logo

fb youtube rss

Σύνδεση

Διωγμοί Ελλήνων

ΚΑΤΕΣΤΡΑΦΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΤΟ 401 μ.Χ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚ ΣΥΡΙΑΣ ΚΑΤΑΓΟΜΕΝΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΑΝΤΙΟΧΕΑ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΩΣ……"ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ".
Γύρω στον 8ο π.Χ. αιώνα, η Έφεσος έγινε το οικονομικό κέντρο της Μικράς Ασίας και απέκτησε μυθικά πλούτη . Ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Ιωνίας και πάντα βρισκόταν σε καλές σχέσεις με τις χώρες της Ανατολής, γιατί από το λιμάνι της εξαρτιόταν το διαμετακομιστικό τους εμπόριο. Η πόλη της Εφέσου ήταν αφιερωμένη στην θεά Άρτεμη. Η πόλη είχε στην αρχή ένα μικρό ναό, που αργότερα καταστράφηκε, για να κτιστεί το μεγαλόπρεπο Αρτεμίσιο, που είναι ο γνωστός και ως ναός της Εφεσίας Αρτέμιδος ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Η κατασκευή του άρχισε από τον βασιλιά της Λυδίας Κροίσο και αποπερατώθηκε μετά από 120 χρόνια και ήταν το μεγαλύτερο οικοδόμημα της Ιωνίας. Το ιερό της Άρτεμης υπηρετούσαν ιερείς και ιέρειες παρθένοι, που ονομάζονταν Μεγάβυζοι. Ο ναός ήταν ιωνικού ρυθμού και σχεδιάστηκε από τον Έλληνα αρχιτέκτονα Χερσίφρονα, ήταν ορθογώνιος, παρόμοιος με τους ναούς της εποχής του. Σε αντίθεση όμως με τους άλλους ναούς το Αρτεμίσιο ήταν κατασκευασμένος εξ ολοκλήρου από μάρμαρο. Σκαλοπάτια μαρμάρινα περιέβαλαν τη βάση του ναού και οδηγούσαν σε μια υψηλότερη βαθμίδα, η πρόσοψη του ναού ήταν διακοσμημένη και «έβλεπε» σε ένα ευρύχωρο προαύλιο. Δεν φημιζόταν μόνο ως ο ωραιότερος ναός του ελληνικού κόσμου, αλλά ήταν επίσης ένας από τους μεγα¬λύτερους, ναούς της κλασικής αρχαιότητας. Ο ναός είχε μήκος 133 μέτρα και πλάτος 73 μέτρα ήταν πάνω από διπλάσιος σε μέγεθος από τον Παρθενώνα της Αθήνας (Ο Παρθενώνας είναι 69,54 μέτρα μήκος και 30,87 μέτρα πλάτος) Οι κίονες του ήταν 20 μέτρα ύψος Ιωνικού ρυθμού με κυκλικές πλευρές. Υπήρχαν συνολικά 127 κίονες, σε ορθογώνια ευθυγράμμιση πάνω σε όλη τη βάση.
Στον ναό υπήρχαν αρκετά έργα τέχνης μεταξύ των οποίων τέσσερα χάλκινα αγάλματα που απεικόνιζαν Αμαζόνες. Ο ναός βρισκόταν μέσα σ’ ένα ιερό περίβολο στην ελώδη πεδιάδα έξω από την πόλη της Εφέσου, πρωτεύ¬ουσας κατά τη ρωμαϊκή εποχή, της επαρχίας της Ασίας. Κάθε χρόνο, στο γενέθλια της Αρτέμιδος, μια πομπή ξεκινούσε από την πόλη για να καταλήξει στο ναό. Προορισμός της ήταν να τιμηθεί το μεγάλο λατρευτικό άγαλμα που δέσποζε στο άδυτο. Το τιμώμενο άγαλμα της πολιούχου θεάς Αρτέμιδος είχε πολλούς μαστούς γιατί συμβόλιζε την γονιμότητα. Από τα αρχαία αντίγραφα που βρέθηκαν στα ερείπια της Εφέσου εμφα¬νίζουν μια θεότητα πολύ διαφορετική από την Αρτέμιδα της Ελληνικής μυθολογίας – την παρθένο κυνηγό με το τόξο και τα κυνηγετικά σκυλιά της. Η θεά αυτή ήταν ένα ξενοπρεπές είδωλο, με το κάτω μέρος του σταθερό σαν κίονα και τυλιγμένο από τα ποδιά μέχρι τη μέση με ρούχα στολισμένα με μέλισσες (η μέλισσα ήταν το σύμβολο της Εφέσου). Πάνω από τη μέση της κρέμονταν σε σειρές στρογγυλεμένα εξογκώματα – 20 έως και 30 συνολικά – τα οποία κάνεις δεν έχει μπορέσει να εξηγήσει. Μπορεί να είναι μαστοί, μπορεί να είναι ακόμα και όρχεις ταύρου. Για την διακόσμηση του ναού εργάστηκαν οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες της εποχής (Φειδίας, Πραξιτέλης, Μύρων, Πολύκλειτος, Κρησίλας, Φραδμώνας, Απελλής, Ευφράνωρ.) Στον εξωτερικό χώρο που περιέβαλε τον ναό τελούταν εμποροπανήγυρη και αγορά πώλησης και ανταλλαγής προϊόντων.
Το ιερό επί αιώνες το επισκέπτονταν έμποροι και προσκυνητές και προσέφεραν στην θεά πλούσια αφιερώματα. Ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος, αυτός που επέλεξε και όρισε τον αριθμό των επτά θαυμάτων του αρχαίου κόσμου, αναφέρει ότι: το μεγαλείο του ναού της Αρτέμιδος υπερέβαλλε όλα τα υπόλοιπα μνημεία – εκτός από τον Όλυμπο, ο ήλιος δεν φαινόταν πουθενά αλλού τόσο μεγαλοπρεπής όσο στο Αρτεμίσιο. Την νύχτα της 21ης Ιουλίου 356 π.Χ., ο ναός καταστράφηκε από πυρκαγιά που έβαλε ο παρανοϊκός Ηρόστρατος από την Έφεσο γιατί ήθελε να απαθανατιστεί το όνομά του στην ιστορία. Κατά την παράδοση, τη νύχτα εκείνη γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Ο ιστορικός Πλούταρχος (50-120 μ.Χ) έγραψε αργότερα ότι η θεά Άρτεμη ήταν «πάρα πολύ απασχολημένη με τη γέννηση του Αλεξάνδρου, και δεν μπορούσε να πάει στην Έφεσο να προστατεύσει τον ναό της». Ο ναός ξαναοικοδομήθηκε από τον Μέγα Αλέξανδρο αλλά καταστράφηκε πάλι από τους Γότθους το 262 μ.Χ. Οι Εφέσιοι όμως με τη βοήθεια των πόλεων της Μικράς Ασίας οικοδόμησαν νέο μεγαλοπρεπέστατο ναό. Όταν κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., ο Απόστολος Παύλος επισκέφτηκε την Έφεσο για να κηρύξει το χριστιανισμό, ήρθε αντιμέτωπος με τους κατοίκους της πόλης οι οποίοι παρέμειναν πιστοί στην λατρεία της Αρτέμιδος.
Μετά την επικράτηση …..της θρησκείας της αγάπης το 401 μ.Χ. ο εκ Συρίας καταγόμενος ανθέλληνας Ιωάννης ο Αντιοχεύς που είναι γνωστός και ως «Χρυσόστομος» Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ανακοίνωσε πως δεν θα ανεχόταν πλέον αυτό το σύμβολο των θεών των Ελλήνων. Συγκέντρωσε λοιπόν με έρανο από πλούσιες φανατικές Χριστιανές χρήματα με τα οποία πλήρωσε εργάτες, και με την συμμετοχή ροπαλοφόρων μοναχών και όχλο φανατισμένων Χριστιανών διέταξε την πυρπόληση και την εκ θεμελίων καταστροφή του ναού του Αρτεμισίου ενός από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου Τα έργα τέχνης και τα μάρμαρά του ναού μεταφέρθηκαν στην Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη και έγιναν οικοδομικά υλικά σε διάφορα χριστιανικά μνημεία. « O Θεοδώρητος 393-457 μ.Χ εκκλησιαστικός συγγραφέας και χριστιανός επίσκοπος αναφέρει: «ασκητάς πυρπολούμενους από ζήλον θεού συνέλεξε και κατά των ειδωλικών έπεμψε ιερών. (δηλ. μάζεψε βάρβαρους φανατισμένους και ευνουχισμένους χριστιανούς καλόγερους και κατάστρεψαν το θαυμάσιο έργο τέχνης.) Ενα αιώνα αργότερα, Επάνω στα ερείπια του Αρτεμισίου κτίστηκε μιας βυζαντινής βασιλικής αφιερωμένη στην Παναγίας που υπάρχει και σήμερα.
Αργότερα, η πόλη της Εφέσου εγκαταλείφθηκε και μόνο προς τα τέλη του 19ου αιώνα άρχισαν οι ανασκαφές Σήμερα δεν απομένουν παρά μόνο ερείπια της αρχαίας πόλης και ένα αναστηλωμένο κιονόκρανο από το Αρτεμίσιο.
που υπήρξε ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου

 

« ΔΙΩΓΜΟΣ ΓΕΓΟΝΕΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕΓΑΣ »
(με πλήρη ιστορική τεκμηρίωση)

Ο Ιωάννης Μαλάλας (6ος αιώνας) ήταν υποστηρικτής της "εκκλησίας" και του κράτους. ένθερμος υπερασπιστής του θεσμού της μοναρχίας.
Έγραψε την Χρονογραφία του σε 18 βιβλία, η οποία θεωρείται ως η παλαιοτέρα σωζομένη ἐν ἐπιτομή χρονογραφία του Βασιλείου των Ρωμαίων της Ανατολής (βυζαντίου).

Ο λόγος που επιμένουμε στην «Χρονογραφία» του Ιωάννη Μαλάλα είναι επειδή από αυτή αντλούμε αξιόλογες πληροφορίες. Για παράδειγμα, μόνο από τον Μαλάλα μαθαίνουμε ότι ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκλεισε τις φιλοσοφικές σχολές στην Αθήνα, το 529:
«Επί δε της υπατείας του αυτού Δεκίου ο αυτός βασιλεύς θεσπίσας πρόσταξιν έπεμψεν εν Αθήναις, κελεύσας μηδένα διδάσκειν φιλοσοφίαν μήτε νόμιμα εξηγείσθαι…» (18.47). Ioannis Malalae chronographia”, 451, line 18

 

Δηλαδή: «Όταν ο Δέκιος ήταν ύπατος, ο ίδιος ο αυτοκράτορας [Ιουστινιανός] έβγαλε διάταγμα και το έστειλε στην Αθήνα, προστάζοντας ότι κανένας δεν πρέπει να διδάσκει φιλοσοφία ούτε να εξηγεί τους νόμους…».

Με το βάρβαρο αυτό διάταγμα του Ιουστινιανού η ελληνική φιλοσοφία δέχτηκε βαρύ χτύπημα. Ξαφνικά, το αγαθό «σκουλήκι» της φιλοσοφίας έπαψε να ροκανίζει τις «αποκαλυπτικές αλήθειες» του ιουδαιο-χριστιανισμού.

Αλλά δεν ήσαν μόνο οι φιλόσοφοι που είχαν μπει στο στόχαστρο του Ιουστινιανού: κυνηγήθηκαν και οι απλοί Έλληνες και «ελληνίζοντες» που είχαν την ατυχία να επιμένουν ελληνικά.

Ο ΜΕΓΑΣ ΔΙΩΓΜΟΣ
Αλήθεια, ποιος θα περίμενε να δει τον χριστιανό αυτοκράτορα των Ρωμαίων Ιουστινιανό να καταδιώκει αθώους μη χριστιανούς Έλληνες και ελληνότροπους, και να τους δίνει τρεις μήνες προθεσμία για να αλλαξοπιστήσουν; Εδώ είμαι πάλι υποχρεωμένος να μεταφέρω τα λόγια του Μαλάλα:
«Εν αυτώ δε τω χρόνω [529] διωγμός γέγονεν Ελήνων μέγας και πολλοί εδημεύθησαν, εν οίς ετελεύτησαν Μακεδόνιος, Ασκληπιόδοτος, Φωκάς ο Κρατερού, και Θωμάς… Και εκ τούτου πολύς φόβος γέγονεν . Εθέσπισε δε ο αυτός βασιλεύς [Ιουστινιανός] ώστε μη πολιτεύεσθαι τους ελληνίζοντας, τους δε των άλλων αιρέσεων όντας αφανείς γενέσθαι της Ρωμαϊκής πολιτείας, προθεσμίαν τριών μηνών λαβόντας εις το γενέσθαι αυτούς κοινωνούς της ορθοδόξου πίστεως» (18.42). Joannes Malalas Chronographia
449, line 9

Δηλαδή: «Την ίδια χρονιά [529 μ.Χ.] έγινε μεγάλος διωγμός των Ελλήνων. Πολλοί έχασαν τις περιουσίες τους, και κάποιοι από αυτούς πέθαναν, όπως ο Μακεδόνιος, ο Ασκληπιόδοτος, ο Φωκάς, γιος του Κρατερού, και ο Θωμάς… Αυτό προξένησε μεγάλο φόβο. Ο ίδιος αυτός αυτοκράτορας [Ιουστινιανός] θέσπισε να μην πολιτεύονται αυτοί που έχουν ελληνικές πεποιθήσεις, ενώ αυτοί που ανήκουν σε άλλες αιρέσεις πρέπει να εξαφανιστούν από το ρωμαϊκό κράτος, αφού πρώτα έχουν λάβει προθεσμία τριών μηνών για να ασπαστούν την ορθόδοξη [χριστιανική] πίστη».

Περίεργο. Τελειώσαμε γυμνάσια (Μάτριξ) στην Ελλάδα και ποτέ δεν μάθαμε ότι τον 6ο αιώνα στην Κωνσταντινούπολη οι χριστιανοί αυτοκράτορες καταδίωκαν τους Έλληνες πολυθεϊστές! Ότι τους έπιαναν, τους εξέθεταν σε δημόσια θέα, και έκαιγαν τα βιβλία τους:

«Μηνὶ ἰουνίῳ, ἰνδικτιῶνι τῇ αὐτῇ, συσχεθέντες Ἕλληνες περιεβωμίσθησαν καὶ τὰ βιβλία αὐτῶν κατεκαύθη ἐν τῷ Κυνηγίῳ καὶ εἰκόνες τῶν μυσερῶν θεῶν αὐτῶν καὶ ἀγάλματα.» Joannes Malalas Chronographia 491, line 20

Θα πρέπει κανείς να φοιτήσει σε ξένο πανεπιστήμιο για να μάθει κάτι τέτοιο από έναν "βυζαντινό" χρονικογράφο, που το όνομά του δεν κυκλοφορεί ευρέως την Ελλάδα. Γιαυτό πολλοί πίστεψαν ότι η λεγόμενη «βυζαντινή αυτοκρατορία» ήταν ελληνική, και όχι απλώς ελληνόφωνη. Δεν διαβάζει εύκολα κανείς ότι ο "μέγας" Κωνσταντίνος είχε καταστρέψει τα ωραιότερα ιερά («τα τε των ιερών επιφανέστατα καταστρέφων») και αφού έφτιαξε χριστιανικές εκκλησίες («και τα χριστιανών ανεγείρων οικήματα»), Eunapius Hist., Soph., Vitae sophistarum Book 6, chapter 1, section 5, line 3

κατόπιν πήρε ανθρώπους από 'αλλα έθνη και τους έριξε μέσα στο "βυζάντιο" «Κωνσταντῖνος, τας άλλας χηρώσας πόλεις ανθρώπων, εἰς τὸ Βυζάντιον μετέστησε, καὶ πρὸς τοὺς ἐν τοῖς θεάτροις κρότους παραβλυζόντων κραιπάλης ἀνθρώπων ἑαυτῷ συνεστήσατο, σφαλλομένων ἀνθρώπων
ἀγαπήσας ἐγκώμια καὶ μνήμην ὀνόματος», κάνοντας το πολυεθνικό. Eunapius Hist., Soph., Vitae sophistarum
Book 6, chapter 2, section 8, line 6

ΟΙ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕΙΣ
Ωστόσο, ο Κωνσταντίνος δεν ήταν τίποτα μπροστά στον φανατικά μισέλληνα Θεοδόσιο. Όταν ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να καταστήσει πρωτεύουσα του ανατολικού τμήματος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας την αρχαία ελληνική πόλη Βυζάντιο (παλιά αποικία των Μεγαρέων), στην Ακρόπολη της πόλης βρήκε τρεις ελληνικούς ναούς: τον ναό του Ηλίου (θεού Απόλλωνα;), τον ναό της θεάς Αρτέμιδας και τον ναό της θεάς Αφροδίτης. Δεν τους κατεδάφισε, μόνο τους στέρησε τα έσοδα. Λέει ο Μαλάλας:
«Και εν αυτώ τω χρόνω [330 μ.Χ.] ο αυτός βασιλεύς Κωνσταντίνος τους όντας εν Κωνσταντινουπόλει τρεις ναούς εν τη πρώην λεγομένη ακροπόλει του Ηλίου και της Αρτέμιδος σελήνης και της Αφροδίτης εκέλευσεν αχρηματίστους του λοιπού διαμείναι» (13.13). Joannes Malalas Chronographia Page 324, line 2


 

Εντάξει, οι ναοί δεν θα είχαν έσοδα, αλλά κάποιοι εύποροι Έλληνες τους συντηρούσουν. Να όμως που καταφθάνει ο Θεοδόσιος και δεν αφήνει τίποτε όρθιο! Μεταφέρω πάλι τα λόγια του Μαλάλα:
«Ο δε αυτός βασιλεύς Θεδόσιος εν τω αυτώ χρόνω [383] τους τρεις ναούς τους όντας εν Κωνσταντινουπόλει εις την πρώην λεγομένην Ακρόπολιν καταλύσας, εποίησε τον Ηλίου ναόν αυλήν οικημάτων, και εδωρήσατο αυτήν τη μεγάλη εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ήτις αυλή κέκληται έως του νυν του Ηλίου. Το δε της Αρτέμιδος ναόν εποίησε ταβλοπαρόχιον τοις κοττίζουσιν […]. Το δε της Αφροδίτης ναόν εποίησε καρουχαρείον… κτίσας πέριξ οσπήτια και κελεύσας δωρεάν μένειν εν αυτοίς τας πάνυ πενιχράς πόρνας» (13.39).

Joannes Malalas Chronogr., Chronographia Page 345, line 17

Δηλαδή: «Ο ίδιος ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος τη χρονιά αυτή [383 μ.Χ.] κατεδάφισε τους τρεις ναούς στην Κωνσταντινούπολη, εκεί που πρώτα ήταν γνωστό ως Ακρόπολη. Μετέτρεψε τον ναό του Ηλίου σε αυλή, περιτριγυρισμένη από σπίτια και τη δώρισε στη μεγάλη εκκλησία [Αγία Σοφία] της Κωνσταντινούπολης. Αυτή η αυλή ονομάζεται Αυλή του Ηλίου μέχρι σήμερα. Τον ναό της Άρτεμης τον μετέτρεψε σε αίθουσα παιχνιδιών για τους ταβλαδόρους […]. Τον ναό της Αφροδίτης τον μετέτρεψε σε καρόσπιτο (πορνείο)… κι εκεί οικοδόμησε σπίτια και διέταξε να μένουν σ’ αυτά δωρεάν οι πολύ φτωχιές πόρνες.»
Αυτά, και άλλα πολλά, λέει ο χρονικογράφος Ιωάννης Μαλάλας. Διαβάστε τον για να φρίξετε!

 

screen-shot-2014-10-31-at-1_17_54-pm

Είναι ευρύτερα γνωστό πως δίπλα ή κάτω από μία εκκλησία υπάρχουν τα ερείπια κάποιου αρχαίου ελληνικού ναού. Σε αρκετές, μάλιστα περιπτώσεις, οι ίδιοι οι αρχαίοι ναοί έχουν μετατραπεί σε χριστιανικές εκκλησίες.

Όποιον ιερέα κι αν ρωτήσουμε γιατί χτίστηκαν χριστιανικοί ναοί πάνω σε αρχαίους ναούς και ιερά θα μας πει πως ήθελαν να «εξαγνίσουν» το χώρο από την «ειδωλολατρία» των «εθνικών». Αυτό, ίσως, είναι η μισή αλήθεια.

Πιθανότερο είναι πως ήθελαν να «ελέγξουν» ή να «εκμεταλλευτούν» την δύναμη των αρχαίων ιερών. Εξάλλου είναι γνωστό και κατά ένα μεγάλο ποσοστό επιβεβαιωμένο ότι οι αρχαίοι ναοί ήταν ιδρυμένοι πάνω σε τόπους δύναμης, πάνω σε ειδικούς ενεργειακούς τόπους οι οποίοι πρόφεραν ηρεμία, γαλήνη, ίαση, οριακά φαινόμενα κλπ.

Ωστόσο, η δύναμη ενός τόπου φαίνεται να «λειτουργεί» σύμφωνα με την «ηθική» αυτών που διαμένουν εκεί. Ή για να το πω διαφορετικά: η δύναμη ενός τόπου γίνεται γόνιμη και δημιουργική, για τον άνθρωπο, όταν αυτός που θα κατοικήσει εκεί το κάνει με σεβασμό. Τότε ο άνθρωπος «συντονίζεται» με την δύναμη, ή έρχεται σε συνάφεια με το «θείο». Διαφορετικά η δύναμη μένει στείρα και δεν αποδίδει. Ο τόπος μπορεί να γίνει περίτρανος και λαμπρός αλλά η δύναμη δεν αποδίδει. Ή μάλλον αποδίδεται, διαχέεται αλλά δεν εκλαμβάνεται.

Σε όσες εκκλησίες δεν έχουν «προσαρμοστεί» δεν έχουν εναρμονιστεί στο περιβάλλον όπως οι αρχαίοι ναοί, πάνω στους οποίους κτίστηκαν, έχουν παρατηρηθεί πολλά διαζύγια και όχι μόνο δεν στεριώνει ο γάμος αλλά και τα παιδιά που βαφτίζονται σε τέτοια μέρη-εκκλησίες δεν έχουν την «απαραίτητη» ή «απαιτούμενη» πνευματική και ψυχική ισορροπία.

ΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΤΟΠΩΝ & ΙΕΡΩΝapollo_temple

Είναι ευρύτερα γνωστό πως δίπλα ή κάτω από μία εκκλησία υπάρχουν τα ερείπια κάποιου αρχαίου ελληνικού ναού. Σε αρκετές, μάλιστα περιπτώσεις

Αν με προσοχή ερευνήσουμε τα ονόματα των εκκλησιών και των αρχαίων ιερών, θα διαπιστώσουμε εύκολα, πως σε πληθώρα των περιπτώσεων αυτοί που ονόμασαν τις εκκλησίες πολύ απλά αντιστοίχισαν το όνομα που ήταν αφιερωμένος ο αρχαίος ναός με τον χριστιανικό άγιο που έχτισαν από πάνω του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αντικατάσταση του ονόματος αρχαίου ναού από Δήμητρα Χθονία σε Άγιο Δημήτριο. Όπου δηλαδή υπάρχει εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στο ενενήντα τις εκατό των περιπτώσεων έχει χτιστεί πάνω σε αρχαίο ναό της Δήμητρας Χθονίας. Το ίδιο συμβαίνει με τα πιο πολλά  εκκλησάκια του προφήτη Ηλία που έχουν «αντικαταστήσει» τους αρχαίους ναούς του Απόλλωνα Ηλίου. Ή ακόμα και τα εκκλησάκια του Αγίου Γεωργίου έχουν πάρει τη θέση ναών και ιερών του Δία.

Για παράδειγμα οι περισσότερες εκκλησίες του Αγίου Πέτρου είναι κωδικοί που σχετίζονται με κάποιο «ειδικό» πέτρωμα ή ορυκτό στο υπέδαφος της εκκλησίας -πρώην αρχαίου ναού- με κάποιο πολύτιμο, ημιπολύτιμο λίθο ή ακόμα και «μαγικό» ή «μυθικό» λίθο (συνήθως Ερμές, Απόλλωνος Αυγιέου, ομφαλούς κλπ) τους οποίους, αν και «ειδωλολατρικής» προέλευσης η εκκλησία τους κρατά καλά φυλαγμένους στους κόλπους της.

Οι εκκλησίες με την ονομασία Κοίμηση της Θεοτόκου κωδικοποιούν την παρέμβαση του ιερατείου σε κάποια πύλη, είσοδο, σπηλιά κλπ που -φυσικά βρίσκεται από πάνω τους η συγκεκριμένη εκκλησία- «κοίμισαν» δηλαδή σφράγισαν και απομόνωσαν την όποια είσοδο από το ευρύ κοινό και τους πιστούς, συνήθως για προσωπική εκμετάλλευση ή για άλλους λόγους.

Μια διαφορετική σημασία έχουν οι εκκλησίες Παναγία η Τρυπητή στο Αίγιο, Παναγία η Εκατονταπυλιανή στην Πάρο, Παναγία η Παραπορταριανή στην Μύκονο, η μονή Μέγα Σπήλαιο στα Καλάβρυτα κλπ. Όλες υποδηλώνουν πως βρίσκονται επάνω ή δίπλα σε ανοίγματα από σπηλιές, οι οποίες ναι μεν δεν έχουν σφραγιστεί, αλλά και πάλι οι περισσότερες δεν είναι προσβάσιμες για το κοινό.

Με σπηλιές, άλλου είδους, συνδέονται και οι εκκλησίες που έχουν το όνομα της Αγίας Παρασκευής και που σημαίνει ότι το κτίριο βρίσκεται «παρά Εκάβης» ή σχετίζεται με το όνομα των Καβείρων, οπότε η σύνθεση των λέξεων οδήγησε στην παραφθορά του Παρασκευή, ή πολύ απλά συνδύασαν το όνομα αυτό με τις σπηλιές της Εκάβης ή των Καβείρων, λόγω της ομοιότητας των ονομάτων.
Και στις δύο περιπτώσεις, η Εκάβη και οι Κάβειροι υπονοούν υποχθόνιους θεούς που βγαίνουν από την γη, μέσα από σπηλιές, γι αυτό και στην συγκεκριμένη είσοδο ήρθε και χτίστηκε η εκκλησία της αγίας Παρασκευής, για να εμποδίσει την έξοδό τους..

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΥΠΟΓΕΙΩΣdsc8445

Στο Μαρούσι, υπάρχει ένα εκκλησάκι ο Αι-Γιάννης, του 15ου αιώνα … ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο ναό του Απόλλωνα

Πολλές εκκλησίες, κυρίως βυζαντινές και των πρώτων χριστιανικών χρόνων έχουν χτιστεί πάνω σε αρχαία ιερά και ναούς που αυτά είχαν πρόσβαση σε υπόγειες στοές που επικοινωνούσαν με άλλα συστήματα στοών και έφταναν τελικά να επικοινωνούν με άλλους ναούς ή τοποθεσίες.

Τέτοια παραδείγματα έχουμε στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, με το λιγότερο τέσσερις υπόγειες διαδρομές που η μία από αυτές καταλήγει στις κατακόμβες του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου απέναντι από την Αγία Σοφία, και η άλλη στα κάστρα. Τον Άι Γιάννη τον Πρόδομο πολλοί τον ξέρουν και ως Αι Γιάννη τον Υπόγειο.

Στην Σύρο, η ορθόδοξη εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου και η οποία είναι χτισμένη πάνω από τον αρχαίο ναό της Φρατρίας Αθηνάς, έχει ένα πολύπλοκο σύστημα στοών στα υπόγειά του και επικοινωνεί με άλλους ορθόδοξους αλλά και καθολικούς του νησιού.

ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ ΠΑΝΩ Ή ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΙΕΡΑ13

Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΕΙΛΕΙΘΥΙΑΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΕ ΣΕ ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

Είδαμε πως οι χριστιανικοί ναοί χτίστηκαν πάνω στους αρχαίους για πολλούς λόγους. Όταν δεν τους «σκέπαζαν» με χριστιανικούς ή όταν δεν τους γκρέμιζαν εκ θεμελίων, κι όταν δεν μπορούσαν να τους καταστρέψουν, τότε πολύ απλά τους μόλυναν. Έπρεπε να μολυνθεί το αρχαίο ιερό, αφού δεν μπορούσαν αλλιώς οι χριστιανοί να «κλέψουν» την δύναμη του τόπου. Ο πιο απλώς και πιο εύκολος τρόπος για να μολύνουν ήταν με την ίδρυση και τοποθέτηση στην κατάλληλη θέση ενός νεκροταφείου, όπως εκείνο που αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη κολλημένο στην πλευρά ιερού ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς ή εκείνο που επίσης ανακαλύφθηκε στον χώρο των Ιερών στην Νεμέα.

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣsacredplace1

Το ιερό της Αρτέμιδος αποτελούσε άβατο για τους άντρες, Κατά το πρώτο ήμισυ του 11ου αιώνα, αρχίζει να επικρατεί η ονομασία που όλοι γνωρίζουμε σήμερα «Άγιον Όρος».

Στις αρχαίες πόλεις του Άθωνα λατρευόταν ο Ζευς Ομάλιος ή Φύξιος, ο Απόλλων, ο Διόνυσος, ο Ηρακλής, ο Τιτάνας Κρείος, ο Νηρέας, η Αφροδίτη η Ουρανία, η Μορφώ, η Άρτεμις η Αγραία και Ποτάμια, η Δήμητρα και άλλες πελασγικές και θρακικές Θεότητες. Στην κορυφή του Άθωνα υπήρχαν πολλοί βωμοί διαφόρων θεοτήτων. Μία από τις προσωνυμίες του Δια ήταν «Αθώος Ζεύς» επειδή υπήρχε κάποτε στην κορυφή του Άθω άγαλμα του Δία, σήμερα βέβαια δεν υπάρχει.

Αξίζει να προσέξουμε, πως το ιερό της Αρτέμιδος αποτελούσε άβατο για τους άντρες, αλλά όχι για όλη την χερσόνησο, όπως συμβαίνει σήμερα, παρά μόνο γύρω από το ιερό. Στο ιερό κατοικούσαν μόνο γυναίκες, ιέρειες της θεάς, όπου και τελούσαν τα Μυστήρια της Αρτέμιδος από ανύπανδρες γυναίκες, όχι μόνο προς τιμή της αλλά και προς τιμή του Απόλλωνα και της Δάφνης.

Η αδελφή του Απόλλωνα, είχε ως βασίλειό της την άγρια παρθένο φύση, που δεν είχε βεβηλωθεί από ανθρώπινο χέρι. Αυτή την έννοια έχει και η προσωνυμία της ως Αγνή και Παρθένος. Προσωνυμίες που απέκτησε και η Παναγία για διαφορετικούς λόγους. Η Άρτεμις είναι επίσης Θεά των τοκετών γι αυτό και την αποκαλούν Παιδοτρόφο, Εύλοχον, Ειλειθυίαν. Για παρόμοια φροντίδα και προστασία παρακαλείται και η Παναγία από γυναίκες που βρίσκονται σε ενδιαφέρουσα.
Κατά το πρώτο ήμισυ του 11ου αιώνα, αρχίζει να επικρατεί η ονομασία που όλοι γνωρίζουμε σήμερα «Άγιον Όρος».

ΑΚΡΟΠΟΛΗta-nera-tis-broxis-apeiloun-tin-akropoli-w_hr

Ήδη από τον 6ο μ.Χ. αιώνα ο Παρθενώνας βεβηλώνεται, ή αν θέλετε, μετατρέπεται σε χριστιανική εκκλησία της Παρθένου Μαρίας. Το 1204, η εκκλησία αυτή μετατρέπεται σε φράγκικη, ενώ μερικούς αιώνες μετά, ο τουρκικός ζυγός επεμβαίνει και αλλάζει το σκηνικό σύμφωνα με τα δικά του θρησκευτικά δεδομένα. Στα 1456 ο Παρθενώνας γίνεται τούρκικο τζαμί.

Διάφοροι χώροι της Ακρόπολης αλλάζουν και γίνονται χριστιανικοί. Για παράδειγμα μία σπηλιά που βρίσκεται πάνω από το θέατρο μετατρέπεται και αφιερώνεται στην Παναγία την Χρυσοσπηλιώτισα. Το Ασκληπιείο αλλάζει σε ναό των Αγίων Αναργύρων. Η Αρχαία Κρήνη, όπως και κάθε πηγή που για τους αρχαίους -όπως και σήμερα είναι παραδεκτό – είχε  θαυματουργές ιδιότητες, αν και καθόλα «ειδωλολατρικής» έμπνευσης γίνεται Αγίασμα, για τις ίδιες, φυσικά, ιαματικές ιδιότητες.

Απέναντι από την Ακρόπολη υπάρχει ο λόφος που βρίσκεται το αστεροσκοπείο. Παλιά λεγόταν λόφος των Νυμφών επειδή εκεί υπήρχε ιερό τους. Στο ίδιο πιθανόν μέρος, ή πολύ κοντά υπάρχει σήμερα ο ναός της Αγ. Φωτεινής.

ΘΗΣΕΙΟthisseion2

Το «Θησείο» δεν είναι ναός του Θησέα όπως πίστευαν παλιά, αλλά από τη στιγμή που έδωσε το όνομά του σε ολόκληρη την περιοχή, το λάθος δεν αναιρείται εύκολα. Σήμερα οι αρχαιολόγοι είναι πεπεισμένοι πως ο ναός αυτός ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά Εργάνη και τον Ήφαιστο, θεούς των τεχνιτών.

Μεταξύ 6ου και 8ου αιώνα σφραγίστηκε η είσοδος του πρόναου για να γίνει εκεί το Ιερό Βήμα. Στον τοίχο του προδόμου ανοίχτηκε η κύρια είσοδος της εκκλησίας. Στην βόρεια πλευρά ανοίχτηκε μικρή πόρτα (σήμερα είναι κλειστή με παράταιρο τρόπο). Πιθανότατα, ανοίχτηκαν τρεις ακόμα πλάγιες πόρτες μετά το έτος 979, οπότε και έγινε η εικονογράφηση των εξωτερικών τοίχων. Στα τέλη του 10ου ή κατά τις αρχές του 11ου αιώνα, έγινε ριζική ανακαίνιση της εκκλησίας με δαπάνες πιθανότατα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου.

Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, το Θησείο μετατράπηκε σε λατινική εκκλησία. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, περιήλθε πάλι στους Έλληνες ως εκκλησία, αλλά επιτρεπόταν μόνο μία φορά τον χρόνο, στις 23 Απριλίου του Αγίου Γεωργίου, να λειτουργούν. Το 1836 το Θησείο γίνεται αποθήκη και μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό, ξανά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου μέχρι το 1835, οπότε και μετατράπηκε σε προσωρινό αρχαιολογικό μουσείο και αργότερα σε αποθήκη αρχαιοτήτων. Το 1936 και με απόφαση του αρχαιολογικού συμβουλίου γκρεμίστηκαν οι μεταγενέστεροι τοίχοι με τους οποίου φρασσόταν ο πρόναος αναστυλώθηκαν και συμπληρώθηκαν οι δύο κίονες, οι χριστιανικές τοιχογραφίες και αγιογραφίες αφαιρέθηκαν.

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΙΕΡΑqnzhtguua7cgzlaazqtkpn5sqbhngrn1gsa8h7dbwhsxgh9jptvxh1olhi5ur-rz-4fh_vvxwoqwifavxz6jx_q5tzsxcckolkaiyea3rwqdzfdnloxe92zs92v80ambcnlys0-d

Μια άλλη οπτική για τις Εκκλησίες και τα αρχαία Μνημεία!.

Στην Αθήνα και στην οδό Μητροπόλεως έξω από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης. Αν και μικρό κάτω από την εκκλησία υπάρχουν μεγάλα υπόγεια με στοές που οδηγούν σε διάφορες κατευθύνσεις. Η Αγία Δύναμη είναι χτισμένη πάνω σε αρχαίο ιερό των Ιλισιάδων Μουσών.19_eileithyacf84cf84cf84

Στον ίδιο δρόμο, λίγο πιο πέρα και κάτω από την Μητρόπολη των Αθηνών, ή πολύ κοντά της, βρισκόταν ο ναός της Υπερβόρειας Ειλείθυιας

4-ceacceb3ceb9cebfcf82cf83ceacceb2ceb2ceb1cf82

Άγιος Σάββας Κεραμεικού

Στον ίδιο δρόμο, λίγο πιο πέρα και κάτω από την Μητρόπολη των Αθηνών, ή πολύ κοντά της, βρισκόταν ο ναός της Υπερβόρειας Ειλείθυιας προστάτιδας του τοκετού. Η Ειλείθυια είχε ταξιδέψει στην Δήλο για βοηθήσει την Λητώ, μητέρα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος, για να γεννήσει. Είναι γνωστή και ως Άρτεμις Ειλείθυια.

Στην οδό Ευριπίδους υπάρχει το εκκλησάκι του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου, γνωστό και ως Αϊ Γιάννη της Κολώνας, διότι μέσα στην εκκλησία, στον χώρο του ιερού και στο αριστερό του μέρος υπάρχει αρχαίος κορινθιακός κίονας, ο οποίος βγαίνει πάνω από τα κεραμίδια της εκκλησίας. Στην βάση της κολόνας, οι παλιοί Αθηναίοι έδεναν πολύχρωμα νήματα και κορδέλες, για να γιατρέψει ο Άι-Γιάννης τις αρρώστιες τους. Πρόκειται για ένα εντελώς αρχαίο «ειδωλολατρικό» συνήθειο που έκαναν σε αντίστοιχα μέρη για να ζητήσουν προστασία από τον Απόλλωνα Αυγιέα.

Λίγο πιο πέρα από τις Στήλες του Ολυμπίου Διός, υπάρχει ένα κοίλωμα που στην παλιότερη Αθήνα ήταν γνωστό ως Βατραχονήσι. Εκεί που βρίσκεται σήμερα το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, υπήρχε βωμός των Ιλισιάδων. Από εκεί περνούσε ο ποταμός Ιλισσός, όπου και η Κρήνη Καλλιρόη, πηγή που έπαιρναν νερό οι αρχαίες Αθηναίες κόρες για να χρησιμοποιήσουν στις τελετές του γάμου.

Στο αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού, επί της οδού Πειραιώς και Ιεράς Οδού, υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Τριάδος που βρίσκεται μέσα στον αρχαιολογικό χώρο.cropped-arxaia-iera-odos-b

Ιερά Οδό από τον Κεραμεικό

Αν ακολουθήσουμε την Ιερά Οδό από τον Κεραμεικό στα τέσσερα περίπου χιλιόμετρα θα συναντήσουμε ένα εκκλησάκι. του Αγ. Σάββα. Εκεί, σύμφωνα διάφορες ιστορικές πηγές, επιγραφές και άλλες, υπήρχε μία ιερή συκιά. Αυτό, βέβαια, μας το επιβεβαιώνει και ο Παυσανίας: «Υπάρχει επίσης βωμός του Ζεφύρου και ιερό της Δήμητρας και της Κόρης, όπου τιμώνται μαζί και η Αθηνά και ο Ποσειδών. Στο μέρος αυτό λένε πως ο Φύταλος είχε δεχτεί στο σπίτι του τη Δήμητρα και πως η θεά τους έδωσε σ αντάλλαγμα (σ.τσ. για πρώτη φορά) το οπωροφόρο δέντρο της συκιάς.»

Ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο της Ιεράς Οδού, φτάνουμε στο Δαφνί, ο ναός της Παναγίας είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια του ελληνικού ναού του Απόλλωνος Δαφναίου.

Στην Ελευσίνα υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ζαχαρία, η οποία είναι χτισμένη ακριβώς πάνω στα ερείπια βυζαντινής που και αυτή είχε χτιστεί ακριβώς πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Τριπτόλεμου. Εκεί κοντά άλλωστε βρέθηκε και το γνωστό ανάγλυφο με την Δήμητρα και την Κόρη που δίνουν στον Τριπτόλεμο τον καρπό του σίτου. Αλλά και στο αρχαίο  τελεστήριο της Ελευσίνας έχει χτιστεί το βυζαντινό ναίδριο της Παναγίας.

Η μονή Καισαριανής και η μονή Αστερίου είναι χτισμένες πάνω σε αρχαίους ναούς και ιερά της Αρτέμιδος και των Καβείρων αντίστοιχα. Η μονή της Καισαριανής είναι του 10ου αιώνα και χτίστηκε πάνω σε παλαιότερη του 4ου μ.Χ. Η της Καισαριανής και Αστερίου επικοινωνούν μεταξύ τους με υπόγειες στοές καθώς και με άλλα υπόγεια μονοπάτια που οδηγούν σε άλλες αρχαίες ιερές τοποθεσίες.

Στο Μαρούσι, υπάρχει ένα εκκλησάκι ο Αι-Γιάννης, του 15ου αιώνα και ο οποίος έχει χτιστεί πάνω στα θεμέλια του προϋπάρχοντος αρχαίου ελληνικού ναού της Αρτέμιδος Αμαρυσίας.

Στην Άνω Γλυφάδα, έξω από την Αθήνα, υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Κόρακα, ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο ναό του Απόλλωνα. Αξίζει να τον επισκεφτείτε και να δείτε το εσωτερικό της εκκλησίας καθώς «κρύβει» πολλά από τον αρχαίο ναό.55440647

Ιερού ναού του Αγίου Νικολάου

Στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής, υπάρχει η γνωστή σπηλιά της Πεντέλης που κατά τους αρχαίους θεωρούνταν «Αιπόλειο του Πανός» ή αλλιώς «Παναιπόλειο», δηλαδή ο Πόλος του Πάνα ή του Παντός. Τα διάφορα «υπερφυσικά» φαινόμενα στο σπήλαιο αλλά και στην γύρω περιοχή «δίνουν και παίρνουν» όπως και οι διάφορες θεωρίες γι αυτά. Ο τόπος εκεί φαίνεται να έχει κάποια ιδιαίτερη ενέργεια. Για τους λόγους αυτούς, προφανώς, αναγέρθηκε μικρή εκκλησία προκειμένου να «εξαγνίσει» τον τόπο ή να οικειοποιηθεί την ενέργεια της περιοχής. Πεντέλη, άλλωστε, σύμφωνα με μία σύγχρονη εκτίμηση σημαίνει «Πύλη εν τω τέλη».

