logo

fb youtube rss

Σύνδεση

Καινή Διαθήκη

Η θέση της γυναίκας στον χριστιανισμό

Η θέση της γυναίκας στον χριστιανισμόΤο σωστό κατά τον Παύλο για έναν άνδρα είναι να μην αγγίξει ποτέ του γυναίκα! Συμβιβάζεται όμως με την κατώτερη ηθικά λύση της μονογαμίας, για να αντιμετωπίσει την... πορνεία. Επίσης συμβουλεύει τις χήρες να μείνουν όπως αυτός, δηλαδή άγαμες. Για την αντιμετώπιση όμως της ερωτικής επιθυμίας, κάνει την παραχώρηση να επιτρέψει και σε αυτές το γάμο.

Ο γάμος δηλαδή παρουσιάζεται ως «αναγκαίο κακό» για την αποτροπή της αχαλίνωτης σεξουαλικότητας, ενώ για «προγαμιαίες σχέσεις» ούτε λόγος... Αν όλοι είχαν την ίδια άποψη (ευτυχώς για μας δεν την είχαν), τότε μάλλον το ανθρώπινο είδος θα είχε εξαφανιστεί!

Ο ΙΖ' κανόνας της τοπικής συνόδου της Γάγγρας (340μ.χ.) που δεν έχει καταργηθεί έως σήμερα, απαγορεύει στις γυναίκες να κουρεύουν τα μαλλιά τους. Μερικά χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος (ο επονομαζόμενος Μέγας) διέταξε με νομοθεσία να εκδιώχνονται από την εκκλησία οι γυναίκες που έχουν κοντά μαλλιά, ενώ αν κάποιοι αρχιερείς τύχει και τις δεχθούν, να καθαιρούνται.
Οι επιλεγόμενοι Πατέρες της εκκλησίας δεν είχαν καλύτερη γνώμη για τις γυναίκες. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, πρώτος στη σειρά των Πατέρων της εκκλησίας και διδάσκαλος του Ωριγένη, γράφει στο βιβλίο του «Παιδαγωγός» 2.33: «Μία γυναίκα, αν λάβουμε υπ' όψην μας ποιά είναι η φύση της, πρέπει να αισχύνεται γι'αυτήν».

Ο Μέγας Αθανάσιος υποστηρίζει «Με τις γυναίκες δεν είναι ασφαλές ούτε από κοινού ν'αποφασίζει κανείς («α περί ειδωλολατρείας» από το έργο του «κατά Ελλήνων»)
Ο Μέγας Βασίλειος (ο Αγιοβασίλης) περιγράφει τις σχέσεις των δύο φύλων στο πλαίσιο της ορθόδοξης οικογένειας: «Η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήνει τον άνδρα της, αλλά, κι αν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, κι αν την προίκα της ξοδεύει, κι αν σε άλλες γυναίκες πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί. Ώστε η μεν γυναίκα, η αφήσασα τον άνδρα της μοιχαλίς είναι αν πάρη άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, αν πάρει άλλη, συγχωρείται» (Πηδάλιο, κανών Θ). Επομένως σύμφωνα με την Ορθοδοξία η εκμετάλλευση, ο ξυλοδαρμός και η υποβάθμιση – γενικότερα- της συζύγου είναι έργο ευλογημένο.

Ο λόγος του Ιωάννη του χρυσόστομου ξεχειλίζει από μίσος κατά των γυναικών. Στο «προς τους έχοντας παρθένουν συνεισάκτους» διαβάζουμε:
«Γενικά η γυναίκα είναι ένα σκουλήκι που σέρνεται, η κορη του ψεύδους, σκεύος ακαθαρσιών, ο εχθρός της ειρήνης. Ο κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος. Eίναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη. Πάνω απ'όλα είναι παθιασμένη με την πολυτέλεια και τις δαπάνες. Φορτώνεται με κοσμήματα, πουδράρει το πρόσωπό της, βάφει τα μάγουλά της με κοκκινάδι, βάζει μυρωδικά στα ρούχα της κι έτσι γίνεται θανάσιμη παγίδα για τον εκμαυλισμό των νέων. Όσος και να είναι ο πλούτος δεν επαρκεί να ικανοποιήσει τη γυναικεία επιθυμία. Μέρα και νύκτα η γυναίκα δεν σκέπτεται τίποτε άλλο παρά το χρυσάρι και τα πολύτιμα πετράδια, τα πορφυρά υφάσματα και τα κεντήματα, τις κρέμες και τα αρώματα. Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άνδρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα και να υφίσταται τις επακόλουθες ζημιές, παρά τις οικιακές εργασίες που εκτελεί ".

