logo

fb youtube rss

Σύνδεση

 

 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Κάθε αναδημοσίευση άρθρου ολική ή μερική θα πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά με αναφορά πηγής στο site μας: www.greatlie.com το οποίο θα πρέπει να είναι ενεργός σύνδεσμος (link) στην σελίδα του άρθρου. Σε αντίθετη περίπτωση το ιστολόγιο επιφυλάσσεται για χρήση κάθε νομίμου δικαιώματος του.
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χεριά εκείνων που λατρευτήκαν σαν άνθρωποι του θεού!


 
Η αποκτήνωση ενός Βασιλιά 
Του Μ. Καλόπουλου
 NABOUXODONOSOR_-_ZOO 
                           
«Με θυμό εκδικείται ο Γιαχβέ» Ναούμ 1.2.

 Για την συμμετοχή σ’ ένα τόσο επικίνδυνο θίασο θαυμάτων, εκτός από το κυνήγι προνομίων και εξουσίας, θα ήταν δικαιολογημένο να υποθέσουμε ότι χρειάζεται και κάποιο βαθύτερο, εκβιαστικότερο προσωπικό κίνητρο. Υπήρχε άραγε και κάτι τέτοιο στην περίπτωση των τριών παίδων; Απερίφραστα ναι!

Η υποψία για ιδιαίτερο προσωπικό κίνητρο, γεννήθηκε, όταν μάταια προσπάθησα να εντοπίσω στην Βίβλο, κάτι για την καταγωγή ή τους απογόνους αυτών των θρυλικών ηρώων. Ακριβώς λοιπόν απ’ την πλήρη αυτή απουσία απογόνων, γεννιέται όχι τόσο η αμφισβήτηση της ύπαρξής τους, (γιατί ιστορικά συνέβη κι’ αυτό), αλλά κάτι που εξηγεί τα δραματικά προσωπικά κίνητρα της ριψοκίνδυνης εξουσιοθηρικής και τελικά όπως θα δούμε, απόλυτα εκδικητικής ιστορίας τους.

Αυτός που μας ανοίγει τα μάτια στην σωστή κατεύθυνση, είναι ο Ραβίνος ιστορικός Ιώσηπος, που γράφει τι συνέβη μετά την ισοπέδωση της Ιερουσαλήμ: «Ο Ναβουχοδονόσορ πήρε τα παιδιά των επιφανέστερων οικογενειών και απ’ τη γενιά του βασιλιά Σαχχία, (Σεδεκία) όσα ξεχώριζαν για την σωματική τους διάπλαση και την ομορφιά και αφού ευνούχισαν ορισμένα απ’ αυτά (κειμ: ποιήσας τινάς αυτών εκτομίας) τα παρέδωσε σε παιδαγωγούς για να τα εκπαιδεύσουν. Ανάμεσά τους υπήρχαν τέσσερις ωραίοι νέοι απ’ την γενιά του Σαχχίου (Σεδεκία) ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας» Ιώσηπος Ιουδ. Αρχαιολ. 10.186-188. 

Ο Ιώσηπος τοποθετεί (με σχετική σαφήνεια) την αρπαγή των τεσσάρων νέων μετά την τελική συντριβή της Ιερουσαλήμ, δηλαδή το 587 π.Χ. Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των ερμηνευτών θέλει αυτό να συμβαίνει 17 χρόνια νωρίτερα το 604 π.Χ. Οι τέσσερις αυτοί νέοι λοιπόν, τουλάχιστον κατά τον Ιώσηπο δεν ήταν τυχαίοι, αλλά συγγενείς του τελευταίου βασιλιά Σεδεκία! Ήταν δηλαδή από εκείνους, που έζησαν την συντριβή της χώρας τους και ενδεχομένως υποχρεώθηκαν να παραστούν μάρτυρες στη σφαγή των συγγενών τους, δηλαδή της βασιλικής οικογένειας του Σαχχενία ή Σεδεκία! Πέραν αυτού όμως, πρέπει να υπέστησαν και το χειρότερο!