Κοντά στον Μαραθώνα υπάρχει η Μονή Βρανά. Είναι χτισμένη στο αρχαίο ιερόΔήμητρος Χθονίας. Μάλιστα, εκεί υπάρχει και κάτι το ιδιαίτερα χαρακτηριστικό. Η μονή είναι «εντοιχισμένη» σε μία σπηλιά,  -σφραγίζοντας έτσι την πρόσβαση- από ορισμένο ύψος της οποίας στάζει μύρο. Το μύρο αυτό, βέβαια, είναι πλέον «άγιο» και «ιερό», αφού σε κανέναν από τους επισκέπτες και τους πιστούς, δεν πάει το μυαλό ότι το «αγιασμένο» αυτό μύρο προϋπήρχε της εκκλησίας, από τα «ειδωλολατρικά» χρόνια. Ανάλογο φαινόμενο υπάρχει σε αρκετές εκκλησίες όπως στην Αγία Παρασκευή Τεμπών.

Ας περάσουμε τώρα στην Πελοπόννησο και την αρχαία πόλη της Σικυώνας. Εκεί θα συναντήσουμε μία Φράγκικη εκκλησία του Ζαρακά, η οποία είναι χτισμένη ακριβώς δίπλα σε ναό της Αρτέμιδος.

Στην αρχαία πόλη Βούρα της ΒΔ Πελοποννήσου, στη σημερινή θέση Τρουπιά όπου βρίσκεται το μετόχι της μονής του Άγιου Σπηλαίου υπήρχε ιερό και μαντείο του Ηρακλή. Βρισκόταν μέσα στο σπήλαιο, όπου φυσικά και το άγαλμα του Ήρωα.

Η Παναγία η Χελιδονού στην Τράπεζα της παραλιακής Αχαίας είναι χτισμένη στα ερείπια αρχαίου ναού αφιερωμένου στην Γαία.

Το απόμερο γραφικό ερημοκλήσι της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας της Πελοποννησίας, με την θαυμαστή, σαν από εξωτικό παραμύθι, δασοσκέπαστη οροφή της, στους πρόποδες του Τετραγίου όρους, τέσσερα περίπου χλμ από το χωριό Βάστα Μεγαλοπόλεως και σε υψόμετρο περί τα 860μ. Ενδέχεται να ανεγέρθη στα ερείπια ναού του τραγοπόδαρου αρχαίου θεού Πάνα -του σατανά κατά τους χριστιανούς. Χάλκινα αγαλματίδια που βρέθηκαν εκεί προ δεκαετιών ενισχύουν, χωρίς να επιβεβαιώνουν την εικασία αυτή.

Η εκκλησία όπου παντρεύτηκε ο ήρωας της επανάστασης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στο χωριό Ζαρούχλα Αχαίας είναι χτισμένος επάνω στον ναό Καταθεσίου Αρτέμιδος.

Το γνωστό Ποντικόκαστρο είναι και αυτό χτισμένο πάνω σε αρχαίο ναό της Αρούρας Αρτέμιδος, όπου από κάτω υπάρχουν υπόγειες αρχαίες στοές και περάσματα.

Από το να γίνει εκκλησία δεν γλίτωσε ούτε το εργαστήριο του Φειδία, στο οποίο φιλοτέχνησε το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, ενός από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου. Πολύ παράξενο, κατά την άποψη του γράφοντα, που ένα απλό εργαστήρι, το οποίο δεν υπήρξε ούτε ιερό, ούτε λατρευτικός τόπος, ούτε κάτι άλλο, να γίνει εκκλησία.

Στα ερείπια του εργαστηρίου χτίστηκε μια μεγάλη βυζαντινή εκκλησία από τον Θεοδόσιο τον Β΄.

Φτάνοντας στο Άργος, θα συναντήσουμε στους πρόποδες της κορυφής Ασπίδας το εκκλησάκι του Αγίου Ηλία. Είναι χτισμένο στα ερείπια του ιερού του Απόλλωνα και της Αθηνάς, που ήταν και μαντείο.

Στο Ελληνικό θα συναντήσουμε τα απομεινάρια μίας πυραμίδας, από τις ελάχιστες που έχουν διατηρηθεί σχεδόν (ο θεός να το κάνει αυτό το «σχεδόν») σε ακέραια κατάσταση. Μερικά μέτρα δίπλα της υπάρχει και εκεί μία εκκλησία. Κι όμως ο τόπος δεν ήταν ιερός.  Ηπυραμίδα αυτή αποτελούσε κατά πάσα πιθανότητα φρυκτωρία. Τι λόγους είχε να χτιστεί εκεί εκκλησία;

Το ίδιο μπορούμε να αναρωτηθούμε για την εκκλησία της Επισκοπής η οποία βρίσκεται στο κοίλο του αρχαίου θεάτρου της Τεγέας.02_agia_fotini-8050fb1873

Ο ναός ναό της Αγίας Φωτεινής στη Μαντίνεια

Η αρχαία Τεγέα συνορεύει με την αρχαία Μαντίνεια στον αρχαιολογικό χώρο της οποίας υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Η εκκλησία αυτή είναι η παράξενη εκδοχή αρχιτεκτονικής χριστιανικού οικοδομήματος. Σε τίποτα δεν θυμίζει εκκλησία. Αυτό που είναι βέβαιο είναι πως βρίσκεται χτισμένη στα θεμέλια του ναού της Αρτέμιδος και χτίστηκε αποκλειστικά από τα αρχαία αυτά οικοδομικά υλικά, καθώς από τα αιγυπτιακά Σεραπεία της περιοχής και επίσης από ένα ναίσκο της θεάς Ήρας.

Το εκκλησάκι της Παναγίας της Ραχιώτισας στην Φλιούντα, είναι και αυτό χτισμένο επάνω στο αρχαίο Ασκληπιείο.

Στην αρχαία Τροιζήνα υπήρχε ναός της Αφροδίτης Κατασκοπίας εκεί που σήμερα βρίσκεται η εκκλησία της Επισκοπής.

Στον Ταύγετο και στην αρχαία πόλη Βρυσέαι υπήρχε ναός και άγαλμα του Διονύσουστο ύπαιθρο και πηγή. Σήμερα υπάρχει εκκλησία. Στην ίδια περιοχή υπάρχει και εκκλησάκι του προφήτη Ηλία για το οποίο υπάρχει η παράδοση ότι: «μετά από τάμα πιστού, οι εργάτες προσπάθησαν να κτίσουν το εκκλησάκι στην απέναντι κορφή, αλλά τα υλικά το βράδυ εξαφανίζονταν και τα έβρισκαν την επομένη, στη ψηλότερη κορφή όπου τελικά κατασκευάστηκε». Παράξενο που το τάμα του πιστού δεν «έπιασε» και το εκκλησάκι ήθελε να χτιστεί σε εκείνη την κορυφή του Ταύγετου, όπου βρισκόταν η ιερή τοποθεσία του Ήλιου ή του Απόλλωνα.

Σε Μεσσηνιακό βουνό πάνω από το χωριό Παλαιό Λουτρό, συναντούμε στη σπηλιά του Κουφιέρου το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων. Εκεί υπήρχε αρχαιότατος ναός από τον οποίο δεν σώζεται τίποτα, για να μας τον θυμίζει, έστω και ονομαστικά.

Σε δρακόσπιτο της Όχης, στην Εύβοια, υπήρχε παλιά ιερό της Ουράνιας Αφροδίτης. Δίπλα υπήρχε και η Ελαιατική Σχολή που μετατράπηκε σε χριστιανικό φροντιστήριο με το όνομα Μονή των Ομολογητών.

Στην κεντρική Ελλάδα, στην Αγ. Μαρίνα Βοιωτίας αν αναζητήσουμε θα βρούμε την εκκλησία του Αγίου Βλάσιου, ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο ιερό του Πανοπέα, ο οποίος, σημειώστε έφτιαχνε ανθρώπους από πυλό. Σήμερα η ίδια περιοχή είναι γνωστή από αναφορές για εμφανίσεις ΑΤΙΑ. Πως να μην χτιστεί εκεί μία εκκλησία να εξαγνίσει τον χώρο!

Μεταξύ Κάστρου και Ορχομενού, στο χωριό Παύλο και στην αρχαία Υηττό το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου στην κορυφή του λόφου αντικαθιστά ναό του Ηρακλή, από το ίδιο αρχαίο υλικό. Μάλιστα η Αγία τράπεζα έχει το εξής παράδοξο: ήταν αφιερωμένη στον ρωμαίο αυτοκράτορα Σεπτίμο Σεβήρο. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν Ασκληπιείο κάτι που επιβεβαιώνεται και από την ενεπίγραφη πλάκα.31_big

Ναός Αγίας Μαρίας των Χαρίτων

Έξω από τον Ορχομενό, ήταν ο τάφος του Ησιόδου, ο ναός του Βάκχου, μα κυρίως και πάνω από όλα βρισκόταν ο ναός των Χαρίτων, αφιερωμένος στις Τρεις Χάριτες, τις οποίες τιμούσες οι Ορχομένιοι με τα Χαριτήσια, γιορτές που περιλάμβαναν μουσικούς αγώνες, στους οποίους έπαιρναν μέρος αοιδοί και ποιητές από όλη την Ελλάδα. Στην θέση του ναού και κατασκευασμένη από το ίδιο αρχαίο οικοδομικό υλικό χτίστηκε η βασιλική της μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του 874.

Στην Λαμία, αν επισκεφτούμε το κάστρο Αφανός θα διαπιστώσουμε ή θα μάθουμε πως έχει χτιστεί πάνω από το ναό Δήμητρας Χθονίας. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι πως επικοινωνεί υπογείως με το απέναντι βουνό στο οποίο υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Λουκά, η οποία και αυτή είναι χτισμένη σε αρχαίο ιερό ναό.

Ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Αγίων Πάντων, προστάτες των πανέμορφων και ολοπράσινων Μηλιών Πηλίου. Στην ίδια θέση που βρίσκεται σήμερα ο ναός, υπήρχε βωμός και ιερό του αρχαίου Ερμή, επίσης ψυχοπομπού ο οποίος λατρευόταν και ως κήρυκας. Το ίδιο ψυχοπομποί είναι και οι Μιχαήλ και ο αγγελιοφόρος Γαβριήλ στους οποίους αφιερώθηκε ο ναός, σαν συνέχεια της παλιάς θρησκείας, αλλά που στην ουσία η αντικατάσταση αυτή δήλωνε τη νίκη του «Ενός και Αληθινού Θεού», ο οποίος απέτασσε  τα φαντάσματα των ειδώλων και του παγανισμού.agiakori06

της Αγίας Κόρης

t_ankorfi02

εκκλησάκια όπως π.χ. του πρ. Ηλία

Στον Όλυμπο είναι εμφανές και προφανές ότι εκκλησάκια όπως π.χ. του πρ. Ηλία ή το εκκλησάκι της Αγίας Κόρης είναι χτισμένο σε αρχαίο ναό. Το πρώτο αντικαθιστά τονΒωμό του Διός και το δεύτερο ναό της Κόρης της Δήμητρας, Περσεφόνης, ή ενδεχομένως και της Αρτέμιδος καθώς και αυτή ήταν Παρθένος και προστάτης της αμόλυντης Φύσης.

Στους πρόποδες του Παγγαίου, θα βρούμε ένα εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Απ έξω υπάρχει μία ορθογώνια παραλληλόγραμμη πέτρα που ονομάζεται «η πέτρα του Απόλλωνα». Η πέτρα αυτή ανήκει στον Απόλλωνα Αυγιέα, όπου οι αρχαίοι και κάποιοι σημερινοί, αλλά παλιοί Έλληνες έκαναν σπονδές με λάδι, τη στόλιζαν με πολύχρωμες ταινίες, για να τους προστατεύει.

Στο κέντρο της Έδεσσας θα δούμε τον ναό ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα διακρίνουμε κιονόκρανα που παλιά ανήκαν σε ιερό του Υψίστου Δία, πάνω στον οποίο άλλωστε χτίστηκε η κατοπινή εκκλησία.
Βορειότερα θα συναντήσουμε την πασίγνωστη εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι πως ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος τον ναό του Ήλιουμετασκεύασε σε ξενώνα της Αγίας Σοφίας. Παρενθετικά αξίζει να πούμε πως ο ίδιος έκανε το ναό της Άρτεμης εκτροφείο μεταξοσκώληκων ενώ τον ναό της Αφροδίτης μετέτρεψε σε πορνείο.

Ο ίδιος δεν στάθηκε σε αυτές μόνο τις αλλαγές. Η γνωστή Ροτόντα, που ονομάστηκε στις μέρες μας έτσι λόγω του κυκλικού της σχήματος, ήταν ναός των Καβείρων. Με διαταγή του, γίνεται και αυτός χριστιανική εκκλησία με την ονομασία Ναός των Ασωμάτων (ή) και Ναός των Αγίων Αγγέλων. Βέβαια, έχει και ένα τρίτο όνομα -σαν τους λωποδύτες- το οποίο είναι Άγιος Γεώργιος. Ο ναός των Καβείρων κατά τον τουρκικό ζυγό έγινε το Ορτάτς-Σουλτάν-Οσμάν-Τζαμί.aaaaaaaaaaaaaasz

Η εκκλησία της Αχειροποιήτου (Παναγία η Ἀχειροποίητος) είναι παλαιοχριστιανική βασιλική της Θεσσαλονίκης, σωζόμενη σήμερα στην ίδια μορφή που κατασκευάστηκε

Η εκκλησία Αχειροποίητος, στην Θεσσαλονίκη, έχει και αυτή χτιστεί στα θεμέλια αρχαίου ναού και συγκεκριμένα της Αφροδίτης. Στα χρόνια κατοχής από τους Τούρκους, η Αχειροποίητος μετατρέπεται με την σειρά της σε τζαμί.

Παρενθετικά αξίζει να σημειώσουμε ή να επισκεφτούμε τους Κήπους του Πασά, στην Θεσσαλονίκη. Είναι και αυτοί χτισμένοι στα αρχαία ερείπια ενός αρχαίου ιερού τηςΑφροδίτης.

Στο Βελούχι της Ευρυτανίας, αν αναζητήσουμε θα βρούμε τον εγκαταλειμμένο ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Έχει χτιστεί πάνω σε παλαιότερο χριστιανικό ναό, κι αυτός πάνω σε αρχαίο ναό του Διονύσου.

Τα θεραπευτικά αρχαία λουτρά, της αρχαίας Τραϊανούπολης, στην Θράκη, συνοδεύονται από την εκκλησία της μαρτυρικής Αγίας Γλυκερίας.
Αλλά ούτε και οι αρχαίοι ναοί και τα ιερά στα νησιά μας έχουν μείνει χωρίς την συντροφιά μίας εκκλησίας, από πάνω ή δίπλα τους.

Ο ναός του Αγίου Γεωργίου μέσα στο Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας, χωρητικότητας 4000 ατόμων περίπου. Ανεγέρθηκε το 1840 από Αγγλικανούς και το 1865 μετατρέπεται σε ορθόδοξη εκκλησία, ενώ από το 1956 περνάει στην λήθη. Στη θέση του υπήρχε ναός ή βωμός, πιθανότατα του Δία.thumb6

1272) του Ορθόδοξου Επισκοπικού θρόνου της Κέρκυρας ( σε μια προσπάθεια αλλαγής του δόγματος) έπαψε να υπάρχει Καθεδρικός Ναός Κερκύρας.

Στα βόρεια της Κέρκυρας, στην Κασσιόπη, ο σημερινό ναός της Παναγίας που υπάρχει εκεί έχει χτιστεί πάνω ακριβώς από τον αρχαίο ναό του Δία. Επίσης στην Παλαιοκαστρίτσα όπου υπάρχει το βυζαντινό μοναστήρι της Παναγιάς, θεωρείται από αρχαιολόγους ότι κάπου από κάτω του ή στην ίδια περιοχή βρίσκεται το ανάκτορο τουβασιλιά Αλκίνοου. Ποιος, όμως, τολμάει να «σηκώσει» το μοναστήρι και να κάνει ανασκαφές;

Στο ίδιο νησί η βασιλική της Παλαιόπολης, η Αγία Κερκύρα, είναι το παλαιότερο χριστιανικό μνημείο του νησιού (5ος αι.). Σήμερα παραμένει ερειπωμένο από τους Βομβαρδισμούς του Β΄ ΠΠ. Στο κτίσμα έχουν χρησιμοποιηθεί μέρη και υλικά από το δωρικό ναό της Αρτέμιδος (580 π.Χ.) που έχει ανακαλυφθεί εκεί, δίπλα στη Μονή των Αγίων Θεοδώρων.

Στο Νυδρί της Λευκάδας, θα βρούμε μία πυραμίδα και δίπλα της ένα εκκλησάκι.

Στην Σαλαμίνα, αυτοί που έχτισαν την Μονή Φανερωμένης, έκαναν το παν για να θάψουν από κάτω της αρχαίο ναό. Τα κατάφεραν τόσο καλά που δεν είμαστε σε θέση να πούμε σε ποιόν ήταν αφιερωμένος.

Στο νησάκι Κρανάη, σημερινό Μαραθωνήσι που βρίσκεται στον Λακωνικό κόλπο υπάρχουν ερείπια του ναού της Αφροδίτης Μιγωνίτιδως, και αναγερμένο στη θέση του την σημερινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

Στα Κύθηρα, πάλι, αρκετές εκκλησίες είναι χτισμένες πάνω σε αρχαίους ναούς και ιερά, αλλά αρκετές από αυτές για λόγους που δεν γνωρίζουμε παραμένουν κλειστές για τους επισκέπτες.

Πάτμος, ο λαξεμένος βράχος Καλλικατσού, στους πρόποδες του οποίου και μέσα στην θάλασσα υπάρχουν τα θεμέλια μικρής εκκλησίας της Παναγίας της Φυλαττομένης. Εκεί υπήρχε ναός της Αναδυομένης Αφροδίτης ή της Σελήνης.

Στην Ρόδο στον ναό των Ιπποτών, που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη του Κολοσσού, έχουν βρεθεί επιγραφές που υποδεικνύουν ή μαρτυρούν έμμεσα για ένα ιερό ή ναό του θεού Ήλιου. Στο ίδιο σημείο ήταν, κατά πάσα, πιθανότητα τοποθετημένο ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, ο Κολοσσός της Ρόδου, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον θεό Ήλιο.

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΝΤΕΙΑ
Παρόμοια χριστιανική αντιμετώπιση είχε και το Τροφώνιο μαντείο, καθώς χρειάστηκαν δύο εκκλησίες για να «καλύψουν» την «ειδωλολατρική» εμβέλεια  του χώρου. Σήμερα θα δούμε μία διώροφη εκκλησία εκεί. Ο πρώτος όροφος που βρίσκεται και στην επιφάνεια είναι ο ναός της Αγίας Σοφίας. Η δεύτερη εκκλησία βρίσκεται στο υπόγειο της πρώτης, δηλαδή μέσα στο σπήλαιο που από το έδαφος μπορούσε να κατέβει ο χρηστηριαζόμενος. Η υπόγεια αυτή εκκλησία είναι της Αγ. Βαρβάρας.

Στο μαντείο του Αχέροντα έχει ιδρυθεί βυζαντινός ναός και χριστιανικό νεκροταφείο, για να μολυνθεί η περιοχή, το οποίο όμως μεταφέρθηκε κατα τις ανασκαφές, ενώ η μονή και η εκκλησία διατηρήθηκαν.

Στο Νεκρομαντείο Ταινάρου, θα δούμε σήμερα τον ναό του Ασωμάτου. Αν παρατηρήσουμε καλύτερα θα δούμε πως είναι χτισμένος με τα οικοδομικά υλικά κάποιου αρχαίου κτίσματος, τα οποία σαφώς προδίδουν την ύπαρξη ιερού αρχαίου, που δεν ήταν άλλος από τον ναό του Ποσειδώνα, όπως μας λένε και οι πηγές.

Η κρήνη της Κασταλίας, στους Δελφούς, είχε μετατραπεί και αυτή σε ένα μικρό εκκλησάκι, που όμως προς έκπληξη των ευσεβών χριστιανών, χρειάστηκε να γκρεμιστεί από την αρχαιολογική σκαπάνη.
Παρόμοια χριστιανική αντιμετώπιση είχε και το Τροφώνιο μαντείο, καθώς χρειάστηκαν δύο εκκλησίες για να «καλύψουν» την «ειδωλολατρική» εμβέλεια  του χώρου. Σήμερα θα δούμε μία διώροφη εκκλησία εκεί. Ο πρώτος όροφος που βρίσκεται και στην επιφάνεια είναι ο ναός της Αγίας Σοφίας. Η δεύτερη εκκλησία βρίσκεται στο υπόγειο της πρώτης, δηλαδή μέσα στο σπήλαιο που από το έδαφος μπορούσε να κατέβει ο χρηστηριαζόμενος. Η υπόγεια αυτή εκκλησία είναι της Αγ. Βαρβάρας.timthumb-2

Νεκρομαντείο Αχέροντα

Στο μαντείο του Αχέροντα έχει ιδρυθεί βυζαντινός ναός και χριστιανικό νεκροταφείο, για να μολυνθεί η περιοχή, το οποίο όμως μεταφέρθηκε κατα τις ανασκαφές, ενώ η μονή και η εκκλησία διατηρήθηκαν.

Στο Νεκρομαντείο Ταινάρου, θα δούμε σήμερα τον ναό του Ασωμάτου. Αν παρατηρήσουμε καλύτερα θα δούμε πως είναι χτισμένος με τα οικοδομικά υλικά κάποιου αρχαίου κτίσματος, τα οποία σαφώς προδίδουν την ύπαρξη ιερού αρχαίου, που δεν ήταν άλλος από τον ναό του Ποσειδώνα, όπως μας λένε και οι πηγές.

Η κρήνη της Κασταλίας, στους Δελφούς, είχε μετατραπεί και αυτή σε ένα μικρό εκκλησάκι, που όμως προς έκπληξη των ευσεβών χριστιανών, χρειάστηκε να γκρεμιστεί από την αρχαιολογική σκαπάνη.

Ο παλαιός ναός του Αγ. Ανδρέα προστάτη της Πάτρας, είναι χτισμένος επάνω σε ολόκληρο το μαντείο της Δήμητρας και της θεάς Γης. Το νερό της πηγής στα τότε χρόνια θεωρούνταν αλάθητο στην διάγνωση των νόσων, σήμερα θεωρείται «αγίασμα»

Στο μαντείο Δειραδιώτου Απόλλωνος, είχε και εκεί ο βωμός καλυφθεί με χριστιανική εκκλησία, της οποίας υπάρχουν ερείπια σήμερα.

Στο μαντείο Διδύμων ή αλλιώς Μαντείο των Βραγχιδών, κοντά στη Μίλητο, υπάρχει η χριστιανική εκκλησία στο όνομα του Ιωάννη του Θεολόγου.

Δίπλα στο μαντείο Πτώου Απόλλωνος, έχει χτιστεί η χριστιανική Μονή της Οσίας Πελαγίας.Screen Shot 2017-04-20 at 1.10.35 AM

Καλόγεροι εναντίον του ναού του Απόλλωνα στην Ανάφη (ΦΩΤΟ) ΕΔΩ

Στην γενέτειρα πατρίδα του Πυθαγόρα, στην Σάμο και κοντά στο Πυθαγόρειο υπάρχει ένα σπήλαιο που πριν ακόμα από την εποχή του φιλόσοφου  λειτουργούσε ως Μαντείοαπό την βαθύτατη αρχαιότητα. Η ιέρεια που χρησμοδοτούσε ταυτίζεται με την Ιεροφίλη των Δελφών. Σήμερα στον χώρο αυτό υπάρχει η εκκλησία Παναγία η Σπηλιανή, η Καληαρμένισσα, ενώ έξω από το σπήλαιο και κολλητά στην είσοδό του υπάρχει μία ακόμα εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, λες και υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να εξασφαλιστεί με δύο χριστιανικούς ναούς ο «εξαγνισμός» του χώρου.

Τον χώρο του μαντείο Ισμηνίου Απόλλωνος, μολύνει σήμερα το κοιμητήριο του Αγ. Λουκά. Το ίδιο συμβαίνει και στο Μαντείο Αμφικλείας από το παρακείμενο κοιμητήριο.

Γνώμες των χριστιανών Πατέρων για την ελληνική παιδεία και τους αρχαίους Έλληνες σοφούς – Η δυσφήμηση των Ελλήνων από την Ορθοδοξία

 

Αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε σαν παράρτημα στην δημοσίευση για την “Παιδεία του Βυζαντίου” που θα ακολουθήσει, αλλά αξίζει μια ειδική παρουσίαση. Είναι και αυτή μέσα στο πλαίσιο των δημοσιευμάτων του “Γιατί η Αναγέννηση έγινε στην Δύση”, και δείχνει την ιδεολογία του ορθόδοξου Χριστιανισμού σχετικά με την αρχαία ελληνική γραμματεία, αλλά και γενικά με την φιλοσοφική και τη συγκεκριμένη γνώση και κατ`επέκταση την επιστήμη και την τεχνολογία. Ταυτόχρονα, μας δείχνει γιατί το όνομα “Έλληνες” απέκτησε κακή χροιά στο Βυζάντιο.

Οι γνώμες των Πατέρων της Εκκλησίας είναι σημαντικές για εμάς γιατί θα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε καλύτερα την θέση της Εκκλησίας αλλά και το θέμα της εμπλοκής του Βυζαντίου με την παιδεία, την εκπαίδευση και την επιστήμη.

Από τους πρώτους χριστιανούς διανοητές έχουμε την εξής διαφοροποίηση:

  • Αυτοί που αρνούνται πλήρως την αρχαία γνώση και γενικά την κοσμική γνώση.
  • Αυτοί που την ψιλοαποδέχονται γιατί θεωρούν ότι “οι αρχαίοι Έλληνες την πήραν (την έκλεψαν!) από τους Εβραίους, αλλά δεν είχαν την ευρύτητα για να την καταλάβουν”.
  • Αυτοί που την δέχονται ως βοηθητική σε κάποιο βαθμό για αυτούς.

Οι σύγχρονοι απολογητές ισχυρίζονται ότι με την λέξη “Έλληνες” και την απαξίωση για αυτούς, δεν αναφέρονται στους Έλληνες φιλοσόφους και διανοητές, ούτε στο ελληνικό έθνος ή πολιτισμό, “αλλά μόνο στους ειδωλολάτρες”. Για τον λόγο αυτό σάς έχω συγκεκριμένα αποσπάσματα από τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, μαζί με τους σχετικούς συνδέσμους για να διαβαστούν όλα τα κείμενα και για να γίνει έτσι κατανοητό σε τι ακριβώς αναφερόντουσαν. Τα αποσπάσματα είναι ενδεικτικά και ακόμα και στα ίδια κείμενα θα μπορείτε να βρείτε πολλά περισσότερα.

1. Μέγας Βασίλειος

Ένας από τους “Τρεις Ιεράρχες” τους καλούμενος και “προστάτες της ελληνικής εκπαίδευσης”.

1.1

Καὶ ῥάξει ὁ Θεὸς τοὺς ἐπανισταμένους ἐπὶ ὄρος Σιὼν ἐπ’ αὐτὸν, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ διασκεδάσει, Συρίαν ἀφ’ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ τοὺς Ἕλληνας ἀφ’ ἡλίου δυσμῶν, τοὺς κατεσθίοντας τὸν Ἰσραὴλ ὅλῳ τῷ στόματι. Ῥάξειν οὖν αὐτοὺς ἐπαγγέλλεται καὶ καταβαλεῖν πάντας τοὺς ἐπανισταμένους τῷ ὄρει Σιὼν, καὶ διασκεδάσειν αὐτῶν τὴνκατὰ τῆς ἀληθείας ἀσεβῆ συμφωνίαν.Εἰσὶ δὲ οἱ ἐχθροὶ Σύροι καὶ Ἕλληνες· οἱ μὲν τὰ πρὸς ἀνατολὰς τοῦ ἡλίου κατέχοντες, οἱ δὲ τὰ πρὸς ταῖς δυσμαῖς. ∆ιὰ τοῦτο δὲδιασκεδασθήσονται, ἐπειδὴ κατήσθιον ὅλῳ τῷ στόματι τὸν Ἰσραήλ. Στόμα δὲ λέγει νῦν τὴν σοφιστικὴν τοῦ λόγου δύναμιν, ᾗ πάσῃ κατεκέχρηντο εἰς τὴν ἐπιβουλὴν τῶν ἐν ἁπλότητι πεπιστευκότων τῷ Θεῷ .

(Βασίλειος Καισαρείας, Εις τον προφήτην Ησαΐαν, 9.230 )

Ράζω=προσορμίζω–αγκυροβολώ.
Διασκεδάσει=σκορπίσει, διαλύσει.
Δασθήσονται=εκ του δατέομαι–δάσομαι=μοιράζω, κόβω στα δύο, διαιρώ.

Αναφέρεται στον προφήτη Ησαΐα. Εν ολίγοις ο Θεός, θα εξολοθρεύσει τους Έλληνες, γιατί έχουν την σοφιστική δύναμη του Λόγου, να διαλύουν την ιδεοληψία των Εβραίων–χριστιανών.

Ήδη από αυτό το απόσπασμα φαίνεται ότι οι Έλληνες δεν τους ενοχλούσαν επειδή ήσαν αρχαιολάτρες, γιατί το ίδιο ήσαν και οι Ρωμαίοι αλλά και άλλοι λαοί. Τους ενοχλούσε ο Λόγος των Ελλήνων. Η λογική και η επιστήμη.

1.2

Τοῦτο μὲν οὖν αὐτὸ καὶ συμβουλεύσων ἥκω, τὸ μὴ δεῖν εἰς ἅπαξ τοῖς ἀνδράσι τούτοις, ὥσπερ πλοίου τὰ πηδάλια τῆς διανοίας ὑμῶν παραδόντας, ἧπερ ἂν ἄγωσι, ταύτη συνέπεσθαι, ἀλλ᾿ ὅσον ἐστὶ χρήσιμον αὐτῶν δεχομένους, εἰδέναι τί χρὴ καὶ παριδεῖν.

Απόδοση:

Ἀκριβῶς αὐτὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς συμβουλῆς μου: δὲν πρέπει νὰ παραδώσετεσε αυτούς (στοὺς ἀρχαίους Έλληνες συγγραφεῖς) τὸ τιμόνι τοῦ νοῦ σας, γιὰ νὰ σᾶς πᾶνε ὅπου αὐτοὶ θέλουν. Δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀκολουθεῖτε σὲ ὅλα. Πρέπει νὰ πάρετε ἀπ᾿ αὐτοὺς ὅ,τι εἶναι χρήσιμο καὶ νὰ μὴ δώσετε προσοχὴ στὰ ὑπόλοιπα.

(Μ. Βασίλειος, Προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων).

Το απόσπασμα αυτό είναι θεωρητικά η επίσημη ιδεολογική βάση του Βυζαντίου, στο πως θα μελετά τους αρχαίους Έλληνες και αυτό που αναφέρουν κατά κόρον οι απολογητές. Είναι το πλέον σεμνό από όλα όπως θα διαπιστώσετε.

2. Άγιος Αντώνιος

2.1

26.945 Ἄλλων δὲ πάλιν τοιούτων ἀπαντησάντων πρὸς αὐτὸν ἐν τῷ ὄρει τῷ ἔξω,καὶ νομιζόντων χλευάζειν, ὅτι μὴ μεμάθηκε γράμματα, λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁἈντώνιος· Ὑμεῖς δὲ τί λέγετε; Τί πρῶτόν ἐστι, νοῦς ἢ γράμματα; καὶ τί τίνοςαἴτιον, ὁ νοῦς τῶν γραμμάτων, ἢ τὰ γράμματα τοῦ νοῦ; Τῶν δὲ εἰ πόντων πρῶτον εἶναι τὸν νοῦν, καὶ τῶν γραμμάτων εὑρέτην· ἔφη ὁ Ἀντώνιος· Ὧ τοίνυν ὁ νοῦς ὑγιαίνει, τούτῳ οὐκ ἀναγκαῖα τὰ γράμματα.

(Αγ. Αθανασίου, Βίος του Αγίου Αντωνίου)

Είναι προφανές ότι με το “νους υγιαίνει” αναφέρεται τελικά στην θρησκεία και τον θεό του και προφανώς για αυτόν δεν ήσαν αναγκαία τα γράμματα.

3. Κύριλλος Αλεξανδρείας

Ήταν ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας της Υπατίας, διώξεων αιρετικών και αλλόθρησκων και σειράς εκτρόπων στην Αλεξάνδρεια, ισχυρίζεται ότι ο φιλοσοφικός λόγος είναι ασύνετος:

3.1

τοῖς τῶν Ἑλλήνων σοφοῖς, γραώδη τε καὶ ἀσύνετον λόγον

γραώδη=παρωχημένα, ξεπερασμένα.

Ἑλλήνων δὲ παῖδες ἀνοσίους ἐσχήκασι διδασκάλους, οἳ ψυχικὴν καὶ δαιμονιώδη ἔχοντες σοφίαν, ἀναρίθμητον τῷ βίῳ δαιμονίων ὄχλον ἐκήρυξαν, καὶ προσκυνεῖν τῇ κτίσει, παρὰ τὸν κτίσαντα.

Ἔθος δὲ τῇ θεοπνεύστῳ Γραφῇ σειρῆνας ἀποκαλεῖν τὰ τῶν στρουθίων λαλίστατα, καὶ ἐμμελέςτι καὶ εὔρυθμον ἀναφωνεῖν εἰωθότα. Γεγόνασι δέ πως τοιοῦτοι τῶν Ἑλλήνων δεισιδαιμονίας οἱ διδάσκαλοι, ποιηταί τε καὶ λογογράφοι.

στρούθια=πουλιά

μεμώρανται δὲ τὰ Ἑλλήνων, τὸ τῆς ἀληθείας οὐκ ἔχοντες κάλλος·πάντα γὰρ παρ’ ἐκείνοις ψευδῆ, καὶ προφητεία , καὶ σύνεσις.

Ἑλλήνων μὲν γὰρ οἱ λογάδες, καίτοι μεγάλην ἐπὶ σοφίᾳ τὴνὀφρὺν ἀνασπῶντες, θεοποιοῦσι τὴν κτίσιν, καὶ τοῖς τοῦ κόσμου στοιχείοις τὸσέβας ἀνάπτουσι. Χθαμαλὸν γὰρ ἔχουσι τὸν νοῦν, καὶ χαμαιριφῆ τὰ θεωρήματα, καὶ τὴν καρδίαν ἐσκοτισμένην· φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν, κατὰ τὸ γεγραμμένον.

(Κύριλος Αλεξανδρείας, Ερμηνεία στον Ησαία).

3.2

Ψευδῆ δὲ καὶ τὰ Ἑλλήνων ἅπαντα, σοφία καὶ λόγοι καὶ ζωή · καὶ τῶν ἀληθῶν, ἤγουν ἀναγκαίων καὶ ἐπωφελῶν, εὕροι τις ἂν παρ’ αὐτοῖς οὐδὲν, οἵ γε τε θεοποιήκασι τὴν κτίσιν, τὸν φύσει ἀφέντες Θεόν. Ὠλιγώθησαν τοίνυν αἱ ἀλήθειαι παρ’ αὐτοῖς. Μάταια ἐλάλησεν ἔκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ.

Βούλονται δὲ καὶ βασανισθῆναι τὴν αἰτίαν ὑφ’ ἧς δι ολώλασιν· αὕτη δὲ ἦν ἡ τοῦ διαβόλου σκαιότης, καὶ ᾑ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων πλεονεξία· τούτους γὰρ καὶ ἀνόσιον ἔθνος ὀνομάζουσιν· ἢ τάχα που καὶ τοὺς τῆς ἐκείνων ἀνοσιότητος ὑπουργοὺς, τοὺς Ἑλλήνων φημὶ λογάδας καὶ ποιητάς· τούτους δὲ καὶ ἀδίκους καὶ δολίους ὀνομάζουσιν, ὡς ἀπαταιῶνας καὶ ψεύστας.

(Κύριλλος Αλεξανδρείας, Εις τους Ψαλμούς, ια΄).

Σύμφωνα με τον Κύριλλο, τόσο το έθνος των Ελλήνων, όσο και οι Έλληνες φιλόσοφοι και ποιητές είναι ψεύτες, απατεώνες, με περιορισμένο νου, ασύνετοι, άδικοι, δόλιοι, ανόσιοι και δαιμονικοί.

4. Αθανάσιος Αλεξανδρείας

4.1

46.4 Καὶ ὅλως, πότε τῶν Ἑλλήνων ἡ σοφία μεμώραται, εἰ μὴ ὅτε ἡ ἀληθὴς τοῦ Θεοῦ Σοφία ἐπὶ γῆς ἑαυτὴν ἐφανέρωσε;

48.9 Οὐκοῦν εἰ μήτε ἄνθρωπος ἁπλῶς μήτε μάγος μήτε δαίμων τίς ἐστιν ὁ Σωτήρ, ἀλλὰ καὶ τὴν παρὰ ποιηταῖς ὑπόνοιαν καὶ δαιμόνων φαντασίαν καὶ Ἑλλήνων σοφίαν τῇ ἑαυτοῦ θειότητι κατήργησε καὶ ἐπεσκίασε.

55.1 […] καὶ οὐκ ἔτι μὲν ἡ Ἑλλήνων σοφία προκόπτει, καὶ ἡ οὖσα δὲ λοιπὸν ἀφανίζεται·

(Αθανάσιος Αλεξανδρείας, Λόγος περί της ενανθρωπήσεως του Λόγου και της δια σώματος προς ημάς επιφανείας αυτού ).

Η Σοφία των Ελλήνων είναι μωρή. Ο Σωτήρ (προφανώς ο Ιησούς), την κατάργησε και αυτή η σοφία θα αφανιστεί.

5. Γρηγόριος ο «Θεολόγος» ο Ναζιανζηνός

Άλλος ένας από τους Τρεις Ιεράρχες τους στυλοβάτες του νεότερου “Ελληνοχριστιανισμού”.

5.1

ἐκεῖνο ἐνθυμηθεὶς, ὅτι συναγόντων μὲν πάντων, ἢ γεωμετρούντων, ἢ ἀστρονομούντων, οὐδὲν ἂν ὁ βίος ἡμῶν παρὰ τοῦτο ὠφεληθείη, ὅτι μὴ καὶ τὰ πάντα λυθήσεται.

καὶ ἅμα τὸν Ἑλληνικὸν τῦφον κολάσαι τῶν καλῶν εἶναι νομίσας, οἳ τῷ τρίβωνι καὶ τῇ ὑπήνῃ τὸ σεμνὸν ὑποδύονται· τί ποιεῖ, καὶ πῶς τὴν φιλοσοφίαν μεταχειρίζεται;

(Γρηγόριος Ναζιανζηνός, Εις Ήρωνα τον φιλόσοφο )

Θεωρεί ότι οι επιστημονικές γνώσεις είναι άχρηστες, δεν ωφελούν κανένα και η ελληνική γνώση είναι τύφος. Η σωστή φιλοσοφία για αυτόν είναι μόνο η θεολογία του.

6. Ιωάννης Χρυσόστομος

Ο τρίτος από τους Τρεις Ιεράρχες και προστάτες της ελληνικής Παιδείας!

6.1

Οἱ δὲ φιλόσοφοι καὶ δεινοὶ ῥήτορες δόξαν πολλὴν οἱ μὲν ἐπὶ σεμνότητι οἱ δὲ ἐπὶ λόγων δυνάμει παρὰ τοῖς πολλοῖς ἔχοντες μετὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς μάχην καταγέλαστοι γεγόνασι καὶ παίδων ληρούντων ἁπλῶς οὐδὲν διαφέρειν ἔδοξαν.

“Οι Έλληνες φιλόσοφοι και ρήτορες…είναι καταγέλαστοι και δεν διαφέρουν από τα παιδιά που λένε ανοησίες”.

Ἀπὸ γὰρ ἐθνῶν καὶ δήμων τοσούτων οὐ σοφόν τινα, οὐκ ἄσοφον, οὐκ ἄνδρα, οὐ γυναῖκα ἀλλ’ οὐδὲ παιδίον μικρὸν μεταπεῖσαι ἴσχυσαν, ἀλλὰ τοσοῦτός ἐστι τῶν ὑπ’ αὐτῶν γεγραμμένων ὁ γέλως ὥστε ἀφανισθῆναι καὶ τὰ βιβλία πάλαι καὶ ἅμα τῷ δειχθῆναι καὶ ἀπολέσθαι τὰ πολλά. Εἰ δέ που τι καὶ εὑρεθείη διασωθὲν παρὰ Χριστιανοῖς τοῦτο σωζόμενον εὕροι τις ἄν.

“Γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν με το μέρος τους ούτε έναν σοφό η άσοφο, ούτε άνδρα ή γυναίκα, ούτε ένα μικρό παιδί από τόσα έθνη κι από τόσους λαούς, αλλά προκαλούσαν τόσα γέλια τα βιβλία που είχαν γράψει, ώστε, μόλις τα παρουσίαζαν, να εξαφανίζονται, γι’ αυτό και χάθηκαν τα περισσότερα. Αν βρεθεί κάτι από αυτά πλέον είναι όσα διέσωσαν οι χριστιανοί”.

Ὁ μὲν γὰρ Ἑλληνισμὸς πανταχοῦ τῆς γῆς ἐκταθεὶς…ὑπὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ κατελύθη δυνάμεως…καίτοι ἀνδρῶν εὐτελῶν καὶ ἀσήμων ὑπηρετησαμένων αὐτῷ.

ὁ Χριστὸς τῆς παρρησίας μετέδωκε, κατεγέλασαν τῆς παρ’ αὐτοῖς δουλοπρεπείας καὶ ἀνελευθερίας καὶ ταπεινότητος, εἶδον ὅσον τῆς Χριστιανῶν εὐγενείας πρὸς τὴν Ἑλλήνων αἰσχύνην τὸ μέσον.