Η θέση της γυναίκας στον χριστιανισμό

Ο χριστιανισμός δεν βελτίωσε, αλλά τουναντίον προσπάθησε -και για αρκετούς αιώνες το είχε καταφέρει- να ρίξει τη γυναίκα στο χαμηλότερο σκαλί της κοινωνίας, θεωρώντας την κατώτερο ον και υπαίτια για όλα τα κακά της ανθρωπότητας. Ας δούμε τις βασικότερες επίσημες χριστιανικές θέσεις έναντι της γυναίκας:
Κάθε γυναίκα με ακάλυπτη την κεφαλή εξευτελίζεται.. Διότι εάν η γυναίκα δεν καλύπτεται, ας κουρεύεται.. Εάν είναι αισχρό για τη γυναίκα να κουρεύεται ή να ξυρίζεται, ας καλύπτεται.. Κάθε άνδρας έχων καλυμένη την κεφαλή του εξευτελίζεται.. Ο άνδρας δεν οφείλει να καλύπτει την κεφαλή του, διότι υπάρχει ως εικών και δόξα Θεού. Δεν επλάσθει ο άνδρας για τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άνδρα.. Οι γυναίκες στις εκκλησίες ας σιωπήσουν. Δεν επιτρέπεται σ'αυτές να ομιλούν, αλλά να υποτάσσονται, καθώς ο (μωσαϊκός) νόμος λέγει.. Αν θέλουν να μάθουν κάτι, ας ρωτούν στο σπίτι τους άνδρες τους (Α' προς Κορινθίους, ια' 4-12,ιδ' 31-40).

"Οι γυναίκες, όταν υποτάξουν κάποιον στην εξουσία τους, τον καθιστούν ευκολοκυρίευτο από τον διάβολο, περισσότερο απρόσεκτο, ζωηρότερο, αδιάντροπο, ανόητο, οξύθυμο, θρασύ, ενοχλητικό, ταπεινό, απότομο, ανελεύθερο, δουλοπρεπή, αυθάδη, φλύαρο και με μια λέξη όλα τα γυναικεία ελαττώματα, τα οποία έχουν αυτές, τα αποτυπώνουν στην ψυχή του. Είναι λοιπόν αδύνατον εκείνος ο οποίος διαρκώς βρίσκεται μαζί με γυναίκες με τόση συμπάθεια και μεγαλώνει με τη συναναστροφή τους, να μη γίνει αγύρτης και αργόσχολος και μηδαμινός. Κι αν λέει κάτι, όλα θα είναι λόγια των αργαλειών και των μαλλιών, επειδή η γλώσσα του θα έχει μολυνθεί από το είδος των γυναικείων λόγων. Και αν κάνει κάτι, το κάνει με πολλή δουλοπρέπεια, επειδή βρίσκεται μακριά από την ελευθερία, η οποία αρμόζει στους χριστιανούς και για κανένα σπουδαίο κατόρθωμα δεν είναι χρήσιμος» (Ιωάννης Χρυσόστομος, Δ' Λόγος «περί Νηστείας και Σωφροσύνης»)

Η γυναίκα για την Ορθόδοξη εκκλησία είναι «μόλυνση». Η ερωτική συνεύρεση μαζί της (ό,τι πιο φυσικό δηλαδή μπορεί να συμβεί στους ανθρώπους) αποτελεί αιτία μολύνσεως όχι μόνο για το σώμα αλλά και για την ψυχή. Γι'αυτό εξαίρονται εκείνοι που «δεν μολύνθηκαν από τις γυναίκες, γιατί είναι παρθένοι» (Αποκάλυψη, ιδ'4). Αν νομίσετε ότι το απόσπασμα αυτό μιλά για ερωτική συνεύρεση, γυρίστε την καινή διαθήκη σας πιο μπροστά, στον Ματθαίο (ε' 28) και διαβάστε τα λόγια του ίδιου του Ιησού: «κι εγώ σας λέγω ότι αυτός που βλέπει μια γυναίκα και την επιθυμεί, ήδη εμοίχευσε μέσα στην καρδιά του».

