζουμε ότι στην αρχαιο-Χαλδαϊκή παράδοση, υπήρχε μια πανέξυπνη αλληλοεπικάλυψη καλού και κακού! Το ένα μπορούσε να υπηρετεί το άλλο και τα δυο ενωμένα να σύρουν το άρμα της ειμαρμένης. Στην Χαλδαϊκή σκέψη, το καλό και το κακό ήταν συχνά αδιαίρετες πλευρές του ιδίου πράγματος. Δυνάμεις αλληλο-ωθούμενες, σαν δυο άλογα (ας πούμε το άσπρο και το μαύρο) που ζεμένα μαζί,[2] σέρνουν το ίδιο άρμα της ανθρώπινης μοίρας.

Κάτι ανάλογο βλέπουμε να συμβαίνει και στη σκέψη του Ιουδαιο-χαλδαϊκού ιερατείου στην Βίβλο, όπου διακρίνουμε τον θεό των μάγων Γιαχβέ, να διαχειρίζεται ταυτόχρονα το καλό και το κακό, δημιουργώντας ευκαιρίες δοξαστικής παρέμβασης στους εκλεκτούς του! Μάλιστα η συνταγή είναι εξαιρετικά συγκεκριμένη και επαναλαμβανόμενη: το "καλό" (π.χ. οποιοδήποτε θαύμα θεραπείας) είναι εφικτό, μόνο επειδή πολύ απλά το "κακό" σταλμένο απ’ την ίδια πηγή... προηγήθηκε!

Όταν είσαι έτοιμος να κάνεις κακό, (χωρίς να γίνεις αντιληπτός), είσαι σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση! Όχι μόνο επειδή μπορείς να προφυλαχθείς, αλλά επειδή μπορείς να το προαναγγείλεις! Με τον τρόπο αυτόν όχι μόνο αποδυναμώνεις τον αντίπαλο (με πληγές ή θανάτους), αλλά φαίνεσαι και παντογνώστης ή θεόσταλτος που προαισθάνθηκε το κακό! Αν μάλιστα μπορείς και να "θεραπεύσεις" (να παύσεις) το κακό που ο ίδιος μυστικά προκάλεσες, τότε μπορείς και να αποσπάσεις τα καλύτερα προνόμια, απ’ τους ανθρώπους... που ο ίδιος έβλαψες!

Για μας λοιπόν, που προσπαθούμε να δούμε κάτω απ’ την θεολογική επιφάνια της Βίβλου, είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει σχέση εντελλόμενου και εντολέως, ανάμεσα στο πονηρό πνεύμα και τον υποτιθέμενο θεό της Βίβλου. Μάλιστα μια εντελώς ξεκάθαρη και ενδιαφέρουσα βιβλική ιστορία, έχει έπ’ αυτού πολλά να μας αποκαλύψει.

Κάποτε λοιπόν, ο μετανοημένος βασιλιάς των Ιουδαίων Αχαάβ, (ο γνωστός αντίπαλος του προφήτη Ηλία), ρώτησε το "τάγμα" των προφητών, αν θα έπρεπε να δώσουν ή όχι μια μάχη (την μάχη της Γαλαάδ) ενάντια στον στρατό της Συρίας. Και οι τετρακόσιοι συνολικά προφήτες που αποτελούσαν το βασιλικό προφητικό σώμα, απάντησαν ομόφωνα καταφατικά. Μόνο ο πολύ γνωστός προφήτης της εποχής τους, ο Μιχαίας, προφήτευσε εντελώς αντίθετα από τους τετρακόσιους προφήτες και έδωσε απολύτως αρνητική απάντηση!

Οι αυλικοί άρχοντες, αναρωτήθηκαν τότε δικαιολογημένα, ποιά απ’ τις δυο παρατάξεις ψεύδεται ελέω θεού, οι τετρακόσιοι ή ο ονομαστός προφήτης Μιχαίας;! Τότε ο προφήτης Μιχαίας ανέλαβε να τους εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει και υπάρχει μεταξύ τους αυτή η αντιγνωμία!