“Ο Ελληνισμός μπορεί ν’ απλώθηκε σ’ όλη τη γη και να κατέκτησε τις καρδιές των ανθρώπων, καταλύθηκε όμως με την δύναμη του Χριστού και το κήρυγμά μας φυτεύτηκε στις ψυχές των ανθρώπων… Και όσοι ήταν άπιστοι εντυπωσιάστηκαν από την διδασκαλία του Ιησού και περιφρόνησαν την δουλοπρέπεια, την ανελευθερία και την ποταπότητα των Ελλήνων. Όλοι διέκριναν την ευγένεια των μέσων που χρησιμοποιούν οι χριστιανοί, σε αντίθεση με την αισχρότητα των Ελλήνων”.

(Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων)

Ολόκληρο αυτό κείμενο, είναι ένας λίβελλος εναντίον των Ελλήνων και του Ελληνισμού.

6.2

Τὰ δὲ παιδία ὑπὲρ οὐδενὸς ἀνέχεται φροντίζειν χρησίμου· οὕτω καὶ οἱ Ἕλληνες παίζειν ἀεὶ βούλονται καὶ χαμαὶ κεῖνται, χαμαιπετεῖς ὄντες καὶ χαμαίζηλοι

οὕτω καὶ τὰ ἀπὸ τοῦ στόματος τῶν Ἑλλήνων ἀποῤῥέοντα ῥήματα μάταια καὶ ἀκάθαρτα· κἂν ἀναγκαίαν δῷς τροφὴν , λυποῦσι τοὺς παρέχοντας διὰ βλασφημίας ἀεὶ…

καὶ καθάπερ τὰ παιδία ἀναισθήτως γυμνοῦται καὶ οὐκ ἐρυθριᾷ, οὕτω καὶ οἱ Ἕλληνες πόρνοις καὶ μοιχοῖς συγκυλινδούμενοι, καὶ τοὺς τῆς φύσεως γυμνοῦντες νόμους, καὶ παρανόμους εἰσάγοντες μίξεις, οὐκ ἐπιστρέφονται.

Χαμαίζηλος=χαμηλού επιπέδου.
Χαμαιπετής=αυτός που βρίσκεται χαμηλά.
Συγκυλίνδομαι=είμαι επιρρεπής στις ηδονές και τις ακολασίες.

Οι Έλληνες είναι χαμηλού επιπέδου, πρόστυχου και ακόλαστοι και τα λεγόμενά τους μάταια και βρώμικα.

Οὐ γὰρ διὰ τῆς ἔξωθεν φιλοσοφίας, φησὶν, οὐδὲ διὰ τῆς ἔξωθεν παιδεύσεως, ἀλλὰ διὰ τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ,καὶ τοῦ πλούτου καὶ τῆς γνώσεως καὶ τοῦ λόγου τοῦ παρ’ αὐτοῦ δοθέντος ἠδυνήθητε μαθεῖν τὰ τῆς ἀληθείας δόγματα.

Λοιπὸν ὅπου σοφία Θεοῦ, οὐκέτι χρεία ἀνθρωπίνης.

Την αλήθεια δεν την μαθαίνεις από την ξένη φιλοσοφία (την ελληνική), ούτε με την εκπαίδευση αλλά μόνο με την χάρη του Θεού. Εν ολίγοις η ανθρώπινη σοφία είναι άχρηστη.

Ὃ γὰρ οὐκ ἴσχυσαν φιλόσοφοι διὰ τῶν συλλογισμῶν ποιῆσαι, τοῦτο ἡ δοκοῦσα εἶναι μωρία κατώρθωσε; Τίς οὖν σοφώτερος; ὁ τοὺς πολλοὺς πείθων, ἢ ὁ ὀλίγους, μᾶλλον δὲ οὐδένα; ὁ περὶ τῶν μεγίστων πείθων, ἢ ὁ περὶ τῶν μὴ δεόντων; Πόσα ἔκαμε Πλάτων καὶ οἱ κατ’ αὐτὸν περὶ γραμμῆς καὶ γωνίας καὶ στιγμῆς καὶ ἀριθμῶν ἀρτίων καὶ περιττῶν, καὶ ἴσων ἀλλήλοις καὶ ἀνίσων, καὶ τῶν τοιούτων διαλεγόμενος ἡμῖν ἀραχνίων (καὶ γὰρ τῶν ὑφασμάτων ἐκείνων ἀχρηστότερα ταῦτα τῷ βίῳ), καὶ οὐ μέγαν, οὐ μικρὸν ἐντεῦθεν ὠφελήσας οὕτω τὸν βίον κατέλυσε!

“Δεν επικράτησαν οι φιλόσοφοι με τους συλλογισμούς τους γιατί οδηγήθηκαν στην χαζομάρα. Πόσο κόπιασε ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίας και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ τους και ανίσων και για τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης -διότι αυτά στη ζωή είναι περισσότερο άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα- και χωρίς να ωφελήσει πολύ ή λίγο με τις συζητήσεις αυτές εγκατέλειψε έτσι τη ζωή;”.

(Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Υπόθεσις της προς Κορινθίους Α΄ επιστολής ).

6.3

Ὁ δὲ ἀγράμματος οὗτος, ὁ ἰδιώτης, ὁ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ, ὁ Ζεβεδαίου παῖς· κἂν μυριάκιςκαταγελῶσιν Ἕλληνες τῆς τῶν ὀνομάτων ἀγροικίας, οὐδὲν ἧττον μετὰ πλείονος αὐτὰ τῆς παῤῥησίας ἐρῶ· ὅ σῳ γὰρ ἂν τὸ ἔθνος αὐτοῖς βάρβαρον φαίνηται καὶ τῆς Ἑλληνικῆς ἀπέχον παιδεύσεως, τοσούτῳ λαμπρότερα τὰ ἡμέτερα φανεῖται.

ἔνθα τὸ παλαιὸν ἐφιλοσόφουν οἱ τῆς Ἑλληνικῆς συμμορίας ἅπαντες.

∆ιαλεχθεὶς περὶ τῶν Ἑλληνικῶν, καὶ δείξας αὐτοὺς οὐδεμίαν ἔχοντας οὐδαμόθεν ἀπολογίαν, οὐδὲ ἐλπίδα σωτηρίας, κατηγορήσας τε ἀκριβῶς καὶ τῆς τῶν δογμάτων αὐτῶν διαστροφῆς, καὶ τῆς περὶ τὸν βίον ἀκαθαρσίας.

Ἐβουλόμην, εἴ γε σχολῆς ἀπελαύετε πολλῆς, εἰς μέσον ἁπάντων ὑμῶν μιαροῦ τινος Ἕλληνος φιλοσόφου βιβλίον καθ’ ἡμῶν εἰρημένον ἀγαγεῖν.

Μέγα ἀγαθὸν φιλοσοφία· φιλοσοφίαν δὲ λέγω τὴν παρ’ ἡμῖν. Τὰ γὰρ τῶν ἔξωθεν, ῥήματα καὶ μῦθοι μόνον εἰσί· καὶ οὐδὲ αὐτοὶ οἱ μῦθοι φιλόσοφόν τι ἔχοντες.

Μεγάλοι εἰσὶν ἐν τῇ κώμῃ ἐκεῖνοι, καλοὺς βοστρύχους τρέφουσι, καὶ τρίβωνας ἀναβέβληνται· μέχρι τούτων αὐτοῖς ἡ φιλοσοφία. Ἂν δὲ τὰ ἔνδοθεν ἴδῃς, τέφρα καὶ κόνις, καὶ ὑγιὲς οὐδὲν, ἀλλὰ Τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν, πάντα ἀκαθαρσίας ἔχων γέμοντα καὶ ἰχῶρος, καὶ τὰ δόγματα πάντα σκωλήκων . Ὁ γοῦν πρῶτος αὐτῶν τὸ ὕδωρ ἔφησεν εἶναι θεὸν, καὶ ὁ μετ’ ἐκεῖνον τὸ πῦρ, ἄλλος τὸν ἀέρα, καὶ πάντες εἰς τὰ σώματα κατηνέχθησαν. Τούτους οὖν, εἰπέ μοι, θαυμάζειν χρὴ, τοὺς οὐδὲ ἔννοιαν ἀσωμάτου λαβόντας Θεοῦ, εἰ δήποτε καὶ ὕστερον ἔλαβον, μετὰ τὸ συγγενέσθαι ἐν Αἰγύπτῳ τοῖς ἡμετέροις; Ἀλλ’ ἵνα μὴ πολὺν ὑμῖν ἐπάγωμεν θόρυβον, ἐνταῦθα τὸν λόγον καταλύσωμεν. Ἂν γὰρ ἀρξώμεθα τὰ ἐκείνων προτιθέναι δόγματα, καὶ τί μὲν περὶ Θεοῦ, τί δὲ περὶ ὕλης, τί δὲ περὶ ψυχῆς, τί δὲ περὶ σωμάτων εἶπον, πολὺς ἕψεται γέλως .

(Το ιχώρ εδώ έχει την έννοια του θανάσιμου και τοξικού).

(Ιωάννης Χρυσόστομος, Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν)

Εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα στην γνώμη του Χρυσόστομου για την ελληνική σκέψη και τους Έλληνες σοφούς που τους ονομάζει και συμμορία. Σύμφωνα με αυτόν λοιπόν είναι καταγέλαστοι, γελοίοι, ότι λένε είναι βρώμικο, ακάθαρτο, διαστροφικό, τοξικό το ίδιο και τα βιβλία τους. Όσο πιο βάρβαρο είναι ένα έθνος και μακρυά από την ελληνική γνώση τόσο πιο λαμπρή φαίνεται η χριστιανική θρησκεία.

6.4

Ποῦ νῦν οἱ σοφοὶ τῶν Ἑλλήνων, οἱ τοὺς βαθεῖς πώγωνας ἕλκοντες, καὶ τὰς ἐξωμίδας ἀναβεβλημένοι, καὶ τὰ μεγάλα φυσῶντες; Τὴν Ἑλλάδα, τὴν βάρβαρον πᾶσαν ὁ σκηνοποιὸς ἐπέστρεψεν. Ὁ δὲ παρ’αὐτοῖς ἀγόμενος καὶ περιφερόμενος Πλάτων, τρίτον εἰς Σικελίαν ἐλθὼν μετὰ τοῦ κόμπου τῶν ῥημάτων ἐκείνων, μετὰ τῆς ὑπολήψεως τῆς λαμπρᾶς, οὐδὲ ἑνὸς περιεγένετο τυράννου, ἀλλ’ οὕτως ἀθλίως ἀπήλλαξεν, ὡς καὶ αὐτῆς ἐκπεσεῖν τῆς ἐλευθερίας. Ὁ δὲ σκηνοποιὸς οὗτος οὐ Σικελίαν μόνον οὐδὲ Ἰταλίαν, ἀλλὰ πᾶσαν ἐπέδραμε τὴν οἰκουμένην, καὶ οὐδὲ ἐν τῷ κηρύττειν τῆς τέχνης ἀπέστη, ἀλλὰ καὶ τότε δέρματα ἔῤῥαπτε, καὶ ἐργαστηρίου προειστήκει· καὶ οὐδὲ τοῦτο ἐσκανδάλισε τοὺς ἐξ ὑπάτων· καὶ μάλα εἰκότως. Οὐ γὰρ αἱ τέχναι καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα, ἀλλὰ τὸ ψεῦδος καὶ τὰ πεπλασμένα δόγματα εὐκαταφρονήτους ποιεῖν εἴωθε τοὺς διδάσκοντας.

“Πού είναι τώρα οι σοφοί των Ελλήνων με τα πυκνά τους γένια, με τους έξωμους χιτώνες τους και μετα παραφουσκωμένα λόγια; Όλη την βάρβαρη Ελλάδα ο σκηνοποιός (ο Παύλος) επέστρεψε (εκχριστιάνισε). Ας είναι ανάμεσά τους κι αυτός ο περιβόητος Πλάτων, που τρεις φορές πήγε στη Σικελία, γεμάτος επίδειξη και κομπορρημοσύνη, μα κανείς δεν του έδωσε προσοχή. Όμως εκείνος ο σκηνοποιός όχι μόνο στη Σικελία, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σ’ όλη την οικουμένη πέταξε και δεν σκανδάλισε, και είναι φυσικό, γιατί οι διδάσκαλοι δεν καταφρονούνται από την εργασία τους αλλά από τα ψέμματά τους”.

(Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ερμηνεία εις την “Προς Ρωμαίους επιστολήν”)

7. Κοσμάς ο Αιτωλός

Θεωρείται από τους Ρωμιούς, ότι είχε και “εθνική” δράση δημιουργώντας ελληνικά σχολεία. Στο πρώτο απόσπασμα θα δούμε τι ακριβώς θεωρεί ότι πρέπει να κάνει ένα σωστό σχολείο:

7.1

Διατί πάντα εις τα σχολεία γυμνάζονται οι άνθρωποι και ηξεύρουν και μανθάνουν το τι εστί ο Θεός, το τι είνε οι άγιοι άγγελοι, τι είνε οι καταραμένοι δαίμονες και το τι είνε η αρετή των δικαίων. Το σχολείον φωτίζει τούς ανθρώπους. Ανοίγουν τα ομάτια των ευσεβών και ορθοδόξων χριστιανών να μανθάνουν τα μυστήρια.

(Κοσμάς ο Αιτωλός, Διδαχή ΣΤ΄).

Στο δεύτερο θα δούμε τι θεωρεί για την πραγματική γνώση και την παιδεία πουδεν είναι όπως την οραματίστηκε στο προηγούμενο απόσπασμα, δηλαδή χριστιανική:

7.2

Έμαθα και πέντε εξ ελληνικά και έμαθα πολλών λογιών γράμματα, εβραϊκά, τουρκικά, φράγκικα και από όλα τα έθνη, με την χάριν του Χριστού μας και πολλά τα εδιάβασα. Και όλα τα εθνικά κάλπικα τα ηύρα· όλα ευρέματα και σπέρματα του Διαβόλου , και κατά αλήθειαν, αδελφοί μου, τόσον τα εμελέτησα τα γράμματα.

(Κοσμάς ο Αιτωλός Διδαχή Η΄).

Επίλογος

Τα αποσπάσματα όλα έχουν μια ξεκάθαρη ιδεολογία, ταυτίζονται με αυτό που ήδη γνωρίζουμε και στην δημοσίευση για την παιδεία θα δούμε περισσότερα και δεν έχει σχέση με τις δικαιολογίες των απολογητών. Το μόνο στοιχείο που δέχονται οι Πατέρες του Χριστιανισμού είναι η πίστη, όλες οι γνώσεις και η επιστημονική προσπάθεια είναι για αυτούς άχρηστη και επικίνδυνη. Βλέπουμε ιδιαίτερες αναφορές για τον Πλάτωνα, τους Έλληνες φιλοσόφους, τους δασκάλους, δηλαδή όλη την ελληνική σκέψη και ελληνική παιδεία και οι χαρακτηρισμοί που αποδίδονται.

Νομίζω ότι από τα λίγα σχετικά κείμενα είναι κατανοητό τι εννοούν οι Πατέρες της Εκκλησίας ως προς την ορολογία “Έλληνες”, ή “ελληνικό” και είναι και ξεκάθαρη η σχέση τους με την γνώση, δηλαδή την παιδεία και την φιλοσοφία – επιστήμη. Αναφερόντουσαν και ενοχλούντο ιδιαίτερα από τις φιλοσοφικές ιδέες των αρχαίων Ελλήνων και την Λογική τους, που διερευνούσαν τα πάντα και αυτό δεν ήταν αρεστό, αλλά αναφέρονται και στην ίδια την γνώση της φιλοσοφίας, αλλά και στο ελληνικό “έθνος” που είναι αυτό που δημιούργησε την φιλοσοφία, την επιστήμη και την αμφισβήτηση στους μύθους.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που από όλους τους λαούς που ήταν πολυθεϊστές επέλεξαν τον ελληνικό για να τον ταυτίσουν με την πολυθεΐα, δηλαδή με το απόλυτο κακό για αυτούς, ενώ από τους Ρωμαίους, παρά το υποτιθέμενο κυνήγι που τους έκαναν, υιοθέτησαν εύκολα το όνομα σαν ένα είδος εθνισμού, για να καταλήξουμε σήμερα να μας λένε…Ρωμιούς.

Φιλίστωρ

OXI STOYS 3 IERARXES

Ξεκίνησαν οι θρησκευτικές διώξεις στα σχολεία της ρωμιοσύνης.
Μαθήτρια αρνήθηκε τον ιουδαίο θεό και πήρε αποβολή.

Αποβολή των Τριών Ιεραρχών: Καθηγήτρια αποβάλει μαθήτρια επειδή δήλωσε άθεη όταν την ρώτησε γιατί χάζευε

Αποβολή των Τριών Ιεραρχών: Η ανεξιθρησκεία στην Ελλάδα αν και κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα, τελικά αποδεικνύεται ότι όχι μόνο δεν είναι ανεκτή αλλά τιμωρείται κι όλας. Συγκεκριμένα, σήμερα, σε σχολείο της Αγίας Παρασκευής, Αττικής, μαθήτρια του Γυμνασίου αποβλήθηκε επειδή κοιτούσε από το παράθυρο της τάξης της έξω. Όταν η καθηγήτρια την ρώτησε γιατί χάζευε, η μαθήτρια απάντησε με ειλικρίνεια ότι είναι άθεη. Το αποτέλεσμα ήταν να τιμωρηθεί με ωριαία αποβολή επειδή έκανε χρήση άρθρου του ελληνικού Συντάγματος.

Στην Ελλάδα, η διάταξη για ανεξιθρησκία υπήρχε ήδη από το 1827, στο σύνταγμα της Τροιζήνας, ενώ το σημερινό Σύνταγμα [που ισχύει από το 1975] κατοχυρώνει τη θρησκευτική ελευθερία των πολιτών, με το 13ο άρθρο του. Η πρόσφατη απόφαση του Υπουργείου Παιδείας που αφορά τον τρόπο με τον οποίο θα τιμάται η σχολική εκπαίδευση την εορτή των Τριών Ιεραρχών, δεν είναι μόνο ότι έρχεται κόντρα με το πνεύμα του ελληνικού Συντάγματος. Αλλά στερεί από τους μαθητές την ικανότητα να αναγνωρίζουν το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να θρησκεύεται ελεύθερα, είτε ακόμα και να μη πιστεύει σε καμία θρησκεία.

Είναι φανερό ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η εκπαίδευση τελετουργικές εκδηλώσεις και θρησκευτικές εορτές, στοχοποιεί τους μαθητές και τις μαθήτριες με αποτέλεσμα να είναι ανυπεράσπιστοι απέναντι στις «διαθέσεις» των καθηγητών τους και ενίοτε να τιμωρούνται κι όλας.

Το πιθανότερο είναι αυτό που συνέβη σήμερα στο γυμνάσιο της Αγίας Παρασκευής Αττικής να μην είναι μεμονωμένο. Και το σίγουρο είναι πως κανείς δεν θα ασχοληθεί με την εκδικητικότητα κάποιων εκπαιδευτικών που δεν μπορούν να εννοήσουν ότι δεν δικαιούνται να καταστέλλουν το ελεύθερο πνεύμα των νέων. Η συγκεκριμένη καθηγήτρια όφειλε να προσπεράσει «το βλέμμα» της μαθήτριας που κοίταζε από το παράθυρο της σχολικής αίθουσα, και όχι να το κάνει συμβάν. Και πόσο μάλλον να το τιμωρήσει.

Κώστας Κεχαγιάςπρος ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟ

“Σας σφάζουν μπροστά στα μάτια του Πλανήτη”. Ανοιχτή Επιστολή στους Έλληνες

 
Του Peter Koenig, πρώην στελέχους της Παγκόσμιας Τράπεζας από τον Καναδά.
Το κείμενο του Peter Koenig, είναι κάτι παραπάνω από μια επιστολή. Αποτελεί ένα μανιφέστο απελευθέρωσης της χώρας. Ένα πραγματικό «Θούριο» αλλά και ένα δριμύ «κατηγορώ» ενάντια στο τυραννικό πλέγμα των πιστωτών και ενάντια στην υπόδουλη πολιτική τάξη της χώρας.

Τ.Δ
«Σας σφάζουν μπροστά στα μάτια του Πλανήτη και κανείς δεν λέει κουβέντα. Πρώτα από όλα η ελίτ της Ελλάδας. Και η κυβέρνησή σας. Λίγοι, αλλά πολλοί λίγοι, επιτρέπουν την σφαγή γιατί δεν τους αφορά. Έχουν τυφλωθεί από την απατηλή λάμψη του ευρώ και τη συμμετοχή στην προνομιούχα τάξη των ευγενών Ευρωπαίων.

Λαέ της Ελλάδας! – Ξυπνήστε.
Πάρτε τα πράγματα στα χέρια σας. Μην πιστεύετε τους πολιτικούς σας, τα μίντια σας! Αποχωρήστε από αυτήν την εγκληματική οργάνωση που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση και από αυτό το απατεωνίστικο δυτικό νομισματικό σύστημα που σας πνίγει μέχρι θανάτου. Πάρτε πίσω την κυριαρχία σας, το νόμισμά σας. Παύτε να πληρώνετε το χρέος σας- η δύση δεν μπορεί να κάνει τίποτα ενάντια σε αυτό. Δεν μπορεί να κάνει, αν λειτουργείτε τη χώρα σας με τις δικές σας δημόσιες τράπεζες και το δικό σας χρήμα, βαθμιαία αλλά με βεβαιότητα ανοικοδομώντας μια κατεστραμμένη οικονομία. Η εκπλήρωση του χρέους είναι διαπραγματεύσιμη. Τα παραδείγματα αφθονούν σε όλο τον κόσμο. Η Αργεντινή είναι ένα από τα πιο πρόσφατα. Ακόμη κι η Γερμανία επαναδιαπραγματεύθηκε το διεθνές της χρέος το 1952 με τη Συμφωνία του Λονδίνου για το εξωτερικό γερμανικό χρέος.
Λαέ της Ελλάδας, αφυπνιστείτε για το τι συμβαίνει. ΜΗ ΔΕΧΤΗΤΕ αυτό που η κυβέρνηση, οι Βρυξέλλες και η τρόικα κάνουν σε ΣΑΣ και στη χώρα ΣΑΣ. Απεναντίας ζητήστε το GREXIT ως μια εντελώς νομιμοποιημένη συνέχεια στη ΔΙΚΗ ΣΑΣ θριαμβευτική ψήφο για το όχι σε νέα προγράμματα «διάσωσης» μέσα από την λιτότητα που επιβάλλει η τρόικα.
Εάν το κάνετε, γρήγορα θα δείτε το φως στο τέλος του τούνελ – ένα φως που έχει κρυφτεί για πάρα πολύ καιρό από την Γερμανία και τους γκάνγκστερ της τρόικα και την δική σας κυβέρνηση.
Ο Γερμανός υπουργός οικονομικών WolfgangSchauble προσπαθεί ακόμα να μπλοφάρει τους Έλληνες και να εντυπωσιάσει τον υπόλοιπο κόσμο απειλώντας την Ελλάδα με έξοδο από το ευρώ. Κάθε υγιής κυβέρνηση θα μετέτρεπε αυτή την απειλή σε δική της πρωτοβουλία και θα εγκατέλειπε το απολιθωμένο τέρας που καλείτε Ευρωπαϊκή Ένωση μαζί με το ψευδές και απατηλό κοινό νόμισμα που καλείτε ευρώ. Αλλά αυτό είναι το πρόβλημα, στην Ελλάδα βασιλεύει η νοσηρότητα.
Έτσι, η ελληνική κυβέρνηση ανταποκρίνεται στην νοσηρότητα της τρόικα με νοσηρή υποτέλεια συγκεκριμένα με πλήρη συμμόρφωση – για την καταστροφή εκατομμυρίων αποστερημένων και σκλαβωμένων συμπατριωτών της. Κανείς δεν κραυγάζει, κανείς δεν φωνάζει, κανείς δεν επαναστατεί, κανείς δεν παίρνει τους δρόμους, κανείς δεν μπλοκάρει τους δρόμους, τις γέφυρες, τους σιδηροδρόμους για μέρες ή και βδομάδες, κανείς δεν εμποδίζει το συνεχιζόμενο εμπόριο των ξένων επιχειρηματιών με ότι έχει απομείνει από τη δημόσια περιουσία της ΔΙΚΗ ΣΑΣ χώρας. Κανείς. Αυτό δεν είναι για να κατηγορήσουμε τον έλληνα που έχει να παλέψει για την στοιχειώδη επιβίωση, που έχει να βρει τρόπους για να θρέψει τα παιδιά και τις οικογένειες, αλλά το «κατηγορώ» απευθύνεται στη συμμορία του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα και σε όλη την αφρόκρεμα της Ελλάδας, στα μίντια και στους βουλευτές που απλώς παρακολουθούν τον τρόμο – αλλά στέκονται παράμερα. Καμία δράση. Βλέποντας την Ελλάδα – τη ΔΙΚΗ ΣΑΣ χώρα, Λαέ της Ελλάδας! – να αιμορραγεί μέχρι θανάτου.
Χρειάζεται αφύπνιση, το πρόβλημα δεν είναι για χρέη και διασώσεις. Εάν σας λένε ότι η «κρίση χρέους» της Ευρώπης είναι λάθος της Ελλάδας και ότι μια νέα κρίση κυοφορείται εξαρτώμενη από το πόσο καλά η Ελλάδα θα συμμορφωθεί με τους κανόνες της επόμενης διάσωσης – είναι ένα εξωφρενικό ψέμα. Αυτή την κρίση μηχανεύτηκαν η ίδια η ευρωπαϊκή ολιγαρχία, οι διάφορες «GoldmanSachs» που καθοδηγούνται από την Αμερικάνική Κεντρική Τράπεζα, που διαχειρίζονται την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσω του MarioDraghi, ενός πρώην στελέχους της GoldmanSachs- αυτοί ντεφάκτο διαχειρίζονται την ευρωπαϊκή οικονομία.
Γιατί θέλουν την Ελλάδα κάτω από τις μπότες τους; Επειδή θέλουν μια υποτελή Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα είναι σε μια εξαιρετικά στρατηγική γεωγραφική περιοχή στο σταυροδρόμι δύσης και ανατολής. Η Ελλάδα είναι μια χώρα του ΝΑΤΟ. Ίσως η δεύτερη πιο σπουδαία χώρα του ΝΑΤΟ, μετά την Τουρκία λόγω της στρατηγικής της θέσης. Δεν θέλουν η Ελλάδα να κυβερνάται από μια αριστερή κυβέρνηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από αριστερά. Είναι τόσο νεοφιλελεύθεροι όσο φαίνονται. Οι κυρίαρχοι του πλανήτη θέλουν αλλαγή καθεστώτος – την καλή παλιά αλλαγή καθεστώτος που απειλεί όσους δεν γονατίζουν μπροστά στους κανόνες της δύσης. Ακριβώς τώρα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει προς τα πίσω για να ευχαριστήσει τους κυρίους του χρήματος και να αφήσει το λαό της Ελλάδας να ταπεινώνεται και να κατακρημνίζεται σε βαθμό αθλιότητας.
Αυτό που επιδιώκει η Ουάσιγκτον και οι μαριονέτες των Βρυξελλών είναι μια Ελλάδα που συμμορφώνεται, που ποτέ δεν θα αμφισβητήσει το ρόλο της στο ΝΑΤΟ, ποτέ δεν θα αμφισβητήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση, ποτέ δεν θα αμφισβητήσει τις δεσμεύσεις στο ευρώ και ποτέ δεν θα αμφισβητήσει τη διείσδυση των ΗΠΑ στη Μεσόγειο πλούσια σε υποθαλάσσιους υδρογονάνθρακες και ορυκτά. Το ίδιο ισχύει, με την ευκαιρία, επίσης με την Ιταλία και την Ισπανία, επίσης παράλιες χώρες της Μεσογείου. Οι κυβερνήσεις τους ήδη με εξωτερική παρέμβαση (ΗΠΑ,Ε.Ε.) έχουν μεταμορφωθεί σε δεξιά, νεοφιλελεύθερα, συμμορφωμένα ανδρείκελα.
Η αδράνεια της ελληνικής ολιγαρχίας και της κυβέρνησης είναι ασυγχώρητες. Αυτό είναι σύνδρομο της Στοκχόλμης στα χειρότερά του. Υποταχτικοί στο δήμιο μέχρι να χωριστούν από το θάνατο. Κι ο θάνατος υπό την μορφή της ολικής καταστροφής, της ολικής λεηλασίας, της ολικής σκλαβιάς δεν είναι μακριά.
Λαέ της Ελλάδας, θέλετε να συνεχίσετε αυτόν τον δρόμο της υποδούλωσης από μια αρπακτική αυτοκρατορία που τελικά ελέγχει κάθε κίνηση που κάνετε;
Ή θέλετε να ανακτήσετε την κυριαρχία σας, το νόμισμά σας και να είστε αποδεσμευμένοι από τις υπαγορεύσεις των Βρυξελλών και να ξεκινήσετε από την αρχή, όπως ο ευγενής και σοφός ελληνικός λαός που έφερε την Δημοκρατία στον κόσμο περίπου 2500 χρόνια πριν; Σίγουρα η Ελλάδα έχει ακόμα οραματιστές και την σοφία να ξαναφτιάξει την Δημοκρατία. Θυμηθείτε, ενώ δεν μπορούμε να αλλάξουμε την γεωγραφική μας θέση – το μέλλον είναι αναμφισβήτητα στην Ανατολή.
Ζήτω η Ελλάδα!
Ζήτω ο ελληνικός λαός!
(Από το κείμενο έχουν παραλειφθεί τμήματα τα οποία ενημερώνουν τους ξένους αναγνώστες για τις εξελίξεις στην Ελλάδα από το 2009 μέχρι σήμερα, που μας είναι εντελώς γνωστές).
*Πηγή: sxedio-b.gr

 

Η αποκάλυψη του σχεδίου της άμεσης προσαρμογής των μεταναστών στην Ελλάδα

  Share  

Γράφει ο Χρήστος Μαντζιάρης

Είναι εκπληκτική η ταχύτητα με την οποία προσαρμόζονται οι εισβάλοντες μέτοικοι στην χώρα μας. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κάτι το οποίο λειτουργεί ταχύτατα, και αυτό δεν είναι ούτε οι προσφυγοκάπηλες ΜΚΟ, ούτε οι Διεθνείς Οργανώσεις. Υπάρχει ένα σχέδιο το οποίο εδράζεται στην σύγχρονη τεχνολογία και το οποίο υλοποιείται ΚΥΡΙΩΣ με τα «έξυπνα» κινητά τηλέφωνα. Εάν δηλαδή, κοπεί το σήμα των κινητών τηλεφώνων στα σύνορά μας, η οργάνωση μεταφοράς και προσαρμογής των αλλοδαπών στην χώρα μας θα καταρρεύσει.

Καταλάβατε τώρα φαντάζομαι γιατί οι τηλεπικοινωνίες της χώρας πήγαν στους γερμανούς μέσω της «ελεύθερης οικονομίας», του χρέους, και τόσων άλλων χαριτωμένων δικαιολογιών.

Θα έχετε παρατηρήσει ότι όταν οι υστερόβουλοι αλλογενείς πατάνε τα χώματα της πατρίδος μας κρατάνε στα χέρια τους ένα υπερσύγχρονο κινητό τηλέφωνο, με το οποίο αρχίζουν αμέσως να φωτογραφίζονται. Αυτό σημαίνει ότι είναι καλά φορτισμένα. Από την άλλη, οι εισβάλοντες δηλώνουν ότι έχουν χάσει τα χαρτιά τους.

Το κινητό τους όμως δεν το «χάνουν» ποτέ. Πως γίνεται αυτοί οι φτωχοί και κακορίζικοι άνθρωποι να έχουν κινητό τηλέφωνο που κοστίζει στις χώρες τους έως δύο ετήσια εισοδήματα και ήρθαν στην Ελλάδα λόγω της κακής τους μοίρας; Αλλά και να μην είχαν τηλέφωνο κάποιοι τούς το έδωσαν διότι όπως θα δούμε παρακάτω είναι ένα εργαλείο που θα τους βοηθήσει πάρα πολύ στον να κινούνται σε κάθε γωνιά της χώρας που εισβάλουν, άρα και στην Ελλάδα μας.

Αποτελεί το κινητό τηλέφωνο ένα εργαλείο πάνω στο οποίο έχει δημιουργηθεί ένα ολόκληρο σύστημα για την ταχύτατη, έως αιφνιδιαστική, εδραίωσή τους στην Ελλάδα. Όλα είναι τόσο τέλεια οργανωμένα από τους εντός και εκτός της Ελλάδος μισέλληνες που μας διαφεντεύουν! Επειδή τίποτα λοιπόν δεν έχει αφεθεί στην τύχη, έτσι και τα κινητά χρησιμοποιούνται για την επίτευξη των διαολικών σχεδίων τους.

Θα δούμε τον τρόπο που χρησιμοποιούν τα κινητά αρχίζοντας από την λιγότερο προς την περισσότερο σημαντική λειτουργία τους.

Ένας λόγος που έχουν σύγχρονα κινητά είναι για να βρίσκουν την κατεύθυνση της Μέκκας προς την οποία θα προσκυνήσουν μόλις ξεμπουκάρουν στην χώρα των απίστων, στην Ελλάδα. Έτσι θεωρούν την Ορθόδοξη Ελλάδα μας. Προσκυνώντας, ευχαριστούν τον Μωάμεθ που τους αξίωσε να μετέχουν στον αγώνα εξάπλωσης του Μωαμεθανισμού, σύμφωνα με το Κοράνι.

Ότι κάνουν το κάνουν κατόπιν εντολών του Κορανίου, και την άδεια φυσικά, των νεοταξιτών. Για διαβάστε στην παρακάτω φωτογραφία μερικές από τις εντολές που τους δίνει το Κοράνι, που σημειωτέον, δεν θεωρεί δολοφόνο κάποιον που σκοτώνει άπιστο, δηλαδή μη μουσουλμάνο.

Αυτό το γράφω διότι στην Ελλάδα εισβάλουν μέτοικοι από τον σκληρό πυρήνα των ισλαμικών χωρών, που σημαίνει ότι είναι άγνωστος ο αριθμός των ταλιμπανοφρόνων. Επίσης, πολλοί στην Ελλάδα δεν θέλουν ν’ αναλογισθούν τι τους περιμένει.

Κατεβάζουν λοιπόν εφαρμογές (apps) στα κινητά τους που τους δείχνουν την κατεύθυνση της Μέκκας για να προσκυνήσουν τον Μωάμεθ.

Ένας άλλος λόγος που έχουν σύγχρονα κινητά είναι διότι μέσω του συστήματος εντοπισμού θέσεως (GPS) που διαθέτουν τα κινητά τους, μόλις οι επίβουλοι εισβάλουν, ξέρουν ανά πάσα στιγμή που βρίσκονται ούτως ώστε να γνωρίζουν ακριβώς προς τα πού πρέπει να κινηθούν χωρίς χρονοτριβή, αλλά και με σιγουριά.

Θα κινηθούν αστραπιαία προς τα σημεία συγκεντρώσεως που από πριν τους έχουν γνωστοποιηθεί. Επίσης, και είναι πολύ σημαντικό αυτό, μόλις πάρουν κάρτες με ελληνικούς τηλεφωνικούς αριθμούς, τις οποίες παίρνουν άμεσα, μπορούν και μιλάνε με τις χώρες τους πάμφθηνα! Βλέπουμε λοιπόν πως ΚΑΙ οι, δήθεν, ιδιωτικές εταιρείες συμμετέχουν στην επιβολή της Νέας Τάξης αδιαφορώντας φυσικά για το αέρινο χρήμα.

Ο μπαγκλαντεσιανός, για παράδειγμα, έχει εξαπλάσιο χρόνο ομιλίας για να μιλάει στο Μπαγκλαντές, απ’ ότι έχει ο Έλληνας για να μιλάει σε Ευρωπαϊκές χώρες με τα ίδια χρήματα.

Δείτε, στον παρακάτω πίνακα τμήμα τιμοκαταλόγου τηλεφωνικής εταιρείας στην Ελλάδα, τον χρόνο που έχουν στην διάθεσή τους οι μετανάστες για να μιλάνε στις χώρες τους και θα καταλάβετε πάρα πολλά.

Τέλος, ο σπουδαιότερος λόγος για τον οποίο έχουν σύγχρονα κινητά οι επελαύνοντες μέτοικοι είναι διότι η όλη επιχείρηση αλλοίωσης του πληθυσμού της Ελλάδος βασίζεται στον αιφνιδιασμό και συντονισμό. Προσέξτε. Δίδεται στους εισβολείς, μόλις πατήσουν τα ποδάρια τους εδώ, ένας «Οδηγός Επιβίωσης στην Ελλάδα».

(Υπάρχουν και ξεχωριστοί οδηγοί επιβίωσης για την Αθήνα και Θεσσαλονίκη). Αυτός ο Οδηγός, έχει 51 σελίδες στις οποίες υπάρχουν οδηγίες, πληροφορίες και τα στοιχεία διαφόρων Υπηρεσιών. Εκδίδεται από την ΜΚΟ, τους Γιατρούς – αν και το ορθό είναι «Ιατρούς» – του Κόσμου.

Η πρώτη οδηγία που παρέχει ο Οδηγός στους μετανάστες είναι να κατεβάσουν στα κινητά τους μία εφαρμογή, με την οποία θα μπορούν να σαρώνουν (scan) γραμμωτούς κώδικες (barcode) ή κώδικες γρήγορης ανταπόκρισης, τους γνωστούς QR (QR < Quick Response = Γρήγορη Ανταπόκριση). Θα δούμε το «γιατί» παρακάτω. Ως γνωστόν οι γραμμωτοί κώδικες έχουν το 666 και οι QR έχουν τον Ναό του Σολομώντος. Η δεύτερη σημαντική οδηγία είναι να κατεβάσουν μία εφαρμογή, μέσω QR κωδικού, η οποία είναι ένα μικρό λεξικό που βοηθά τους νεοεισελθόντες να επικοινωνούν για τα βασικά. Παρέχεται μάλιστα η δυνατότητα μέσω του μικρού αυτού λεξικού, οι προτάσεις που θέλουν να πουν οι μετανάστες αλλά δεν γνωρίζουν άλλα γράμματα πέραν των αραβικών κλπ, και επομένως δεν μπορούν να τις διαβάσουν, να εκφωνούνται από το κινητό τους. Οι παγκοσμιοποιητές για όλα βρίσκουν λύσεις αρκεί να εξυπηρετούν τα σχέδιά τους.

Τα στοιχεία των διαφόρων ωφελίμων Υπηρεσιών του «Οδηγού» για τους μετανάστες, παρέχονται μέσω QR κωδικού. Οι μετανάστες, πολύ απλά, σαρώνουν με το κινητό τους τον QR κωδικό που αντιστοιχεί στην Υπηρεσία ενδιαφέροντός των και άμεσα εμφανίζονται στο κινητό τους όλες οι πληροφορίες που θα ήθελαν.

Έχουν λεπτομερέστατη πληροφόρηση για το που θα πάνε, πώς θα πάνε, τι συγκοινωνιακά μέσα θα χρησιμοποιήσουν, πόσο κοστίζουν, τι Υπηρεσίες ζητούν, τι δικαιώματα έχουν εκεί που θα πάνε, κλπ. Τους παρέχεται η τέλεια πληροφόρηση. Για τους μετανάστες, ευρωπαίοι και έλληνες πολιτικοί, βρήκαν λύσεις για να κάνουν την είσοδό τους και την παραμονή τους ευκολότερη. Η παραμονή όμως των Ελλήνων στην Ελλάδα είναι δύσκολη, αλλά «πασχίζουν» να βρουν λύση.

Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνεται, ως υπόδειγμα, πως είναι τυπωμένες οι Υπηρεσίες και οι αντίστοιχοι QR κωδικοί και οι παρεχόμενες Υπηρεσίες στον Οδηγό Επιβίωσης.

Οι Υπηρεσίες που αναφέρονται στον Οδηγό Επιβίωσης στην Ελλάδα, για την εξυπηρέτηση των μεταναστών, είναι πάρα πολλές. Αναφέρω μόνο μερικές. Γιατροί του Κόσμου, Γιατροί χωρίς Σύνορα, Κοινωνικό ΕΚΑΒ, Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, Το Χαμόγελο του Παιδιού, Άρσις, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Νόστος, Φάρος, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και των μεταναστών, Κέντρο Ένταξης Μεταναστών, Δανικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (Ναι, ήρθαν και από την Δανία), Κέντρο Προστασίας για την Γυναίκα και το Παιδί, Κιβωτός του Κόσμου, Συνήγορος του Πολίτη, Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, Color Youth Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας, Praxis, Αποστολή, Amurtel Hellas, και πολλές άλλες.

Έτσι έχει λοιπόν το σχέδιο της άμεσης προσαρμογής των μεταναστών στην Ελλάδα. Η διαχείριση όλων αυτών των πληροφοριών που προσφέρονται στους μετανάστες γίνονται μέσω κινητού τηλεφώνου.

Γι αυτόν τον λόγο έρχονται όλοι με σύγχρονα κινητά. Το κινητό τους τηλέφωνο είναι συνυφασμένο με την προσαρμογή τους και την ύπαρξή τους στην Ελλάδα. Τους παρέχεται όπως είδαμε και φθηνό κοστολόγιο συνομιλιών με την χώρα τους για να μπορούν να προσκαλέσουν εδώ και τους συγγενείς τους, αφού τους παρέχεται και αυτό τα δικαίωμα στα πλαίσια του φιλανθρωπισμού και της δημοκρατίας. Μιας φιλανθρωπίας που είναι επιλεκτική και μιας Δημοκρατίας που δεν έχει αδιέξοδα.

Να είστε σίγουροι ότι η σύγχρονη τεχνολογία δεν θα δινόταν στις μάζες εάν δεν εξυπηρετούσε την επιβολή της Νέας Τάξης.