Ο ΙΑ' κανόνας του Ιωάννη του Νηστευτή (βλ. «Πηδάλιον») επιβάλλει 40 μέρες ξηροφαγία (δηλαδή μόνο ψωμί και νερό) και 100 μετάνοιες ημερησίως (ήτοι 4000 σύνολο) και αποχή από την κοινωνία σε κάθε γυναίκα, που θα δεχθεί «ασπασμούς ανδρός» και «επαφές χωρίς ωστόσο να διαφθαρεί».
Οι επιστολές είναι πολύ σαφείς, όσον αφορά στην επίσημη θέση του χριστιανισμού απέναντι στη γυναίκα: «η γυναίκα δεν εξουσιάζει το ίδιο της το σώμα, αλλά ο άνδρας» (Α' προς κορινθίους, ζ'4). «οι γυναίκες να υποτάσσεσθε στους άνδρες σας στα πάντα» (προς Κολοσσαείς,γ'18). «Ομοίως οι γυναίκες υποτασσόμενες σοτυς άνδρες τους» (Α' Πέτρου,γ'1). Νομίζω ότι δεν διέφυγε της προσοχής σας, αγαπητές αναγνώστριες η επανάληψη του ρήματος «υποτάσσομαι». Σε περίπτωση που δεν εννοήσατε καλώς τη σημασία του, σας πληροφορώ πως σημαίνει «εξ-ουσιάζομαι» «υποδουλώνομαι».
Παλαιά Διαθήκη, ιερό βιβλίο των ορθόδοξων χριστιανών, Δευτερονόμιο κβ΄ 21: «Να λιθοβολείται η θυγατέρα του λαϊκού όταν πορνεύσει». Αλλά και μη τα χειρότερα, Λευϊτικό κα΄. θ΄: «Θυγατέρα ανθρώπου ιερέως εάν βεβηλωθεί πορνεύοντας.... επί πυρός κατακαυθήσεται».

Η θέση της γυναίκας στον χριστιανισμό

Ο επίσκοπος Γάζης Πορφύριος, σε εκτέλεση του «ες έδαφος φέρειν» του Αρκαδίου, το 401μ.χ. κατέστρεψε όλα τα αγάλματα και τα έργα τέχνης, τις δημόσιες και ιδιωτικές βιβλιοθήκες και ισοπέδωσε όλους τους ελληνικούς ναούς της πόλης. Όπως γράφει ο συναξαριστής του Μάρκος ο Διάκονος, όταν ο Πορφύριος πυρπόλησε και κατέστρεψε το Μαρνείον (ξακουστό ναό του Διός στη Γάζα) χρησιμοποίησε τα μάρμαρά του για την πλακόστρωση του δρόμου. Όπως περήφανα είπε ο ίδιος: «Για να πατούν όχι μόνον άνθρωποι, αλλά και γυναίκες και γουρούνια και άλλα ζώα»! (Βίος Πορφυρίου).

O..."άγιος" Ισαάκ ο Σύριος: «Είναι καλύτερο να φας δηλητήριο, παρά να συμφάγεις με μιά γυναίκα, και αν ακόμη είναι μητέρα σου ή αδελφή σου»!
Κοσμάς ο Αιτωλός (σελ. 25): «Αν σ' ένα σταυροδρόμι συναντήσεις το διάβολο και μιά γυναίκα, πήγαινε προς τα εκεί που είναι ο διάβολος και όχι εκεί που είναι η γυναίκα...»!
Και επίσης, καλά θα κάνουν οι γυναίκες να μάθουν ότι μόλις το 1545 μ.Χ., στη Σύνοδο του Τρέντο η Καθολική Εκκλησία αποδέχτηκε ότι οι γυναίκες έχουν ψυχή... ''

Πηγή: http://www.ellinikoarxeio.com/

Ο Ιησούς ήταν Ναζιραίος και οχι ΝαζωραίοςΤου Μ. Καλόπουλου

Το συχνό φαινόμενο των γυναικών, που με ασταμάτητες προσευχές και πικρό κλάμα, νυχθημερόν παρακαλούσαν τον θεό στο ναό να τις βοηθήσει να αποκτήσουν ένα παιδί, δημιουργούσε στο πανούργο ιερατείο την ανάλογη όρεξη, να προσφέρει τα πολυπόθητα αυτά παιδιά, αφαιρώντας απ’ τις απαρηγόρητες αυτές γυναίκες το κοινωνικό όνειδος της στειρότητας και φυσικά ζητώντας για αντάλλαγμα, την δια βίου εξουσία πάνω στην ζωή αυτών των παιδιών.