Γνωρίζοντας ότι κανένας απ’ τους τέσσερις αυτούς συντρόφους δεν απέκτησε ποτέ οικογένεια και δεν άφησε απογόνους, ενώ η Βίβλος γενεαλογεί με ασυνήθιστη λεπτομέρεια τους επιφανείς τουλάχιστον ήρωές της, δικαίως υποθέτουμε ότι είναι εξ εκείνων που στην τρυφερή τους ηλικία, υπέστησαν απ’ τον επιδρομέα βασιλιά Ναβουχοδονόσορα, την φοβερή γενετήσια αχρήστευση της εκτομίας (ευνουχισμό), για να αφανιστεί εντελώς ο συγγενικός "οίκος" του βασιλιά Σαχχενία! Οι τέσσερεις λοιπόν αυτοί νεαροί, δικαίως ήταν γεμάτοι κρυφή χολή και αβυσσαλέο προσωπικό μίσος κατά του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα!

Αν και οι εκκλησιαστικοί παραπέμπουν συνεχώς στον Ιώσηπο, με μεγάλη προσοχή, όλοι συστηματικά παρασιωπούν τις σημαντικές αυτές πληροφορίες! Βλέπετε, όλοι τους καταλάβαιναν το αυτονόητο, πως αν γίνουν γνωστά, τα τόσο δραματικά προσωπικά κίνητρά τους, η μυθοπλασία των ηρώων της αυθόρμητης πίστης, θα εξασθενούσε επικίνδυνα!

Ο Γ. Κεδρινός, (11ος αι.) κάνει μια παραπλανητική αναφορά[1] για την ενδεχόμενη καταγωγή τους, αποκαλύπτοντάς μας ότι οι τρεις παίδες εκτός των άλλων... ήταν αδέλφια! Αλλά και ο Αδαμάντιος Θεολόγος (4ος αι.) 212.8. τους αναφέρει ως: «τρεις αδελφούς τους βληθέντας εις κάμινον πυρός». Να λοιπόν γιατί τα αδέλφια αυτά που τόσο δεινοπάθησαν, ευχαρίστως έγιναν ριψοκίνδυνοι εκδικητές, και με αυτα­πάρνηση μπήκαν ακόμα και μέσα στη "φωτιά", για να δημιουργήσουν τις ευκαιρίες της ορκισμένης εκδίκησής τους!

Ξανακοιτώντας λοιπόν την ιστορία τους, μπορούμε τώρα να δούμε εντελώς διαφορετικά πράγματα, απ’ αυτά που μας δίδαξε στις μαθητικές αίθουσες και στα αναρίθμητα κατηχητικά, η παντοδύναμη χριστιανική κατήχηση! Στην θέση της δήθεν αγνής και άδολης φιλοθεΐας, βλέπουμε το κρυμμένο, ψυχρό δόλο, να υψώνει την τέχνη της εκδικητικής μηχανορραφίας σε πρωτοφανή ύψη! Η ιστορία του Δανιήλ και των τριών παίδων, αντί για μια δοκιμασία πίστης, αποδεικνύεται μια ιστορία, ψυχρής μεθοδευμένης εκδίκησης!

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, οφείλουμε να ομολογήσουμε πως η περί των τριών παίδων απομυθοποιητική μας προσπάθεια, κατά έναν αναπάν­τεχο τρόπο, ανέδειξε τη εκδικητική ευφυΐα του Δανιήλ και των τριών αδελφών! Κάθε άλλο λοιπόν, παρά να ψέξουμε θα θέλαμε την θαυμαστή και δικαιολογημένη όπως αποδεικνύεται εκδικητικότητα αυτών των πανούργων ανδρών! Θέλουμε όμως να ξεκαθαριστεί μια για πάντα, ότι στην εκδικητική μεγαλοφυΐα του Δανιήλ και των τριών αδελφών, δεν αναμείχθηκε ποτέ κανένας ουράνιος θεός! Συνεπώς δεν υπήρξαν ήρωες μιας θεόδοτης θρησκείας, αλλά μεγάλοι δάσκαλοι, μιας εντελώς αν­θρώ­πινης σχολής δόλου, με αξεπέραστα στοιχεία εκδι­κη­τικότητας, προσποίησης, υπομονής, ευρηματικότητας και πρωτοτυπίας!