Χρήστος Μαντζιάρης

Όταν Απαγορεύτηκαν τα Ελληνικά Ονόματα

   

F

 

 
 
Όταν φέρνω στο μυαλό μου την εγκύκλιο τού Πατριαρχείου, που εξεδόθη το 1819 και μεταξύ άλλων,  απαγόρευε στους Έλληνες να δίνουν ελληνικά ονόματα στα παιδιά τους, ως ανάρμοστα(!!!) «πονάνε τα μηνίγγια μου». Και πονάνε ακόμα περισσότερο, όταν η Εκκλησία σήμερα, τολμά και
κάνει λόγο για την συμβολή της στην Ελληνική Επανάσταση, την διάδοση της Ελληνικής Παιδείας, τής ελληνικής γλώσσας κ.τ.λ.


«Ανάρμοστο» να ονομάζεις το παιδί σου, Λεωνίδα, Αχιλλέα, Σωκράτη, Αφροδίτη, Ιφιγένεια κ.τ.λ., αλλά «πατροπαράδοτο» να το ονομάζεις Γιάννη, Μιχάλη, Μανώλη, Μαρία κ.α. Βεβαίως και σήμερα, η Εκκλησία έχει φροντίσει να «αγιοποιήσει» σχεδόν όλα τα αρχαία ελληνικά ονόματα, κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο κι έτσι, ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Φυσικά, φίλε αναγνώστη, εσύ που ενδεχομένως θα συναντήσεις το όνομά σου στο ακόλουθο ενδεικτικό κατάλογο ονομάτων, δεν χρειάζεται να νιώθεις ενοχές που φέρεις ένα εβραϊκό όνομα. Δεν το επέλεξες εσύ. Αλλά κι αυτοί που το επέλεξαν για σένα (δηλαδή οι γονείς σου), κινήθηκαν μέσα στα πλαίσια που δυστυχώς ο Ιουδαιοχριστιανισμός τα έχει καταστήσει απολύτως δεδομένα και φυσιολογικά. Κοντά σ’ αυτά θα πρέπει να συνυπολογίζεται και η άγνοια των παλαιότερων γενεών, σε σχέση με την ιστορία και ειδικότερα με την πλαστή «αρμονική» σχέση Ελληνισμού και Χριστιανισμού, που προπαγανδίζει ανερυθρίαστα εώς και σήμερα το παρακράτος τής Εκκλησίας.
 


Κάποια από τα ονόματα που ακολουθούν (μαζί με την ιουδαϊκή προφορά τους και σημασία), είναι προφανές ότι έχουν εβραϊκές ρίζες, ενώ κάποια άλλα έχουν εξελληνιστεί και είναι αρκετά δύσκολο για τον μέσο Έλληνα να «υποψιαστεί» την προέλευσή τους.

Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι η επιβολή εβραϊκών ονομάτων, μέσω τού Χριστιανισμού, δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο, αλλά παγκόσμιο (όπου δυστυχώς υφίσταται ο Χριστιανισμός). Επιπροσθέτως, η ελληνική ονοματοδοσία, δεν νοθεύτηκε μόνο με εβραϊκά ονόματα, αλλά και ρωμαϊκά (π.χ. Κωνσταντίνος, που σημαίνει «σταθερός»), καθώς ως γνωστόν ο Χριστιανισμός βρήκε γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη και επέκτασή του μέσα στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Δηλαδή, αυτής που γνωρίζουμε σήμερα ως Βυζάντιο (και για κάποιους αιθεροβάμονες πλαστογράφους τής ιστορίας, ως Ελληνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία).

Πάμε στο «ψητό» τώρα …;

Ηλίας
Ελί Για: Ο Θεός μου είναι ο Κύριος.

Ιωάννης
Γιο χανάν: Ο Θεός ελέησε.

Εύα
Χάβα: Μητέρα πάντων των ζώντων.

Άννα
Χανά: Η ευλογημένη απ’ τον Θεό.

Μαρία
Μαριάμ (Μύριαμ): Ποθητή, επιθυμητή. Σημαίνει και πίκρα.

Λάζαρος
Ελ αζάρ: Ο Θεός βοήθησε.

Ανανίας
Ανάν Για: Χάρισε ο Θεός.

Ζαχαρίας
Ζαχάρ Για: Θυμήθηκε ο Θεός.

Ματθαίος
Ματάτ Για: Δώρο Θεού.

Θωμάς
Τθαόν: Δίδυμος.

Σάββας
Σαμπάτ (Σάββατο): Ανάπαυση.

Ησαΐας
Γιεσά Για: Έσωσε ο Θεός.

Ιερεμίας
Γερμί Για: Με ανέδειξε ο Θεός.

Ιορδάνης
Γιαρδεΐν: Αυτός που ρέει.

Μανώλης (Εμμανουήλ)
Ιμ άνου Ελ: Ο Θεός είναι μαζί μας.

Μιχάλης (Μιχαήλ)
Μι κα Ελ: Ποιος σαν τον Θεό.

Ιάκωβος (Ιακώβ)
Γιακόβ: Πτερνιστής (σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, όταν γεννήθηκε, κρατούσε την φτέρνα του δίδυμου αδερφού του, Ησαύ).

Σολομός (Σολομώντας)
Σαλομών: Ειρηναίος

Σήφης (Ιωσήφ)
Γιο σεφ: Ο Κύριος να προσθέσει.

Δανιήλ
Δανί Ελ: Κριτής ο Θεός.

Γαβριήλ
Γαβρί Ελ: Άνθρωπος του Θεού.

Σαμουήλ
Σαμού Ελ: Ακούσθηκε ο Θεός.

Ραφαήλ
Ραφά Ελ: Θεράπευσε ο Θεός.

Ιωνάθαν
Γιο τανάν: Ο Θεός έδωσε.

Ιωακείμ
Γιο γιακίμ: Ο Θεός θα αποκαταστήσει.

Βενιαμίν
Μπεν γιαμίν: Υιός εκ δεξιών.

Αβραάμ
Άβραμ: Πατέρας λαών.

Ρεβέκκα
Ρίβκα: Δούλη του Θεού.

Ελισάβετ
Ελ ισεβά: Αυτή που πιστεύει στον Θεό.

Μωυσής
Μοσσέ: Υδατόσωστος.

Ισαάκ
Γελαστός.

Συμεών
Υπακοή.

Αναδημοσίευση από Πάρε – Δώσε

Πηγή Άρθρου: «Ελληνικά» ονόματα, με εβραϊκές ρίζες – «Πατροπαράδοτα» ονόματα που επέβαλλαν οι Ιουδαιοχριστιανοί «πατέρες» τής Εκκλησίας στους Έλληνες

Υ/Γ: Παρατήρηση δική μου: Παρά την προσπάθεια της Εκκλησίας να «αγιοποιήσει» σχεδόν όλα τα αρχαία ελληνικά ονόματα, κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο ώστε, ούτε γάτα ούτε ζημιά φαίνεται ότι τελικά της έχουν ξεφύγει πληθώρα ονομάτων τα οποία βέβαια δεν διαφεύγουν της προσοχής της μια και είναι αναρτημένα στις λίστες των εκκλησιαστικών κύκλων. Μια τέτοια «μαύρη» λίστα βρήκα στην ιστοσελίδα eortologio.gr όπου περιλαμβάνει όλα τα γνωστά και άγνωστα ονόματα που δεν γιορτάζουν. Δεν χρειάζεται βέβαια να πει κανείς ότι το 99% αυτών των ονομάτων είναι αμιγώς Ελληνικά! Όποιος λοιπόν θέλει για το παιδί του ή ακόμα και για το ίδιο όνομα αμιγώς ελληνικό που δεν έχει καπηλευθεί ακόμα η εκκλησία δεν έχει παρά να επιλέξει για ονοματοδοσία όνομα από την λίστα που ακολουθεί:

ΑΒΔΗΡΟΣ (Αβδηρος)
ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ (Αγαμέμνων, Αγαμέμνονας, Αγαμεμνων, Αγαμεμνονας)
ΑΓΑΠΗΝΩΡ (Αγαπήνωρ, Αγαπηνωρ)
ΑΓΑΥΗ (Αγαύη, Αγαυη)
ΑΓΕΥΣ (Αγεύς, Αγευς)
ΑΓΗΝΩΡ (Αγήνωρ, Αγηνωρ)
ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ (Αγησίλαος, Αγησιλαος)
ΑΓΙΣ (Αγις)
ΑΓΝΟΔΙΚΗ (Αγνοδίκη, Αγνοδικη)
ΑΓΝΩ (Αγνω)
ΑΓΝΩΝ (Αγνων)
ΑΓΟΡΑΚΡΙΤΟΣ (Αγοράκριτος, Αγορακριτος)
ΑΓΟΡΑΣΤΗ (Αγοραστή, Αγοραστη)
ΑΓΟΡΙΤΣΑ (Αγορίτσα, Αγορία, Αγοριτσα, Αγορια)
ΑΔΜΗΤΟΣ (Αδμητος)
ΑΔΡΑΣΤΕΙΑ (Αδράστεια, Αδραστεια)
ΑΔΩΝΙΣ (Αδωνις)
ΑΕΘΛΙΟΣ (Αέθλιος, Αεθλιος)
ΑΕΛΛΩ (Αελλώ, Αελλω)
ΑΕΡΟΠΗ (Αερόπη, Αεροπη)
ΑΕΡΟΠΟΣ (Αέροπος, Αεροπος)
ΑΘΗΝΑΪΣ (Αθηναϊς, Αθηναίς, Αθηναις)
ΑΘΗΝΙΩΝ (Αθηνίων, Αθηνιων)
ΑΙΑΚΟΣ (Αιακός, Αιακος)
ΑΙΑΣ (Αίας, Αιας)
ΑΙΓΕΥΣ (Αιγεύς, Αιγευς)
ΑΙΓΙΝΑ (Αίγινα, Αιγινα)
ΑΙΓΙΣΘΟΣ (Αίγισθος, Αιγισθος)
ΑΙΓΛΗ (Αίγλη, Αιγλη)
ΑΙΓΥΠΤΟΣ (Αίγυπτος, Αιγυπτος)
ΑΙΔΟΝΗ (Αιδονή, Αϊδονή, Αιδονη, Αϊδονη)
ΑΙΘΗΡ (Αιθήρ, Αιθηρ)
ΑΙΘΡΑ (Αίθρα, Αιθρα)
ΑΙΛΙΑΝΟΣ (Αιλιανός, Αιλιανος)
ΑΙΜΩΝ (Αίμων, Αιμων)
ΑΙΝΕΙΑΣ (Αινείας, Αινίας, Αινειας, Αινιας)
ΑΙΟΛΟΣ (Αίολος, Αιολος)
ΑΙΣΧΥΛΟΣ (Αισχύλος, Αισχυλος)
ΑΙΣΩΠΟΣ (Αίσωπος, Αισωπος)
ΑΙΩΡΑ (Αιώρα, Αιωρα)
ΑΚΑΔΗΜΟΣ (Ακάδημος, Ακαδημος)
ΑΚΤΑΙΗ (Ακταίη, Ακταιη)
ΑΚΤΑΙΟΣ (Ακταίος, Ακταιος)
ΑΚΤΩΡ (Ακτωρ)
ΑΛΒΕΡΤΟΣ (Αλβέρτος, Αλμπερτ, Αλβερτος, Αλμπερτ)
ΑΛΕΜΙΝΑ (Αλεμίνα, Αλεμινιώ, Αλεμινα, Αλεμινιω)
ΑΛΘΑΙΑ (Αλθαία, Αλθαια)
ΑΛΚΑΙΟΣ (Αλκαίος, Αλκαιος)
ΑΛΚΑΜΕΝΗΣ (Αλκαμένης, Αλκαμενης)
ΑΛΚΕΙΔΗΣ (Αλκείδης, Αλκειδης)
ΑΛΚΕΤΑΣ (Αλκέτας, Αλκετας)
ΑΛΚΗΣΤΗ (Αλκηστη)
ΑΛΚΙΝΟΟΣ (Αλκίνοος, Αλκινόη, Αλκινοος, Αλκινοη)
ΑΛΚΜΕΝΗΣ (Αλκμένης, Αλκμενης)
ΑΛΚΜΗΝΗ (Αλκμήνη, Αλκμηνιώ, Αλκμηνη, Αλκμηνιω)
ΑΛΚΥΟΝΗ (Αλκυόνη, Αλκυονη)
ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ (Αμαρυλλίς, Αμαρυλλις)
ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ (Αμυγδαλιά, Αμυγδαλια)
ΑΜΥΝΤΑΣ (Αμύντας, Αμυντας)
ΑΜΦΙΘΟΗ (Αμφιθόη, Αμφιθοη)
ΑΜΦΙΚΤΥΩΝ (Αμφικτύων, Αμφικτυων)
ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ (Αμφιτρίτη, Αμφιτριτη)
ΑΜΦΙΤΡΥΩΝ (Αμφιτρύων, Αμφιτρυων)
ΑΝΑΙΣ (Αναίς, Αναις)
ΑΝΑΚΡΕΩΝ (Ανακρέων, Ανακρεων)
ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ (Αναξαγόρας, Αναξαγορας)
ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ (Αναξίμανδρος, Αναξιμανδρος)
ΑΝΔΡΟΚΛΗΣ (Ανδροκλής, Ανδροκλης)
ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ (Ανδρονίδης, Ανδρονιδης)
ΑΝΘΕΜΙΟΣ (Ανθέμιος, Ανθεμιος)
ΑΝΤΑΙΟΣ (Ανταίος, Ανταιος)
ΑΝΤΕΙΑ (Αντεια)
ΑΝΤΙΜΑΧΗ (Αντιμάχη, Αντιμαχη)
ΑΝΤΙΜΑΧΟΣ (Αντίμαχος, Αντιμαχος)
ΑΝΤΙΝΟΟΣ (Αντίνοος, Αντινοος)
ΑΝΤΙΟΠΗ (Αντιόπη, Αντιοπη)
ΑΝΤΙΠΑΤΡΟΣ (Αντίπατρος, Αντιπατρος)
ΑΝΤΙΦΩΝ (Αντιφών, Αντιφων)
ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ (Απολλόδωρος, Απολλοδωρος)
ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ (Αργεντίνη, Αργεντινη)
ΑΡΓΟΣ (Αργος)
ΑΡΙΕΛ (Αριέλ, Αριέλλα, Αριελ, Αριελλα)
ΑΡΙΣΤΙΠΠΟΣ (Αρίστιππος, Αριστιππος)
ΑΡΙΣΤΟΓΕΙΤΩΝ (Αριστογείτων, Αριστογειτων)
ΑΡΙΣΤΟΔΙΚΟΣ (Αριστόδικος, Αριστοδικος)
ΑΡΙΣΤΟΜΑΧΟΣ (Αριστόμαχος, Αριστομαχος)
ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ (Αριστομένης, Αριστομενης)
ΑΡΙΣΤΟΝΙΚΟΣ (Αριστόνικος, Αριστονίκη, Αριστονικος, Αριστονικη)
ΑΡΙΣΤΟΥΛΑ (Αριστούλα, Αριστουλα)
ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ (Αριστοφάνης, Αριστοφανης)
ΑΡΙΩΝ (Αρίων, Αριων)
ΑΡΚΑΣ (Αρκάς, Αρκας)
ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ (Αρκτούρος, Αρκτουρος)
ΑΡΜΟΝΙΑ (Αρμονία, Αρμονια)
ΑΡΠΙΝΑ (Αρπίνα, Αρπινα)
ΑΡΡΙΕΤΑ (Αριέτα, Αρριέτα, Αρριέττα, Αριέττα, Αριετα, Αρριετα, Αρριεττα, Αριεττα)
ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ (Αρχίλοχος, Αρχιλοχος)
ΑΣΗΜΩΝΗ (Ασημώνη, Ασημωνη)
ΑΣΤΥΑΝΑΞ (Αστυάναξ, Αστυαναξ)
ΑΣΩΠΟΣ (Ασωπός)
ΑΤΘΙΣ (Ατθίς, Ατθις)
ΑΤΡΕΥΣ (Ατρεύς, Ατρευς)
ΑΤΤΑΛΟΣ (Ατταλος)
ΑΥΞΩ (Αυξώ, Αυξω)
ΑΥΡΗΛΙΟΣ (Αυρήλιος, Αυρηλία, Αυρηλιος, Αυρηλια)
ΑΦΕΝΤΙΑ (Αφεντία, Αφέντρα, Αφεντουλιώ, Αφέντρω, Αφεντρού, Αφεντια, Αφεντρα, Αφεντουλιω, Αφεντρω, Αφεντρου)
ΒΑΚΙΣ (Βάκις, Βακις)
ΒΑΚΧΥΛΙΔΗΣ (Βακχυλίδης, Βακχυλιδης)
ΒΑΡΥΤΙΜΟΣ (Βαρύτιμος, Βαρυτίμη, Βαρυτιμος, Βαρυτιμη)
ΒΑΥΒΩ (Βαύβω, Βαυβω)
ΒΑΦΗΣ (Βάφης, Βαφης)
ΒΑΦΥΚΛΗΣ (Βαφυκλής, Βαφυκλης)
ΒΕΑΤΡΙΚΗ (Βεατρίκη, Βεατρικη)
ΒΕΛΙΣΣΑΡΙΟΣ (Βελισσάριος, Βελισσαρία, Βελισσαριος, Βελισσαρια)
ΒΕΛΛΕΡΕΦΟΝΤΗΣ (Βελλερεφόντης, Βελλερεφοντης)
ΒΕΝΕΤΙΑ (Βενετία, Βενέτης, Βενέτιος, Βενετια, Βενετης, Βενετιος)
ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Βενιζέλος, Βένος, Βενιζέλα, Βένη, Βενιζελος, Βενος, Βενιζελα, Βενη)
ΒΙΑΣ (Βίας, Βιας)
ΒΙΟΛΕΤΑ (Βιολέτα, Βιολετα)
ΒΙΩΝ (Βίων, Βιων)
ΒΟΙΩ (Βοιώ, Βοιω)
ΒΟΙΩΤΟΣ (Βοιωτός, Βοιωτος)
ΒΟΡΕΑΣ (Βορέας, Βορεας)
ΒΟΤΡΥΣ (Βότρυς, Βοτρυς)
ΒΡΑΣΙΔΑΣ (Βρασίδας, Βρασιδας)
ΒΡΙΣΗΙΣ (Βρισηίς, Βρισηις)
ΒΡΟΝΤΗΣ (Βροντής, Βροντης)
ΒΡΟΝΤΙΝΟΣ (Βροντίνος, Βροντινος)
ΒΡΟΤΕΑΣ (Βροτέας, Βροτεας)
ΒΡΥΑΣ (Βρυάς, Βρυας)
ΒΡΥΜΗ (Βρύμη, Βρυμη)
ΒΡΥΣΩΝ (Βρύσων, Βρυσων)
ΒΥΖΑΣ (Βύζας, Βυζας)
ΒΥΡΩΝ (Βύρων, Βύρωνας, Βυρων, Βυρωνας)
ΒΩΡΟΣ (Βώρος, Βωρος)
ΓΑΙΑ (Γαία, Γαια)
ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ (Γανυμήδης, Γανυμηδης)
ΓΑΥΑΝΗΣ (Γαυανής, Γαυανης)
ΓΕΙΤΩΝ (Γείτων, Γειτων)
ΓΕΛΩΣ (Γέλως, Γελως)
ΓΕΜΙΝΟΣ (Γέμινος, Γεμινος)
ΓΗ (Γή, Γη)
ΓΗΡΥΟΝΗΣ (Γηρυόνης, Γηρυονης)
ΓΙΑΛΑΜΑΣ (Γιαλαμάς, Γιαλαμάς)
ΓΙΑΣΕΜΗΣ (Γιασεμής, Γιασεμης)
ΓΚΟΛΦΩ (Γκόλφω, Γκολφω)
ΓΛΑΥΚΗ (Γλαύκη, Γλαυκη)
ΓΛΑΥΚΙΑΣ (Γλαυκιάς, Γλαυκιας)
ΓΛΑΥΚΙΔΗΣ (Γλαυκίδης, Γλαυκιδης)
ΓΛΑΥΚΟΣ (Γλαύκος, Γλαυκος)
ΓΝΗΣΙΠΠΟΣ (Γνήσιππος, Γνησιππος)
ΓΟΡΓΙΑΣ (Γοργίας, Γοργιας)
ΓΟΡΓΟΣ (Γόργος, Γοργος)
ΓΟΡΓΩ (Γόργω, Γοργω)
ΓΡΑΙΚΟΣ (Γραικός, Γραικος)
ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ (Γραμματική, Γραμματικη)
ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ (Γραμμένος, Γραμμενος)
ΓΡΥΛΟΣ (Γρύλος, Γρυλος)
ΓΡΥΝΕΙΟΣ (Γρύνειος, Γρυνειος)
ΓΥΓΗΣ (Γύγης, Γυγης)
ΓΥΗΣ (Γυής, Γυης)
ΓΥΛΙΠΠΟΣ (Γύλιππος, Γυλιππος)
ΓΥΠΑΙΕΥΣ (Γυπαιεύς, Γυπαιευς)
ΔΑΕΙΡΑ (Δαείρα, Δαειρα)
ΔΑΙΔΑΛΟΣ (Δαίδαλος, Δαιδαλος)
ΔΑΜΑΣ (Δάμας, Δαμας)
ΔΑΜΑΣΙΑΣ (Δαμασιάς, Δαμασιας)
ΔΑΜΑΣΚΙΟΣ (Δαμάσκιος, Δαμασκιος)
ΔΑΜΑΣΤΗΣ (Δαμαστής, Δαμαστης)
ΔΑΜΙΣ (Δάμις, Δαμις)
ΔΑΜΟΚΛΗΣ (Δαμόκλης, Δαμοκλης)
ΔΑΜΟΦΙΛΗ (Δαμοφίλη, Δαμοφιλη)
ΔΑΜΟΦΩΝ (Δαμόφων, Δαμοφων)
ΔΑΝΑΟΣ (Δαναός, Δαναος)
ΔΑΡΔΑΝΟΣ (Δάρδανος, Δαρδανος)
ΔΕΙΝΟΚΡΑΤΗΣ (Δεινοκράτης, Δεινοκρατης)
ΔΕΙΝΟΣΤΡΑΤΟΣ (Δεινόστρατος, Δεινοστρατος)
ΔΕΙΝΩ (Δείνω, Δεινω)
ΔΕΙΝΩΝ (Δείνων, Δεινων)
ΔΕΛΦΙΩΝ (Δελφίων, Δελφιων)
ΔΕΞΙΠΠΟΣ (Δέξιππος, Δεξιππος)
ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ (Δευκαλίων, Δευκαλιων)
ΔΗΛΙΟΣ (Δήλιος, Δηλιος)
ΔΗΜΑΡΑΤΟΣ (Δημάρατος, Δημαρατος)
ΔΗΜΟΔΟΚΟΣ (Δημόδοκος, Δημοδοκος)
ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ (Δημοκίδης, Δημοκιδης)
ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ (Δημοκράτης, Δημοκρατης)
ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ (Δημόκριτος, Δημοκριτος)
ΔΗΜΟΦΙΛΗ (Δημοφίλη, Δημοφιλη)
ΔΗΜΟΦΩΝ (Δημόφων, Δημοφων)
ΔΗΜΟΧΑΡΗΣ (Δημοχάρης, Δημοχαρης)
ΔΙΑΓΟΡΑΣ (Διαγόρας, Διαγορας)
ΔΙΑΛΕΧΤΗ (Διαλεχτή, Διαλεκτή, Διαλεχτη, Διαλεκτη)
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ (Διαμαντής, Διαμαντης)
ΔΙΗΑΝΕΙΡΑ (Διηάνειρα, Διηανειρα)
ΔΙΗΔΑΜΕΙΑ (Διηδάμεια, Διηδαμεια)
ΔΙΚΑΙΑ (Δικαία, Δικαια)
ΔΙΚΑΙΑΡΧΟΣ (Δικαίαρχος, Δικαιαρχος)
ΔΙΚΤΥΣ (Δικτύς, Δικτυς)
ΔΙΝΩΝ (Δίνων, Δινων)
ΔΙΟΔΩΡΟΣ (Διόδωρος, Διοδωρος)
ΔΙΟΚΛΗΣ (Διόκλης, Διοκλης)
ΔΙΟΤΙΜΑ (Διοτίμα, Διοτιμα)
ΔΙΟΦΑΝΗ (Διοφάνη, Διοφανη)
ΔΙΟΦΑΝΤΗ (Διοφάντη, Διοφαντη)
ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ (Διόφαντος, Διοφαντος)
ΔΙΟΧΑΝΤΗ (Διοχάντη, Διοχαντη)
ΔΙΦΙΛΗ (Διφίλη, Διφιλη)
ΔΙΦΙΛΟΣ (Δίφιλος, Διφιλος)
ΔΙΩΝ (Δίων, Διων)
ΔΙΩΞΙΠΠΗ (Διωξίππη, Διωξιππη)
ΔΟΥΡΙΣ (Δούρις, Δουρις)
ΔΡΥΑ (Δρύα, Δρυα)
ΔΡΥΚΑΛΟΣ (Δρύκαλος, Δρυκαλος)
ΔΡΥΟΠΗ (Δρυόπη, Δρυοπη)
ΔΥΜΑΣ (Δύμας, Δυμας)
ΔΥΝΑΜΕΝΗ (Δυναμένη, Δυναμενη)
ΔΩΡΟΣ (Δώρος, Δωρος)
ΔΩΤΩ (Δωτώ, Δωτω)
ΕΒΕΛΙΝΑ (Εβελίνα, Εβελύνα, Εβελιν, Εβελυν, Εβελινα, Εβελυνα)
ΕΙΚΟΝΙΑ (Εικονία, Εικονια)
ΕΚΑΒΗ (Εκάβη, Εκαβη)
ΕΚΑΛΗ (Εκάλη, Εκαλη)
ΕΚΑΤΑΙΟΣ (Εκαταίος, Εκαταιος)
ΕΚΑΤΗ (Εκάτη, Εκατη)
ΕΚΤΩΡ (Εκτωρ)
ΕΛΑΤΟΣ (Ελατος)
ΕΛΒΙΡΑ (Ελβίρα, Ελβιρα)
ΕΛΙΔΑ (Ελίδα, Ελιδα)
ΕΛΙΚΗ (Ελίκη, Ελικη)
ΕΛΛΑΝΙΚΟΣ (Ελλάνικος, Ελλανικος)
ΕΛΛΗ (Ελλη, Ελλη)
ΕΛΛΗΝ (Ελλην)
ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ (Εμπεδοκλής, Εμπεδοκλης)
ΕΝΑΡΕΤΗ (Ενάρετη, Εναρετη)
ΕΝΙΠΠΕΥΣ (Ενιππεύς, Ενιππευς)
ΕΝΥΩ (Ενυώ, Ενυω)
ΕΠΑΦΟΣ (Επαφος)
ΕΠΙΓΕΝΗΣ (Επιγένης, Επιγενης)
ΕΠΙΔΙΚΟΣ (Επίδικος, Επιδικος)
ΕΠΙΖΗΛΟΣ (Επίζηλος, Επιζηλος)
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ (Επίκουρος, Επικουρος)
ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ (Επίκτητος, Επικτητος)
ΕΠΙΜΕΝΙΔΗΣ (Επιμενίδης, Επιμενιδης)
ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ (Ερατοσθένης, Ερατοσθενης)
ΕΡΓΙΝΟΣ (Εργίνος, Εργίνα, Εργινος, Εργινα)
ΕΡΓΟΤΙΜΟΣ (Εργότιμος, Εργοτιμος)
ΕΡΕΧΘΕΥΣ (Ερεχθεύς, Ερεχθευς)
ΕΡΙΦΥΛΗ (Εριφύλη, Εριφυλη)
ΕΡΜΟΔΩΡΟΣ (Ερμόδωρος, Ερμοδωρος)
ΕΡΡΙΕΤΑ (Εριέτα, Ερριέτα, Ερριέττα, Εριέττα, Εριετα, Ερριετα, Ερριεττα, Εριεττα)
ΕΡΡΙΚΟΣ (Ερρίκος, Ερρικος)
ΕΡΥΜΑΝΘΟΣ (Ερύμανθος, Ερυμανθος)
ΕΡΥΞΙΑΣ (Ερυξιάς, Ερυξιας)
ΕΡΥΞΙΜΑΧΟΣ (Ερυξίμαχος, Ερυξιμαχος)
ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ (Ερωτόκριτος, Ερωτοκριτος)
ΕΡΩΦΙΛΗ (Ερωφίλη, Ερωφιλη)
ΕΣΤΙΑ (Εστία, Εστια)
ΕΤΟΙΜΟΚΛΗΣ (Ετοιμοκλής, Ετοιμοκλης)
ΕΥΑΓΟΡΑΣ (Ευαγόρας, Ευαγορας)
ΕΥΑΛΙΟΣ (Ευάλιος, Ευαλιος)
ΕΥΓΕΩΝ (Ευγέων, Ευγεων)
ΕΥΓΝΩΣΙΑ (Ευγνωσία, Ευγνωσια)
ΕΥΔΗΜΟΣ (Εύδημος, Ευδημος)
ΕΥΔΟΞΟΣ (Εύδοξος, Ευδοξος)
ΕΥΔΩΡΑ (Ευδώρα, Ευδωρα)
ΕΥΗΝΟΣ (Εύηνος, Ευηνος)
ΕΥΘΥΔΗΜΟΣ (Ευθύδημος, Ευθυδημος)
ΕΥΘΥΚΛΗΣ (Ευθυκλής, Ευθυκλης)
ΕΥΘΥΜΙΔΗΣ (Ευθυμίδης, Ευθυμιδης)
ΕΥΘΥΝΟΥΣ (Ευθύνους, Ευθυνους)
ΕΥΚΛΕΑΣ (Ευκλεάς, Ευκλεας)
ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ (Ευκλείδης, Ευκλειδης)
ΕΥΚΡΑΤΙΔΗΣ (Ευκρατίδης, Ευκρατιδης)
ΕΥΜΑΙΟΣ (Εύμαιος, Ευμαιος)
ΕΥΜΑΧΟΣ (Εύμαχος, Ευμαχος)
ΕΥΜΗΛΟΣ (Εύμηλος, Ευμηλος)
ΕΥΜΟΛΠΗ (Ευμόλπη, Ευμολπη)
ΕΥΜΟΛΠΟΣ (Εύμολπος, Ευμολπος)
ΕΥΝΟΜΟΣ (Εύνομος, Ευνομος)
ΕΥΠΑΛΙΝΟΣ (Ευπάλινος, Ευπαλινος)
ΕΥΠΕΙΘΗΣ (Ευπείθης, Ευπειθης)
ΕΥΠΟΛΕΜΟΣ (Ευπόλεμος, Ευπολεμος)
ΕΥΠΟΛΙΣ (Ευπόλις, Ευπολις)
ΕΥΡΙΑΔΗΣ (Ευριάδης, Ευριαδης)
ΕΥΡΙΔΙΚΗ (Ευριδίκη, Ευρυδίκη, Ευριδικη, Ευρυδικη)
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ (Ευριπίδης, Ευριπιδης)
ΕΥΡΥΑΛΗ (Ευρυάλη, Ευρυαλη)
ΕΥΡΥΑΛΟΣ (Ευρύαλος, Ευρυαλος)
ΕΥΡΥΒΙΑΔΗΣ (Ευρυβιάδης, Ευρυβιαδης)
ΕΥΡΥΔΑΜΑΣ (Ευρυδάμας, Ευρυδαμας)
ΕΥΡΥΚΛΕΙΑ (Ευρύκλεια, Ευρυκλεια)
ΕΥΡΥΛΟΧΟΣ (Ευρύλοχος, Ευρυλοχος)
ΕΥΡΥΝΟΜΗ (Ευρυνόμη, Ευρυνομη)
ΕΥΡΥΣΘΕΥΣ (Ευρυσθεύς, Ευρυσθευς)
ΕΥΡΩΠΗ (Ευρώπη, Ευρωπη)
ΕΥΦΟΡΙΩΝ (Ευφοριών, Ευφοριων)
ΕΥΧΑΡΗΣ (Εύχαρης, Ευχαρης)
ΕΦΙΠΠΟΣ (Εφιππος)
ΕΦΡΟΝΙΟΣ (Εφρόνιος, Εφρονιος)
ΕΧΕΚΡΑΤΗΣ (Εχεκράτης, Εχεκρατης)
ΕΧΙΔΝΑ (Εχιδνα)
ΖΑΓΡΕΥΣ (Ζαγρεύς, Ζαγρευς)
ΖΑΛΕΥΚΟΣ (Ζάλευκος, Ζαλευκος)
ΖΑΜΠΕΤΑΣ (Ζαμπέτας, Ζαμπέτα, Ζαμπετας, Ζαμπετα)
ΖΑΦΕΙΡΙΟΣ (Ζαφείριος, Ζαφείρης, Ζαφειριος, Ζαφειρης)
ΖΑΦΕΙΡΩ (Ζαφείρω, Ζαφειρία, Ζαφειρω, Ζαφειρια)
ΖΕΥΞΙΔΑΜΟΣ (Ζευξίδαμος, Ζευξιδαμος)
ΖΕΥΞΙΠΠΟΣ (Ζεύξιππος, Ζευξιππος)
ΖΕΥΣ (Ζεύς, Ζευς)
ΖΕΦΥΡΟΣ (Ζέφυρος, Ζεφυρος)
ΖΗΘΟΣ (Ζήθος, Ζηθος)
ΖΗΚΟΣ (Ζήκος, Ζηκος)
ΖΗΛΟΣ (Ζήλος, Ζηλος)
ΖΗΝΙΣ (Ζήνις, Ζηνις)
ΖΗΝΟΔΟΤΟΣ (Ζηνόδοτος, Ζηνοδοτος)
ΖΗΝΟΔΩΡΟΣ (Ζηνόδωρος, Ζηνοδωρος)
ΖΗΤΗΣ (Ζήτης, Ζητης)
ΖΩΝΑΙΟΣ (Ζωναίος, Ζωναιος)
ΖΩΟΓΟΝΟΣ (Ζωογόνος, Ζωογονος)
ΖΩΤΙΑΤΗΣ (Ζωτιάτης, Ζωτιατης)
ΗΒΗ (Ηβη)
ΗΓΕΛΟΧΟΣ (Ηγέλοχος, Ηγελοχος)
ΗΓΗΜΩΝ (Ηγήμων, Ηγημων)
ΗΓΗΣΑΝΔΡΟΣ (Ηγήσανδρος, Ηγησανδρος)
ΗΓΗΣΙΑΝΑΞ (Ηγησιάναξ, Ηγησιαναξ)
ΗΓΗΣΙΑΣ (Ηγησίας, Ηγησιας)
ΗΓΗΣΙΠΠΟΣ (Ηγήσιππος, Ηγησιππος)
ΗΓΗΤΩΡ (Ηγήτωρ, Ηγητωρ)
ΗΓΙΑΣ (Ηγίας, Ηγιας)
ΗΔΥΛΗ (Ηδύλη, Ηδυλη)
ΗΕΤΙΩΝ (Ηετίων, Ηετιων)
ΗΛΕΚΤΡΑ (Ηλέκτρα, Ηλεκτρα)
ΗΛΕΚΤΡΙΩΝ (Ηλεκτρίων, Ηλεκτριων)
ΗΛΙΟΣ (Ηλιος)
ΗΝΙΟΧΟΣ (Ηνίοχος, Ηνιοχος)
ΗΠΙΟΝΗ (Ηπιόνη, Ηπιονη)
ΗΡΑ (Ηρα)
ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ (Ηρακλείδης, Ηρακλειδης)
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ (Ηράκλειτος, Ηρακλειτος)
ΗΡΕΑΣ (Ηρέας, Ηρεας)
ΗΡΙΓΟΝΗ (Ηριγόνη, Ηριγονη)
ΗΡΙΛΛΟΣ (Ηριλλος)
ΗΡΙΝΝΑ (Ηρίννα, Ηριννα)
ΗΡΟΔΟΤΟΣ (Ηρόδοτος, Ηροδοτος)
ΗΡΟΔΩΡΟΣ (Ηρόδωρος, Ηροδωρος)
ΗΡΟΦΙΛΗ (Ηροφίλη, Ηροφιλη)
ΗΡΟΦΙΛΟΣ (Ηρόφιλος, Ηροφιλος)
ΗΣΙΟΔΟΣ (Ησίοδος, Ησιοδος)
ΗΣΙΟΝΗ (Ησιόνη, Ησιονη)
ΗΦΑΙΣΤΟΣ (Ηφαιστος)
ΗΧΩ (Ηχώ, Ηχω)
ΗΩ (Ηώ, Ηω)
ΘΑΛΗΤΑΣ (Θάλητας, Θαλητας)
ΘΑΜΥΡΙΣ (Θαμυρίς, Θαμυρις)
ΘΑΡΥΠΟΣ (Θάρυπος, Θαρυπος)
ΘΕΛΜΑ (Θέλμα, Θέλημα, Θελμα, Θελημα)
ΘΕΛΞΙΩΠΗ (Θελξιώπη, Θελξιωπη)
ΘΕΜΙΣ (Θέμις, Θεμις)
ΘΕΟΔΗΓΙΟΣ (Θεοδήγιος, Θεοδηγιος)
ΘΕΟΚΡΙΤΟΣ (Θεόκριτος, Θεοκριτος)
ΘΕΟΞΕΝΙΟΣ (Θεοξένιος, Θεοξενιος)
ΘΕΟΦΡΟΝΙΑ (Θεοφρονία, Θεοφρονια)
ΘΕΡΣΙΠΠΟΣ (Θέρσιππος, Θερσιππος)
ΘΕΡΣΙΤΗΣ (Θερσίτης, Θερσιτης)
ΘΕΣΙΟΣ (Θέσιος, Θεσιος)
ΘΕΣΠΙΣ (Θέσπις, Θεσπις)
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (Θεσσαλονίκη, Θεσσαλονικη)
ΘΕΤΙΣ (Θέτις, Θετις)
ΘΕΥΔΙΟΣ (Θεύδιος, Θευδιος)
ΘΕΩΝ (Θέων, Θεων)
ΘΗΒΑΪΣ (Θηβαϊς, Θηβαίς, Θηβαις)
ΘΗΡΙΑΜΕΝΗΣ (Θηριαμένης, Θηριαμενης)
ΘΟΗ (Θόη, Θοη)
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ (Θουκυδίδης, Θουκιδίδης, Θουκυδιδης, Θουκιδιδης)
ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ (Θρασύβουλος, Θρασυβουλος)
ΘΡΑΣΥΛΛΟΣ (Θρασύλλος, Θρασυλλος)
ΘΡΑΣΥΜΑΧΟΣ (Θρασύμαχος, Θρασυμαχος)
ΘΥΕΣΤΗΣ (Θυέστης, Θυεστης)
ΘΥΙΑ (Θυία, Θυια)
ΘΥΜΟΧΑΡΗΣ (Θυμοχάρης, Θυμοχαρης)
ΘΥΩΝΗ (Θυώνη, Θυωνη)
ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ (Ιάμβλιχος, Ιαμβλιχος)
ΙΑΜΟΣ (Ιαμος)
ΙΑΠΕΤΟΣ (Ιάπετος, Ιαπετος)
ΙΑΣΙΩΝ (Ιασίων, Ιασιων)
ΙΑΣΩ (Ιασώ, Ιασω)
ΙΒΥΚΟΣ (Ιβυκος)
ΙΔΑΙΑ (Ιδαία, Ιδαια)
ΙΔΑΙΟΣ (Ιδαίος, Ιδαιος)
ΙΔΟΜΕΝΕΥΣ (Ιδομενεύς, Ιδομενευς)
ΙΕΡΟΚΛΗΣ (Ιεροκλής, Ιεροκλης)
ΙΘΑΚΟΣ (Ιθακος)
ΙΘΥΚΛΗΣ (Ιθυκλής, Ιθυκλης)
ΙΚΑΡΙΟΣ (Ικάριος, Ικαριος)
ΙΚΕΛΙΔΑΣ (Ικέλιδας, Ικελιδας)
ΙΚΕΤΑΣ (Ικέτας, Ικετας)
ΙΚΤΙΝΟΣ (Ικτίνος, Ικτινος)
ΙΛΙΑΣ (Ιλιάς, Ιλιάδα, Ιλιας, Ιλιαδα)
ΙΛΙΟΝΗ (Ιλιόνη, Ιλιονη)
ΙΛΛΟΣ (Ιλλος)
ΙΜΒΡΙΟΣ (Ιμβριος)
ΙΝΑΧΟΣ (Ιναχος)
ΙΝΩ (Ινώ, Ινω)
ΙΞΙΟΝΗ (Ιξιόνη, Ιξιονη)
ΙΞΙΩΝ (Ιξίων, Ιξιων)
ΙΟΒΑΤΗΣ (Ιοβάτης, Ιοβατης)
ΙΟΚΑΣΤΗ (Ιοκάστη, Ιοκαστη)
ΙΟΛΗ (Ιόλη, Ιολη)
ΙΟΛΛΑΣ (Ιόλλας, Ιολλας)
ΙΟΝΗ (Ιόνη, Ιονη)
ΙΠΠΑΡΧΟΣ (Ιππαρχος)
ΙΠΠΗ (Ιππη)
ΙΠΠΙΑΣ (Ιππίας, Ιππιας)
ΙΠΠΟΔΑΜΕΙΑ (Ιπποδάμεια, Ιπποδαμεια)
ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ (Ιπποκράτης, Ιπποκρατης)
ΙΠΠΟΣΘΕΝΗΣ (Ιπποσθένης, Ιπποσθενης)
ΙΠΠΩΝ (Ιππων)
ΙΣΑΒΕΛΛΑ (Ισαμπέλλα, Ιζαμπέλλα, Ισαβέλλα, Ισαμπελλα, Ιζαμπελλα, Ισαβελλα)
ΙΣΑΙΟΣ (Ισαίος, Ισαιος)
ΙΣΑΝΔΡΟΣ (Ισανδρος)
ΙΣΘΜΙΟΝΙΚΗΣ (Ισθμιονίκης, Ισθμιονικης)
ΙΣΤΡΟΣ (Ιστρος)
ΙΤΗ (Ιτη)
ΙΤΥΣ (Ιτυς)
ΙΦΙΚΡΑΤΕΙΑ (Ιφικράτεια, Ιφικρατεια)
ΙΦΙΚΡΑΤΗΣ (Ιφικράτης, Ιφικρατης)
ΙΦΙΤΟΣ (Ιφιτος)
ΙΩ (Ιώ, Ιω)
ΙΩΛΚΙΟΣ (Ιώλκιος, Ιωλκιος)
ΚΑΔΙΑΝΗ (Καδιανή, Κάντιω, Καδιανη, Καντιω)
ΚΑΔΜΟΣ (Κάδμος, Καδμος)
ΚΑΛΑΜΙΣ (Καλαμίς, Καλαμις)
ΚΑΛΑΣ (Κάλας, Καλας)
Καλλιάνθη, Καλλιανθη
ΚΑΛΛΙΑΣ (Καλλίας, Καλλιας)
ΚΑΛΛΙΔΙΚΗ (Καλλιδίκη, Καλλιδικη)
ΚΑΛΛΙΚΛΗΣ (Καλλικλής, Καλλικλης)
ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ (Καλλικράτης, Καλλικρατης)
ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ (Καλλίμαχος, Καλλιμαχος)
ΚΑΛΛΙΜΕΔΩΝ (Καλλιμέδων, Καλλιμεδων)
ΚΑΛΛΙΝΟΣ (Καλλίνος, Καλλινος)
ΚΑΛΛΙΠΑΤΕΙΡΑ (Καλλιπάτειρα, Καλλιπατειρα)
ΚΑΛΛΙΠΠΟΣ (Καλλίππος, Καλλιππος)
ΚΑΛΛΙΣΤΩ (Καλλιστώ, Καλλιστω)
ΚΑΛΟΜΟΙΡΑ (Καλομοίρα, Καλομοιρα)
ΚΑΛΥΨΩ (Καλυψώ, Καλυψω)
ΚΑΝΕΛΛΑ (Κανέλλα, Κανέλα, Κανέλος, Κανέλλης, Νέλλη, Νέλη, Κανελλα, Κανελα, Κανελος, Κανελλης, Νελλη, Νελη)
ΚΑΡΑΝΟΣ (Καρανός, Καρανος)
ΚΑΡΝΕΑΔΗΣ (Καρνεάδης, Καρνεαδης)
ΚΑΡΟΛΟΣ (Κάρολος, Τσάρλς, Τσάρλυ, Κάρολ, Καρολίνα, Καρολος, Τσαρλς, Τσαρλυ, Καρολ, Καρολινα)
ΚΑΡΠΩ (Κάρπω, Καρπω)
ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ (Κασσάνδρα, Κασσανδρα)
ΚΑΣΣΑΝΔΡΟΣ (Κάσσανδρος, Κασσανδρος)
ΚΕΚΡΩΨ (Κέκρωψ, Κεκρωψ)
ΚΕΛΕΟΣ (Κέλεος, Κελεος)
ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ (Κένταυρος, Κενταυρος)
ΚΗΦΕΥΣ (Κηφεύς, Κηφευς)
ΚΗΦΙΣΟΔΩΡΟΣ (Κηφισόδωρος, Κηφισοδωρος)
ΚΙΜΩΝ (Κίμων, Κιμων)
ΚΙΝΗΣΙΑΣ (Κινησίας, Κινησιας)
ΚΙΝΥΡΑ (Κινύρα, Κινυρα)
ΚΙΝΥΡΙΣ (Κινυρίς, Κινυρις)
ΚΙΡΚΗ (Κίρκη, Κιρκη)
ΚΙΣΙΟΣ (Κίσιος, Κισιος)
ΚΛΕΑΝΘΗΣ (Κλεάνθης, Κλεανθης)
ΚΛΕΑΡΕΤΗ (Κλεαρέτη, Κλεάρετη, Κλεαρετη)
ΚΛΕΑΡΧΟΣ (Κλέαρχος, Κλεαρχος)
ΚΛΕΙΝΙΟΣ (Κλείνιος, Κλεινιος)
ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ (Κλεισθένης, Κλεισθενης)
ΚΛΕΙΤΟΣ (Κλείτος, Κλειτος)
ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΣ (Κλεόβουλος, Κλεοβουλος)
ΚΛΕΟΔΑΙΟΣ (Κλεοδαίος, Κλεοδαιος)
ΚΛΕΟΔΑΜΟΣ (Κλεόδαμος, Κλεοδαμος)
ΚΛΕΟΜΕΝΗΣ (Κλεομένης, Κλεομενης)
ΚΛΕΟΜΗΔΗΣ (Κλεομήδης, Κλεομηδης)
ΚΛΕΩΝ (Κλέων, Κλεων)
ΚΛΙΤΙΑΣ (Κλιτίας, Κλιτιας)
ΚΛΥΜΕΝΗ (Κλυμένη, Κλυμενη)
ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ (Κλυταιμνήστρα, Κλυταιμνηστρα)
ΚΛΥΤΙΔΗΣ (Κλυτίδης, Κλυτιδης)
ΚΛΥΤΟΣ (Κλύτος, Κλυτος)
ΚΛΩΘΩ (Κλώθω, Κλωθω)
ΚΝΗΜΟΣ (Κνήμος, Κνημος)
ΚΟΙΝΟΣ (Κοίνος, Κοινος)
ΚΟΜΝΗΝΟΣ (Κομνηνός, Κομνηνος)
ΚΟΝΔΥΛΕΝΙΑ (Κονδυλένια, Κονδυλία, Κοντυλιά, Κονδυλενια, Κονδυλια, Κοντυλια)
ΚΟΡΕΝΝΑ (Κορέννα, Κορεννα)
ΚΟΡΤΕΣΣΑ (Κορτέσσα, Τέσσα, Κορτέσα, Τέσα, Κορτέσσης, Κορτέσης)
ΚΟΡΥΔΩΝ (Κορυδών, Κορυδων)
ΚΟΥΡΟΣ (Κούρος, Κουρος)
ΚΡΑΝΑΟΣ (Κραναός, Κραναος)
ΚΡΑΤΗΣ (Κρατής, Κρατης)
ΚΡΑΤΙΝΟΣ (Κρατίνος, Κρατινος)
ΚΡΑΤΥΛΟΣ (Κρατύλος, Κρατυλος)
ΚΡΕΩΝ (Κρέων, Κρεων)
ΚΡΙΤΙΑΣ (Κριτίας, Κριτιας)
ΚΡΙΤΟΔΗΜΟΣ (Κριτόδημος, Κριτοδημος)
ΚΡΙΤΟΛΑΟΣ (Κριτόλαος, Κριτολαος)
ΚΡΙΤΩΝ (Κρίτων, Κρίτωνας, Κριτων, Κριτωνας)
ΚΤΗΣΙΑΣ (Κτησίας, Κτησιας)
ΚΤΗΣΙΒΙΟΣ (Κτησίβιος, Κτησιβιος)
ΚΥΒΕΛΗ (Κυβέλη, Κυβελη)
ΚΥΔΙΑΣ (Κυδιάς, Κυδιας)
ΚΥΔΩΝ (Κύδων, Κυδων)
ΚΥΜΟΘΟΗ (Κυμοθόη, Κυμοθοη)
ΚΥΨΕΛΟΣ (Κύψελος, Κυψελος)
ΛΑΕΡΤΗΣ (Λαέρτης, Λαερτης)
ΛΑΪΟΣ (Λάϊος, Λάιος, Λαιος)
ΛΑΚΥΔΗΣ (Λακύδης, Λακυδης)
ΛΑΚΩΝ (Λάκων, Λακων)
ΛΑΜΑΧΟΣ (Λάμαχος, Λαμαχος)
ΛΑΜΠΕΤΙΑ (Λαμπέτια, Λαμπετια)
ΛΑΜΠΡΟΚΛΗΣ (Λαμπροκλής, Λαμπροκλης)
ΛΑΜΠΩΝ (Λάμπων, Λαμπων)
ΛΑΟΔΑΜΑΣ (Λαοδάμας, Λαοδαμας)
ΛΑΟΔΑΜΕΙΑ (Λαοδάμεια, Λαοδαμεια)
ΛΑΟΔΙΚΗ (Λαοδίκη, Λαοδικη)
ΛΑΟΘΟΗ (Λαοθόη, Λαοθοη)
ΛΑΟΦΙΛΟΣ (Λαόφιλος, Λαοφιλος)
ΛΑΣΚΑΡΗΣ (Λάσκαρης, Λασκαρης)
ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ (Λασκαρίνα, Λασκαρινα)
ΛΑΣΟΣ (Λάσος, Λασος)
ΛΑΧΑΡΗΣ (Λαχαρής, Λαχαρης)
ΛΑΧΕΣΙΣ (Λάχεσις, Λαχεσις)
ΛΑΧΗΣ (Λάχης, Λαχης)
ΛΕΜΟΝΙΑ (Λεμονιά, Λεμονια)
ΛΕΟΝΤΕΥΣ (Λεοντεύς, Λεοντευς)
ΛΕΥΚΑΤΗ (Λευκάτη, Λευκατη)
ΛΕΥΚΙΠΠΟΣ (Λεύκιππος, Λευκιππος)
ΛΕΥΚΩΝ (Λεύκων, Λευκων)
ΛΕΩΔΑΜΑΣ (Λεωδάμας, Λεωδαμας)
ΛΕΩΚΡΑΤΗΣ (Λεωκράτης, Λεωκρατης)
ΛΕΩΣΘΕΝΗΣ (Λεωσθένης, Λεωσθενης)
ΛΕΩΧΑΡΗΣ (Λεωχάρης, Λεωχαρης)
ΛΗΤΩ (Λητώ, Λητω)
ΛΟΙΔΑ (Λοίδα, Λωίδα, Λόις, Λοιδα, Λωιδα, Λοις)
ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ (Λορέντζος, Λορεντζος)
ΛΟΥΚΡΗΤΙΑ (Λουκρητία, Λουκρητια)
ΛΥΓΕΡΗ (Λυγερή, Λυγερός, Λυγερη, Λυγερος)
ΛΥΚΑΙΟΣ (Λυκαίος, Λυκαιος)
ΛΥΚΑΟΝΑΣ (Λυκάονας, Λυκαονας)
ΛΥΚΕΑΣ (Λυκέας, Λυκεας)
ΛΥΚΙΣ (Λυκίς, Λυκις)
ΛΥΚΟΜΗΔΗΣ (Λυκομήδης, Λυκομηδης)
ΛΥΚΟΣ (Λύκος, Λυκος)
ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ (Λυκούργος, Λυκουργος)
ΛΥΚΟΦΡΩΝ (Λυκόφρων, Λυκοφρων)
ΛΥΚΩΝ (Λύκων, Λυκων)
ΛΥΣΑΝΔΡΟΣ (Λύσανδρος, Λυσανδρος)
ΛΥΣΙΑΣ (Λυσίας, Λυσιας)
ΛΥΣΙΚΡΑΤΗ (Λυσικράτη, Λυσικρατη)
ΛΥΣΙΜΑΧΗ (Λυσιμάχη, Λυσιμαχη)
ΛΥΣΙΠΠΟΣ (Λύσιππος, Λυσιππος)
ΛΥΣΙΣ (Λυσίς, Λυσις)
ΜΑΙΑΣ (Μαίας, Μαιας)
ΜΑΚΑΡ (Μάκαρ, Μακαρ)
ΜΑΝΘΟΣ (Μάνθος, Μάνθα, Μανθος, Μανθα)
ΜΑΝΤΙΑΣ (Μαντίας, Μαντιας)
ΜΑΝΤΙΟΣ (Μάντιος, Μαντιος)
ΜΑΡΙΛΙΑ (Μαρίλια, Μαριλία, Μαρήλια, Μαρηλία, Μαριλια, Μαριλια, Μαρηλια, Μαρηλια)
ΜΑΡΟΥΛΑ (Μαρούλα, Μαρουλα)
ΜΑΡΣΥΑΣ (Μαρσύας, Μαρσυας)
ΜΕΓΑΚΛΗΣ (Μεγακλής, Μεγακλης)
ΜΕΓΑΛΟΣΤΡΑΤΗ (Μεγαλοστράτη, Μεγαλοστρατη)
ΜΕΓΑΡΗ (Μεγάρη, Μεγαρη)
ΜΕΓΑΣ (Μέγας, Μεγας)
ΜΕΓΑΣΘΕΝΗΣ (Μεγασθένης, Μεγασθενης)
ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ (Μεγιστίας, Μεγιστιας)
ΜΕΛΑΜΠΟΥΣ (Μέλαμπους, Μελαμπους)
ΜΕΛΑΝΘΙΟΣ (Μελάνθιος, Μελανθιος)
ΜΕΛΑΝΘΩ (Μελανθώ, Μελανθω)
ΜΕΛΑΝΙΠΠΙΔΗΣ (Μελανιππίδης, Μελανιππιδης)
ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ (Μελέαγρος, Μελεαγρος)
ΜΕΛΗΣΙΑΣ (Μελησίας, Μελησιας)
ΜΕΛΙΚΕΡΤΗ (Μελικέρτη, Μελικερτη)
ΜΕΛΙΣΣΟΣ (Μέλισσος, Μελισσος)
ΜΕΜΟΣ (Μέμος, Μέμα, Μεχμέτ, Μεμος, Μεμα, Μεχμετ)
ΜΕΝΕΔΗΜΟΣ (Μενέδημος, Μενεδημος)
ΜΕΝΕΚΑΛΟΣ (Μενέκαλος, Μενεκαλος)
ΜΕΝΕΚΛΗΣ (Μένεκλης, Μενεκλης)
ΜΕΝΕΚΡΑΤΗΣ (Μενεκράτης, Μενεκρατης)
ΜΕΝΙΠΠΟΣ (Μένιππος, Μενιππος)
ΜΕΝΤΩΡ (Μέντωρ, Μεντωρ)
ΜΕΝΩΝ (Μένων, Μενων)
ΜΕΣΙΝΙΔΗΣ (Μεσινίδης, Μεσινιδης)
ΜΕΤΩΝ (Μέτων, Μετων)
ΜΗΔΕΙΑ (Μήδεια, Μηδεια)
ΜΗΔΕΟΣ (Μήδεος, Μηδεος)
ΜΗΡΙΟΝΗ (Μηριόνη, Μηριονη)
ΜΗΤΙΣ (Μήτις, Μητις)
ΜΗΤΡΟΔΩΡΟΣ (Μητρόδωρος, Μητροδωρος)
ΜΗΤΡΟΚΛΗΣ (Μητροκλής, Μητροκλης)
ΜΗΤΩΝ (Μήτων, Μητων)
ΜΙΑΟΥΛΗΣ (Μιαούλης, Μιαουλης)
ΜΙΚΩΝ (Μίκων, Μικων)
ΜΙΜΝΕΡΜΟΣ (Μίμνερμος, Μιμνερμος)
ΜΙΡΑΝΤΑ (Μιράντα, Μιραντα)
ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ (Μνημοσύνη, Μνημοσυνη)
ΜΝΗΣΙΚΛΗΣ (Μνησικλής, Μνησικλης)
ΜΟΡΦΕΑΣ (Μορφέας, Μορφεας)
ΜΟΣΧΙΝΑ (Μοσχίνα, Μοσχινα)
ΜΟΥΣΑΙΟΣ (Μουσαίος, Μουσαιος)
ΜΥΚΗΝΗ (Μυκήνη, Μυκηνη)
ΜΥΛΛΙΑΣ (Μυλλίας, Μυλλιας)
ΜΥΝΗΣ (Μύνης, Μυνης)
ΜΥΡΙΝΗ (Μυρίνη, Μυρινη)
ΜΥΡΜΗΞ (Μύρμηξ, Μυρμηξ)
ΜΥΡΝΑ (Μύρνα, Μυρνα)
ΜΥΡΤΙΛΟΣ (Μυρτίλος, Μυρτιλος)
ΜΥΡΤΙΣ (Μύρτις, Μυρτις)
ΜΥΡΩΝΙΔΗΣ (Μυρωνίδης, Μυρωνιδης)
ΝΑΪΡΧΟΣ (Νάϊρχος, Ναιρχος)
ΝΑΠΟΛΕΩΝ (Ναπολέων, Λέων, Λεό, Ναπολεων, Λεων, Λεο)
ΝΑΥΚΛΕΙΔΗΣ (Ναυκλείδης, Ναυκλειδης)
ΝΑΥΜΑΧΙΟΣ (Ναυμάχιος, Ναυμαχιος)
ΝΑΥΠΛΙΟΣ (Ναύπλιος, Ναυπλιος)
ΝΑΥΣΙΘΟΗ (Ναυσιθόη, Ναυσιθοη)
ΝΑΥΣΙΚΑ (Ναυσικά, Ναυσικα)
ΝΑΥΣΙΚΡΑΤΗΣ (Ναυσικράτης, Ναυσικρατης)
ΝΑΥΣΙΜΑΧΟΣ (Ναυσίμαχος, Ναυσιμαχος)
ΝΑΥΣΙΝΙΚΟΣ (Ναυσίνικος, Ναυσινικος)
ΝΕΔΩΝ (Νέδων, Νεδων)
ΝΕΙΟΚΛΗΣ (Νειοκλής, Νειοκλης)
ΝΕΚΛΕΡΗ (Νέκλερη, Νεκλερη)
ΝΕΜΕΣΗ (Νέμεση, Νεμεση)
ΝΕΟΚΛΗΣ (Νεοκλής, Νεοκλης)
ΝΕΟΚΡΙΤΟΣ (Νεόκριτος, Νεοκριτος)
ΝΕΟΠΤΟΛΕΜΟΣ (Νεοπτόλεμος, Νεοπτολεμος)
ΝΕΟΡΟΣ (Νέορος, Νεορος)
ΝΕΣΣΟΣ (Νέσσος, Νεσσος)
ΝΗΙΣ (Νηίς, Νηις)
ΝΗΡΕΥΣ (Νηρεύς, Νηρέας, Νηρευς, Νηρεας)
ΝΗΡΙΤΗ (Νηρίτη, Νηριτη)
ΝΗΡΙΤΟΣ (Νήριτος, Νηριτος)
ΝΗΣΑΙΗ (Νησαίη, Νησαιη)
ΝΗΣΩ (Νήσω, Νησω)
ΝΗΦΑΙΗ (Νηφαίη, Νηφαιη)
ΝΙΚΑΓΟΡΑΣ (Νικαγόρας, Νικαγορας)
ΝΙΚΑΡΕΤΗ (Νικαρέτη, Νικαρετη)
ΝΙΚΙΑΣ (Νικίας, Νικιας)
ΝΙΚΟΔΩΡΟΣ (Νικόδωρος, Νικοδωρος)
ΝΙΚΟΚΛΗΣ (Νικοκλής, Νικοκλης)
ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ (Νικόμαχος, Νικομαχος)
ΝΙΚΟΜΗΔΗΣ (Νικομήδης, Νικομηδης)
ΝΙΚΟΣΘΕΝΗΣ (Νικοσθένης, Νικοσθενης)
ΝΙΟΒΗ (Νιόβη, Νιοβη)
ΝΙΣΑΙΟΣ (Νισαίος, Νισαιος)
ΝΙΣΟΣ (Νίσος, Νισος)
ΝΟΗΜΩΝ (Νοήμων, Νοημων)
ΝΟΜΙΚΟΣ (Νομικός, Νομική, Νομικος, Νομικη)
ΝΟΜΙΟΣ (Νόμιος, Νομιος)
ΞΕΝΑΡΧΟΣ (Ξέναρχος, Ξεναρχος)
ΞΕΝΙΔΗΣ (Ξενίδης, Ξενιδης)
ΞΕΝΟΔΑΜΟΣ (Ξενόδαμος, Ξενοδαμος)
ΞΕΝΟΔΙΚΗ (Ξενοδίκη, Ξενοδικη)
ΞΕΝΟΚΛΕΙΑ (Ξενόκλεια, Ξενοκλεια)
ΞΕΝΟΚΛΗΣ (Ξενοκλής, Ξενοκλης)
ΞΕΝΟΚΡΑΤΗΣ (Ξενοκράτης, Ξενοκρατης)
ΞΕΝΟΚΡΙΤΟΣ (Ξενόκριτος, Ξενοκριτος)
ΞΕΝΟΦΑΝΗΣ (Ξενοφάνης, Ξενοφανης)
ΞΕΝΟΦΙΛΟΣ (Ξενόφιλος, Ξενοφιλος)
ΞΕΝΩΝ (Ξένων, Ξενων)
ΞΟΥΘΟΣ (Ξούθος, Ξουθος)
ΞΥΝΟΦΡΩΝ (Ξυνόφρων, Ξυνοφρων)
ΟΔΙΟΣ (Οδιος)
ΟΔΥΣΣΕΥΣ (Οδυσσεύς, Οδυσσέας, Οδύσσεια, Οδυσσευς, Οδυσσεας, Οδυσσεια)
ΟΘΩΝ (Οθων, Οθωνας)
ΟΙΑΓΡΟΣ (Οίαγρος, Οιαγρος)
ΟΙΔΙΠΟΥΣ (Οιδίπους, Οιδιπους)
ΟΙΝΕΥΣ (Οινεύς, Οινευς)
ΟΙΝΟΜΑΧΟΣ (Οινομάχος, Οινομαχος)
ΟΙΝΟΠΙΔΗΣ (Οινοπίδης, Οινοπιδης)
ΟΙΝΟΠΙΩΝ (Οινοπίων, Οινοπιων)
ΟΙΣΤΡΟΣ (Οίστρος, Οιστρος)
ΟΛΥΜΠΟΣ (Ολυμπος)
ΟΛΥΝΘΙΟΣ (Ολύνθιος, Ολυνθιος)
ΟΝΑΣΙΑΣ (Ονασιάς, Ονασιας)
ΟΝΕΙΡΟΣ (Ονειρος)
ΟΝΗΣΙΛΟΣ (Ονήσιλος, Ονησιλος)
ΟΝΗΤΩΡ (Ονήτωρ, Ονητωρ)
ΟΝΟΜΑΚΛΗΣ (Ονομακλής, Ονομακλης)
ΟΠΙΤΗΣ (Οπίτης, Οπιτης)
ΟΡΘΑΙΟΣ (Ορθαίος, Ορθαιος)
ΟΡΜΕΝΟΣ (Ορμένος, Ορμενος)
ΟΡΟΙΔΟΣ (Οροίδος, Οροιδος)
ΟΡΤΙΛΟΧΟΣ (Ορτίλοχος, Ορτιλοχος)
ΟΡΦΕΥΣ (Ορφεύς, Ορφέας, Ορφευς, Ορφεας)
ΟΦΕΛΕΣΤΗΣ (Οφελεστής, Οφελεστης)
ΟΦΕΛΤΗΣ (Οφέλτης, Οφελτης)
ΟΨΙΜΟΣ (Οψιμος)
ΠΑΓΩΝΑ (Παγώνα, Παγόνα, Παγούνω, Παγωνα, Παγονα, Παγουνω)
ΠΑΙΩΝΕΙΟΣ (Παιώνειος, Παιωνειος)
ΠΑΛΑΙΜΩΝ (Παλαίμων, Παλαιμων)
ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ (Παλαιολόγος, Παλαιολογος)
ΠΑΛΑΜΗΔΗΣ (Παλαμήδης, Παλαμηδης)
ΠΑΛΛΑΣ (Πάλλας, Παλλας)
ΠΑΝ (Πάν, Πάννας, Πάνας, Παν, Παννας, Πανας)
ΠΑΝΔΑΡΟΣ (Πάνδαρος, Πανδαρος)
ΠΑΝΔΙΩΝ (Πανδίων, Πανδιων)
ΠΑΝΔΡΟΣΟΣ (Πάνδροσος, Πανδροσος)
ΠΑΝΔΩΡΟΣ (Πάνδωρος, Πανδωρος)
ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ (Πανσέληνος, Πανσεληνος)
ΠΑΝΤΑΖΗΣ (Πανταζής, Πανταζης)
ΠΑΝΩΡΑΙΑ (Πανωραία, Πανωραια)
ΠΑΠΠΟΣ (Πάππος, Παππος)
ΠΑΡΙΣ (Πάρις, Πάρης, Παρις, Παρης)
ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ (Παρμενίδης, Παρμενιδης)
ΠΑΡΣΕΝΙΑ (Παρσενία, Παρσενια)
ΠΑΣΙΘΕΑ (Πασιθέα, Πασιθεα)
ΠΑΣΙΦΑΗ (Πασιφάη, Πασιφαη)
ΠΑΤΡΟΚΛΗΣ (Πατροκλής, Πατροκλης)
ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ (Παυσανίας, Παυσανιας)
ΠΕΙΘΕΑΣ (Πειθέας, Πειθεας)
ΠΕΙΘΩ (Πειθώ, Πειθω)
ΠΕΙΣΑΝΔΡΟΣ (Πείσανδρος, Πεισανδρος)
ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ (Πεισίστρατος, Πεισιστρατος)
ΠΕΛΑΣΓΟΣ (Πελασγός, Πελασγος)
ΠΕΛΙΑΣ (Πελίας, Πελιας)
ΠΕΛΟΨ (Πέλοψ, Πέλοπας, Πελοψ, Πελοπας)
ΠΕΝΘΕΑΣ (Πενθέας, Πενθεας)
ΠΕΡΔΙΚΑΣ (Περδίκας, Περδικας)
ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ (Περίανδρος, Περιανδρος)
ΠΕΡΣΑΙΟΣ (Περσαίος, Περσαιος)
ΠΕΡΣΕΥΣ (Περσεύς, Περσέας, Περσευς, Περσεας)
ΠΗΡΩ (Πήρω, Πηρω)
ΠΙΓΡΗΣ (Πίγρης, Πιγρης)
ΠΙΤΘΕΥΣ (Πιτθεύς, Πιτθέας, Πιτθευς, Πιτθεας)
ΠΙΤΤΑΚΟΣ (Πιττακός, Πιττακος)
ΠΛΑΝΗΤΙΑΔΗΣ (Πλανητιάδης, Πλανητιαδης)
ΠΛΕΙΣΤΟΝΙΚΗΣ (Πλειστονίκης, Πλειστονικης)
ΠΛΕΙΩΝΗ (Πλειώνη, Πλειωνη)
ΠΛΗΘΩΝ (Πλήθων, Πληθων)
ΠΛΩΤΩ (Πλωτώ, Πλωτω)
ΠΟΘΗΤΟΣ (Ποθητός, Ποθητή, Ποθητος, Ποθητη)
ΠΟΛΕΜΑΡΧΟΣ (Πολέμαρχος, Πολεμαρχος)
ΠΟΛΥΓΝΩΤΗΣ (Πολυγνώτης, Πολυγνωτης)
ΠΟΛΥΔΑΜΑΣ (Πολυδάμας, Πολυδαμας)
ΠΟΛΥΔΑΜΝΕΙΑ (Πολυδάμνεια, Πολυδαμνεια)
ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ (Πολυδεύκης, Πολυδευκης)
ΠΟΛΥΔΩΡΗ (Πολυδώρη, Πολυδωρη)
ΠΟΛΥΚΑΣΤΗ (Πολυκάστη, Πολυκαστη)
ΠΟΛΥΚΛΕΙΤΟΣ (Πολύκλειτος, Πολυκλειτος)
ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ (Πολυκράτης, Πολυκρατης)
ΠΟΛΥΜΕΡΟΣ (Πολύμερος, Πολυμερος)
ΠΟΛΥΜΗΔΗΣ (Πολυμήδης, Πολυμηδης)
ΠΟΛΥΝΟΗ (Πολυνόη, Πολυνοη)
ΠΟΣΕΙΔΩΝ (Ποσειδών, Ποσειδων)
ΠΡΑΞΙΘΕΑ (Πραξιθέα, Πραξιθεα)
ΠΡΑΞΙΤΕΛΗΣ (Πραξιτέλης, Πραξιτελης)
ΠΡΙΑΜΟΣ (Πρίαμος, Πριαμος)
ΠΡΩΤΑΓΟΡΑΣ (Πρωταγόρας, Πρωταγορας)
ΠΡΩΤΕΥΣ (Πρωτεύς, Πρωτέας, Πρωτευς, Πρωτεας)
ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΙΑ (Πρωτογένεια, Πρωτογενεια)
ΠΡΩΤΟΓΕΝΗΣ (Πρωτογένης, Πρωτογενης)
ΠΡΩΤΩ (Πρώτω, Πρωτω)
ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΣ (Πτολεμαίος, Πτολεμαιος)
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ (Πυθαγόρας, Πυθαγορας)
ΠΥΘΕΥΣ (Πυθεύς, Πυθευς)
ΠΥΘΩΝ (Πύθων, Πυθων)
ΠΥΡΡΑ (Πύρρα, Πυρρα)
ΠΥΡΡΑΝΘΟΣ (Πύρρανθος, Πυρρανθος)
ΠΥΡΡΙΑΣ (Πυρρίας, Πυρριας)
ΠΥΡΡΙΜΑΧΟΣ (Πυρρίμαχος, Πυρριμαχος)
ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ (Ραδάμανθυς, Ραδαμανθυς)
ΡΑΜΦΙΑΣ (Ραμφίας, Ραμφιας)
ΡΕΑ (Ρέα, Ρεα)
ΡΕΙΣΗΣ (Ρείσης, Ρεισης)
ΡΗΓΑΣ (Ρήγας, Ρηγας)
ΡΗΓΙΛΛΑ (Ρηγίλλα, Ρηγιλλα)
ΡΗΝΗ (Ρήνη, Ρηνη)
ΡΗΣΟΣ (Ρήσος, Ρησος)
ΡΗΤΟΡΙΟΣ (Ρητόριος, Ρητοριος)
ΡΙΑΝΟΣ (Ριανός, Ριανος)
ΡΙΖΟΣ (Ρίζος, Ριζος)
ΡΙΝΩΝ (Ρίνων, Ρινων)
ΡΙΧΑΡΔΟΣ (Ριχάρδος, Ριχαρδος)
ΡΟΒΕΡΤΟΣ (Ροβέρτος, Ροβερτος)
ΡΟΔΕΙΑ (Ροδεία, Ροδεια)
ΡΟΔΕΙΑΣ (Ροδειάς, Ροδειας)
ΡΟΔΟΛΦΟΣ (Ροδόλφος, Ροδολφος)
ΡΟΔΟΣ (Ρόδος, Ροδος)
ΡΟΔΟΧΡΟΥΣ (Ροδόχρους, Ροδοχρους)
ΡΟΙΚΟΣ (Ροικός, Ροικος)
ΡΟΛΑΝΔΗ (Ρολάνδη, Ρολανδη)
ΡΟΛΑΝΔΟΣ (Ρολάνδος, Ρολανδος)
ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΣ (Σακελλάριος, Σακελλάρης, Σακελλαριος, Σακελλαρης)
ΣΑΡΑΠΙΩΝ (Σαραπίων, Σαραπιων)
ΣΑΡΑΦΙΑΝΟΣ (Σαραφιανός, Σαραφιανος)
ΣΑΡΠΗΔΩΝ (Σαρπηδών, Σαρπηδων)
ΣΑΤΝΙΟΣ (Σάτνιος, Σατνιος)
ΣΕΙΛΗΝΟΣ (Σειληνός, Σειληνος)
ΣΕΙΡΙΟΣ (Σείριος, Σειριος)
ΣΕΜΕΛΗ (Σεμέλη, Σεμελη)
ΣΘΕΝΕΛΑΟΣ (Σθενέλαος, Σθενελαος)
ΣΘΕΝΙΔΑΣ (Σθενίδας, Σθενιδας)
ΣΙΒΥΛΑ (Σιβύλα, Σιβυλα)
ΣΙΔΗ (Σίδη, Σιδη)
ΣΙΚΕΛΗ (Σικέλη, Σικελη)
ΣΙΜΜΙΑΣ (Σιμμιάς, Σιμμιας)
ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ (Σιμωνίδης, Σιμωνιδης)
ΣΙΣΥΦΟΣ (Σίσυφος, Σίσσυφος, Σισυφος, Σισσυφος)
ΣΚΑΜΩΝ (Σκάμων, Σκαμων)
ΣΚΕΥΟΦΥΛΑΚΑΣ (Σκευοφύλακας, Σκευοφυλακας)
ΣΚΙΠΙΩΝ (Σκιπίων, Σκιπιων)
ΣΚΙΡΩΝΙΔΗΣ (Σκιρωνίδης, Σκιρωνιδης)
ΣΚΟΠΑΣ (Σκόπας, Σκοπας)
ΣΚΟΠΕΛΙΑΝΟΣ (Σκοπελιανός, Σκοπελιανος)
ΣΜΙΧΙΑΣ (Σμιχιάς, Σμιχιας)
ΣΟΦΙΛΟΣ (Σόφιλος, Σοφιλος)
ΣΠΑΡΤΗ (Σπάρτη, Σπαρτη)
ΣΠΕΙΩ (Σπειώ, Σπειω)
ΣΠΕΥΣΙΠΠΟΣ (Σπεύσιππος, Σπευσιππος)
ΣΠΗΛΙΟΣ (Σπήλιος, Σπηλιος)
ΣΠΙΝΘΑΡΟΣ (Σπίνθαρος, Σπινθαρος)
ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ (Σταμούλης, Σταμουλης)
ΣΤΑΦΥΛΟΣ (Στάφυλος, Σταφυλος)
ΣΤΗΣΑΓΟΡΑΣ (Στησαγόρας, Στησαγορας)
ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΣ (Στησίχορος, Στησιχορος)
ΣΤΙΛΠΩΝ (Στίλπων, Στιλπων)
ΣΤΡΑΒΩΝ (Στράβων, Στραβων)
ΣΤΡΑΤΟΚΛΗΣ (Στρατοκλής, Στρατοκλης)
ΣΤΡΑΤΤΙΣ (Στράττις, Στραττις)
ΣΥΝΟΔΗ (Συνοδή, Συνοδη)
ΣΥΝΟΔΙΝΟΣ (Συνοδινός, Συνοδινος)
ΣΥΡΜΟΥΛΑ (Συρμούλα, Σύρμω, Συρμουλα, Συρμω)
ΣΥΡΟΣ (Σύρος, Συρος)
ΣΦΟΔΡΙΑΣ (Σφοδριάς, Σφοδριας)
ΣΩΦΙΛΟΣ (Σώφιλος, Σωφιλος)
ΤΑΙΝΑΡΟΣ (Ταίναρος, Ταιναρος)
ΤΑΛΩΣ (Τάλως, Ταλως)
ΤΑΝΤΑΛΟΣ (Τάνταλος, Τανταλος)
ΤΑΫΓΕΤΗ (Ταϋγέτη, Ταϋγετη)
ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ (Τειρεσίας, Τειρεσιας)
ΤΕΙΣΙΑΣ (Τεισίας, Τεισιας)
ΤΕΚΤΑΙΟΣ (Τεκταίος, Τεκταιος)
ΤΕΚΤΩΝ (Τέκτων, Τέκτονας, Τεκτων, Τέκτονας)
ΤΕΛΑΜΩΝ (Τελαμών, Τελαμων)
ΤΕΛΑΥΓΗΣ (Τελαυγής, Τελαυγης)
ΤΕΛΕΣΙΛΛΑ (Τελέσιλλα, Τελεσιλλα)
ΤΕΛΕΣΤΗΣ (Τελέστης, Τελεστης)
ΤΕΛΕΣΤΩ (Τελέστω, Τελεστω)
ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΣ (Τέρπανδρος, Τερπανδρος)
ΤΕΡΨΙΘΕΑ (Τερψιθέα, Τερψιθεα)
ΤΗΘΥ (Τήθυ, Τηθυ)
ΤΗΛΕΒΟΗΣ (Τηλεβόης, Τηλεβοης)
ΤΗΛΕΚΛΕΙΔΗΣ (Τηλεκλείδης, Τηλεκλειδης)
ΤΗΛΕΦΑΣΣΗ (Τηλέφασση, Τηλεφασση)
ΤΗΛΕΦΗ (Τηλέφη, Τηλεφη)
ΤΗΛΕΦΙΔΗΣ (Τηλεφίδης, Τηλεφιδης)
ΤΗΛΕΦΟΣ (Τήλεφος, Τηλεφος)
ΤΗΜΕΝΟΣ (Τήμενος, Τημενος)
ΤΗΡΕΑΣ (Τηρέας, Τηρεας)
ΤΗΡΩ (Τήρω, Τηρω)
ΤΙΜΑΓΟΡΑΣ (Τιμαγόρας, Τιμαγορας)
ΤΙΜΑΙΟΣ (Τιμαίος, Τιμαιος)
ΤΙΜΑΝΔΡΟΣ (Τίμανδρος, Τιμανδρος)
ΤΙΜΑΡΑΤΟΣ (Τιμάρατος, Τιμαρατος)
ΤΙΜΑΡΕΤΗ (Τιμαρέτη, Τιμαρετη)
ΤΙΜΟΚΛΕΙΑ (Τιμόκλεια, Τιμοκλεια)
ΤΙΜΟΛΕΩΝ (Τιμολέων, Τιμος, Τιμολεων, Τιμος)
ΤΙΜΟΣΘΕΝΗΣ (Τιμοσθένης, Τιμοσθενης)
ΤΙΜΟΧΑΡΗΣ (Τιμοχάρης, Τιμοχαρης)
ΤΙΜΩΝΙΔΗΣ (Τιμωνίδης, Τιμωνιδης)
ΤΟΛΜΑΙΟΣ (Τολμαίος, Τολμαιος)
ΤΟΛΜΗΔΗΣ (Τολμήδης, Τολμηδης)
ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΣ (Τριπτόλεμος, Τριπτολεμος)
ΤΡΙΣΕΥΓΕΝΗ (Τρισεύγενη, Τρισευγενη)
ΤΡΟΦΩΝΙΟΣ (Τροφώνιος, Τροφωνιος)
ΤΡΥΓΩΝΑ (Τρυγώνα, Τρυγόνα, Τρυγωνα, Τρυγονα)
ΤΡΥΤΩΝ (Τρύτων, Τρίτων, Τρυτων, Τριτων )
ΤΥΝΔΑΡΗΣ (Τύνδαρης, Τυνδαρης)
ΤΥΡΙΜΜΑΣ (Τύριμμας, Τυριμμας)
ΤΥΡΤΑΙΟΣ (Τυρταίος, Τυρταιος)
ΤΥΦΩΝ (Τύφων, Τυφων)
ΤΥΦΩΝΗ (Τυφώνη, Τυφωνη)
ΤΥΧΙΟΣ (Τύχιος, Τυχιος)
ΥΑΓΝΙΣ (Υαγνις)
ΥΒΟΝΝΗ (Υβόννη, Υβοννη)
ΥΓΕΙΑ (Υγεία, Υγεια)
ΥΔΡΕΑ (Υδρέα, Υδρεα)
ΥΔΡΕΑΣ (Υδρεάς, Υδρεας)
ΥΛΛΟΣ (Υλλος)
ΥΛΟΤΗΣ (Υλότης, Υλοτης)
ΥΠΕΙΡΟΧΟΣ (Υπείροχος, Υπειροχος)
ΥΠΕΡΒΟΛΟΣ (Υπέρβολος, Υπερβολος)
ΥΠΕΡΕΙΑ (Υπέρεια, Υπερεια)
ΥΠΕΡΙΔΗΣ (Υπερίδης, Υπεριδης)
ΥΠΕΡΙΩΝ (Υπερίων, Υπεριων)
ΥΠΕΡΟΧΗ (Υπέροχη, Υπεροχη)
ΥΠΕΡΤΙΜΟΣ (Υπέρτιμος, Υπερτιμος)
ΥΨΙΠΥΛΗ (Υψίπυλη, Υψιπυλη)
ΦΑΕΘΩΝ (Φαέθων, Φαεθων)
ΦΑΙΔΙΜΟΣ (Φαίδιμος, Φαιδιμος)
ΦΑΙΔΩΝ (Φαίδων, Φαιδων)
ΦΑΙΣΤΙΟΣ (Φαίστιος, Φαιστιος)
ΦΑΛΑΡΙΣ (Φάλαρις, Φαλαρις)
ΦΑΛΕΑΣ (Φαλέας, Φαλεας)
ΦΑΝΙΑΣ (Φανιάς, Φανιας)
ΦΑΝΟΔΙΚΟΣ (Φανόδικος, Φανοδικος)
ΦΑΝΟΚΛΗΣ (Φανόκλης, Φανοκλης)
ΦΑΝΟΣΤΡΑΤΗ (Φανοστράτη, Φανοστρατη)
ΦΕΙΔΙΑΣ (Φειδίας, Φειδιας)
ΦΕΙΔΩΝ (Φείδων, Φειδων)
ΦΕΡΕΚΥΔΗΣ (Φερεκύδης, Φερεκυδης)
ΦΕΡΕΣΥΔΗ (Φερεσύδη, Φερεσυδη)
ΦΕΡΟΥΣΑ (Φερούσα, Φερουσα)
ΦΗΜΙΟΣ (Φήμιος, Φημιος)
ΦΗΜΟΝΟΗ (Φημονόη, Φημονοη)
ΦΘΙΑ (Φθία, Φθια)
ΦΙΛΑΙΝΙΣ (Φίλαινις, Φιλαινις)
ΦΙΛΕΥΣ (Φιλεύς, Φιλευς)
ΦΙΛΙΝΟΣ (Φιλίνος, Φιλινος)
ΦΙΛΙΣΚΟΣ (Φιλίσκος, Φιλισκος)
ΦΙΛΙΣΤΟΣ (Φίλιστος, Φιλιστος)
ΦΙΛΛΙΣ (Φίλλις, Φιλλις)
ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ (Φιλόδημος, Φιλοδημος)
ΦΙΛΟΚΡΑΤΗΣ (Φιλοκράτης, Φιλοκρατης)
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ (Φιλοκτήτης, Φιλοκτητης)
ΦΙΛΟΛΑΟΣ (Φιλόλαος, Φιλολαος)
ΦΙΛΟΜΗΛΑ (Φιλομήλα, Φιλομηλα)
ΦΙΛΟΞΕΝΟΣ (Φιλόξενος, Φιλοξενος)
ΦΙΛΟΠΟΝΟΣ (Φιλόπονος, Φιλοπονος)
ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ (Φιλόστρατος, Φιλοστρατος)
ΦΙΛΩΤΑΣ (Φιλώτας, Φιλωτας)
ΦΙΛΩΤΕΡΑ (Φιλωτέρα, Φιλωτερα)
ΦΙΝΕΥΣ (Φινεύς, Φινευς)
ΦΙΝΤΙΑΣ (Φιντίας, Φιντιας)
ΦΙΝΤΥΣ (Φιντύς, Φιντυς)
ΦΟΙΝΙΞ (Φοίνιξ, Φοινιξ)
ΦΟΡΜΙΩΝ (Φορμίων, Φορμιων)
ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ (Φραγκίσκος, Φραντζής, Φραγκίσκη, Φραντζέσκα, Φρατζέσκα, Φρασκώ, Φρασκούλα, Φραγκισκος, Φραντζης, Φραγκισκη, Φραντζεσκα, Φρατζεσκα, Φρασκω, Φρασκουλα)
ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΗ (Φρειδερίκη, Φρειδερικη)
ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ (Φρειδερίκος, Φρειδερικος)
ΦΡΙΞΟΣ (Φρίξος, Φριξος)
ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ (Φροντίδας, Φροντιδας)
ΦΡΟΝΤΙΣ (Φροντίς, Φροντις)
ΦΡΥΝΗ (Φρύνη, Φρυνη)
ΦΡΥΝΙΧΟΣ (Φρύνιχος, Φρυνιχος)
ΦΥΛΑΡΧΟΣ (Φύλαρχος, Φυλαρχος)
ΦΥΛΕΥΣ (Φυλεύς, Φυλευς)
ΦΥΛΛΙΣ (Φυλλίς, Φυλλις)
ΦΥΛΩ (Φυλώ, Φυλω)
ΦΥΡΣΗ (Φύρση, Φυρση)
ΦΩΚΥΛΙΔΗΣ (Φωκυλίδης, Φωκυλιδης)
ΦΩΤΗΛΑΣ (Φωτήλας, Φωτηλας)
ΧΑΙΡΕΑΣ (Χαιρέας, Χαιρεας)
ΧΑΙΡΕΔΗΜΟΣ (Χαιρέδημος, Χαιρεδημος)
ΧΑΙΡΕΙΑΣ (Χαιρείας, Χαιρειας)
ΧΑΙΡΕΣΤΡΑΤΟΣ (Χαιρέστρατος, Χαιρεστρατος)
ΧΑΙΡΗΜΩΝ (Χαιρήμων, Χαιρημων)
ΧΑΛΚΩΝ (Χάλκων, Χαλκων)
ΧΑΡΙΔΗΜΟΣ (Χαρίδημος, Χαριδημος)
ΧΑΡΙΚΛΗΣ (Χαρικλής, Χαρικλης)
ΧΑΡΙΝΟΣ (Χαρίνος, Χαρινος)
ΧΑΡΜΙΔΗΣ (Χαρμίδης, Χαρμιδης)
ΧΑΡΜΟΣ (Χάρμος, Χαρμος)
ΧΑΡΩΝ (Χάρων, Χαρων)
ΧΕΙΛΩΝ (Χείλων, Χειλων)
ΧΕΙΡΩΝ (Χείρων, Χειρων)
ΧΕΛΙΔΟΝΑ (Χελιδόνα, Χελιδονα)
ΧΕΡΣΙΑΣ (Χερσιάς, Χερσιας)
ΧΕΡΣΙΦΡΩΝ (Χερσίφρων, Χερσιφρων)
ΧΙΜΑΙΡΑ (Χίμαιρα, Χιμαιρα)
ΧΙΟΝΗ (Χιόνη, Χιονη)
ΧΙΩΝ (Χίων, Χιων)
ΧΛΩΡΙΣ (Χλωρίς, Χλωρις)
ΧΟΙΡΙΛΟΣ (Χοίριλος, Χοιριλος)
ΧΡΥΣΗΙΣ (Χρυσηίς, Χρυσηις)
ΧΡΥΣΙΠΠΟΣ (Χρύσιππος, Χρυσιππος)
ΧΡΥΣΟΘΕΜΙΣ (Χρυσοθεμίς, Χρυσοθεμις)
ΧΡΥΣΟΚΟΜΗΣ (Χρυσοκόμης, Χρυσοκομης)
ΨΑΛΜΑΧΑΡΗ (Ψαλμαχάρη, Ψαλμαχαρη)
ΨΑΛΜΑΧΑΡΗΣ (Ψαλμαχάρης, Ψαλμαχαρης)
ΨΑΜΑΘΗ (Ψαμάθη, Ψαμαθη)
ΨΑΜΜΗΤΙΧΟΣ (Ψαμμήτιχος, Ψαμμητιχος)
ΩΓΥΓΗΣ (Ωγυγής, Ωγυγης)
ΩΓΥΓΙΑ (Ωγυγία, Ωγυγια)
ΩΚΑΛΕΙΑ (Ωκάλεια, Ωκαλεια)
ΩΚΕΛΟΣ (Ωκέλος, Ωκελος)
ΩΚΥΠΕΤΗ (Ωκυπέτη, Ωκυπετη)
ΩΚΥΡΡΟΗ (Ωκυρρόη, Ωκυρροη)
ΩΚΥΤΗΣ (Ωκυτής, Ωκυτης)
ΩΛΗΝΟΣ (Ωληνός, Ωληνος)
ΩΜΑΡΗΣ (Ωμαρής, Ωμαρης)
ΩΡΑΙΑ (Ωραία, Ωραια)
ΩΡΕΙΘΥΙΑ (Ωρειθυία, Ωρειθυια)
ΩΡΟΣ (Ωρος)
ΩΤΟΣ (Ωτος)
ΩΦΕΛΙΩΝ (Ωφελίων, Ωφελιων)