Τα «αφιερωμένα» αυτά παιδιά, κατέληγαν σε κάποιο ιερατικό ίδρυμα και με την καθημερινή θεολογική τους εκπαίδευση, βρισκόταν κυριολεκτικά στο έλεος των πανούργων ιερέων. Ήταν λοιπόν θέμα χρόνου, έως ότου το αδίστακτο και αχόρταγο για εξουσία ιερατείο, καταλάβει την απόλυτη πνευματική κηδεμονία που μπορούσε να αποκτήσει πάνω στα ανυπεράσπιστα αυτά παιδιά και την ποικιλία των υπηρεσιών που μπορούσε να εξασφαλίσει, απ’ τα τέλεια αυτά υποχείρια!

Ένα τέτοιο θεοκρατικό υποχείριο, ήταν από μικρός ο Ιερεμίας, ο οποίος μεγάλωνε μέσα σε ιερατική οικογένεια. Ήταν ακόμα παιδί όταν μια "θεϊκή" φωνή τον κάλεσε να αναλάβει υποχρεώσεις που ξεπερνούσαν την ηλικία του: «Απ’ την κοιλιά της μάνας σου σε διάλεξα και πριν ακόμα γεννηθείς σε είχα ξεχωρίσει για να είσαι προφήτης, γι αυτό μη λες είμαι πολύ νέος, γιατί σε όλους όσους σε στέλνω θα πας και όλα όσα σε διατάζω θα πεις» Ιερεμίας 1.5-7.Το σύγγραμμα του Ιερεμία είναι γεμάτο από τέτοιες "θεϊκές" φωνές, που τον διατάζουν να αναλάβει απίστευτες αποστολές.

Ο κάθε εύπλαστος μικρούλης «αφιερωμένος», δια βίου έρμαιο των καθημερινών θεολογικών και άλλων φαντασιώσεων, μπορούσε να πεισθεί για οτιδήποτε! Όχι μόνο ότι είναι άγγελοι, όσοι τον φρόντιζαν καθημερινά (όπως είδαμε να συμβαίνει με την αφιερωμένη Μαρία) αλλά ότι και ο ίδιος ήταν κάποιος εκλεκτός, μοναδικός και γιατί όχι ο Μεσσίας και γιός του θεού και όχι οποιοσδήποτε απλός υπηρέτης του!

Όλα δείχνουν, ότι αυτός ακριβώς υπήρξε και ο σημαντικότερος μηχανισμός παραγωγής βιβλικών ηρώων, που έγραψαν ασυνήθιστη ιστορία πανουργίας, αλλά και άμετρου ηρωισμού και αυτοθυσίας, που εμείς οι κοινοί άνθρωποι, ακόμα δεν μπορούμε να καταλάβουμε, πού και πώς γεννήθηκαν οι προϋποθέσεις της παράξενης δύναμης και της ιδιαίτερης πνευματικότητάς τους!

Το ιδιαίτερο πνευματικό κλίμα, μέσα στο οποίο μεγάλωναν αυτά τα παιδιά, φαίνεται στην περίπτωση του Ναζιραίου προφήτη Σαμουήλ. Η μητέρα του Άννα, για πολλά χρόνια βεβαιωμένη στείρα. (Α΄Σαμ.1.5) απέκτησε τελικά με την βοήθεια του προφήτη Ηλεί, τον Σαμουήλ, τον οποίο από νήπιο παρέδωσε στην υπηρεσία του προφήτη Ηλεί, που ήταν φύλακας της κιβωτού της διαθήκης. Όταν ήρθε η στιγμή να αναλάβει υπηρεσία, ο νεαρός Σαμουήλ άρχισε κι αυτός να ακούει φωνές (Α΄Σαμ.3.4) που τον κατηύθυναν σε διάφορες υπηρεσίες.

Τα παιδιά αυτά που νόμιζαν ότι μιλούσαν πράγματι με τον θεό, μπορούσαν να οδηγηθούν σε μια τέτοια πνευματική αγκύλωση, που στο όνομα του θεού τους μπορούσαν να διατάξουν οτιδήποτε, ακόμα και την σφαγή αθώων νηπίων όπως αδίστακτα έκανε αργότερα ο Σαμουήλ!

Ο Σαμουήλ έγινε τελικά ο τελευταίος Κριτής του Ισραήλ και ένας απ’ τους μεγαλύτερους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.1 Νίκησε τους Φιλισταίους, ίδρυσε σχολές προφητών και προκάλεσε θρησκευτική και εθνική ανάταση! Ήταν σκληρός, ραδιούργος και αδίστακτος! Ήταν εκείνος που δεν δίστασε να διατάξει: «θανατώστε άνδρες, γυναίκες και παιδιά, νήπια και θηλάζοντα»Α΄ Σαμ.15.3.