Ο Μιχαίας λοιπόν τους έδωσε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εξήγηση: «και ο Μιχαίας εξήγησε. Είδα (βασιλιά μου) τον Κύριο, τον θεό του Ισραήλ να κάθεται στον θρόνο του κι όλα τα ουράνια όντα να στέκονται γύρω του. Και είπε (ρώτησε) ο Κύριος, ποιός θα εξαπατήσει τον Αχαάβ τον βασιλιά του Ισραήλ, ώστε να πάει στην (μάχη) Γαλαάδ και να σκοτωθεί. (!) Ο ένας (άγγελος;) έλεγε το ένα και ο άλλος το άλλο. (υπήρχαν δηλαδή διάφορες παγιδοποιές προτάσεις μεταξύ των πνευμάτων!). Τότε, ένα πνεύμα βγήκε, στάθηκε μπροστά στον Κύριο και είπε: εγώ θα τον εξαπατήσω. Ο Κύριος το ρώτησε: με ποιόν τρόπο; Και (το πνεύμα) είπε, θα πάω και θα γίνω πνεύμα ψεύδους στο στόμα των προφητών. Τότε ο Κύριος (εγκρίνοντας) είπε. Θα απατήσεις και θα κατορθώσεις. (ναι πράγματι έτσι θα κατορθώσεις να τον εξαπατήσεις!) Πήγαινε και κάνε όπως είπες, θα πετύχεις. Έτσι (γι’ αυτό) λοιπόν (καταλήγει ο Μιχαίας) ο Κύριος, (ο Γιαχβέ!) έβαλε πνεύμα ψεύδους στο στόμα πάντων τούτων των προφητών». (Β.Β.) Α΄Βασιλέων ή (Ο΄) Γ΄Βασιλειών 22.18-22.[3]

Όπως λοιπόν γίνεται εδώ ξεκάθαρο, η εντελώς "θεϊκή" ερώτηση, προς τους παριστάμενους: «ποιός θα εξαπατήσει τον...(τάδε) βασιλιά(!), αποτελεί την ακριβέστερη προσωπογραφία του βιβλικού θεού, που είναι, η θεοποιημένη δύναμη της απάτης.[4] Ο τέλειος αυτός συνωμότης "θεός", (θεός της χαλδαϊκής φαντασίας), εγκρίνει ευχαρίστως το ψεύδος και την απάτη, για να αποτελέσουν τα αναγκαία εργαλεία παγίδευσης. Στην προκείμενη περίπτωση, επιχειρεί την παγίδευση και τον θάνατο του ίδιου του βασιλέα των Ιουδαίων, δημιουργώντας ευκαιρίες παρέμβασης στην τοπική ιστορία!

Απ’ την άλλη, η αναντίρρητη, ψυχρή αποδοχή της προτεινόμενης χρήσης του ψεύδους και του δόλου από ολόκληρη την σύναξη, στο συνέδριο αυτό των υποτιθέμενων πνευμάτων, όπου ο ίδιος ο Γιαχβέ πολύ ανθρώπινα προεδρεύει αυτοπροσώπως, δείχνει την απόλυτη συναίσθηση όλων των παρευρισκομένων, ότι δεν υπάρχουν καλά και κακά μέσα, αλλά πως στην κυριολεξία... ο σκοπός αγιάζει τα μέσα!

Βαθύτατη απορία προκαλείται επίσης, απ’ την ολοφάνερα γήινη και εντελώς ανθρώπινη συμπεριφορά της σύναξης των "πνευμάτων". Τα δήθεν πνεύματα δεν είναι τίποτε περισσότερο από "άγγελοι", δηλαδή άνθρωποι αγγελιοφόροι και όπως θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε κανονική σύσκεψη ανθρώπων, ακούν το ζητούμενο, προτείνουν διάφορα, και τελικά ο προκαθήμενος (που φέρει το όνομα Γιαχβέ!) εγκρίνει την επικρατέστερη πρόταση, που εδώ δεν είναι άλλη απ’ την δόλια θεολογική παραπλάνηση των θυμάτων, που θα επιφέρει τον αναπόφευκτο, δολοφονικό θάνατο του βασιλιά τους!