Επειδή όμως αρκετά είπαμε περί εκδίκησης, χωρίς να αναφερθούμε σ’ αυτήν, ας δούμε τις άκρως ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της συνέχειας.

Για τον αρχηγό της ομάδος, τον Δανιήλ, η αφήγηση επισημαίνει με νόημα, ότι ήταν ικανός: «να κατανοεί κάθε όραση και ενύπνιο»! Τον άνθρωπο αυτόν η ίδια βιβλική αφήγηση που επί ποινή θανάτου απαγό-ρευε την ιδιότητα του επαοιδού[2] χωρίς κανένα πρόβλημα τον χαρακτηρίζει: «άρχοντα επαοιδών και μάγων», Δαν.(Θ)5.11, «δεκαπλάσιας σοφίας απ’ όλους τους μάγους της Βαβυλώνας»! Δαν.(Θ)1.20. Ο Δανιήλ λοιπόν ήταν ο μόνος απ’ την συντροφιά που κατείχε την ικανότητα να χρησιμοποιεί προχωρημένα ονειροποιά υλικά μαγείας. Μια τέτοια δύναμη όμως, δεν ήταν δυνατόν να μην γίνει αργά ή γρήγορα εργαλείο χορταστικής εκδίκησης στα χέρια εκείνων που είχαν τόσα πολλά να εκδικηθούν!

Έτσι, ήταν μάλλον αναμενόμενο, ο θεός της μαγγανείας, ο Γιαχβέ, να βάλει ξανά χέρι στην σάρκα του ευάλωτου βασιλιά, που άρχισε να ξαναβλέπει ανεξήγητα αλλά και επικίνδυνα αυτή την φορά όνειρα!

Στην δεύτερη αυτή περίπτωση το όνειρο δεν ήταν καθόλου δοξαστικό! Αυτή τη φορά το όνειρο του βασιλιά Ναβουχοδονόσορα ήταν: «ένα τεράστιο δένδρο, που πάνω του φώλιαζαν όλων των ειδών τα που-λιά και στην δροσιά του κατέφευγαν τα ζώα του αγρού. Όμως, το υπέροχο αυτό δένδρο, ξαφνικά με εντολή απ’ τον ­ουρανό, κόπηκε και το απομεινάρι του κορμού του, δέθηκε με σιδερένια δεσμά. Μάλιστα μια φωνή από τον ουρανό είπε προς το δένδρο: η καρδιά του δένδρου (!) θα μεταβληθεί από ανθρώπινη (!) σε ζώου. Και εφτά καιροί θα περάσουν έτσι». Δαν.4.16.

Αν και ήταν ολοφάνερο πως το γιγάντιο "δένδρο" με την ανθρώπινη καρδιά, δεν ήταν άλλος απ’ τον βασιλιά... η Βίβλος επαναλαμβάνει βα-ρετά τα περί ερμηνευτικής ανικανότητας των αυλικών σοφών, θέλοντας και πάλι να υπαινιχθεί, ότι το πρόβλημα δεν βρισκόταν στην ερμηνεία, αλλά στην ανεξήγητη προέλευση των ονειρο-βασανισμών του βασιλέως! Η μετατροπή δε της ανθρώπινης καρδιάς του δέντρου σε ζώου, για μια αόριστη (εφτά καιρών) περίοδο, μόνο καλό δεν μπορούσε να προμηνύει για τον ονειρο-δεμένο βασιλιά...! Το μέλλον του είχε πλέον κλειδωθεί για τα καλά στον ασφυκτικό κλοιό της παρατεταμένης βασανιστικής μαγγανείας των εκδικητικών μάγων!  

Προσέξτε πως ο ίδιος ο Δανιήλ με ακρίβεια έμπειρου φαρμακοποιού, ορίζει στον βασιλιά, τα συμπτώματα που πρόκειται να εμφανιστούν... το αργότερο μέχρι το επόμενο πρωί: «συ είσαι το δένδρο αυτό βασιλεύ... και αυτή είναι η απόφαση που έπεσε πάνω σου... άγγελοι θα σε διώκουν έτη επτά, ανθρώπου πρόσωπο δεν θα δεις ούτε θα μιλήσεις με άνθρωπο, χόρτο θα σε ταΐζουν σαν βόδι και η χλόη της γης θα είναι η μερίδα σου. Δεμένος θα είσαι και την βασιλεία σου άλλος θα έχει. Έως το πρωί[3] δε όλα αυτά θα σ’ έχουν εύρη και δεν θα είναι τίποτε λιγότερο απ’ αυτά». (Ο΄) Δαν 4.19-33.