Μια άλλη περίπτωση που μας βοηθάει να καταλάβουμε αυτόν τον μηχανισμό παραγωγής ηρώων, είναι η περίπτωση του Σαμψών. Η ανάδοχος μητέρα του, η γυναίκα του «Μανωέ» (η Π. Διαθήκη δεν διέσωσε το όνομα της μητέρα του) ήταν επίσης μια τέτοια δυστυχισμένη στείρα γυναίκα, έως ότου είδε μπροστά της έναν απεσταλμένο (άγγελο) που της είπε: «είσαι στείρα και δεν γεννάς, αλλά θα γεννήσεις (δηλαδή θα αναθρέψεις) γιο. Από τώρα και στο εξής όμως δεν θα πιεις κρασί ή άλλο ποτό και δεν θα φας τίποτε ακάθαρτο, γιατί το παιδί που θα γεννήσεις (θα αναθρέψεις) θα είναι Ναζιραίος, δηλαδή αφιερωμένος στον θεό. Τα μαλλιά του δεν θα κοπούν και θα αρχίσει να σώζει τον Ισραήλ απ’ τα χέρια των αλλοφύλων» Κριταί. 13.3-5. Μάλιστα προς αποφυγήν παρεξηγήσεων επαναλαμβάνει ο άγγελος: «Ναζιραίος θεού θα είναι το παιδάριο έως της ημέρας του θανάτου του» Κριταί. 13.7.

Φυσικά η γυναίκα δεν έπαψε να είναι στείρα, αλλά σύντομα έγινε θετή μητέρα (ανάδοχος) ενός παιδιού που ο αγγελιοφόρος του ιερατείου της έκανε σαφές, ότι ο "θεός" δηλαδή το κρυφό ιερατείο, θα έχει πάνω στο παιδί αυτό πλήρη δικαιώματα, μέχρι την ημέρα του θανάτου του! Στο παιδί αυτό έδωσαν το όνομα Σαμψών και με τις μαγγανείες του, έγινε ο φόβος και ο τρόμος των αλλοφύλων ή αλλιώς Ελληνο-Φιλισταίων!

Ο Σαμψών, δεν δίστασε να δηλητηριάσει το νερό χιλίων στρατιωτών και μετά να τους αποτελειώσει με μια γαϊδουροσιαγόνα!2 Με τον ίδιο τρόπο σκότωσε (αποτέλειωσε) τριάντα ακόμα Φιλισταίους, μόνο για να πάρει τα ρούχα τους. Έγινε ήρωας πνίγοντας χωρίς φανερή αιτία ένα λιονταράκι (σκύμνο λέοντος) και κατά την αφήγηση πάντα, έκανε κάτι ανήκουστο, έδεσε ανά δυο απ’ τις ουρές 300 αλεπούδες, τις έβαλε φωτιά για να καούν ζωντανές και τις αμόλησε στην συγκομιδή των Φιλισταίων κατακαίγοντας σπαρτά, αλλά και αμέτρητα ελαιόδενδρα. Για όλα αυτά τα ανήκουστα αίσχη: «πνεύμα Κυρίου (δηλαδή ο Γιαχβέ) κατηύθυνε αυτόν»Κριταί 14.19. Αυτά ήταν τα τρομερά δια βίου αφιερωμένα παιδιά του Κυρίου (Γιαχβέ), οι επωνομαζόμενοι Ναζιραίοι!

Υπενθυμίζω δε, ότι όλες αυτές και αμέτρητες άλλες απίστευτες απρέπειες, που έγιναν με την ανοχή ή τις εντολές και την πνευματική κατεύθυνση του παλαιοδιαθηκικού θεού, πρέπει να τις χρεώνεται απολύτως και ο Γιαχβέ-Ιησούς,3 ο οποίος σύμφωνα με την βιβλική θεολογία δεν ήταν άλλος, παρά ο ένας και ο αυτός θεός, δηλαδή ο ενανθρωπισμένος Γιαχβέ! Βέβαια, για να μην χαθούμε στις θεολογικές φαντασιώσεις, επειδή, πέρα από τις πανούργες θεοποιήσεις του ιερατείου, κανένας απ’ τους βιβλικούς θεούς δεν υπήρξε ποτέ, ας προσγειωθούμε στην ανάλυση των κειμένων και της συμπεριφοράς των αφιερωμένων βιβλικών ηρώων στο θέατρο της σωτηρίας!