ieraellas-kinimaethnikon

DIOGMOI ELLHNON

301 – 302 Ο Πάρθος χριστιανός προσηλυτιστής Γρηγόριος, που αργότερα απεκλήθη «φωτιστής της Αρμενίας», κατορθώνει, εκμεταλλευόμενος στη διάρκεια μίας «θεομηνίας» την ανατολίτικη δεισιδαιμονία, να βαπτίσει χριστιανό τον βασιλιά της Αρμενίας Τιριδάτ, Τραντ, Τιρδάρ ή Τιριδάτη τον Γ (τον επωνομαζόμενο «Μεγάλο»), που ωστόσο αν και προγουμένως είχε καταδιώξει κάποιους χριστιανούς, θα υιοθετήσει αιφνιδίως ως μοναδική και επίσημη Θρησκεία του κράτους του τον Χριστιανισμό ως μάλλον πολιτική πράξη αποσχίσεως της χώρας του από την Περσία των Σασσανιδών, χρησιμοποιώντας την νέα «περίεργη» Θρησκεία ως δικαιολογία για να επιτεθεί κατά του Ζωροαστρισμού. Μαζί με τον τελευταίο θα κτυπηθεί φυσικά και η Εθνική Θρησκεία των Αρμενίων, της οποίας το μη θεοκρατικό τμήμα, κυρίως ελληνιστικών επιρροών, θα υποστεί άγριους διωγμούς και σφαγές, ενώ το θεοκρατικό εκείνο, το διεφθαρμένο ανατολίτικο, κατά κανόνα θα προσχωρήσει στην νέα Θρησκεία, αλλάζοντας απλώς ονόματα, σύμβολα και τυπικά (Latourette Kenneth Scott, «A History Of The Expansion Of Christianity», London, 1945, τόμος Α, σελ. 106). Ο Τιριδάτης, εμπνεόμενος από τον Προφήτη Ελάϊα (Ηλία, «Θεός μου είναι ο Γιαχβέ») που κατέσφαξε του ιερείς του Θεού Βάαλ στο Καρμίλλον όρος, διατάσσει την κατασφαγή του μη θεοκρατικού τμήματος του Εθνικού ιερατείου και την μετατροπή όλων των Ναών του Θεού Μίθρα, της Θεάς Αναϊτιδος, του Θεού Ορμούσδ και των διαφόρων ελληνορωμαϊκών Θεών σε εκκλησίες ή οίκους κηρύγματος. Όλες οι θαυμαστές βιβλιοθήκες της Αρμενίας, ιδρυθείδες πριν από αιώνες από τους ελληνιστές ηγεμόνες της, κυρίως της «Αρτασεσιανής» δυναστείας, πυρπολούνται ως… «κιβωτοί δαιμονικής γνώσεως». Ο Γρηγόριος στέφεται στην πρωτεύουσα Βαγκαρσαπάτ (Vagharshapat), πρώτος επίσκοπος της χώρας και πλήθη προσηλυτιστών από την Συρία συρρέουν στην Αρμενία η οποία μετατρέπεται πλέον στο πρώτο στην Ιστορία χριστιανικό Κράτος. Στην Δύση, οι χριστιανοί εξακολουθούν να προκαλούν και δημιουργούν ταραχές ακόμη και στον στρατό, σφυρίζοντας και κάνοντας το σημείο του σταυρού κάθε φορά που οι Οιωνοσκόποι προσπαθούν να κάνουν τις αναγκαίες για το καθήκον τους τελετές.

306 Η επισκοπική Σύνοδος της Ελβίρας (Elvira, Illiberis) με συμμετοχή επισκόπων από όλη την Ιβηρική Χερσόνησο, συνέρχεται αμέσως μετά το τέλος του «διωγμού» του Διοκλητιανού και αφιερώνει το ένα τέταρτο σχεδόν των «Κανόνων» της (20 από 81) στην καταπολέμηση των Εθνικών Θρησκειών και την τιμωρία των χριστιανών που συνεργάσθησαν με τους διώκτες (πληροφοριοδότες,  «delatores»), ή προχώρησαν σε αποστασία και θυσίασαν τους Θεούς. Οι τελευταίοι, όπως και οι «ένοχοι» άλλων 17 «αμαρτημάτων» που ξεκινούν από ανθρωποκτονία έως το να είναι απλώς κανείς… ηθοποιός ή… αρματοδρόμος («Κανών» 62), τιμωρούνται με δια βίου αποκοπή από την Εκκλησία. Η εν λόγω Σύνοδος, φανατική πολέμιος κάθε εικονιστικής λατρείας («Κανών» 36), που απαγορεύει στους χριστιανούς (ή μάλλον στις χριστιανές που ήσαν η πλειοψηφία, αφού ο σχετικός «Κανών» 15 κάνει λόγο για αφθονία νεαρών γυναικών) να παντρεύονται Εθνικούς και τιμωρεί ακόμη και τους γονείς με δια βίου αποκοπή από την Εκκλησία («Si qui forte sacerdotibus idolorum filias suas iunxerint, placuit nec in finem eis dandam esse communionem», «Κανών» 17), καθώς και τιμωρεί με τριετή αποκοπή όσους απλώς δανείζουν πράγματά τους ή ενδύματά τους σε Εθνικούς («Κανών» 57), προσφέρει στον αντικειμενικό ιστορικό και κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για την παντοδυναμία της Εκκλησίας έναντι της Πολιτείας, ήδη από εκείνη την παλαιά εποχή που υποτίθεται ότι τελούσε η πρώτη «υπό διωγμόν». Οι «Flamines», δηλαδή οι ανά έτος εύποροι ιερείς της Αυτοκρατορικής Λατρείας, τους οποίους η Σύνοδος καθυβρίζει ως «φονιάδες» και «αναίσχυντους» επειδή με δικά τους έξοδα οργάνωναν, ως ώφειλαν, αγώνες μονομάχων και θεατρικές παραστάσεις («…eo quod geminaverint scelera, accedente homicidio»), βαπτίζονται μόνον μετά από αποκλεισμό 2 ετών («Κανών» 55), αρκεί να μην έχουν θυσιάσει στους Θεούς κατά την διάρκεια της θητείας τους (!!!), ενώ οι εκλεγόμενοι τοπικοί άρχοντες («Duumviri»), ωσάν να πρόκειται για μολυσμένους, τίθενται εκτός Εκκλησίας καθ’ όλη την διάρκεια της ετησίας θητείας τους: «Magistratus vero uno anno, quo agit duumviratum, prohibendum placet, ut se ab ecclesia cohibeat» («Κανών 56»). Επίσης, οι χριστιανοί ιδιοκτήτες και γαιοκτήμονες διατάσσονται με απειλή πενταετούς αποκοπής από την Εκκλησία, να μην κάνουν στους Εθνικούς τις εκπτώσεις μισθίου που εχορηγούντο υπό πάντων έως τότε προς διευκόλυνση των προσφορών προς τους Θεούς («Κανών» 40),  καθώς και να πετάξουν από τις ιδιοκτησίες τους όλα τα «ειδωλολατρικά» αντικείμενα στο μέτρο που δεν θα προκαλέσουν τυχόν αντιδράσεις των Εθνικών δούλων τους («Admoneri placuit fideles, ut in quantum possunt, prohibeant ne idola in domibus suis habeant, si vero vim metuunt servorum vel se ipsos puros conservent, si non fecerint, alieni ab ecclesia habeantur», «Κανών» 41).

309 Σε επίδειξη δυνάμεως, οι σκληροπυρηνικοί χριστιανοί πυρπολούν το Ναό της Θεάς Φορτούνα.

312 Πρώτη και υποκριτική προπαγανδιστική χρήση του Χριστιανισμού εν καιρώ πολέμου. Στις 28 Οκτωβρίου, ο  ηλιολάτρης Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος κατανικά τον επίσης εθνικό αντίπαλό του Μαξέντιο με χριστιανικά εμβλήματα στις ασπίδες των -κυρίως Γαλατών- στρατιωτών του. Οι ανατολικές επαρχίες της Αυτοκρατορίας δέχονται συνεχείς επιθέσεις του χριστιανού βασιλιά της Αρμενίας ως αντιπερισπασμό στην προσπάθεια του Μαξιμίνου Ντέα να διαλύσει τους χριστιανούς των περιοχών που διοικεί.

313 Δεύτερη υποκριτική προπαγανδιστική χρήση του Χριστιανισμού εν καιρώ πολέμου. Ένας δηλωμένος άθεος (ο Λικίνιος) κατανικά, στις 30 Απριλίου, τον Εθνικό αύγουστο της Ανατολής Μαξιμίνο Ντέα. Τα στρατεύματά του μπαίνουν ωστόσο στη μάχη ψάλλοντας το «Summe Sancte Deus !» (“Ώ Ανώτατε και Άγιε Θεέ !»). Ο ηττημένος Ντέα εκδίδει μετά από μερικές ημέρες το Διάταγμα της Νικομηδείας με το οποίο χορηγείται πλήρης θρησκευτική ελευθερία σε όλους όσους υπακούουν απλώς στη ρωμαϊκή εξουσία. Καταδιωκόμενος ωστόσο από τον Λικίνιο, ο Ντέα αυτοκτονεί μετά από 3 – 4 μήνες με δηλητήριο. Μετά τον θάνατό του, όλα τα γραπτά και τ’ αγάλματά του καταστρέφονται από τον Λικίνιο και τους χριστιανούς. Το γελοίο της ιστορίας ωστόσο είναι ότι πέντε έτη αργότερα, ο υποτίθεται «των χριστιανών φίλος» Λικίνιος, θα ηττηθεί από τον ηλιολάτρη Κωνσταντίνο, πάλι στο όνομα του Θεού των χριστιανών, αφού οι στρατιώτες του τελευταίου, κατά την μυθιστορία τουλάχιστον του Ευσεβίου, έψαλλαν το  «Deus Summus Salvator !» («Ώ Θεέ Ανώτατε Σωτήρα !»). Πριν συγκρουσθούν πάντως μεταξύ τους, με το Διάταγμα των Μεδιολάνων (για τη Δύση), το οποίο ήλθε να συμπληρώσει εκείνο της Νικομηδείας που είχε εκδώσει (για την Ανατολή) ο Μαξιμίνος Ντέα, οι αύγουστοι Λικίνιος και Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος θα εγγυηθούν και αυτοί πλήρη θρησκευτική ελευθερία σε όλους όσους υπακούουν στη ρωμαϊκή εξουσία. Οι χριστιανοί, πολυάριθμοι πια και έχοντας προ πολλού σταματήσει τα κηρύγματά τους κατά της δημοσίας τάξεως και του στρατού, υποτίθεται ότι απολαμβάνουν πλέον τα ίδια δικαιώματα με τους Εθνικούς. Αυτοί ωστόσο δεν αρκούνται εκεί, αλλά εκμεταλλεύονται την εύνοια του Κωνσταντίνου, που ελέγχεται απολύτως από την αρνητική προς τις Εθνικές λατρείες μητέρα του, για να καταστρέψουν ΟΛΕΣ τις άλλες λατρείες. Ο επίσκοπος Ειρηναίος είχε άλλωστε ήδη διακηρύξει ότι οι χριστιανοί «δεν χρειάζονται τους νόμους, διότι βρίσκονται πολύ υπεράνω αυτών». Ο («Άγιος») Αντώνιος της Αιγύπτου, ιδρυτής του μοναχισμού, προτρέπει ήδη ανοικτά σε άμεσο αφανισμό του «ειδωλολατρικού» κόσμου με… φωτιά (…).

314 Κτίζεται στη Ρώμη η πρώτη χριστιανική Βασιλική. Αμέσως μετά την νομιμοποίησή της από τον ηλιολάτρη Ρωμαίο αυτοκράτορα Φλάβιο Βαλέριο Κωνσταντίνο, η Χριστιανική Εκκλησία αρχίζει την επίθεσή της κατά των θρησκειών των Εθνικών. Η Σύνοδος της Αγκύρας ταυτίζει πτυχές της λατρείας της Θεάς Αρτέμιδος (Diana) με… μαγεία και… λατρεία του Σατανά των χριστιανών, ενώ ο 11ος «Κανών» του εν Αρελάτη (Arles, η «Μικρή Ρώμη της Γαλατίας» όπως την έλεγε ο Αυσόνιος) 1ου Εκκλησιαστικού Συμβουλίου που συνεκάλεσε ο Κωνσταντίνος, αναθεματίζει όλες τις χριστιανές που παντρεύονται Εθνικούς. Στο ίδιο Συμβούλιο, καθώς η εξουσία έχει πλέον καταληφθεί και ο Εθνικός Πολιτισμός κτυπηθεί σοβαρά, αποφασίζεται το τέλος της αρνήσεως των χριστιανών να στρατεύονται, καθώς και το τέλος της προπαγάνδας εναντίον της Ρώμης, πρακτικές που φορτώνονται στην ήδη διωκόμενη «δονατιστική» τάση μέσα στους χριστιανούς.

315 Στις 13 Αυγούστου (Ζωναράς «Annales», «Bibliotheca Hagiographica Graeca» 365 και «Χρονικό Γεωργίου Μοναχού» ΧΙ, 1) γίνεται διαγωνισμός ανάμεσα σε δώδεκα Εβραίους ραβίνους και τον εκ Ρώμης γνωστό «εξορκιστή» επίσκοπο  Συλβέστρο, για το εάν ο αυτοκράτωρ και η μητέρα του Ελένη θα ασπασθούν την Ιουδαϊκή Ορθοδοξία ή τον σχισματικό Χριστανισμό. Η θαυματοποιϊα του Συλβέστρου αποδεικνύεται πιό δυνατή και επίσης εντυπωσιάσας την θεομανή Ελένη, γίνεται ο προσωπικός της «πνευματικός».

319 Ο Κωνσταντίνος εκδίδει διάταγμα με το οποίο απαλλάσσει πλήρως την Εκκλησία από φόρους και τους χριστιανούς κληρικούς από στρατιωτικές υποχρεώσεις.

320 Στις 17 Δεκεμβρίου ο Κωνσταντίνος απαγορεύει με έδικτό του την τέλεση θυσιών («Si quid de palatio nostro aut ceteris operibus publicis degustatum fulgore esse constiterit, retento more veteris observantiae quid portendat, ab haruspicibus requiratur et diligentissime scriptura collecta ad nostram scientiam referatur, ceteris etiam usurpandae huius consuetudinis licentia tribuenda, dummodo sacrificiis domesticis abstineant, quae specialiter prohibita sunt. Eam autem denuntiationem adque interpretationem, quae de tactu amphiteatri scribta est, de qua ad Heraclianum tribunum et magistrum officiorum scribseras, ad nos scias esse perlatum.», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 1). Το ίδιο έτος, ένας από τους αναχωρητές «μαθητές» του «αγίου» Αντωνίου, ο Παχώμιος, οργανώνει τους προβληματικούς της ερήμου σε συμπαγείς κοινότητες υποχρεωμένες ν’ ακολουθούν συγκεκριμένους κανόνες και περιορισμούς, και γίνεται έτσι ο ουσιαστικός ιδρυτής του αντικοινωνικού φαινομένου «Μοναχισμός», ο οποίος, όπως θα δούμε, με την α ή β μορφή του θα παίξει τον πιο αποφασιστικό ρόλο, τον ρόλο του «προγεφυρώματος» στα έθνη – στόχους, στην αργή αλλά άγρια επέκταση του Χριστιανισμού.

324 Ο Κωνσταντίνος συντρίβει τον ανταγωνιστή του Λικίνιο και ανακηρύσσει τον Χριστιανισμό μόνη επίσημη λατρεία της Αυτοκρατορίας. Λεηλατεί το Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος κοντά στην Μίλητο και θανατώνει με βασανιστήρια όλους τους ιερείς του με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, επειδή είχαν υποστηρίξει τον Λικίνιο και παλαιότερα εισηγηθεί στον Διοκλητιανό να λάβει μέτρα κατά της επεκτάσεως των χριστιανών. Στο ιερό όρος  Άθως εξαπολύεται μέγας διωγμός κατά των Εθνικών και καταστρέφονται όλα τα εκεί ελληνικά Ιερά.

326 Με προτροπή της μητέρας του Ελένης, ο Κωνσταντίνος δολοφονεί τη σύζυγό του Φαύστα. Η Ελένη φεύγει με τους «πνευματικούς» της για την Ιερουσαλήμ, όπου, παρά το ότι οι ρωμαϊκοί νόμοι της Ιουδαίας προέβλεπαν την καύση όλων ανεξαιρέτως των σταυρών μετά τις θανατώσεις, η Ελένη, και όπως βεβαίως θα ισχυρισθεί η χριστιανική Γραμματεία 114 χρόνια αργότερα, «ανακάλυψε» (με τη βοήθεια φυσικά… Εβραίων ραβίνων !!) άθικτο τον λεγόμενο «Τίμιο Σταυρό» που πάνω του είχε σταυρωθεί σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση ο ραβί Τζεσουά. Ο Balsdon θα γράψει σχετικά: «η Ελένη μνημονεύεται με τρόπο λαμπρό σήμερα στη Ρώμη. Για το ότι βρήκε πράγματι κομμάτια από τον αληθινό σταυρό στα Ιεροσόλυμα, ο κυνικός μπορεί να αμφιβάλλει. Και μια και δεν μνημονεύεται το θέμα αυτό από τον Ευσέβιο, θα έχει και τον ιστορικό με το μέρος του. Είναι πάντως πιθανόν να είχαν διαβεβαιώσει την Ελένη ότι κάποιο αντικείμενο που είχε αποκτήσει στα Ιεροσόλυμα ήταν κάτι τέτοιο. Ο Κωνσταντίνος μπορεί να συμμεριζόταν την ψευδαίσθησή της..» Με προτροπή πάντως της Ελένης, ο υιός της εκθεμελιώνει το Ιερό του Θεού Ασκληπιού στις Αιγές της Κιλικίας και χρησιμοποιεί τους κίονές του για κατασκευή εκκλησιών. Επίσης, καταστρέφει τον Ναό της Θεάς Αφροδίτης επάνω στον υποτιθέμενο τάφο του ραβί Τζεσουά, αλλά και άλλους Ναούς της ιδίας Θεάς όπως λ.χ. στην Άφακα Λιβάνου, την Μάμβρη, την Φοινίκη και την Βααλβέκ (Ηλιόπολη), και αυτές οι καταστροφές είναι βεβαίως μόνον όσες ομολογεί ο βιογράφος του Ευσέβιος.

330 Οι χριστιανοί λεηλατούν και πυρπολούν στο Bayeux το Ιερό του κελτορωμαϊκού Θεού Βελένου Απόλλωνος και λυντσάρουν τους ιερείς του. Ο Κωνσταντίνος, σε ημερομηνία που τού υπέδειξαν οι αστρολόγοι (στις 11 μηνός Μαϊου, «Ήλιος στον Τοξότη με επιρροές Καρκίνου, άρα μία πόλη θρησκευτική») μεταφέρει την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ανατολικά, στην ιδρυθείσα από αυτόν Κωνσταντινούπολη, την οποία διακοσμεί λεηλατώντας τα Ιερά των Εθνικών.

331 Ο ουσιαστικώς χριστιανός πλέον Κωνσταντίνος συνεχίζει την καταλήστευση των Ιερών των Εθνικών σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Παραβιάζονται τα θησαυροφυλάκια όλων ανεξαιρέτως των «ειδωλολατρικών» Ναών, εκτός όσων ανήκαν στην αυτοκρατορική λατρεία και οι θησαυροί χαρίζονται στην χριστιανική Εκκλησία. Όσων λατρειών αυθαιρέτως κρίνονται… «άσεμνες», πάντα κατά την άποψη των χριστιανών επισκόπων, οι Ναοί «εξαγνίζονται» πρώτα με φωτιά και εν συνεχεία ισοπεδώνονται.

Ο 3ος κατά σειράν εξελικτικός ελιγμός του Χριστιανισμού: αυτή την εποχή της ανοικτής πλέον μεταστροφής του Κωνσταντίνου, είναι που ο Ευσέβιος, επίσκοπος Καισαρείας, θα κάνει έναν απίθανο ιδεολογικό ακροβατισμό, συνδέοντας πλέον τον Χριστιανισμό με αυτή την ίδια την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την οποία για πρώτη φορά θέτει, και μάλιστα σε κεντρικό σημείο, εντός ενός υποτιθεμένου… «Θείου σχεδίου» για την ανθρωπότητα. Ο F. E. Cranz (γράφοντας στο «Augustine. A Collection of Critical Essays», επιμ. R. A. Markus, 1972) τονίζει ότι η πραγματοποίηση μίας ενοποιημένης Χριστιανικής Αυτοκρατορίας θεωρείται από τον Ευσέβιο «απώτατος σκοπός όλης της ανθρώπινης Ιστορίας», καθώς υποτίθεται ότι υπάρχει άμεση σχέση, σχέση που μάλιστα τείνει σε ταυτότητα, της μοναρχίας του Τζεσούα με την μοναρχία των αυτοκρατόρων, ρόλος της τελευταίας είναι δε το να επιβάλει την Βασιλεία του Θεού στον κόσμο των ανθρώπων.

Όπως παρατηρεί ο Fletcher (Fletcher Richard, «Τhe Conversion Of Europe. From Paganism To Christianity, 371 – 1386 A.D.», London 1997, σελ. 23 – 24), αυτή η νέα θεωρία του Ευσεβίου, που κατ’ ουσίαν είναι η αφετηρία της λεγομένης «πολιτικής θεολογίας» της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία αναιδώς θα ταυτίσει την ρωμαϊκότητα («Romanitas») με τον χριστιανοσύνη («Christianitas»), θ’ αποτελέσει τον 3ο κατά σειράν εξελικτικό ελιγμό του Χριστιανισμού για την πονηρή μεταμόρφωσή του από αντικοινωνική και αντιπολιτισμική αρχικώς ιδεολογία σε παντοδύναμη και πολύπλευρη αυταρχία που εφεξής θα επιδιώκει να έχει δούλη της όλη την γνωστή ανθρωπότητα. Όπως ήδη έχουμε δει, τα άκομψα αντιπολιτισμικά και επιλεκτικώς ισοπεδωτικά κηρύγματα των πρώτων οπαδών του Σαούλ – Σαύλου, είχαν ατονίσει ήδη από την εποχή του Μάρκου Αυρηλίου, γύρω στο 170, όταν ο Μέλιτος, επίσκοπος Σάρδεων, συνέγραψε μία «Απολογία» προς τον αυτοκράτορα, προβάλλοντας την αόριστη ιδέα ότι τάχα ο Χριστιανισμός αποτελεί ευλογία, διότι η εμφάνισή του έχει φέρει καλή τύχη και μεγαλείο στην Αυτοκρατορία. Τον επόμενο (2ο) ελιγμό είχε επιχειρήσει ο χριστιανός απολογητής Ωριγένης, που μεταξύ των ετών 230 και 240 συνέγραψε το «Contra Celsum» («Κατά Κέλσου»), προβάλλοντας τη ιδέα ότι τάχα η ίδια η Αυτοκρατορία σχετίζεται με το υποτιθέμενο… «Θείο σχέδιο» ως άριστο εργαλείο του Θεού, καθώς συνενώνει εκ των άνω τα Έθνη για να δεχθούν ευκολότερα τον «Λόγο του Ευαγγελίου».

335 Εγκαίνια  της  Εκκλησίας  του… «Αγίου Τάφου», ο οποίος κτίσθηκε στη θέση του Ναού της Θεάς Αφροδίτης που ο Κωνσταντίνος κατέστρεψε το 326 – 327, και για τον διάκοσμό του λεηλατούνται όλα σχεδόν τα Εθνικά Ιερά της Παλαιστίνης και της Μικράς Ασίας. Με ειδικό αυτοκρατορικό διάταγμα σταυρώνονται ως τάχα… υπαίτιοι της κακής συγκομιδής εκείνου του έτους (…) όλοι οι «μάγοι και μάντεις», και ανάμεσά τους μαρτυρεί ο Νεοπλατωνικός φιλόσοφος Σώπατρος εξ Απαμείας, μαθητής του Ιαμβλίχου, που είχε προσωπικά επιχειρήσει να επαναφέρει τον Κωνσταντίνο στον Εθνισμό μέσω της φιλοσοφίας, και συνεπώς είχε συγκεντρώσει επάνω του το μίσος όλων των χριστιανών αυλικών.

337 Ο ετοιμοθάνατος Κωνσταντίνος βαπτίζεται και τυπικώς χριστιανός από τον αρειανό επίσκοπο Ευσέβιο Νικομηδείας, προφανώς με την πονηρή σκέψη ότι ένα βάπτισμα στο τέλος του βίου είναι ό,τι καλύτερο για την άφεση όλων των προηγουμένων αμαρτιών (Latourette, τόμος Α, σελ. 175).

341 Ο ένας εκ των τριών υιών του Κωνσταντίνου, ο ανατραφείς με χριστιανική κατήχηση Κώνστας που έχει ήδη δολοφονήσει το προηγούμενο έτος τον αδελφό του Κωνσταντίνο Β, κηρύσσει νέον διωγμό «κατά των μάντεων και των ελληνιζόντων» και εκδίδει επίσης έδικτο («Προς Μαδαλιανόν, Βοηθό Έπαρχο Διοικήσεως», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 2), με το οποίο απαγορεύει την άσκηση της Εθνικής Θρησκείας και πυροδοτεί καταστροφές βωμών από τους χριστιανούς, βίαιες ταραχές και σοβαρές αθλιότητες (Schultze, τόμος Α, σελ. 75 – 87): «Cesset superstitio, sacrificiorum aboleatur insania. Νam quicumque contra legem divi principis parentis nostri et hanc nostrae mansuetudinis iussionem ausus fuerit sacrificia celebrare, competens in eum vindicta et praesens sententia exeratur.» («Ας σταματήσει η ψευδής πίστη και ας καταργηθεί η παραφροσύνη των θυσιών. Γιατί αν κάποιος, παραβιάζοντας το νόμο του Θείου Αυτοκράτορα, του πατέρα μας, και την εντολή της Ευσπλαχνίας μας, τολμήσει να τελέσει θυσίες, θα τιμωρηθεί παραυτά με την επιβολή της ποινής που του ταιριάζει.»). Πολλοί Εθνικοί φυλακίζονται ή εκτελούνται.

346 Κοινό έδικτο του Κωνσταντίου και του Κώνσταντος («Προς Κατουλλίνον, Έπαρχο της Πόλεως»), την 1η Νοεμβρίου 346 (κατά τον Mommsen), απαγορεύει τις ιεροπραξίες των Εθνικών και υποβιβάζει τους Ναούς τους σε άνευ ιερότητος πολιτιστικά μνημεία που απλώς δεν πρέπει να τα καταστρέφουν οι χριστιανοί: «Αν και η ψευδής πίστη έχει ξεριζωθεί, επιθυμούμε οι Ναοί που ευρίσκονται εκτός των τειχών της πόλεως να παραμείνουν άθικτοι. Γιατί καθώς κάποια αθλητικά παιγνίδια ή αγωνίσματα σχετίζονται με τους Ναούς, δεν πρέπει να τους εξαφανίσουμε αφού σε αυτούς οφείλεται η τέλεση εορτών που διασκεδάζουν τον λαό της Ρώμης» («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 3). Μέγας διωγμός κηρύσσεται στην Κωνσταντινούπολη κατά των Εθνικών, στα πλαίσια του οποίου ο Εθνικός ρήτωρ Λιβάνιος εξορίζεται με την κατηγορία της «γοητείας» (δηλ. μαγείας).

353 Στις 23 Νοεμβρίου του έτους αυτού, ένα ακόμη έδικτο του αυτοκράτορος Κωνσταντίου («Προς Κερεάλη, Έπαρχο της Πόλεως»), έρχεται ν’ απαγορεύσει τις υπό όρους θυσίες που είχε επιτρέψει ο Μαγνέντιος: «Aboleantur sacrificia nocturna Magnentio auctore permissa et nefaria deinceps licentia repellatur» («Nα σταματήσουν οι νυκτερινές θυσίες που είχαν επιτραπεί από τον Μαγνέντιο και η παράνομη αυτή άδεια ν’ ανακληθεί», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 5).

354 O αυτοκράτωρ Κωνστάντιος εκδίδει ένα τρομοκρατικό έδικτο («Προς Ταύρον, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»), με το οποίο σφραγίζονται όλοι οι Εθνικοί Ναοί της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, απαγορεύονται ο θυσίες και οι παραβάτες, όπως και όσοι αξιωματούχοι φαίνονται ανεκτικοί απέναντί τους, τιμωρούνται με αποκεφαλισμό: «Placuit omnibus locis atque urbibus universis claudi protinus templa et accessu vetito omnibus licentiam deliquendi perditis abnegari. Volumus etiam cunctos sacrificiis abstinere. Quod si quis aliquid forte huiusmodi perpetraverit, gladio ultore sternatur. Facultates etiam perempti fisco decernimus vindicari et similiter puniri rectores provinciarum, si facinora vindicare neglexerint» («Επιθυμούμε να σφραγισθούν όλοι οι Ναοί  σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης, καθώς και ν’ απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς για να μη διαπραχθεί το κακούργημα της ειδωλολατρίας. Διατάσσουμε επίσης την πλήρη αποχή από τις θυσίες. Και αν κάποιος με κάποια δύναμη παραβεί αυτόν τον νόμο, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό, ομοίως δε, καθώς και με κατάσχεση της περιουσίας τους, θα τιμωρηθούν όλοι οι διοικητές των επαρχιών που θ’ αμελήσουν να τιμωρήσουν αυτά τα αδικήματα», «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1, 11, 1). Πολλοί Ναοί βεβηλώνονται με παράδοσή τους σε χαρτοπαίκτες και πόρνες για κυβευτήρια ή πορνοστάσια. Ο Πάπας Ρώμης Λιβέριος (Liberius) ορίζει τον εορτασμό της γεννήσεως του ραβί Τζεσουά στις 25 Δεκεμβρίου, ημέρα κατά την οποία οι Ρωμαίοι Εθνικοί εώρταζαν παλαιότερα την γέννηση του Θεού Sol Invictus – Ανικήτου Ηλίου («Ημέρα της Γεννήσεως του Ανικήτου Ηλίου», «Dies Natalis Solis Invicti»), οι δε Έλληνες το «Τριέσπερον» προς τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους (ο οποίος κατά τον Κορνούτο ορίζεται ως «ο εν τοίς όλοις Λόγος καθ’όν η Φύσις ισχυρά και κραταιά εστί και απεριγένητος ούσα, μεταδοτικός ισχύος και τοίς κατά μέρος και αλκής υπάρχων») και Ηλίου. Σε όλη την Αυτοκρατορία στήνονται ασβεστοκάμινα δίπλα στα Εθνικά Ιερά, μέσα στα οποία μετατρέπεται σε ασβέστη η εκπληκτική γλυπτική και αρχιτεκτονική των «ειδωλολατρών». Αρχίζουν οι πρώτες συστηματικές πυρπολήσεις βιβλιοθηκών στα μεγάλα αστικά κέντρα της Αυτοκρατορίας.
355 Χορηγείται από τον αυτοκράτορα Φλάβιο Ιούλιο Κωνστάντιο πλήρης ασυλία των χριστιανών επισκόπων απέναντι στα όποια κρατικά δικαστήρια. Την ίδια περίπου εποχή, αποθρασυνθείσα η χριστιανική αγροικία, κηρύσσει ανοικτά πλέον πόλεμο κατά της «ειδωλολατρικής» Παιδείας που ακόμα τυγχάνει ασυλίας από πλευράς της αυτοκρατορικής εξουσίας, όχι βεβαίως από «ανιδιοτελή επιθυμία για την καλλιέργεια των Μουσών», όπως τονίζει ο Cyril Mango (σελ. 157), «αλλά προφανώς ειδικά για να εκπαιδεύονται οι κρατικοί υπάλληλοι». Στους «Αποστολικούς Κανόνες», συνταχθέντες εκείνη ακριβώς την εποχή, διαβάζουμε τα εξής ανατριχιαστικά: «Απόφευγε όλα τα βιβλία των Εθνικών. Τι χρειάζεσαι τις ξένες συγγραφές, τους νόμους και τους ψευδοπροφήτες που οδηγούν τους άφρονες μακριά από την πίστη; Τι βρίσκεις να λείπει από τις εντολές του Θεού και το αναζητάς στους μύθους των Εθνικών; Αν επιθυμείς να διαβάζεις ιστορίες έχεις το βιβλίο των Βασιλειών, αν ρητορική και ποιητική έχεις τους Προφήτες, έχεις τον Ιώβ, έχεις τις Παροιμίες, όπου θα βρεις σοφία μεγαλύτερη από κάθε ποιητική και σοφιστική, γιατί αυτά είναι τα λόγια του Κυρίου, του μόνου σοφού. Αν επιθυμείς τραγούδια έχεις τους Ψαλμούς, αν επιθυμείς αρχαίες γενεαλογίες έχεις την Γένεση, αν νομικά βιβλία και επιταγές, έχεις τον ένδοξο Θείο Νόμο. Γι’ αυτό απόφευγε με επιμονή κάθε εθνικό και διαβολικό βιβλίο».

356 Κοινό έδικτο του Κωνσταντίου και του Κώνσταντος («Προς τον Φλάβιο Ταύρο, Έπαρχο του Πραιτωρίου»), την 20η Φεβρουαρίου ή κατ’ άλλους την 1η Δεκεμβρίου του έτους αυτού, διατάσσει την απομάκρυνση του Βωμού της Θεάς Victoria – Νίκης από την αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου (η Θεά αποτελούσε από την εποχή του Διοκλητιανού. τμήμα της ανωτάτης Τριάδος -Jupiter, Hercules, Victoria- του Πανθέου των Εθνικών), το σφράγισμα των Εθνικών Ιερών και την κατάσχεση των περιουσιών τους, καθώς και την θανάτωση δι’ αποκεφαλισμού όλων όσων ασκούν (ή και απλώς… ανέχονται !) την Παραδοσιακή Λατρεία: «Placuit omnibus locis adque urbibus claudi protinus templa et accessu vetito omnibus licentiam delinquendi perditis abnegari. Volumus etiam cunctos sacrificiis abstinere. Quod si quis aliquid forte huiusmodi perpetraverit, gladio ultore sternatur. Facultates etiam perempti fisco decernimus vindicari et similiter (adfligi) rectores provinciarum, si facinora vindicare neglexerint» («Να κλείσουν αμέσως σε όλους τους τόπους και τις πόλεις οι Εθνικοί Ναοί και ν’ απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς, ώστε να μην μπορούν οι άθλιοι ν’ ανοσιουργήσουν. Θέλουμε επίσης να απέχουν όλοι από τις θυσίες. Αν όμως κάποιος διαπράξει αυτό το αδίκημα, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό. Διατάσσουμε επίσης να περιέρχεται στο αυτοκρατορικό ταμείο η περιουσία αυτών που θα θανατώνονται. Η ίδια ποινή θα επιβάλλεται και στους διοικητές των επαρχιών που θ’ αμελήσουν να τιμωρήσουν τέτοια αδικήματα», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 4). Η χριστιανική τρομοκρατία πρέπει να είναι τόσο άγρια εκείνη την εποχή, που ο ίδιος ο μετέπειτα αυτοκράτωρ Ιουλιανός, Καίσαρ τότε, προσυπογράφει δίχως να φανερώσει τις πεποιθήσεις του ανάλογα διατάγματα του Κωνσταντίου («Θεοδοσιανός Κώδιξ», 16, 10, 6).

357 O Κωνστάντιος θέτει εκτός νόμου επί ποινή θανάτου όλες τις μαντικές μεθόδους, συμπεριλαμβανομένης και της Αστρολογίας. Σε επίσκεψή του στη Ρώμη σφραγίζει ο ίδιος τον εκεί Ναό του Θεού Απόλλωνος και φυλακίζει τους ιερείς. Την ίδια εποχή, ο «μοναχισμός» ισχυροποιείται ακόμη περισσότερο με την βοήθεια τόσο της χριστιανικής ρωμαϊκής εξουσίας όσο και της επισήμου Εκκλησίας, που κατά κανόνα χρησιμοποιούν τους πολυάριθμους και φανατισμένους μοναχούς για τις πιο «βρώμικες» επιχειρήσεις κατά των «ειδωλολατρών». Για να διαφημίσει τον αντικοινωνικό αλλά πολύ χρήσιμο στην εξουσία «μοναχισμό» και να προκαλέσει αθρόα στρατολόγηση καινούργιων μοναχών, ο Αθανάσιος, επίσκοπος Αλεξανδρείας, συγγράφει το έτος αυτό μία ελκυστική αγιογραφία του «πρώτου διδάξαντος» Αντωνίου, που πολύ συντόμως μεταφράζεται και στα Λατινικά και διαβάζεται παντού, από άκρου σε άκρο του ρωμαϊκού κόσμου.