 

Ο ίδιος ο προεδρεύων "θεός", συμπεριφέρεται απολύτως ως ανθρώπινος προϊστάμενος, ζητώντας γνώμες και τρόπους εξαπάτησης, και μάλιστα ο δήθεν αυτός παντογνώστης... ρωτάει εντελώς ανθρώπινα, λεπτομέρειες, για το πως ακριβώς σκέφτεται να εφαρμόσει την συγκεκριμένη θανατηφόρα παραπλανητική του πρόταση, ο δόλιος "άγγελος"!

Ακόμα και σ’ αυτούς που δέχονται κατά γράμμα την συγκεκριμένη περιγραφή, απευθύνουμε την ερώτηση. Με γνώμονα την βιβλική αυτή εικόνα, δεν προκύπτει φυσιολογικά η σκέψη, ότι και οι ιερείς, οι προφήτες και γενικότερα οι επίγειοι υπηρέτες ενός τέτοιου "θεού", θα είχαν κάθε λόγο να συμπεριφέρονται ανάλογα, μιμούμενοι ευσεβώς, τον τύπο, αλλά και το πνεύμα δόλου μιας τέτοιας άκρως διδακτικής και αποτελεσματικής συνωμοτικής σύναξης; Η απάντηση είναι... ασφαλώς ναι!

Τελικά είμαστε υποχρεωμένοι να υποθέσουμε το αυτονόητο.

Προφανώς ο προφήτης Μιχαίας, μας κάνει την εξαιρετική χάρη να μας αποκαλύψει, ελαφρώς συγκαλυμμένα, το σκηνικό μιας κανονικής σύναξης του μυστικού ιερατείου, κατά του τότε βασιλέως! Μια εντελώς ανθρώπινη ανατρεπτική συνωμοσία, του μυστικού εβραϊκού ιερατείου, με τον προεδρεύοντα να κάθεται στην έδρα του Γιαχβέ, και να εγκρίνει ευχαρίστως το ψεύδος και την απάτη, ως αποτελεσματικά εργαλεία κατά του βασιλέως!

Μ. Καλόπουλος

Βλέπε επίσης:

Βίβλος: «Σκοτώστε νήπια και θηλάζοντα». Ποια είναι η ερμηνεία; Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/bible/2367-vivlos-skotoste-nipia-kai-thilazonta-poia-einai-i-ermineia-tou-m-kalopoulou

 


[1] Η σταδιακή οντοποίηση σημαντικών εννοιών και λέξεων, είναι μόνιμο φαινόμενο της παγκόσμιας μυθολογίας.

[2] Στην αρχαιο-χαλδαϊκή Αβέστα (Αμπάν Γιάστ) διαβάζουμε ότι: «ο νεαρός Σναβίντκα, σκοπεύει να ζέψει μαζί, τα πνεύματα του καλού και του κακού, για να σέρνουν το άρμα του». Βλ. Vesta Sarkhosh Curtis Μύθοι των Περσών σελ.28 Εκδ. Παπαδήμα.

[3] Στο Β΄Χρονικών ή Ο΄Β΄Παραλειπομένων 18.3-24 η ιστορία επαναλαμβάνεται.

[4] Υπενθυμίζω τα λόγια της βιβλικής ηρωίδας Ιουδίθ: «ναι, ναι θεέ του πατρός μου και θεέ της κληρονομίας Ισραήλ, συ εισάκουσον της δεήσεώς μου και δός (εις τον) λόγον μου απάτη εις τραύμα και μώλωπα αυτών» Ιουδίθ 9.12.