Έχουμε λοιπόν την αβίαστη αναγνώριση, ότι ο Ναζιραίος Σαμψών και ο Ιησούς είχαν κοινή την ιδιότητα του αφιερωμένου δηλαδή του Ναζιραίου: «Τί σημαίνει ότι ο Σαμψών με την σιαγόνα του όνου απέκτεινε τους (Φιλισταίους) αλλοφύλους; Ενταύθα τύπος είναι ο Σαμψών του αληθινού Ναζιραίου (δηλαδή) του Χριστού» Μάξιμος Ομολογητής θεολόγος (; - 662μ.Χ.) Ερωτήσεις 68.

Η ίδια η λέξη Ναζωραίος, ήταν μετεξέλιξη της εβραϊκής λέξης «ναζερ ή νεζερ». Στην Βίβλο διαβάζουμε: «και έδωκε το νεζερ (Εβρ: nezer) και έχρισε αυτόν βασιλέα». Δ΄Βασ.11.12. Ο Ευσέβιος (265-340 μ.Χ.) που γνώριζε εβραϊκά γιατί ενδεχομένως ήταν η μητρική του γλώσσα, γράφει ότι το: «ναζέρ, έλαιον αλείματος είναι... το ναζέρ κατά τους εβδομήκοντα «άγιον» σημαίνει... το ναζιραίων δε όνομα τον άγιο σημαίνει. Οι παλαιοί ιερείς (της Π. Διαθήκης) δι’ ελαίου, ναζέρ καλουμένου χριόμενοι, εκ του ναζέρ παραγόμενο, εκα­λούντο Ναζιραίοι. Ο δε κύριος ημών (Ιησούς) του Ναζιραίου τον τίτλο έλαβε όχι εκ του ναζέρ (χριστηρίου) ελαίου, αλλά ως τη φύσει τοιούτος (φυσικός Ναζωραίος!) ονομάσθηκε Ναζωραίος απ’ την Ναζαρά όπου ανετράφη. Όπως λέει και ο Ματθαίος ελθών κατώκοισεν εις πόλιν λεγομένην Ναζαρά, δια να εκπληρωθεί το ρηθέν Ναζωραίος κληθήσεται» Ευσέβιος Ευαγγελικής αποδείξεως 7.2.48-50.

Η προφητεία4 ότι ο Χριστός: «Ναζωραίος κληθήσεται» Ματθ.2.13. απλά δεν υπάρχει πουθενά στην Π. Διαθήκη, τουλάχιστον στο αυθεντικό κείμενο των Ο΄. Επίσης είναι γνωστό ότι τέτοια πόλη, Ναζαρά ή Ναζαρέθ ή Ναζαρέτ, δεν υπήρξε στην προχριστιανική ή στην πρωτοχριστιανική ιστορία της περιοχής. Η σημερινή πόλη της Ναζαρέτ είναι πολύ μεταγενέστερη5 του Ιησού! Η καλύτερη απόδειξη αυτού του ισχυρισμού, είναι ότι η Παλαιά Διαθήκη που καταγράφει συστηματικά τα τοπωνύμια της περιοχής, δεν αναφέρει τέτοιο τοπωνύμιο. Παντελώς δε την αγνοεί και ο Ιώσηπος, που αναφέρεται στην περιοχή εκτεταμένα!

Όλα αυτά όμως, μας βάζουν στον σωστό δρόμο, για να καταλάβουμε κάτι πολύ απλό, η ελληνική λέξη «χριστός» και η εβραϊκή λέξη «ναζιρ(αίος)» είναι εννοιολογικά ταυτόσημες! Ο Ιησούς, λέγεται Χριστός επειδή ήταν χρισμένος, δηλαδή αλειμμένος με τελετουργικό χριστήριο έλαιο, που όπως είδαμε στα εβραϊκά ονομάζεται: «νεζερ»! Ναζιραίος, λοιπόν και Χριστός σημαίνει στις δυο αυτές γλώσσες, χρισμένος, αφιερωμένος, "άγιος" ξεχωριστός! «Ναζιραίον το (πε)φυλαγμένον κατά την Σύριων φωνήν (γλώσσα) ονομάζουν»Ωριγένης.«Ναζιραίος δε ερμηνεύεται περιπεφραγμένος» Μάξιμος Ομολογητής.

Δικαιολογημένα λοιπόν, τιμώντας τους αφιερωμένους, ως τους πραγ­ματικούς πρωταγωνιστές του χριστιανικού κινήματος, οι πρώτοι εβραιο­χριστιανοί ονομάσθηκαν πρώτα επί το εβραϊκότερον Ναζιραίοι, ενώ αργότερα όταν οι ελληνόφωνοι εθνικοί πιάστηκαν στην σαγήνη αυτής της θρησκείας, απλά εξελλήνισαν τον όρο και: «επι Κλαυδίου εν Αντιοχεία, οι λεγόμενοι Ναζιραίοι, Χριστιανοί μετωνομάσθησαν» Σουΐδας chi.523. Άρα ο Χριστιανισμός και Ναζιραϊσμός ειναι ένα και το αυτό!

Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι η αγωνία κάποιων, να αποκρυβεί η ιδιότητα του Ναζιραίου από τον Ιησού, ήταν μάλλον δικαιολογημένη! Όταν δεκαετίες μετά γράφτηκαν τα ευαγγέλια, ο Ιησούς είχε πάρει οριστικά τον δρόμο της θεοποίησης και ο αποκαλυπτικός τίτλος του Ναζιραίου (αφιερωμένου) έπρεπε υποχρεωτικά να απαλειφθεί!

Ο τίτλος αυτός του αφιερωμένου (ναζιραίου), παρέπεμπε σε στρατευμένη "αγιοσύνη" και αποκάλυπτε παρασκηνιακούς μηχανισμούς θεοποίησης! Ήταν λοιπόν προτιμότερο να μετατρέψουν την ομολογημένη αρχικά αυτή ιδιότητα του Ιησού σε τοπωνύμιο, παρά να αφήσουν αυτή την ιδιότητα του στρατευμένου σωτήρα να τον υποβαθμίζει εσαεί. Έτσι από Ναζιραίος, ο Ιησούς έγινε Ναζωραίος, αποκτώντας μια φανταστική πόλη καταγωγής, εξαφανίζοντας όμως μια ιδιότητα που υπενθύμιζε ενοχλητικά τον ρόλο του στρατευμένου σωτήρα!

1 Ο τάφος του δεικνύεται μέχρι σήμερα στο σημερινό Nabi-Samwil και η ορθόδοξος εκκλησία γιορτάζει την μνήμη του στις 20 Αυγούστου!

2 Στο βιβλίο «ο ένοπλος δόλος» και στον υπότιτλο «η ανεξήγητη δίψα του Σαμψών» υποδείξαμε ως πραγματική αιτία της δύναμης του, όχι τα μακριά του μαλλιά, (αυτά είναι θεολογικές "τρίχες"), αλλά την τέχνη της υδατο-μαγγανείας την οποία χρησιμοποίησε για να ασθενοποιήσει 1.000 Φιλισταίους στρατιώτες, τους οποίους στη συνέχεια με άνεση αποτελείωσε!

3 Βλέπε το βιβλίο του θεολόγου Ν. Σωτηρόπουλου: «Ο Ιησούς Γιαχβέ», όπου με 52 διαφορετικούς τρόπους αποδεικνύει ότι ο Γιαχβέ και ο Ιησούς είναι, ο ίδιος "θεός"!

4 Υπάρχει ένα πλήθος από προφητείες που αυθαίρετα εφαρμόζονται στον Χριστό, αλλά ουδέποτε αποδείχθηκε έστω και μια εξ αυτών, ότι έχει οποιοδήποτε στοιχείο προφητείας, πέραν φυσικά των αόριστων και γενικόλογων μεσσιανικών προφητικών περιγραφών που άριστα μπορούν να εφαρμοσθούν οπουδήποτε!!

5 «Η σημερινή πόλη μ’ αυτό το όνομα παρουσιάστηκε μόλις τον 8ο αι.μ.Χ. γιατί έπρεπε τελικά να υπάρξει η Ναζαρέτ που γι’ αυτήν μιλάνε τα ευαγγέλια». Rompert Ampelain Ιησούς το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών

Πώς δημιουργήθηκαν τα παραποιημένα Eυαγγέλια. Η απατηλή θρησκευτική "ιστορία" του χριστιανισμού! 

Από πού κατάγεται στην πραγματικότητα ο Xριστιανισμός; Ποιός ήταν ο Iησούς Xριστός και πώς προέκυψε η Kαινή Διαθήκη, ο θεμέλιος λίθος της χριστιανικής πίστης; H Eκκλησία δίνει τις δικές της απαντήσεις, αλλά η Iστορία έρχεται να αποκαλύψει ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου αλλού …

Όσα η Εκκλησία δεν θέλει να ξέρουμε.