359 Η λατρεία των Θεών Διοσκούρων κηρύσσεται εκτός νόμου θεωρηθείσα ως… «μαγική», θανατώνονται με την κατηγορία της… «μαγείας» οι ιερείς της και κλείνονται όλα τα Ιερά της. Στην Σκυθόπολη της Συρίας, παλαιά πρωτεύουσα της ρωμαϊκής Δεκαπόλεως, στήνονται τα πρώτα «στρατόπεδα θανάτου», οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και θανατώσεως των καταδικασθέντων Εθνικών: «…και από τα πιό απομακρυσμένα σημεία της Αυτοκρατορίας σέρνονταν δεμένοι με αλυσίδες αμέτρητοι πολίτες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξεως. Και από αυτούς πολλοί πέθαιναν στη διαδρομή ή στις ανά τόπους φυλακές. Και όσοι κατόρθωναν να επιζήσουν, κατέληγαν στη Σκυθόπολη, μία απόκεντρη πόλη της Παλαιστίνης, όπου είχαν στηθεί τα όργανα των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων» γράφει ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος, ενώ στο ίδιο σημείο της συγγραφής του (ΙΘ, 12) τονίζει ότι «αρκούσε να κατηγορηθεί κάποιος από κακόβουλο ρουφιάνο ότι φορούσε αποτρεπτικό φυλακτό ή ότι κάποιος τον είδε να κάθεται κοντά σε αρχαίους τάφους ή ερείπια για να καταδικασθεί σε θάνατο ως ειδωλολάτρης ή νεκρομάντης». Στα «στρατόπεδα θανάτου» της Σκυθοπόλεως θ’ «ανδραγαθήσουν» οι ιεροεξεταστές Μόδεστος (αντικαταστάτης του Επάρχου Πραιτωρίου Ερμογένους του Πόντου, ο οποίος είχε κριθεί.. «ελαστικός» και… «ανεκτικός») και Παύλος «Ταρταρεύς» (ένας εξαιρετικά αιμοδιψής χριστιανός, πρώην εκπαιδευτής μονομάχων). Σε εκείνους ακριβώς τους τρομερούς καιρούς θα βασανισθούν ή εξορισθούν, ανάμεσα σε άλλους, και οι Σιμπλίκιος Φιλίππου (πρώην Έπαρχος Αιγύπτου και Ύπατος), Παρνάσιος ο Αχαιός (Έλλην εκ Πατρών, πρώην Έπαρχος Αιγύπτου), καθώς και ο υπέργηρος φιλόσοφος Δημήτριος Κύθρας (με την κατηγορία ότι απλώς θυσίαζε στους Θεούς).

360 Στο Παρίσι, τον Φεβρουάριο του έτους αυτού, ο 28χρονος Καίσαρ και Ύπατος Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός, σπουδάσας στις φιλοσοφικές σχολές των Αθηνών (355), νικητής των Αλαμανών, των Σαλίων Φράγκων και των Χαμαβών στις τέσσαρες «Γαλατικές Εκστρατείες» του (356 – 359), στέφεται αυτοκράτωρ από τις ρωμαϊκές λεγεώνες της Δύσεως.

361 – 363 Ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός κηρύσσει πλήρη ανεξιθρησκεία μετά τον θάνατο του Κωνσταντίου και εισέρχεται στην Κωνσταντινούπολη στις 11 Δεκεμβρίου του 361. Ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός («Invective versus Julianus», I 58 – 61) διαμαρτύρεται ότι ο ανεξίθρησκος Εθνικός αυτοκράτωρ εστέρησε τους χριστιανούς της πόλεως από την… χαρά του μαρτυρίου (…)

363 Ο Ιουλιανός διατάσσει την απομάκρυνση από τον Ναό του Θεού Απόλλωνος στην Δάφνη της Αντιοχείας του μιάσματος των λειψάνων του «Αγίου» Βαβύλα, ενός επισκόπου Αντιοχείας που υποτίθεται ότι είχε τάχα μαρτυρήσει επί Δεκίου, αλλά στην πραγματικότητα είχε εκτελεσθεί από τον χριστιανό αυτοκράτορα Φίλιππο τον Άραβα επειδή, ως επιτίμιο για τη δολοφονία του Γορδιανού, τού είχε αρνηθεί την «θεία κοινωνία» (Lieu, 1989, σελ. 48). Χριστιανοί εμπρηστές πυρπολούν τον Ναό μετά την απομάκρυνση των λειψάνων, ενώ στις 26 Ιουνίου του ιδίου έτους, ο Ιουλιανός δολοφονείται άνανδρα πιθανόν από χριστιανό ακόλουθό του, ενώ επιτίθεται έφιππος κατά των Περσών (από πολλούς θεωρείται βέβαιο ότι ο Ιουλιανός, μάλλον εδολοφονήθη πισώπλατα από χριστιανό συνομώτη και όχι από Πέρση πολεμιστή. Ο Λιβάνιος ήταν σίγουρος γι’ αυτό, εξαιτίας του γεγονότος ότι κανείς Πέρσης στρατιώτης δεν ενεφανίσθη στον βασιλιά Σαπώρ για να εισπράξει την αμοιβή που ο τελευταίος είχε υποσχεθεί σε όποιον εφόνευε τον ικανότατο αντίπαλό του, ενώ, από την άλλη, ο φανατικός χριστιανός Σωζομενός, εμφανέστατα σύμφωνος με την εκδοχή της προδοτικής δολοφονίας, επαινεί τον άγνωστο δολοφόνο «που, για την αγάπη του Θεού και της θρησκείας, εξετέλεσε μια τόσο γενναία πράξη»)

364 Ο νέος αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός διατάσσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αντιοχείας, ενώ στις 11 Σεπτεμβρίου εκδίδεται έδικτο με το οποίο απαγορεύεται η Εθνική Λατρεία επί ποινή θανάτου. Στα χρησιμοποιούμενα βασανιστήρια κατά των Εθνικών προστίθεται εφεξής ο κατακομματιασμός των πλευρών με σιδερένια άγκιστρα, ενώ με θάνατο τιμωρούνται επίσης και οι σπλαχνοσκοπήσεις: «sileat omnibus perpetuo divinandi curiositas» («να πάψει διαπαντός η μαντική περιέργεια»). Με τρία ακόμη διατάγματα (της 4ης Φεβρουαρίου, 9ης Σεπτεμβρίου και 23ης Δεκεμβρίου) ξανακατάσχονται οι περιουσίες των Εθνικών Ιερών που είχαν επιστραφεί από τον Ιουλιανό και απαγορεύονται ακόμη και οι ιδιωτικές σπονδές, θυσίες και επωδές. Των δύο τελευταίων έχει προηγηθεί από την Σύνοδο της Λαοδικείας η εισήγηση (κατά την πάγια τότε τακτική της Εκκλησίας να εκδίδει αναθέματα κατά συγκεκριμένων στόχων που αμέσως μετά γίνονταν πάντα στόχος των απαγορευτικών εδίκτων και των κρατικών διωγμιτών) να εξοντωθούν οι αστρολόγοι και οι χριστιανοί «αιρετικοί» που εορτάζουν τα Σάββατα. Σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία, ο νεόθρησκος όχλος, προστατευόμενος πλέον από τις βυζαντινές αρχές κατοχής, καταλαμβάνει Εθνικούς τόπους Λατρείας, τους καταστρέφει εκ θεμελίων και κτίζει επάνω τους εκκλησίες, ενώ πάμπολλοι εξέχοντες Εθνικοί φυλακίζονται ή εκτελούνται και δημεύεται η περιουσία τους (ανάμεσά τους και ο επί Ιουλιανού Κόμης Πριβάτων και μετά Ανθύπατος Ασίας Ελπίδιος, πρώην χριστιανός που είχε επιστρέψει στην Εθνική Λατρεία, επιδείξας μάλιστα ιδιαίτερο ζήλο στην τέλεση των ιεροπραξιών, σε σημείο που να τον αποκαλούν κοροϊδευτικά «θυσιαστή» οι χριστιανοί).

365 Έδικτο της 17ης Νοεμβρίου απαγορεύει στους Εθνικούς αξιωματικούς να διατάσσουν χριστιανούς στρατιώτες. Άπειροι σωροί βιβλίων, όλα τους λογοτεχνικά, φιλοσοφικά κι επιστημονικά ελληνικά συγγράμματα -και όχι.. «εγχειρίδια μαγείας», όπως ήθελε η διαστροφή των ιεροεξεταστών- καίγονται στις πλατείες των αστικών κέντρων, ενώ μέσα στα πλήθη των διωκομένων «ειδωλολατρών», βρίσκονται όλοι σχεδόν οι εναπομείναντες αξιωματούχοι του Ιουλιανού, που είτε καθαιρούνται, όπως λ.χ. ο γνωστός Καίσαρ Σαλλούστιος (συγγραφεύς της θαυμαστής πολυθεϊστικής θεολογικής επιτομής «Περί των Θεών και του Κόσμου», ο οποίος και είχε επίσης προτρέψει τον Ιουλιανό στη θέσπιση της απολύτου ανεξιθρησκείας), είτε ρίχνονται στις φυλακές και οι πιο άτυχοι από αυτούς καίγονται ζωντανοί, αποκεφαλίζονται, ή στραγγαλίζονται μετά από φρικτά βασανιστήρια με την κατηγορία, φυσικά, της… «ασκήσεως μαγείας» (!), όπως λ.χ. ο ιατρός Ορειβάσιος, ο φιλόσοφος Σιμωνίδης που τον έκαψαν ζωντανό (στην πρώτη ιστορικά χριστιανική καύση, πολύ πριν τα περιβόητα «auto da fe» των παπικών), ο αρχιερεύς των Εθνικών Ναών της Τρωάδος κα πρώην χριστιανός επίσκοπος Πηγάσιος, κ.ά. Μία απίθανη εκστρατεία σπιλώσεως της μνήμης του Ιουλιανού οργανώνεται από τους χριστιανούς, οι οποίοι συντονισμένα προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως ηθικό αυτουργό θηριωδιών, αιμοδιψή άνθρωπο (βλ. Σωζομενό 5, 9-10, Θεοδώρητο Κύρου 3) ακόμα και ως… ανθρωποθυσιαστή (βλ. Γρηγόριο Θεολόγο, PG 35, 624, Ιωάννη. Χρυσόστομο, PG 50, 555 και, φυσικά, τον εντελώς κακόβουλο Σύριο Θεοδώρητο Κύρου 3, 21 που συγγράφει καθαρά συκοφαντικά, αγιοκατασκευαστικά και αιώνες μετά τα γεγονότα).

367 Ο Εθνικός Βέττιος Αγόριος Πραιτεξτάτος αναστηλώνει στη Ρώμη, με δικά του έξοδα και παρά τις διαμαρτυρίες του Πάπα, το Ιερό των Δώδεκα Ολυμπίων Θεών.

370 Ο αυτοκράτωρ Βάλης εξαπολύει μεγάλο διωγμό κατά των Εθνικών σε ολόκληρη την Ανατολική Αυτοκρατορία με κέντρο την Αντιόχεια (όπου μαρτυρούν ο πρώην κυβερνήτης Φιδούστιος, οι ιερείς Ιλάριος και Πατρίκιος κ.ά.). Σωροί βιβλίων καίγονται στις πλατείες και θανατώνονται ή βασανίζονται χιλιάδες αθώοι άνθρωποι που απλώς αρνούνται να προδώσουν τα ειωθότα των προγόνων τους. Στα θύματα αυτού του νέου διωγμού συμπεριλαμβάνεται και ο μέντωρ του αυτοκράτορος Ιουλιανού Νεοπλατωνικός φιλόσοφος Μάξιμος, ο οποίος με την κατηγορία της «μαγείας» αποκεφαλίζεται μετά από βασανιστήρια στις 12 Μαρτίου του έτους αυτού.

370 – 371 Ο αυτοκράτωρ της Δύσεως Βαλεντινιανός που «μισούσε τους καλοντυμένους, τους μορφωμένους, τους πλούσιους και τους ευγενείς» (όπως υπογραμμίζει ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος), εξαπολύει μεγάλο διωγμό κατά των Ρωμαίων Εθνικών. Χιλιάδες εξορίζονται, βασανίζονται ή θανατώνονται και όλων η περιουσία κατάσχεται και αποδίδεται στην Εκκλησία. Ο Πάπας Δάμασος κατηγορείται για φόνο, πλην όμως ο αυτοκράτωρ τον απαλλάσσει από κάθε κατηγορία με την απίστευτη δήλωση ότι ο Πάπας… «δεν μπορεί να δικασθεί από κανέναν θνητό».

372 Ο κατεχόμενος από υστερικό φόβο προς την μαγεία αυτοκράτωρ Βάλης, εξουσιοδοτεί τον ανθύπατο Ασίας Φήστο να αφανίσει όλους τους Εθνικούς και τα έργα τους. Έντρομοι οι άνθρωποι αρχίζουν και καίνε μόνοι τους τις βιβλιοθήκες τους για να γλιτώσουν.

373 Επαναλαμβάνεται η απαγόρευση των μαντικών πρακτικών και της Αστρολογίας, και πρωτοχρησιμοποιείται ο απαξιωτικός όρος «pagani» (παγανιστές, άνθρωποι της υπαίθρου) για μείωση των Εθνικών. Εφεξής, οι Εθνικοί δεν θ’ αναφέρονται πλέον στα έδικτα των αυτοκρατόρων ως «gentiles» ή «ethnici», αλλά με τον απαξιωτικό όρο «pagani» με τον οποίο το θράσος των χριστιανών προσπαθεί να παρουσιάσει τον Εθνισμό ως τάχα σύμφυρμα δεισιδαιμονικών αντιλήψεων αμόρφωτων χωριατών «…gentiles quos vulgo paganos vocamus» («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 3. 46)

375 Ο «Άγιος» Μαρτίνος ολοκληρώνει την καταστροφή των Εθνικών Ιερών της Γαλατίας και κτίζει πάνω στα ερείπια μοναστήρια. Οι χριστιανοί της Ανατολικής Αυτοκρατορίας κλείνουν το Ασκληπιείο της Επιδαύρου και ποινικοποιούν ακόμη και τις παράλληλες εκδηλώσεις τής εκεί λατρείας, συμπεριλαμβανομένων των θεατρικών παραστάσεων.

376 Ο άβουλος αυτοκράτωρ της Δύσεως Γρατιανός επιτρέπει στην χριστιανική κοινότητα της Ρώμης να καταστρέψει πολλά Μιθραία και Ιερά των παραδοσιακών Εθνικών λατρειών μέσα στην «Αιωνία Πόλη”, καταργεί το αφορολόγητο των κτήματων που ανήκουν στα «ειδωλολατρικά» ιερατεία, απαγορεύει την κληροδότηση νέων περιουσιών σε αυτά και κατάσχει όλη την κινητή τους περιουσία. Επίσης, υπό την καθοδήγηση των επισκόπων Αμβροσίου και Δαμάσου, διατάσσει τη νέα απομάκρυνση του Βωμού της Νίκης από την αίθουσα συνεδριάσεων της Συγκλήτου όπου τον είχε επανατοποθετήσει ο Ιουλιανός. Επίσης απαρνείται δημοσίως τον τίτλο του Pontifex Maximus, ως αξίωμα των «ειδωλολατρών». Το αποκηρυχθέν αξίωμα ωστόσο ιδιοποιείται αμέσως ο επίσκοπος Δάμασος και από εκεί περνά έκτοτε στην Παποσύνη της Ρώμης.

378 Με νόμο του χριστιανού επάρχου του Πραιτωρίου Γράκχου και προγραφή όλων των ιερέων του Θεού Μίθρα, τα ανά την Αυτοκρατορία «Μιθραία» κατεστρέφονται από τους χριστιανούς με φωτιά και παραχώνονται.

379 Η Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως υιοθετεί την 25η Δεκεμβρίου του Πάπα Ρώμης Λιβερίου (354) για τον εορτασμό της γεννήσεως του ραβί Τζεσουά στις 25 Δεκεμβρίου.

380 Στις  27  Φεβρουαρίου, ο  αυτοκράτωρ  Φλάβιος Θεοδόσιος απαγορεύει όλες τις θρησκείες πλην της χριστιανικής. Όλοι οι μη χριστιανοί χαρακτηρίζονται στο εξής «σιχαμεροί, αιρετικοί, μωροί και τυφλοί». Ο επίσκοπος Μεδιολάνου Αμβρόσιος εξουσιοδοτείται να καταστρέψει όλους τους Ναούς των Εθνικών και να κτίσει επάνω στα θεμέλιά τους εκκλησίες. Οι αρχηγοί μερικών γοτθικών φυλών βαπτίζονται χριστιανοί. Καθοδηγούμενος από το μισαλλόδοξο ιερατείο, ο χριστιανικός όχλος επιτίθεται στο ελληνικό Ιερό της Ελευσίνος, το βεβηλώνει και απειλεί να λυντσάρει τους ιερείς Νεστόριο και Πρίσκο. Ο 95χρονος Ιεροφάντης Νεστόριος, γεμάτος θλίψη και αγανάκτηση, ανακοινώνει το οριστικό τέλος των πανάρχαιων Ελευσινίων Μυστηρίων και την απαρχή της επί γής βασιλείας του πνευματικού σκότους. Ο αυτοκράτωρ Θεοδόσιος αποκαλεί σε διάταγμά του «παράφρονες» όλους όσους διαφωνούν με το χριστιανικό δόγμα της Αγίας Τριάδος και απαγορεύει κάθε διαφωνία με τις θελήσεις της Εκκλησίας.

381 Στις 2 Μαϊου, εκδίδεται από τον Θεοδόσιο ο νόμος κατά των «αποστατών» που τιμωρεί με πλήρη στέρηση ατομικών δικαιωμάτων όλους τους πρώην χριστιανούς που απογοητευμένοι από την χριστιανική μισαλλοδοξία αποκηρύσσουν μαζικά την κρατούσα Θρησκεία και επιστρέφουν στην ανεκτική και καταφάσκουσα τη ζωή Εθνική και παραδοσιακή λατρεία. Όλες οι εκκλησίες των διαφόρων δογμάτων των χριστιανών, περνούν υποχρεωτικά στα χέρια των Καθολικών επισκόπων (τότε από κοινού Ορθοδόξθων και Ρωμαιοκαθολικών). Ο Πατριάρχης των Ορθοδόξων Ιουδαίων Γαμαλιήλ, γίνεται στενός φίλος του Θεοδοσίου και εξασφαλίζει την εξαίρεση των ομοθρήσκων του από τους διωγμούς κατά των «αιρετικών και των αλλοθρήσκων» (M. Grant, σελ. 273).
Στις 21 Δεκεμβρίου, οι αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος, εκδίδουν έδικτο («Προς Φλόρον, Έπαρχο του Πραιτωρίου Ανατολής») με το οποίο καταδικάζονται σε θανάτωση και κατάσχεση της περιουσίας τους όλοι όσοι κάνουν θυσίες, χρησιμοποιούν την Μαντική, ψάλλουν λατρευτικούς ύμνους ή πραγματοποιούν επισκέψεις σε Εθνικούς Ναούς, οι δε Εθνικοί χαρακτηρίζονται «παράφρονες» και «ιερόσυλοι»: «Si qui vetitis sacrificiis diurnis nocturnisque velut vesanus ac sacrilegus, incertorum consultorem se inmerserit fanumque sibi aut templum ad huiuscemodi sceleris executionem adsumendum crediderit vel putaverit adeundum, proscribtione se noverit subiugandum, cum nos iusta institutione moneamus castis Deum precibus excolendum, non diris carminibus profanandum» («Αν κάποιος παράφρων ή ιερόσυλος επιδοθεί στις απαγορευμένες θυσίες, ασχέτως αν είναι ημερήσιες ή νυκτερινές, αν αναζητήσει συμβουλές γι’ αβέβαια ζητήματα και αν υποθέσει ότι πρέπει  να χρησιμοποιήσει ή να επισκεφθεί κάποιον Ναό για να διαπράξει αυτά τα εγκλήματα, να γνωρίζει ότι θα τιμωρηθεί με θανάτωση και κατάσχεση της περιουσίας του, διότι εμείς με τις δίκαιες αποφάσεις μας έχουμε ορίσει ο Θεός να λατρεύεται με αγνές προσευχές και όχι να εξευτελίζεται με βέβηλα άσματα», «Θεοδοσιανός Κώδιξ», 16, 10, 7). Κύμα λεηλασιών, βεβηλώσεων, πυρπολήσεων και κάθε είδους καταστροφών σαρώνει από άκρου σε άκρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τους Ναούς, τα μνημεία και τις Βιβλιοθήκες των Εθνικών. Στην Κωνσταντινούπολη μετατρέπεται σε πορνοστάσιο ο Ναός της Θεάς Αφροδίτης και σε αποθήκες οι Ναοί του Ηλίου και της Αρτέμιδος.

382 Στις χριστιανικές εκκλησίες καθιερώνεται το «αλληλούϊα» (hallelu-Jah) δηλαδή «δόξα στον Ιαχωβά». Ο αυτοκράτωρ της Δύσεως Γρατιανός διατάσσει το σβύσιμο της «αιωνίας» Ιεράς Πυράς της Θεάς Βέστα και τον διωγμό των ιερειών της. Η μεγάλη περιουσία των φυλακισμένων Εστιάδων, μεταβιβάζεται στην Εκκλησία. Στις 30 Νοεμβρίου, οι αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός και Θεοδόσιος, εκδίδουν στην Κωνσταντινούπολη έδικτο προς έναν διοικητή μίας περιοχής της Βορειοδυτικής Μεσοποταμίας («Προς Παλλάδιο, Δούκα της Οσροηνής»), με το οποίο τονίζεται ότι οι Ναοί κα τα αγάλματα έχουν μόνο καλλιτεχνικό και όχι ιερό χαρακτήρα και απαγορεύεται κάθε λατρευτική χρήση τους υπό την οιανδήποτε πρόφαση («Θεοδοσιανός Κώδιξ», 16, 10, 8). Από το κείμενο του εν λόγω εδίκτου, γίνεται φανερό ότι πλήθη εντοπίων και επισκεπτών επισκέπτονταν ακόμα τους Ναούς της περιοχής, τους οποίους θα καταστρέψει μετά από λίγο ο μέγας διώκτης των Εθνικών Μάτερνος Κυνήγιος, και μάλιστα δίχως αυτοκρατορική άδεια (Λιβάνιος, 30, 46).

384 Οι Εθνικοί Βέτιος Αγόριος Πραιτεξτάτος (έπαρχος Πραιτωρίου) και Αυρήλιος Σύμμαχος (έπαρχος άστεως), εξουσιοδοτημένοι από την Σύγκλητο, κάνουν έκκληση στον διάδοχο του Γρατιανού Βαλεντινιανό Β να παλινορθώσει τον Βωμό της Νίκης. Ο επίσκοπος Αμβρόσιος απειλεί με αφορισμό τον νεαρό αυτοκράτορα και το αίτημα απορρίπτεται. Ο φωτισμένος Πραιτεξτάτος πεθαίνει από την θλίψη του λίγους μήνες αργότερα. Ο Θεοδόσιος διορίζει ύπαρχο Ανατολής τον φανατικό Μάτερνο Κυνήγιο που επιστρατεύει, σε συνεργασία με τους ανά τόπους επισκόπους, στρατιές μοναχών και λαϊκών για την καταστροφή των Εθνικών Ναών της βορείου Ελλάδος και της Μικράς Ασίας.

385 Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, οι φυλακές, που πλέον είναι υπόγειες, δίχως αερισμό και φώς, γεμίζουν από πλήθη «ειδωλολατρών», σε σημείο που οι διωκτικές αρχές υποχρεώνονται να καταφύγουν σε απελευθέρωση των ποινικών κρατουμένων γι’ αδικήματα μέσης βαρύτητος, προκειμένου ν’ αντιμετωπισθεί το πρόβλημα του συνωστισμού των φυλακισμένων, που προ πολλού άλλωστε ήταν οξύτατο (ο Λιβάνιος είχε αναφέρει παλαιότερα, στον λόγο «Προς Βασιλέα Περί των Δεσμωτών», ότι η στενότητς χώρου των φρικτών και δύσοσμων βυζαντινών φυλακών υπεχρέωνε τους φυλακισμένους να κοιμούνται όρθιοι !). Οι αυτοκράτορες Γρατιανός, Βαλεντινιανός, και Θεοδόσιος εκδίδουν τον Ιούνιο στην Κωνσταντινούπολη ένα ακόμη έδικτο («Προς Κυνήγιον, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»), με το οποίο ανανεώνεται η απαγόρευση όλων των θυσιών και των μαντικών πρακιτκών: «Ne quis mortalium ita faciendi sacrificii sumat audaciam, ut inspectione iecoris extorumque praesagio vanae spem promissionis accipiat vel, quod est deterius, futura sub exsecrabili consultatione dognoscat acerbioris etenim imminebit suplicii cruciatus eis, qui contra vetitum praesentium vel futurarum rerum explorare temptaverint veritatem» («Κανείς θνητός να μην τολμήσει να κάνει θυσίες, ή ν’ αποκτήσει μάταιες ελπίδες από την σπλαχνοσκοπία, ή, ακόμα χειρότερα, να γνωρίσει τα μελλούμενα συμβουλευόμενος αυτά τα αηδιαστικά πράγματα. Σκληρότερη τιμωρία περιμένει δε όλους εκείνους που παρά την απαγόρευση, θα τολμήσουν να εξερευνήσουν την αλήθεια του μέλλοντος ή του παρόντος», «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 2)

385 – 388 Οι Μάτερνος Κυνήγιος και ο επίσκοπος («Άγιος» και αυτός !) Μάρκελλος, καταστρέφουν αμέτρητα μικρασιατικά Ιερά. Ανάμεσά τους και ο Ναός της Εδέσσης, τα Καβείρεια Ίμβρου, το Διδυμαίο Ιερό, όλα τα Ιερά της Παλμύρας, κ.ά. Στα στρατόπεδα θανάτου της Σκυθοπόλεως, που μέχρι να γίνει πρωτεύουσα της Palaestina Secunda το έτος 400 εξακολουθεί να λειτουργεί ως τόπος μαρτυρίου των «ειδωλολατρών» και των λοιπών «αιρετικών», θανατώνονται ή βασανίζονται χιλιάδες αθώοι άνθρωποι.

386 Νόμος της 16ης Ιουνίου απαγορεύει κάθε φροντίδα των έρημων Εθνικών Ιερών. Γίνονται νέες μαζικές συλλήψεις Εθνικών και πυρπολήσεις ιδιωτικών βιλιοθηκών, ενώ ο επίσκοπος Μάρκελλος καταστρέφει τον Ναό του Θεού Διός Βήλου στην Απάμεια.

387 Απαγορεύονται από τον αυτοκράτορα της Δύσεως Βαλεντινιανό οι τελευταίες Εθνικές εορτές των Ρωμαίων, ενώ 4 έδικτά του στρέφονται κατά της Μαντικής και της Μαγείας, οι οποίες εξισώνονται και ταυτίζονται. Εις θάνατον καταδικάζονται ακόμη και όσοι απλώς μελετούν βιβλία σχετικά με αυτές ή με την επιστήμη των Μαθηματικών: «Cesset mathematicorum tractatus. Nam si qui publice aut privatim in die noctuque deprehensus fuerit in cohibito errore versari, capitali sententia feriatur uterque. Neque enim culpa dissimilis est prohibita discere quam docere» («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 9. 16. 8) Ο επίσκοπος Μεδιολάνων (Μιλάνου) Αμβρόσιος αποκτά πλήρη πνευματικό έλεγχο πάνω στον αυτοκράτορα της Ανατολής Θεοδόσιο.

388 Απαγορεύονται από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο όλες οι δημόσιες συζητήσεις για θρησκευτικά ζητήματα. Ο γηραιός ρήτωρ Λιβάνιος δικάζεται μαζί με άλλους Εθνικούς για… «μαγεία» αλλά αθωώνεται από τον Εθνικό δικαστή Τατιανό. Μετά την αθώωσή του στέλνει στον Θεοδόσιο την έκκληση «Υπερ των Ιερών» με την οποία τον παρακαλεί να σταματήσει την καταστροφή των Εθνικών Ναών: «Επιτίθενται στα Ιερά με ξύλα, πέτρες και σίδερα κι ακόμη χωρίς αυτά, χρησιμοποιώντας τα χέρια και τα πόδια τους. Μετά όλα λεηλατούνται, αφού γκρεμισθούν οι στέγες, κατεδαφισθούν τα οικήματα, κομματιασθούν τα αγάλματα, αναποδογυρισθούν οι βωμοί, ενώ οι λάτρεις έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στο να σωπάσουν οριστικά ή να πεθάνουν. Και όταν γίνει το κακό μια φορά, ακολουθείται από δεύτερη και τρίτη έφοδο και το κάθε παράνομο τρόπαιό τους ακολουθεί κι άλλο κι άλλο. Τέτοιες επιχειρήσεις γίνονται ακόμη και μέσα στις πόλεις, αν και τις περισσότερες υφίσταται η ύπαιθρος..» Ο μισαλλόδοξος επίσκοπος Αμβρόσιος υπερασπίζεται τους συναδέλφους του των ανατολικών επαρχιών (Νικηφόριον κ.ά) που καταστρέφουν επίσης και Ιουδαϊκές Συναγωγές, με το επιχείρημα ότι αυτές αποτελούν «οίκους παραφροσύνης και ασεβείας», και εξασφαλίζει απειλώντας να μην ξαναλειτουργήσει για τον αυτοκράτορα, την μη τιμωρία τους και την ακύρωση της διαταγής να ξανακτισθούν οι Συναγωγές με έξοδα των χριστιανών.

389 Κηρύσσεται εκτός νόμου κάθε μη χριστιανική μέθοδος χρονολογήσεως. Πλήθη μοναχών της ερήμου εισβάλουν στις πόλεις της Μέσης Ανατολής και καταστρέφουν με μανία αγάλματα, βωμούς και Ιερά, λυντσάρουν Εθνικούς και καίνε Βιβλιοθήκες. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος κινητοποιεί τον φανατισμένο χριστιανικό όχλο για να κάνει μεγάλους διωγμούς κατά των Εθνικών. Μετατρέπει σε εκκλησία τον Ναό του Θεού Διονύσου, πυρπολεί το Μιθραίο και καταστρέφει τον Ναό του Διός. Ο ιερεύς του Διός, Ελλάδιος, γλυτώνει το λυντσάρισμα σκοτώνοντας 9 οχλοκράτες. Ο όχλος διαπομπεύει ανά ομάδες τους Εθνικούς ιερείς σκοτώνοντάς τους στη συνέχεια με λιθοβολισμό. Τα ιερά σύμβολα και αγάλματα παραδίδονται στη χλεύη των χριστιανών περιφερόμενα πάνω σε γαϊδούρια προτού καταστραφούν.

390 Οι μισάνθρωποι μοναχοί παραμένουν στις πόλεις και τρώνε τις περιουσίες των θυμάτων τους Εθνικών, αλλά επεκτείνουν την κακοποιό δράση τους και στους μη Εθνικούς. Στις 2 Σεπτεμβρίου επιχειρείται ανεπιτυχώς με διάταγμα του Θεοδοσίου η εκδίωξή τους από τις πόλεις της Μέσης Ανατολής.

391 Στις 24 Φεβρουαρίου, εκδίδεται στο Μεδιόλανο (σημ. Μιλάνο) ένα ακόμη έδικτο («Προς Αλβίνιο, Έπαρχο Πραιτωρίου Ανατολής»), με το οποίο ανανεώνεται η απαγόρευση των θυσιών, των επισκέψεων σε Εθνικούς Ναούς και επιβάλλεται η ανεικονική λατρεία: «Nemo se hostiis polluat, nemo insontem victimam caedat, nemo delubra adeat, templa perlustret et mortali opere formata simulacra suspiciat, ne divines adque humanis sanctionibus reus fiat» («Κανείς δεν θα μολυνθεί με θυσίες και σφάγια, κανείς δεν θα πλησιάσει ή θα εισέλθει σε Ναούς, ούτε θα τιμήσει εικόνες φτιαγμένες από ανθρώπινο χέρι, διότι θα είναι ένοχος μπροστά στους ανθρωπίνους και τους θεϊκούς νόμους», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 10). Νέος μεγάλος διωγμός σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Στην υπηρεσία της Εκκλησίας, τίθενται επισήμως πλέον οι τρομερές και πολυπληθείς ορδές ψυχοπαθών μοναχών (οι λεγόμενοι «Circumcelliones»), που οπλισμένοι με βαριά ρόπαλα τα οποία τα αποκαλούν κυνικά «Ισραήλ», εισβάλλουν στα σπίτια των πλουσίων Εθνικών και τους Ναούς και κατασπάζουν ό,τι δεν μπορούσε να αρπαχθεί, ξεκοιλιάζοντας οικογενειακώς τους ιδιοκτήτες ή τους ιερείς με την κραυγή «Ευλογητός ο Θεός». Στις 16 Ιουνίου, ακολουθεί ένα ακόμη έδικτο («Προς Ευάγριο, Αυτοκρατορικό Έπαρχο και Ρωμανό, Αυτοκρατορικό Επιτετραμμένο Αιγύπτου»), που επαναλαμβάνει τα του εδίκτου της 24ης Φεβρουαρίου, προφανώς ως δικαιολογία για τις εκτεταμένες καταστροφές Εθνικών Ναών που προεκάλεσαν στην Αίγυπτο οι δύο πιο πάνω αξιωματούχοι, σε συνεργασία με τον επίσκοπο Θεόφιλο: «Nulli sacrificandi tribuatur potestas, nemo templa circumeat, nemo delubra suspiciat. Interclusos sibi nostrae legis obstaculo profanes aditus recognoscant adeo, ut, si qui vel de diis aliquid contra vetitum sacrisque molietur, nullis exuendum se indulgentiis recognoscat» («Κανείς δεν επιτρέπεται να θυσιάζει, να περιφέρεται στους Ναούς ή ν’ αποδίδει εκεί τιμές. Όλοι ν’ αποδεχθούν ότι ο νόμος μας τους απαγορεύει την άνομο είσοδό τους στους Ναούς, ώστε αν κάποιος πράξει κάτι σχετικό με θεούς ή τελετές, παραβαίνοντας την απαγόρευση αυτή, δεν θα αποφύγει την τιμωρία, ούτε θα τύχει ελέους από τις αρχές», «Θεοδοσιανός Κώδιξ», 16. 10. 11). Στην Καρχηδόνα, βεβηλώνεται και σφραγίζεται με αυτοκρατορική διαταγή τα Ιερό της Θεάς Κελαιστίδος, για ν’ ανοίξει αργότερα ως χριστιανική εκκλησία μετά από μετατροπές. Στην Αλεξάνδρεια, μετά από μεγάλες καταστροφές Ναών, βωμών και αγαλμάτων, οι ελάχιστοι Εθνικοί εξεγείρονται με επικεφαλής τον Νεοπλατωνικό φιλόσοφο Ολύμπιο και κλείνονται στο Ιερό του Θεού Σεράπιδος. Οι χριστιανοί, καθοδηγούμενοι υπό του επισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου και με επικεφαλής τους τον αιμοδιψή μοναχό Σενούθιο, ο οποίος επί χρόνια περιπολούσε σε όλη την Βόρειο Αφρική με τους συμμορίτες του και λήστευε τα σπίτια των Εθνικών σκοτώνοντας τους ιδιοκτήτες τους,, το καταλαμβάνουν με δόλο, το ισοπεδώνουν και πυρπολούν την ονομαστή Βιβλιοθήκη του που φιλοξενούσε τμήμα της θρυλικής συλλογής της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Τα ιερά σκεύη του Σεραπείου διαπομπεύονται στους δρόμους της Αλεξανδρείας. Ο Peter Brown («Ο Κόσμος Της Ύστερης Αρχαιότητος») γράφει χαρακτηριστικά, για την συγκεκριμένη περίοδο, τα εξής: «Οι Εθνικοί, κτυπημένοι από αυτό το ξαφνικό κύμα τρομοκρατίας, έβλεπαν να φθάνει το τέλος του κόσμου. Αν είμαστε ζωντανοί, έγραφε κάποιος, τότε η ίδια η ζωή έχει νεκρωθεί..»

392 Νέος μεγάλος διωγμός κατά των Εθνικών σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία. Σβήνουν τα Μυστήρια της Σαμοθράκης μετά από κατασφαγή των ιερέων και όλων των θρησκευτών από απόσπασμα «διωγμιτών» που αποβιβάσθηκε στο νησί. Καταστροφή του Μαντείου του Άμμωνος Διός στην Άφυτο της Χαλκιδικής. Στις αίθουσες των δικαστηρίων «κυλούν ρυάκια αίματος», όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Λιβάνιος. Στην Κύπρο, ο εβραϊκής καταγωγής επίσκοπος («Άγιος» και αυτός !) Επιφάνειος και ο «Άγιος» Τύχων εκχριστιανίζουν μαζικά και με την απειλή του φασγάνου και της πυράς χιλιάδες Εθνικούς και καταστρέφουν όλα τα Ιερά της νήσου. Παύουν οριστικά τα κυπριακά Μυστήρια της Αφροδίτης. Το σχετικό διάταγμα του Θεοδοσίου δηλώνει κυνικά: «όποιος δεν υπακούσει στον πατέρα Επιφάνειο δεν έχει θέση πάνω στο νησί».  Στις μεσανατολικές πόλεις Πέτρα, Αερόπολη, Ράφια, Γάζα και Βααλβέκ (Ηλιόπολη) ξεσπούν απελπισμένες εξεγέρσεις των Εθνικών κατά των διωγμητών, των χριστιανών οχλοκρατών και των μοναχών ροπαλοφόρων. Στην πόλη Σούφες της Β. Αφρικής, 60 χριστιανοί πληρώνουν με τη ζωή τους την προσπάθειά τους να γκρεμίσουν το εκεί άγαλμα του Ηρακλέους. Στη Γαλατία σφάζονται όλοι οι ιερείς και κατάσχονται οι περιουσίες όλων των Εθνικών Ναών που στη συνέχεια πυρπολούνται κι εκθεμελιώνονται. Στις 22 Αυγούστου ανακηρύσσεται αυτοκράτωρ της Δύσεως στο Λούγδουνο από τους Εθνικούς, ο ρήτωρ Φλάβιος Ευγένιος που αποκηρύσσει το βάπτισμά του κι επιστρέφει στην Εθνική λατρεία. Απαντώντας στο πραξικόπημα των Εθνικών της Δύσεως, οι Θεοδόσιος, Αρκάδιος και Ονώριος εκδίδουν, στις 8 Νοεμβρίου,  ένα ακόμη έδικτο («Προς Ρουφίνο, Έπαρχο Πραιτωρίου Ανατολής») με το οποίο επιδιώκεται να κτυπηθούν οι τελευταίοι ενεργοί Ρωμαίοι και Έλληνες Εθνικοί της Ανατολικής τουλάχιστον Αυτοκρατορίας, καθώς απαγορεύονται οι θυσίες, οι σπονδές, τα θυμιάματα, τα αναθήματα, η μαντική και κάθε άλλη μορφή της Εθνικής Λατρείας (που αποκαλείται «ειδωλολατρική δεισιδαιμονία») και καθιερώνεται η εφεξής κατάσχεση των περιουσιών των κατά κανόνα ευπόρων θυμάτων της χριστιανικής μισαλλοδοξίας, η οποία θ’ αποτελέσει βασική πηγή περαιτέρω πλουτισμού της Εκκλησίας στην οποία κατέληγαν οι κατασχεθείσες περιουσίες μέσω του αυτοκρατορικού ταμείου: «Κανείς απολύτως, ασχέτως της κοινωνικής τάξεως που προέρχεται ή της ιεραρχικής βαθμίδος που κατέχει, ασχέτως αν κατέχει κάποιο αξίωμα ή έχει αποσυρθεί από αυτό, ασχέτως αν είναι ισχυρός λόγω της καταγωγής του ή ταπεινός ως προς την γενεά του, ασχέτως της οικονομικής του καταστάσεως και της νομικής του υποστάσεως, σε κανέναν τόπο και σε καμμία πόλη, δεν επιτρέπεται να θυσιάσει σε άψυχα αγάλματα. Ούτε και θα τιμήσει, διαπράττοντας κρυφίως στην οικία του αυτή την κακουργία, με πυρά τους Θεούς Λάρητες, με σπονδή οίνου την Θεά Τύχη ή με αρώματα τους Θεούς Πενάτες. Ούτε θα τους ανάψει λυχνάρια, ούτε θα τους κάψει λιβάνι, ούτε θ’ αναρτήσει προς τιμήν τους στεφάνους. Αν τολμήσει κανείς να κάνει άνομο θυσία και να συμβουλευθεί τα σπλάχνα του σφαγίου, προτρέπονται άπαντες να τον καταγγείλουν δημοσίως, όπως είθισται να γίνεται και με τους ενόχους εσχάτης προδοσίας, ώστε να τιμωρηθεί με την πρέπουσα σκληρή τιμωρία, παρ’ όλο που δεν έχει διαπράξει τίποτε ενάντιο ή σχετικό με την ασφάλεια του αυτοκράτορος. Διότι είναι από μόνο του κακούργημα το να θέλει κάποιος να παραβιάσει τους νόμους της φύσεως και να διερευνήσει απαγορευμένα ζητήματα, ν’ ανακαλύψει κρυμμένα μυστικά, ν’ αποτολμήσει απαράδεκτες ενέργειες, να επιδιώξει να μάθει πώς θα εξελιχθεί ο βίος κάποιου άλλου ή να προβλέψει τον θάνατο ενός τρίτου προσώπου. Και αν κανείς αποδώσει τιμές, ανάπτοντας εμπρός από αυτά λιβάνι, σε φθαρτά αγάλματα κατασκευασμένα από ανθρώπινο χέρι, και αν κατά τρόπο γελοίο νοιώσει σέβας για τα ομοιώματα που ο ίδιος έχει κατασκευάσει, ή αν τυλίξει με γιρλάντες κάποιο δένδρο ή αν υψώσει βωμό με υλικά που ο ίδιος έχει σηκώσει από την γή, ή αν προσπαθήσει να τιμήσει αγάλματα αφιερωμένα στην ματαιότητα με αναθήματα, έστω και ταπεινά αφού και τέτοια ακόμη αποτελούν προσβολή κατά της θρησκείας μας, θα τιμωρηθεί με κατάσχεση της οικίας ή του οικοπέδου στο οποίο απεδείχθη ότι τιμήθηκε η ειδωλολατρική δεισιδαιμονία… » («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 12)

393 Ο αυτοκράτωρ Ευγένιος φθάνει στην Ιταλία, όπου ο διανοούμενος στρατηγός Βίριος Νικόμαχος Φλαβιανός ξαναστήνει τον Βωμό της Νίκης στην αίθουσα της Συγκλήτου κι επαναφέρει τη λατρεία των παραδοσιακών Θεών. Στην Ανατολή, ο Θεοδόσιος καταργεί τα Πύθια, τα Άκτια και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Δήωση της Ολυμπίας και ισοπέδωση όλων των βωμών της.