Απ’ την απόλυτη βεβαιότητα του Δανιήλ, για τον χρόνο έναρξης των συμπτωμάτων, καταλαβαίνουμε, ότι το θύμα (ο βασιλιάς) είχε ήδη πάρει τα κατάλληλα βότανα της αναμενόμενης κατάντιας του!Πράγματι, το επόμενο πρωί:
[4] «ενώ ο βασιλιάς περπατούσε στο παλάτι» (Δαν.4.29) η πνευματική του υγεία κατέρρευσε. Η συμπεριφορά του έγινε τόσο ακατανόητη, ώστε για ακαθόριστα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν διέφερε ζώου!

Οι περιγραφές για τα ανεξήγητα αυτά πάθη του βασιλιά, ποικίλουν από μετάφραση σε μετάφραση! Εμείς όμως εξασφαλίσαμε την πλέον αποκαλυπτική, για την κατάσταση του θυματοποιημένου μονάρχη, που διέσωσε στα κείμενά της, η πλέον επίσημη μετάφραση των Εβδομήκοντα (Ο΄) Βιττεμβέργης (W) και που για ευνόητους λόγους, αφαιρέθηκαν ακόμα κι απ’ την αντίστοιχη μετάφραση που έχουμε στα Ελληνικά!

Εκεί λοιπόν ο ίδιος ο βασιλιάς, φέρεται να περιγράφει με τις πλέον χαρακτηριστικές λέξεις και εκφράσεις, τα συμπτώματα των παθών του: «εγώ ο βασιλεύς της Βαβυλώνας δέθηκα (;!) και χόρτο σαν βόδι με τάιζαν, οι τρίχες της κεφαλής μου μεγάλωσαν σαν πτέρυγες αετού και τα νύχια μου έγιναν σαν του λέοντα, αλλοιώθηκε δε ακόμα και η καρδιά και η σάρκα μου, γυμνός σαν τα θηρία περπατούσα. Όνειρα έβλεπα και φαντασιώσεις[5] με κατείχαν και δια χρόνου (χρόνιος-παρατεταμένος) ύπνος με κατέλαβε πολύς και νυσταγμός έπεφτε πάνω μου». O΄ (W) Δαν.4.33a-33b.[6]

Τα συγκεκριμένα εδάφια, που με εκνευριστική σαφήνεια παρα­πέ­μπουν σε παρατεταμένη παραισθησιογόνο ομηρία, εξαφα­νί­ζο­νται από όλες σχεδόν τις βίβλους του κόσμου! Ο βασιλιάς ήταν πιασμένος γερά στα δίχτυα της καθημερινά επαναλα­μβανόμενης μαγγανείας! Δεμένος γερά με νυσταγμούς, κατατονίες και παραισθήσεις!

Οι συνδυασμένες εκφράσεις «χρόνιος ύπνος», «νυσταγμός πολύς», «όνειρα» και «φαντασιώσεις», δεν αφήνουν καμμιά αμφιβολία για την προέλευση των συμπτωμάτων, που δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να την υποθέσει!

Σημασία επίσης έχει η αναφορά του ίδιου του Δανιήλ για την κατά-σταση του βασιλιά: «το μυαλό του είχε γίνει σαν του ζώου. Με τα άγρια γαϊδούρια ζούσε και τρεφόταν με χορτάρι. Σαν τα βόδια ζούσε και το σώμα του βρεχόταν απ’ την δροσιά του ουρανού» Ο΄(Θ)Δαν. 5.21.

Στα όποια διαλείμματα της βαριάς αποκτήνωσής του, ο βασιλιάς ξέφευγε απ’ την επιτήρηση των αυλικών του και έτρεχε γυμνός παραπατώντας μέσα στους κήπους των ανακτόρων και κυλιόταν στα χόρτα, ανίκανος να ανακτήσει τον έλεγχο της συμπεριφοράς του, αφού οι ίδιοι οι επιτηρητές και οι υπηρέτες του, ανανέωναν την παραισθησιογόνο ομηρία του!

