Δουλεία: Κατάργησε ή νομιμοποίησε ο χριστιανισμός την δουλεία;
«Όσοι (χριστιανοί) είναι υπό ζυγόν δουλείας, ας νομίζωσι τους κυρίους αυτών αξίους πάσης τιμής, διά να μη βλασφημήται το όνομα του Θεού και η διδασκαλία». A Tιμ.6.1 - Εφ 6:5, Κολ 3:22, Τιτ 2:9, A' Πέ 2:18
«Οι (χριστιανοί) δούλοι, υπακούετε εις τους κατά σάρκα κυρίους σας μετά φόβου και τρόμου εν απλότητι της καρδίας σας ως εις τον Χριστόν» Εφεσ.6.5 - Κολ 3:22, Α' Τιμ 6:1, Τιτ 2:9, A' Πέ 2:18
Ο Ιδουδαιο-χριστιανισμός (ή αλλιώς ο διεθνοποιημένος Ιουδαϊσμός) με υπομονή και μαεστρία κατασκεύασε το ιδανικό προϊόν συναλλαγής με την εξουσία. Τον απόλυτα υποταγμένο πολίτη! Ομολογώντας μάλιστα πως: «η πάλη ημών δεν είναι εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλά εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον τας εξουσίας, και εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του αιώνος τούτου» Εφεσ.6.12 Δηλαδή: ή πάλη μας δεν είναι κατά των απλών ανθρώπων, αλλά «εναντίων (προς παραπλάνηση και ανατροπή) των εξουσιών και των κόσμο-κρατούντων»!
Πως να μην τους διαλέξει αργότερα η Ρώμη ως τους ιδανικότερους (δουλοπρεπέστερους) πολίτες;