394 Πλήρης παλινόρθωση του ρωμαϊκού Εθνισμού στη Δυτική Αυτοκρατορία. Ο Φλαβιανός, με το αξίωμα του υπάτου Ρώμης και υποστηριζόμενος ψυχικά από την ευσεβή σύζυγό του, αναβιώνει όλες τις καταργηθείσες από τους χριστιανούς λατρείες. Στην Όστια επανανοίγει το Ιερό του Ηρακλέους. Στις 27 Μαρτίου, 1 Απριλίου και 28 Απριλίου έως 3 Μαϊου οι Ρωμαίοι ξαναεορτάζουν με μεγαλοπρέπεια την Εορτή της Κυβέλης, την Εορτή της Βήνους Βερτικόρντια, τα Μεγαλήσια και τα Φλοράλια. Κατά χιλιάδες οι χριστιανοί επιστρέφουν στην Εθνική Θρησκεία φοβούμενοι το οριστικό τέλος του Χριστιανισμού. Στις 5 και 6 Σεπτεμβρίου συγκρούονται οι στρατοί των Εθνικών (υπό τον Φλαβιανό) και των χριστιανών (υπό τον αυτοκράτορα της Ανατολής Θεοδόσιο) στην κοιλάδα του ποταμού Φρίγδου. Οι κατά πολύ ολιγώτεροι Εθνικοί ηττώνται και κατασφάζονται. Ο αυτοκράτωρ Ευγένιος συλλαμβάνεται, βασανίζεται, αποκεφαλίζεται και το κεφάλι του περιφέρεται πάνω σε παλούκι σε ολόκληρη την Δυτική Αυτοκρατορία για παραδειγματισμό. Ο Φλαβιανός αυτοκτονεί για να μην πέσει στα χέρια των χριστιανών.

395 Οι αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος απαγορεύουν ακόμα και την είσοδο στους Εθνικούς Ναούς («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 13), ενώ με τα έδικτα της 22ας Ιουλίου και 7ης Αυγούστου, κηρύσσουν νέους διωγμούς κατά των Εθνικών. Το ίδιο έτος, ο ευνούχος πρωθυπουργός του αυτοκράτορος Αρκαδίου Ρουφίνος κατευθύνει τις ορδές τών, υπό τον Αλάριχο, χριστιανών πλέον Γότθων προς τον ελλαδικό χώρο. Ακολουθούμενοι από πλήθη φανατισμένων μοναχών, οι Γότθοι του Αλαρίχου (ο οποίος είχε πολεμήσει με τον Θεοδόσιο κατά των Εθνικών του Φλαβιανού) κατασφάζουν αμέτρητους Εθνικούς Έλληνες και καταστρέφουν πόλεις και Ιερά στο Δίον, τη Θεσσαλία, τους Δελφούς, τη Βοιωτία, την Αττική, τα Μέγαρα, την Κόρινθο, τη Φενεό, το Άργος, τη Νεμέα, τη Λυκόσουρα, τη Σπάρτη, τη Μεσσήνη, τη Φιγαλεία, την Ολυμπία. Στην Ελευσίνα πυρπολείται το εκεί πανάρχαιο Ιερό και θανατώνονται στην πυρά ο Θεσπιεύς Ιεροφάντης Ιλάριος και όλοι οι ιερείς των Μυστηρίων τα οποία είχαν αναβιώσει από τους Μιθραϊστές λίγο μετά τον θάνατο του Νεστορίου. Την ίδια εποχή περίπου, το βεβηλωθέν Ιερό της Θεάς Κελαιστίδος αρχίζει να επαναλειτουργεί ως χριστιανική εκκλησία έως το έτος 421 που οι χριστιανοί θα το πυρπολήσουν επειδή οι θρησκευτές  μέσα από την χριστιανική λατρεία τιμούσαν και την Θεά. Στο έργο του «Paraenesis», ο Ισπανός επίσκοπος Βαρκελώνης Πασιανός (Pacianus) δυσανασχετεί, με πολύ γλαφυρό μάλιστα τρόπο («Me Miserum ! Quid ego facinoris admisi !»), για το γεγονός ότι παρά τους διωγμούς, εξακολουθούν να υπάρχουν στην περιοχή του ενεργοί Εθνικοί που τιμούν τους «ειδωλολατρικούς» Θεούς, πράξη η οποία, κατά το μισαλλόδοξο μυαλό του, είναι στον ίδιο βαθμό… «εγκληματική» με την ανθρωποκτονία !

396 Νόμος της 23ης Μαρτίου, απαγορεύει σε ολόκληρη την Ανατολική Αυτοκρατορία ακόμη και την απλή παρατήρηση «ειδωλολατρικών» τελετών. Στις 7 Δεκεμβρίου, οι αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος, εκδίδουν έδικτο («Προς Καισάριο, Έπαρχο Πραιτωρίου») με το οποίο η Εθνική Λατρεία εξισούται με προδοσία κατά του Κράτους. Οι Εθνικοί ιερείς στερούνται όλων των προνομίων τους και τους απαγορεύεται η περαιτέρω άσκηση των καθηκόντων τους: «Privilegia si qua concessa sunt antiquo iure sacerdotibus, ministris, praefectis, hierofantis sacrorum sive quolibet alio nomine nuncupantur, penitus aboleantur nev gratulentur se privilegio esse munitos, quorum professio per legem cognoscitur esse damnata» («Εάν με παλαιούς νόμους είχαν δοθεί προνόμια σε ιερουργούς, μινίστρους, πρεφέκτους ή ιεροφάντες των παλαιών Μυστηρίων, γνωστούς με τα πιο πάνω ονόματα ή με άλλα, τα προνόμια αυτά θα καταργηθούν πλήρως. Τα πρόσωπα αυτά δεν θα μπορούν να συγκαταλέγονται μεταξύ των τυχερών που προστατεύουμε με προνόμια, αυτή η ίδια η ιδιότης τους άλλωστε καταδικάζεται ήδη υπό του νόμου», «Θεοδοσιανός Κώδιξ»  16, 10, 14).

397 Νέος νόμος του Αρκαδίου απαιτεί την ισοπέδωση όλων των Εθνικών Ναών της Ανατολικής Αυτοκρατορίας που τυχόν στέκουν ακόμη όρθιοι.

398 Η Τετάρτη Σύνοδος της Καρθαγένης απαγορεύει ακόμη και στους επισκόπους την ανάγνωση των βιβλίων των Εθνικών. Ο («Άγιος») επίσκοπος Γάζης Πορφύριος κλείνει τους περισσότερους Εθνικούς Ναούς της πόλεώς του. Σε Δύση και Ανατολή αμέτρητα φιλοσοφικά και επιστημονικά βιβλία του προχριστιανικού κόσμου εξαφανίζονται στην πυρά. Ο εκχριστιανισμένος Βάνδαλος στρατηγός Στηλίχων πρωτοστατεί σε καταστροφές Εθνικών Ιερών και σφαγές ιερέων και θρησκευτών. Με διάταγμα του Αρκαδίου εξουσιοδοτούνται οι τοπικές αρχές να ξυλοκοπούν τους φανατικούς μοναχούς που συνηθίζουν να επιτίθενται, ν’αποσπούν από τα χέρια των στρατιωτών και να λυντσάρουν τους συλλαμβανόμενους Εθνικούς. Ο «Άγιος» Αυγουστίνος εντείνει τις προσηλυτιστικές προσπάθειες των ανθρώπων του, καθώς η πλειοψηφία των αρχόντων της Καρχηδόνος δείχνει να εμμένει στην αρχαία Θρησκεία και τα αγάλματα των Θεών ακόμη στέκουν στο Φόρουμ της πόλεως και δέχονται τιμές. Όπως γίνεται φανερό από μία μεταγενεστέρα επιστολή του Αυγουστίνου («Contra Epistolam Parmeniani» 1, 9, 15), συμμορίες χριστιανών καταστρέφουν συστηματικώς Ιερά, βωμούς και αγάλματα και οι «διωγμίτες» στρατιώτες διαλύουν κάθε απόπειρα τελέσεως θυσιών. Αντίθετα από την αγαθότατη αγιογραφία που του έχουν κατασκευάσει οι νικητές που γράφουν όπως αυτοί θέλουν την Ιστορία, ο συγκεκριμένος άνθρωπος υπήρξε ένας φανατικός και βίαιος προσηλυτιστής, ο πρώτος μάλιστα που θεωρητικοποίησε τον  εξαναγκαστικό προσηλυτισμό («cogite intrare») και ζήτησε την βιαία πάταξη των αιρέσεων του Χριστιανισμού.

399 Oι αυτοκράτορες Αρκάδιος και Ονώριος, για να θέσουν όρια στην χριστιανική υστερία καταστροφής κάθε πολιτισμικού στοιχείου των Εθνικών, εκδίδουν τον Ιανουάριο ένα ακόμη έδικτο που θ’ ακολουθηθεί από νεώτερο τον Φεβρουάριο στην Ραβέννα («Προς Μακρόβιο και Προκλιανό, Βικάριο»), με το οποίο ανανεώνεται η απαγόρευση των θυσιών, αλλά και ανακαλούνται όσες προηγούμενες διαταγές πρόσταζαν την καταστροφή του «ειδωλολατρικού» διακόσμου των διαφόρων δημοσίων κτιρίων: «τυχόν τέτοια δικαιολογητικά έγγραφα πρέπει ν’ αποσπασθούν από τα χέρια των καταστροφέων και να μας επιστραφούν» («Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 3). Με το πρώτο έδικτο («Προς Μακρόβιο, Βικάριο Ισπανίας και Προκλιανό, Βικάριο των Πέντε Επαρχιών») απλώς επιτρέπεται να μείνουν άθικτα τα ελάχιστα πια «ειδωλολατρικά» διακοσμητικά στοιχεία που ακόμα κοσμούαν κάποια δημόσια κτίρια στην Δύση, και έως τότε θεωρούντο «κατοικίες των δαιμόνων» από τους χριστιανούς που τα έσπαγαν ή χάρασσαν παντού επάνω τους το «χριστόγραμμα» ή τον σταυρό: «Sicut sacrificia prohibemus, ita volumes publicorum operum ornamenta servari» («Όπως ακριβώς απαγορεύσαμε τις θυσίες, έτσι επιθυμούμε να διατηρηθούν τα διακοσμητικά στοιχεία των δημοσίων κτιρίων», «Θεοδοσιανός Κώδιξ, 16, 10, 15»).  Άλλα δύο έδικτα που εκδίδουν οι ίδιοι στην Πάδουα, στις 20 του μηνός Αυγούστου και στην Πατάβια, στις 13 του μηνός Σεπτεμβρίου («Προς Απολλόδωρο, Ανθύπατο Αφρικής», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 17 και «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 4), επιτρέπουν τις εορτές και τις συγκεντρώσεις δίχως όμως να έχουν αυτές θρησκευτική σημασία και οπωσδήποτε δίχως να συμπεριλαμβάνουν τελετές, θυσίες και επικλήσεις στους Θεούς («…ullo sacrificio atque ulla superstitione…»): «αποφασίζουμε ότι σύμφωνα με τα αρχαία έθιμα θα εξακολουθήσουν να παρέχονται διασκεδάσεις στον λαό, χωρίς όμως θυσίες ή άλλες πράξεις της καταραμένης δεισιδαιμονίας και θα επιτρέπεται στον λαό να παρευρίσκεται σε εορταστικά συμπόσια όποτε το επιθυμεί». Με ένα ακόμη έδικτο που εξεδόθη επίσης στις 20 Αυγούστου («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 18) προς τον Απολλόδωρο, ανανεώνεται η απαγόρευση των θυσιών και διατάσσεται η αφαίρεση όλων των «ειδώλων» από τους Ναούς για να σταματήσει έτσι η κάθε είδους απόδοση τιμών προς αυτά: «…depositis sub officio idolis disceptatione habita, quibus etiam nunc patuerit cultum vanae superstitionis inpendi»  («… τα είδωλα να αφαιρεθούν από τους Ναούς υπό την επίβλεψη του διοικητικού προσωπικού, καθώς η έρευνά μας έχει αποδείξει ότι ακόμη και τώρα λατρεύεται με την βοήθεια αυτών των ειδώλων η άθλια δεισιδαιμονία»). Στην Ανατολή όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, καθώς η παντοδύναμη πλέον Εκκλησία πιέζει για αυτοκρατορική κάλυψη των εγκλημάτων της κατά του Εθνισμού. Στη Βόρειο Αφρική οι διωγμήτες Ιόβιος και Γαυδέντιος κτυπούν όλα τα αστικά κέντρα των Εθνικών, καταστρέφουν τους Ναούς, καίνε τις βιβλιοθήκες και θανατώνουν τους ιερείς. Οι ίδιοι ως άνω αυτοκράτορες, εκδίδουν στις 10 Ιουλίου ένα άλλο έδικτο («Προς Ευτυχιανό, Έπαρχο του Πραιτωρίου Ανατολής») το οποίο αναρτάται στην Δαμασκό και διατάσσει την εξαφάνιση από προσώπου γής, όλων των Ναών των Εθνικών: «Si qua in agris templa sunt, sine turba ac tumultu diruantur. His enim deiectis atque sublatis omnis superstitioni materia consumetur» («Εάν υπάρχουν ακόμη Ναοί σε επαρχιακές περιοχές να καταστραφούν χωρίς φασαρία ή οχλαγωγία. Γιατί μόνον όταν θα έχουν γκρεμισθεί και εξαλειφθεί από προσώπου γής, θα έχει καταστραφεί η υλική βάση επάνω στην οποία στηρίζεται η δεισιδαιμονία», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16, 10, 16)

400 Ο επίσκοπος της Ρεμεσιάνα Δακίας (Remesiana) Νικήτας («άγιος» και αυτός !) καταστρέφει το θρακικό Μαντείο του Θεού Διονύσου των Βεσσών ή Βησσών και εκχριστιανίζει με την βία ολόκληρη την γύρω περιοχή

401 Ο («άγιος») επίσκοπος Πορφύριος. οργανώνει μαζικά λυντσαρίσματα Εθνικών και καταστρέφει με τη βοήθεια του φανατισμένου όχλου τους οκτώ εν ενεργεία Ναούς της Γάζης. Ο χριστιανικός όχλος της Καρχηδόνος λυντσάρει Εθνικούς και καταστρέφει Ναούς και αγάλματα.  Στις 16 Ιουνίου του 401, ο «άγιος» Αυγουστίνος, αγάλλεται ανοικτά σε κήρυγμά του (24. 6), για την πράξη των χριστιανών οχλοκρατών της Καρχηδόνος, που είχαν προβεί σε βανδαλισμό ενάντια σε ένα άγαλμα του Θεού Ηρακλέους (Chuvin, σελ. 74), ενώ οι ανυπόμονοι «άγιοι πατέρες» της 5ης Αφρικανικής Συνόδου, η οποία συνέρχεται την ίδια ημέρα στην ίδια πόλη, εκτός του ότι εκδίδουν κανόνες με τους οποίους αφορίζονται ακόμα και μετά θάνατον όλοι όσοι δημιουργούν συγγένειες με Εθνικούς ή δεν αποκληρώνουν τους ήδη συγγενείς τους που παραμένουν Εθνικοί, καθώς τίθεται απαγόρευση ακόμα και για την απλή συμμετοχή σε εορταστικά γεύματα και χορούς των Εθνικών, παροτρύνουν επιπροσθέτως την αυτοκρατορική εξουσία να σαρώσει εδώ και τώρα, «από άκρου σε άκρο της Αφρικής», τα ελάχιστα έσχατα Ιερά της Εθνικής λατρείας που παραμένουν ακόμα άθικτα από την επέλαση των χριστιανών και να απαγορεύσει τις λατρευτικές πράξεις που εξακολουθούν να τελούνται σε ιερά μέρη, που τώρα όμως έχουν καταληφθεί από τον Χριστιανισμό και σε ημερομηνίες που έχουν «επικαλύψει» αρχαίες εορτές (φωνάζει ο κλέφτης για να φύγει ο νοικοκύρης, όπως λέει ο απλός λαός): «υπάρχουν και άλλα αιτήματα προς τους ευσεβέστατους αυτοκράτορες, όπως το να διατάξουν την πλήρη καταστροφή από άκρου σε άκρο της Αφρικής όλων των ειδώλων που απομένουν, διότι σε αρκετές παράκτιες περιοχές και διάφορα κτήματα της υπαίθρου ανθεί η αθλιότητα αυτής της πλάνης και να κανονίσουν επίσης την καταστροφή τόσο των ίδιων των αγαλμάτων όσο και των άγνωστων Ναών που έχουν ανεγερθεί σε αγροτικές ή απομονωμένες περιοχές. Και πρέπει να ζητηθεί επίσης, όπου γίνονται εξαιτίας της παγανιστικής πλάνης διάφορες θρησκευτικές εκδηλώσεις που δεν επιτρέπονται από τους νόμους και πιέζονται οι χριστιανοί να συμμετάσχουν σε αυτές… να επιβληθεί η πλήρης απαγόρευση και εκδίωξή τους από πόλεις και κτήματα και να επιβληθούν αυστηρές ποινές, καθώς αυτοί (οι Εθνικοί) επιμένουν σε κάποιες πόλεις αμετανόητα να εορτάζουν ακριβώς στις ημέρες που τιμούμε τους πιο ευλογημένους μάρτυρές μας, ακόμα και κοντά στις ίδιες τις εκκλησίες μας» (58 – 60, όπως παρατίθενται στους Macmullen – Lane, «Paganism ans Christianity, 100 – 425 C. E. : A Source Book», σελ. 287 – 288).

405 Το έτος αυτό, ο τρομερός Ιωάννης «Χρυσόστομος» (ο μισέλληνας που ευθέως αποκαλεί  την Ελληνική Φιλοσοφία «ελληνική μωρία», «έξωθεν άνοια» και «μητέρα των κακών» στην 1η «Ομιλία» του «Εις Α προς Κορινθίους»), έχει ακόμα την ισχύ να στέλνει, παρ’ όλο που είναι πλέον εξόριστος στην Αρμενία, τις ορδές των ροπαλοφόρων συμμοριτών μοναχών να σαρώσουν τα «είδωλα», δηλαδή τους Ναούς, τα αγάλματα και τους βωμούς της Παλαιστίνης και της Συρίας: «τους μεν ουν υπολειφθέντας των δαιμόνων σηκούς τούτον τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν», αγάλλεται ο όμοιός του Θεοδώρητος Κύρου («όταν έμαθε -ο Ιωάννης- ότι η Φοινίκη επέμενε ακόμα στις τελετές υπέρ των δαιμόνων, μάζεψε ασκητές που καίγονταν από θείο ζήλο και αφού τους εφοδίασε με βασιλικούς νόμους, τους έστειλε ενάντια στους ναούς, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους εποπτεύοντες δεν τα άντλησε από τα βασιλικά ταμεία, αλλά έπεισε πιστές πλούσιες γυναίκες να τα δώσουν με φιλοτιμία… έτσι λοιπόν εκ θεμελίων κατέστρεψε τους σηκούς των δαιμόνων που ακόμα έστεκαν όρθιοι», «Εκκλησιαστική Ιστορία» 5). Όπως γράφει ο Chuvin (σελ. 75), ο φανατικός αυτός θεοκράτης «ενθαρρύνει από τον τόπο της εξορίας του στην Αρμενία, τις συμμορίες των μοναχών που λεηλατούσαν τα Εθνικά Ιερά στην Φοινίκη» και «όταν οι χωρικοί της Φοινίκης σκοτώνουν ή βγάζουν εκτός μάχης τους φανατισμένους ζηλωτές, ο Ιωάννης παρακινεί όσους παραμένουν γεροί να συνεχίσουν όπως οι καπετάνιοι στην καταιγίδα… τους προσφέρει δε κάθε υλική βοήθεια… και πληρώνει τους επιστάτες και τους εργάτες των κατεδαφίσεων των Ιερών». Εντυπωσιακό είναι εδώ, ότι ο «Χρυσόστομος» μπορεί να δρα δυναμικά και ανενόχλητος «από τον τόπο της εξορίας του» όπως τονίζει πολύ ορθώς ο Chuvin, πράγμα που αποδεικνύεται άλλωστε και από την αλληλογραφία του παντοδύναμου εκείνου θεοκράτη (Επιστολές 123 και 126): «…διότι ούτε τώρα σας έχει λείψει τίποτε, αφού ζήτησα να έχετε στην διάθεσή σας την ίδια αφθονία αγαθών, σε ενδύματα, υποδήματα και τροφή για όλους τους αδελφούς, αν και εμείς βρισκόμαστε σε τέτοια θλίψη και είμαστε υποχρεωμένοι να διαβιούμε στην ερημιά εδώ στην Κουκουσό…» και «…πληροφορηθήκαμε ότι προέκυψαν πάλι στην Φοινίκη τα κακά και αυξήθηκε η μανία των Ελλήνων και πολλοί από τους μοναχούς είτε τραυματίσθηκαν είτε έχασαν την ζωή τους… το να σταθείτε συνεπώς με γενναιότητα απέναντι στον μαινόμενο διάβολο και να του στερήσετε τους ανθρώπους που έχουν στρατευθεί στην υπηρεσία του και άλλους να εμποδίσετε να πέσουν στα χέρια του, είναι πράξη άνδρα γενναίου, νηφάλιας ψυχής, έργο υψηλής και σπουδαίας διάνοιας σαν την δική σας, έργο άξιο μυρίων στεφανιών και βραβείων από τον Θεό, είναι αποστολικό κατόρθωμα». Είναι πασιφανές λοιπόν, ότι αυτή η παντοδυναμία του πρώην πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τον οποίο υποστήριζαν άλλωστε και οι συνάδελφοί του της Δύσης, ήταν που θα υποχρεώσει τους προσωπικούς και εκκλησιαστικούς εχθρούς του, για να τον εξουδετερώσουν, να τον εκτοπίσουν για δεύτερη φορά το καλοκαίρι του 407 προς μία απομακρυσμένη περιοχή του Καυκάσου, επιτηρούμενο σε συνεχή βάση από 2 στρατιώτες φρουρούς.

406 Ο οπαδός του ειδωλοφάγου «άγιου» Μαρτίνου Μαυρίλιος (Maurilius, 336 – 426) παλαιός ερημίτης και μέλλων (από το 407) επίσκοπος Αγγέρης (Angers, ρωμαϊστί Andegavum, «άγιος» βεβαίως και αυτός και μάλιστα με… αναστάσεις νεκρών και θεραπείες κατάκοιτων και τυφλών στο μακρύ αγιογραφικό ενεργητικό του !), αφανίζει Εθνικά Ιερά και ιερά δάση (Turcan Robert, «Cults of the Roman Empire», Oxford, 1996, σελ. 326) μαζί με τους ιερείς και τους θρησκευτές, ενώ οι αγιογράφοι του θα κάνουν λόγο για… «θαυματουργό» (φυσικά!) τιμωρία των «ειδωλολατρών»… με «φωτιές που έπεσαν από τον… ουρανό». Ο Ιωάννης «Χρυσόστομος» παρουσιάζεται και το έτος αυτό να συγκεντρώνει χρήματα από θεομανείς προσήλυτες για τις εργασίες διάλυσης των Εθνικών Ναών, καθώς επίσης και να… κονιορτοποιεί ή πυρπολεί με προσευχή, δηλαδή (σε μετάφραση για φυσιολογικούς ανθρώπους) να διατάσσει την εκθεμελίωση ή πυρπόληση του ανακατασκευασμένου (μετά από την καταστροφή τού έτους 262 από τους Ερούλους) θαυμαστού Ναού της Θεάς Εφεσίας Αρτέμιδος. Τα γεγονότα υπολογίζεται πάντως, ότι έλαβαν χώρα πέντε έτη νωρίτερα, το έτος 401 (Κούτουλας, σελ. 23). Στην Σαλαμίνα της Κύπρου ο (επίσης «άγιος») Ευτύχιος συνεχίζει τις καταστροφές των Εθνικών Ιερών και τις θηριωδίες ενάντια σε όσους Εθνικούς αρνούνται να βαπτισθούν.

407 Νέος νόμος ανανεώνει την ποινικοποίηση κάθε μη χριστιανικής τελετής. Το ίδιο έτος, εκδίδεται στην Ρώμη κοινό έδικτο των Αρκαδίου, Ονωρίου και Θεοδοσίου, με το οποίο διώκονται όλοι οι αιρετικοί «Πρισκιλλιανοί» και στερούνται του δικαιώματος της ιδιοκτησίας και δικαιοπραξίας. Οι ιδιοκτήτες των τόπων συναθροίσεών τους τιμωρούνται με δήμευση των περιουσιών τους και οι οργανωτές των συναθροίσεων με εξορία ή καταναγκαστική εργασία σε ορυχεία («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 5. 40)

408 Ένα ακόμη αυτοκρατορικό έδικτο εκδοθέν στην Ρώμη, επιτρέπει στην Εκκλησία να κατάσχει τις περιουσίες και τα ακίνητα των «Πρισκιλλιανών» («Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 5. 43). Στις 15 Νοεμβρίου, οι Αρκάδιος, Ονώριος και Θεοδόσιος εκδίδουν στην Ρώμη ένα ακόμη έδικτο («Προς Κούρτιο, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»), με το οποίο διατάσσεται η καταστροφή όλων των αγαλμάτων και βωμών: «Simulacra, si qua etiamnunc in temples fanisque consistunt et quae alicubi ritum vel acceperunt vel accipiunt paganorum, suis sedibus evellantur, cum hoc repetita sciamus saepius sanctione decretum. Aedificia ipsa templorum, quac in civitatibus vel oppidis vel extra oppida sunt, ad usum publicum vindicentur, arae locis omnibus destruantur…» («Εάν κάποια αγάλματα βρίσκονται ακόμη μέσα στους Ναούς και τα Ιερά και έχουν δεχθεί ή δέχονται ακόμη την λατρεία των ειδωλολατρών, όπου κι αν συμβαίνει αυτό, θα ξεριζωθούν εκ θεμελίων, αναγνωρίζοντας ότι αυτό έχει διαταχθεί κατ’ επανάληψη και πολύ συχνά. Τα ίδια τα κτίρια των Ναών που βρίσκονται μέσα σε πόλεις ή κωμοπόλεις, ή έξω από αυτές, θα παραδοθούν σε δημόσια χρήση και θα καταστραφούν οι ανά τόπους βωμοί…», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 19). Ο Στηλίχων ληστεύει στη Ρώμη τον χρυσό του Ναού του Καπιτωλίου Διός. Νέοι διωγμοί και καταστροφές Βιβλιοθηκών μεθοδεύονται υπό την άμεση εποπτεία των ανά τόπους επισκόπων, ενώ οι δικαστές που φαίνονται επιεικείς προς τους «ειδωλολάτρες» μετατρέπονται αυτομάτως σε κατηγορούμενους. Στην πόλη Καλάμα της σημερινής Αλγερίας, η σκληρότητα των διωγμών προκαλεί μεγάλη εξέγερση του πληθυσμού με πυρπολήσεις εκκλησιών η οποία όμως πνίγεται στο αίμα υπό την εποπτεία του «Αγίου» Αυγουστίνου.

409 Ο κατ’ ουσία πολιορκών την ακέφαλη Ρώμη Αλάριχος, προσποιούμενος ότι εναντιώνεται στον απόντα αυτοκράτορα Ονώριο, στέφει νέο αυτοκράτορα Ρώμης τον Εθνικό (αποστάτη Αρειανό χριστιανό) Άτταλο και παρασύρει τους ελάχιστους ευγενείς της Ρώμης που είχαν παραμείνει πιστοί στα πάτρια να εκδηλώσουν δημοσίως τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις, πλαισιώνοντας τον Άτταλο στα διάφορα αξιώματα. (Dill, σελ. 28 – 55 και Boyd, σελ. 31). Μετά από λίγους μήνες, ο Άτταλος, που έχει επαναφέρει στον δημόσιο βίο όλα τα τυπικά της πολιτειακής πλευράς της Εθνικής Λατρείας, καθαιρείται και διώκονται όλοι οι αξιωματούχοι Εθνικοί. Η Ρωμαϊκή Εθνική Θρησκεία περνά έκτοτε  οριστικώς στην παρανομία. Επαναλαμβάνεται η επί ποινή θανάτου απαγόρευση όλων των μαντικών πρακτικών και της Αστρολογίας.

410 Ο αυτοκράτωρ Ονώριος κηρύσσει νέο διωγμό κατά των Εθνικών. Στο σχετικό διάταγμά του αναφέρει: «Ας μάθουν λοιπόν όλοι αυτοί που δρούν ενάντια στους αγίους νόμους ότι η εμμονή τους στην αιρετική δεισιδαιμονία, τού να ασκούν λατρεία σε απόμακρα μαντεία, τιμωρείται με εξορία ή αίμα, ώστε να μην ξανατολμήσουν να συγκεντρωθούν σε τέτοια μέρη για τις εγκληματικές τους δραστηριότητες”. Σε συνέχεια των προηγούμενων νόμων των ετών 371 και 385, καλούνται τώρα όλοι οι μαθηματικοί («mathematici») να αποφασίσουν ανάμεσα σε διαρκή εξορία ή σε παραδοχή των «αμαρτιών» τους και άμεσο εκχριστιανισμό («Θεοδοσιανός Κώδιξ», 9. 16. 12). Στις 24 Αυγούστου, ο Αλάριχος καταλαμβάνει την Ρώμη μετά από προδοσία των χριστιανών που άνοιξαν τα μεσάνυχτα την Σαλαριανή Πύλη των τειχών και επί τρείς ημέρες λεηλατεί τους θησαυρούς της, καταστρέφει τα έργα τέχνης και τα βιβλία των Εθνικών και κατασφάζει επιλεκτικά τους μη χριστιανούς κατοίκους της «Αιωνίας Πόλεως» (John H. Carlson, «Scroll Of Oplontis», τεύχος 2: 2, 1990). Οι διαταγές του βαρβάρου είναι να μην πειραχθούν οι εκκηλσίες των χριστιανών. Το χάλκινο άγαλμα της Θεάς Βίρτους (Ανδρείας) καταστρέφεται στο χυτήριο από τους φανατικούς μοναχούς.

415 Λίγο πριν το Πάσχα, κατά προτροπή του επισκόπου Κυρίλλου, η Εθνική φιλόσοφος Υπατία δολοφονείται με άγριο τρόπο από τον χριστιανικό όχλο της Αλεξανδρείας. Οδηγείται στην πατριαρχική εκκλησία του «Αγίου Μιχαήλ», όπου οι χριστιανοί την κόβουν κομμάτια και περιφέροντάς τα στους δρόμους της πόλεως, τα καίνε τελικά μαζί με τα συγγράμματα της φιλοσόφου σε μία τεράστια πυρά στη θέση Κυναρών. Οι αυτοκράτορες Ονώριος και Θεοδόσιος, εκδίδουν 3 ημέρες πριν τις Καλένδες του Σεπτεμβρίου (30 Αυγούστου) στην Ραβέννα, ένα ακόμη έδικτο, αυτή την φορά προς τον Λαό των Καρχηδονίων («Populo Carthaginiensi»), με το οποίο ανακοινώνεται η προσάρτηση στο αυτοκρατορικό ταμείο όλων των ακινήτων που ανήκαν στην Εθνική Θρησκεία: «Omnia loca, quae sacris error veterum deputavit, nostrae rei iubemus sociari…» («Προσαρτώνται στο αυτοκρατορικό ταμείο μας όλοι οι τόποι που έως τώρα ανήκαν στο θρησκευτικό σφάλμα των παλαιών»). Το εν λόγω έδικτο είναι πολύ σημαντικό ιστορικό στοιχείο, αφού από όσα αναφέρονται στο τέλος αυτού, αποδεικνύεται ότι μεγάλο τμήμα των κατασχεθεισών περιουσιών της Εθνικής Θρησκείας κατέληγαν στην αρχομανή και πλουτομανή Εκκλησία που φυσικά καθοδηγούσε κατά τις ορέξεις της την εκάστοτε εξουσία: «…ea vero, quae muliplicibus constitutes ad venerabilem ecclesiam voluimus pertinere, Christiana sibi merito religio vindicabit» («…όσα βεβαίως με πολλαπλά διατάγματά μας έχουμε χαρίσει στην σεβαστή Εκκλησία, αυτοδικαίως θα ανήκουν για πάντα σε αυτήν», «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 5). Σε δεύτερο έδικτο που εκδίδουν την ίδια ημέρα, ή στο ίδιο που ταξινομείται υπό διαφορετικό κείμενο στον «Θεοδοσιανό Κώδικα» (16. 10. 20) ορίζουν τα ακόλουθα: «Οι ιερείς της ειδωλολατρικής δεισιδαιμονίας θα τιμωρούνται, εκτός αν αποχωρήσουν από την Καρχηδόνα πριν τις Καλένδες του Νοεμβρίου, το ίδιο και όλοι οι ιερείς των αφρικανικών πόλεων, εκτός εάν αποχωρήσουν και επιστρέψουν στις κοινότητές τους. Επίσης, σύμφωνα με την νομοθεσία του Γρατιανού, που τώρα ευρίσκεται μεταξύ των Αγίων, διατάσσουμε να περιέλθουν όλα τα μέρη που χρησιμοποιούσε η θρησκευτική πλάνη των παλαιών στην ιδιοκτησία του αυτοκρατορικού μας ταμείου. Άπαξ και απαγορεύθηκε η χρηματοδότηση της αισχρής δεισιδαιμονίας, τα οφέλη από τέτοια μέρη θ’ αφαιρούνται από τους παράνομους πλέον ιδιοκτήτες τους… Επιπλέον, εάν με νόμους μας έχει επανειλημμένως ορισθεί οι τέτοιου είδους περιουσίες ν’ ανήκουν στη σεβαστή Εκκλησία, η χριστιανική Θρησκεία μπορεί να τις διεκδικήσει για λογαριασμό της. Κατά συνέπεια, όλα τα κτήματα που κάποτε ανήκαν στην καταδικασθείσα δεισιδαιμονία και όλοι οι τόποι που προηγουμένως ανήκαν στους Φρεντιάνους, τους Δενδροφόρους και σε άλλους που φέρουν διάφορα ονόματα ειδωλολατρικών φορέων, και που συντηρούσαν τις εορτές και τις δαπάνες τους, θα μπορούν στο εξής να ενισχύουν το ημέτερο εισόδημα, αφού η ειδωλολατρία απαγορεύεται να υπάρχει. Και επίσης, εάν κάτι έχει χρησιμοποιηθεί ποτέ για θυσίες και άρα έχει εξυπηρετήσει την εξαπάτηση των ανθρώπων, θ’ απομακρυνθεί από όλους τους τόπους που αρέσκεται να συχνάζει το κοινό, ώστε να μην έχει πια την δυνατότητα να παρασύρει ανθρώπους στην πλάνη…»

416 Ο αυτοκράτορας Ονώριος και ο «περιβαλλόμενος από φιλόδοξες ψευδοευλαβείς κυρίες και ζηλωτές παπάδες» (Deschner) Θεοδόσιος (15χρονος !), εκδίδουν στις 7 Δεκεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη, ένα ακόμη έδικτο («Προς Αυρηλιανό, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»), με το οποίο εφαρμόζεται καθεστώς πλήρους πολιτικού αποκλεισμού ακόμη και των απλών Εθνικών, ενώ η Εθνική Λατρεία παρουσιάζεται σαν μολυσματική ασθένεια: «…qui profano pagani ritus errore seu crimine poluuntur, hoc est Gentiles, nec ad militiam admittantur nec administratoris vel iudicis honore decorentur» («…αυτά τα άτομα που έχουν μολυνθεί από την ειδωλολατρία ή έχουν διαπράξει το έγκλημα της τελέσεως ειδωλολατρικών τελετών, δηλαδή οι Εθνικοί, δεν θα γίνονται δεκτοί στον στρατό, ούτε θα ορίζονται ποτέ διοικητές ή δικαστές», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 21). Ο αιμοσταγής μοναχός Υπάτιος, επονομαζόμενος «Η Σπάθα του Θεού», περιοδεύει την Βιθυνία και εντοπίζει «κρυφούς» λάτρεις των αρχαίων Θεών, τους οποίους εξοντώνει μαζί με τις οικογένειές τους δίχως μεσολάβηση δίκης.

418 Ο μόλις 17χρονος αυτοκράτορας – ανδρείκελο Θεοδόσιος «διατάσσει», κατά παραγγελία των ιερωμένων χειριστών του, την καταστροφή κάθε αντι-χριστιανικού βιβλίου (Deschner, τόμος 2, σελ. 69).

421 Το έτος αυτό καταστρέφεται το ήδη «πατημένο» μεγάλο Ιερό της Θεάς Ουρανίας Τανίτ ή Καιλεστίδος στην Καρχηδόνα, καθώς οι νεοπροσηλυτισθέντες  θρησκευτές μαζί με τον Ιαχωβά λάτρευαν και την Εθνική Θεά, με αποτέλεσμα οι εκκλησιαστικές αρχές να προτιμήσουν την καταστροφή του κτίριου με φωτιά και ισοπέδωση (Leclercq, τόμος Β, σελ. 85 – 86). Όπως γράφει ο Chuvin, οι Εθνικοί της πόλης θα εξακολουθήσουν ωστόσο να τιμούν την Θεά με σπονδές επάνω στα καμμένα ερείπια έως και το έτος 439, οπότε η Καρχηδόνα θα καταληφθεί από τους Βάνδαλους. Την ίδια εποχή πραγματοποιούνται νέες σφαγές Εθνικών σε ολόκληρη την Βόρειο Αφρική. Στην πόλη της Αντιόχειας, το σφραγισμένο «Τυχαίον», ο Ναός της Θεάς Τύχης, έχει ήδη βεβηλωθεί από την ταφή μέσα στον σηκό του των λειψάνων του «άγιου» Ιγνάτιου και σε λίγο θα μετατραπεί σε εκκλησία αφιερωμένη σε αυτόν.

423 Μετά από μία 8ετή τρομοκρατία που εγκαινιάσθηκε από το έδικτο του Σεπτεμβρίου 415 για κατασχέσεις των περιουσιών της Εθνικής Θρησκείας, το οποίο είχε εφαρμοσθεί από την πονηρή Εκκλησία της Ανατολής και κατά απλών πολιτών που εξακολουθούσαν να τιμούν τα πάτρια, οι ίδιοι αυτοκράτορες (Ονώριος και Θεοδόσιος) υπογράφουν στην Κωνσταντινούπολη 3 ακόμη έδικτά τους («Προς Ασκληπιόδοτο, Έπαρχο Πραιτωρίου της Ανατολής»). Με τα δύο πρώτα (9 Απριλίου και 8 Ιουνίου) ορίζεται ως ποινή για τους Εθνικούς η προγραφή της περιουσίας τους και η ισόβια εξορία αντί της θανατώσεως, ενώ η Εθνική Λατρεία αποκαλείται πλέον «δαιμονολατρία»»: «Paganos qui supersunt, quamquam iam nullos esse credamus, promulgatarum…» («Οι ειδωλολάτρες θα εξαλειφθούν με την εφαρμογή των ήδη εκδοθέντων νόμων», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 22) και «Paganos qui supersunt, si aliquando in execrandis daemorum sacrificiis fuerint comprehensi, quamvis capitali poena subdi debuerint, bonorum proscriptio ac exilium cohercebit» («…Οι ειδωλολάτρες θα αποτραπούν από την τέλεση των καταραμένων θυσιών στους δαίμονες με προγραφή της περιουσίας τους και ισόβια εξορία, παρόλο που κανονικά αυτοί θα έπρεπε να θανατώνονται», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 23). Με το τρίτο έδικτο ωστόσο (8 Ιουνίου), το οποίο καταδικάζει σε προγραφή της περιουσίας τους και ισόβια εξορία τους Μανιχαίους, τους Πεπυζίτες και τους διαφωνούντες ως προς την ημέρα του Πάσχα, αυτοί οι ίδιοι προσπαθούν να σώσουν τους μη χριστιανούς από την ληστρική και σαδιστική μανία των οπαδών της… «Αγάπης»: «Christianis, qui vel vere sunt vel esse dicuntur, specialiter demandamus, ut Ioudaeis ac Paganis in quiete degentibus nihilque temptantibus turbulentum legibusque contrarium non audeant manus inferre religionis auctoritate abusi…» («Ζητάμε από αυτούς που είναι ή λένε ότι είναι χριστιανοί, να μην τολμούν, ερχόμενοι σε αντίθεση με τους νόμους, να κάνουν κατάχρηση της εξουσίας που τους έχει δοθεί απέναντι στους Ιουδαίους και τους Εθνικούς και να επιχειρούν να δημιουργήσουν προβλήματα σε ανθρώπους που ζουν ησύχως…», «Θεοδοσιανός Κώδιξ» 16. 10. 24 και «Ιουστινιάνειος Κώδιξ» 1. 11. 6)

429 – 439 Σε διάστημα μόλις μίας μόνον δεκαετίας εκδίδονται κατ’ απαίτηση φυσικά της Εκκλησίας 150 (!!!) συνολικά νόμοι, οι οποίοι στοχεύουν να την ισχυροποιήσουν σε τέτοιον βαθμό που στο τέλος θα την καταστήσουν κυρι&omi