  NABOUXODONOSOR_-_ZOO

                                           Ο αποκτηνωθείς Ναβουχοδονόσορ...

 «Σαν το βόδι έτρωγε χόρτο... δαίμονας τον κατέλαβε και την γλώσσα του δυσκολευόταν να κινήσει και οι οφθαλμοί του νέκρωσαν απ’ το κλάμα. Πολλοί δε ήρχοντο για να τον δουν... Ο δε Δανιήλ ήταν ο μόνος που δεν ήθελε να τον βλέπει έτσι (αλλά...) και όλον τον χρόνον της αλλοιώσεως αυτού, (ο Δανιήλ) εν προσευχή ήν (ήταν) περί αυτού, λέγοντας πάλιν θα ξαναγίνει άνθρωπος, αλλά κανείς πια δεν τον πίστευε». Vitae Prophetarum Περί των προφητών Δωροθέου 50.13 - 51.4

Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει, ότι οι "φροντιστές" του, που έκλαιγαν για το κατάντημά του και νυχθημερόν προσευχόταν για την ανάνηψή του, ήταν και οι πραγματικοί δεσμώτες του! Όπως ο ίδιος ο βασιλιάς φέρεται να βεβαιώνει, τον τάιζαν συστηματικά "χόρτα"... τι είδους "χόρτα" τον τάιζαν, μόνο να υποθέσουμε μπορούμε!

Τα βαριά δεσμά της μαγγανείας που του επέβαλε ο "θεός" της βοτανο-μαγείας, τον κράτησαν ημιπαράφρονα, όχι βέβαια "επτά" ολόκληρα χρόνια, πράγμα αδιανόητο για έναν βασιλιά, που η ιστορία του χρεώνει ένα σωρό νικηφόρες εκστρατείες και τεράστια δημιουργικότητα σε οχυρωματικά και δημόσια έργα, αλλά χρόνο ικανό για να χορτάσουν εκδίκηση, να εδραιώσουν την εξουσία τους και να πετύχουν τα κατάλληλα ανταλλάγματα στον παράδεισο των προνομίων, δηλαδή την αυλή του μεγάλου βασιλιά!

Μετά την ανάνηψή του από την θεόσταλτη "τρέλα", ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ επανήλθε στα καθήκοντά του, γεμάτος ευγνωμοσύνη προς τον θεό του Δανιήλ. Απ’ το βασιλικό του κεφάλι, ούτε μια στιγμή δεν πέρασαν υπόνοιες ενοχής για τον Δανιήλ και τους φροντιστές του!

Ο ίδιος ο βασιλιάς αγνοώντας τους μηχανισμούς επιβολής παρομοίων πληγών, ένιωσε μόνο την χαρά της επανόδου στην πρότερη πνευματική του διαύγεια: «και στο τέλος των ημερών, αι φρένες μου επέστρεψαν εις εμέ και δόξασα τον θεόν... διότι δεν υπάρχει ο εμποδίζων την χείραν αυτού και τους περιπατούντας εν υπερηφανία δύναται να ταπεινώσει». Δαν. 4.34.-

Ο Ιώσηπος μας αποκαλύπτει το τέλος του μεγάλου βασιλιά: «ο Ναβουχοδονόσορ αφού αναγκάστηκε να ζήσει με τα θηρία... ύστερα από πολλές ικεσίες και παρακλήσεις επανήλθε στον ανθρώπινο τρόπο ζωής και στον θρόνο του κι από τότε, ως τον θάνατό του δοξολογούσε τον θεό, αναγνωρίζοντας την παντοδυναμία του και την εξουσία του πάνω στην ανθρώπινη μοίρα». Ιώσηπος Ιουδ. Αρχ. 10.242. Στο τέλος ο βασιλιάς: «αρρώστησε και πέθανε, αφού βασίλεψε σαράντα τρία χρόνια». Ιώσηπος κατ’ Απίωνος 146.3.

Πολλές συζητήσεις έγιναν απ’ τους ιστορικούς, για το αν τα περί αποκτηνώσεως του συγκεκριμένου βασιλιά συνέβησαν πράγματι. Εμείς δεν θα μπούμε σ’ αυτόν τον λαβύρινθο! Απλώς θα διαπιστώσουμε με θαυμασμό, ότι πρόκειται για εξαιρετικά δυνατές εικόνες εκδίκησης! Όταν μάλιστα τέτοιες εξιστορήσεις, συνοδεύονται από τεχνικές διείσδυσης στα κέντρα ισχύος και αποφάσεων, μαζί με σαφείς υπαινιγμούς σε μηχανισμούς αφανούς κατεξουσιασμού των ηγετών... τότε είναι πράγματι αδιάφορο, πόσο μεγάλος ήταν ο ιστορικός πυρήνας που περιέχουν αυτές οι εισηγητικές εξιστορήσεις!

Τέτοιες περιγραφές δόλιων εκδικήσεων, ακόμα κι αν δεν είναι αληθινές στην κάθε λεπτομέρειά τους, συγκεντρωμένες σε ένα βιβλίο, αποτελούν πραγματικά πολύτιμη προγονική παρακαταθήκη (διαθήκη) σοφίας και εκλεκτό υλικό πολεμικής εκπαίδευσης! Στη Βίβλο διαβάζουμε: «όσοι διαβάσετε αυτή την Βίβλο μη συστέλλεστε για τις (εθνικές) συμφορές (που αναφέρει) αλλά αναλογιστείτε... ότι προς παιδείαν του γένους ημών είναι» Β΄ Μακκαβαίων 6.12. Ανεξάρτητα λοιπόν απ’ τον βαθμό της ιστορικότητάς τους, τέτοιες θρυλικές ιστορίες καταχθόνιου πολέμου, υπήρξαν ιερές διδαχές ζωής, και όρισαν το γενικότερο πολεμικό φρόνημα εκείνων, που εκπαιδευμένοι στα τρομερά αυτά μυστικά όπλα αναρριχήθηκαν αργότερα στα κέντρα εξουσίας των άλλων εθνών!

Μ. Καλόπουλος
.............................

Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Γνώμη αναγνώστου: «Μια απολαυστική ξενάγηση στα στημένα "θαύματα" των μεγάλων προφητών της Βίβλου, που  θα σας ενθουσιάσει με την απομυθοποιητική της σαφήνεια. Μια πρωτότυπη μελέτη που θα αποτελέσει σταθμό στις αναζητήσεις σας». A.M.


Βλέπε στη συνέχεια:  
Περί "θεών", ονείρων και "θαυμάτων"
Η οικονομική άλωση και η πτώση της Βαβυλώνας... σας θυμίζει κάτι;


[1] Ο Γ. Κέδρινος: Σύνοψις Ιστοριών 1.198.6-199.1. τους αναφέρει ως «υιούς Εζεκίου», Προφανώς συγχέει τον Εζεκία με τον Σεδεκία. Έτσι όμως μαθαίνουμε ότι ήταν αδέλφια!

[2] «Και ανήρ ή γυνή αν γίνει επαοιδός εξάπαντος θέλει θανατωθεί» Λευιτικό 20.27.

[3] «Έως δε πρωί πάντα τελεσθήσεται επί σε βασιλεύ» Ο΄(W)Δαν.4.33-33a. Φυσικά το συγκεκριμένο εδάφιο έχει αφαιρεθεί από τις γνωστές μεταφράσεις!

[4] «Μετά μήνας δώδεκα» λένε οι "άλλες" μεταφράσεις, για να αλλοιώσουν την έντονη εντύπωση της μαγγανείας!

[5] Στο κείμενο: «υπόνοιαι με ειλήφασι, και δια χρόνου ύπνος με έλαβε πολύς και νυσταγμός επέπεσέ μοι». Οι λεξικογράφοι αποδίδουν τη λέξη «υπόνοιαι» ως φαντασίες.

[6] Τα αποκαλυπτικά αυτά εδάφια δεν θα τα βρείτε ούτε στην ελληνική έκδοση των Ο΄! Είναι από την: septuaginta Wurttenbergische Bibelanstalt Α. Rahlfs Stuttgart 1935.