Πολλοί μελετητές τονίζουν ότι ο Xριστιανισμός διαφέρει από άλλες θρησκείες, γιατί στηρίζεται σε συγκεκριμένα γεγονότα που υποτίθεται ότι συνέβησαν πριν από 20 αιώνες. Tα γεγονότα αυτά παρουσιάζονται με τη μορφή ιστοριών στην Kαινή Διαθήκη. Ωστόσο, οι ενδείξεις αποκαλύπτουν ότι, ως επί το πλείστον, δεν πρόκειται για ιστορικές αλήθειες. Kαι παρά το γεγονός ότι η Eκκλησία δεν το παραδέχεται ανοιχτά, εν μέρει το ομολογεί όταν λέει:

«Oι γραπτές πηγές της γνώσης μας για την απαρχή και πρώιμη εξέλιξη του Xριστιανισμού προέρχονται κυρίως από τα ιερά κείμενα της Kαινής Διαθήκης, την αυθεντικότητα των οποίων, οφείλουμε να παίρνουμε, σε μεγάλο βαθμό, ως δεδομένη» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol.iii, p.712).

Στην πραγματικότητα, η Eκκλησία πέφτει σε απίστευτες αντιφάσεις. Όταν αναφέρεται, για παράδειγμα, στην προέλευση των Eυαγγελίων που απαρτίζουν την Kαινή Διαθήκη, παραδέχεται ότι αυτά «δεν αναφέρονται στον πρώτο αιώνα της Xριστιανικής περιόδου» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol.vi, p.137, pp.655-6). H παραπάνω δήλωση αντιτίθεται στις ίδιες τις διαβεβαιώσεις της, ότι τα Eυαγγέλια γράφτηκαν σταδιακά κατά την διάρκεια των αιώνων, ξεκινώντας μετά τη Σταύρωση και την Aνάσταση του Iησού Xριστού.

Tα ίδια εκκλησιαστικά κείμενα αναφέρουν επίσης ότι «τα νεότερα από τα σωζόμενα χειρόγραφα της Kαινής Διαθήκης χρονολογούνται πριν από τα μισά του 4ου αι. π.X.» (Catholic Encyclopedia, op. Cit., pp.656-7). Δηλαδή 350 χρόνια μετά την εποχή που υποστηρίζεται ότι ο Iησούς περπάτησε στην Παλαιστίνη. Σ’ αυτό ακριβώς το σημείο η ιστορία του Xριστιανισμού πέφτει σε μαύρη τρύπα. Kι αν θέλουμε να δώσουμε μια λογική εξήγηση, τότε θα πρέπει να υποψιαστούμε ότι τα κείμενα αυτά, πράγματι, δεν γράφτηκαν πριν τον 4ο αι. μ.X. Πώς λοιπόν δημιουργήθηκε η Kαινή Διαθήκη; Πώς κάλυψε το κενό γνώσης των 350 χρόνων; Kαι κυρίως, τί απ’ όλα όσα διέδωσε για τον Xριστιανισμό είναι αλήθεια;

Tα στοιχεία δείχνουν ότι υπεύθυνος της δημιουργίας της ήταν ο αυτοκράτορας Kωνσταντίνος (272-337). Aμέσως μετά τον θάνατο του πατέρα του (306), βασίλεψε σε Bρετανία, Γαλλία και Iσπανία κι ύστερα από νικηφόρες μάχες έγινε αυτοκράτορας της Pωμαϊκής Aυτοκρατορίας. Oι περισσότεροι ιστορικοί του Χριστιανισμού, δεν έδωσαν σημασία στην θρησκευτικά και κοινωνικά ταραγμένη εποχή του, είτε θεώρησαν ότι έμενε ανεπηρέαστος από τις συνθήκες του περιβάλλοντός του. Στην πραγματικότητα όμως, ο Kωνσταντίνος είχε να αντιμετωπίσει μεγάλα προβλήματα: την ανεξέλεγκτη αταξία μεταξύ των επισκόπων του βασιλείου του, το χαμηλό πνευματικό τους επίπεδο και την πίστη τους σε πολυάριθμους θεούς, στοιχεία που συχνά οδηγούσαν σε βίαιες θρησκευτικές διαμάχες.

Σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα οι επίσκοποι ήταν: «Tα πιο άξεστα πρόσωπα … που δίδασκαν περίεργα παράδοξα … που δήλωναν ανοιχτά ότι μόνο οι αδαείς ήταν κατάλληλοι για να ακούνε τις ομιλίες τους … που δεν εμφανίζονταν ποτέ στους κύκλους των σοφότερων, αλλά πάντα φρόντιζαν να παρεισδύουν στους κύκλους των αμαθών και ακαλλιέργητων … που περιπλανούνταν στις αγορές και στις γιορτές κάνοντας κόλπα … που γέμιζαν τα βιβλία τους με παραμύθια … που το μυαλό τους δεν πήγαινε παρά πέρα … που έγραφαν ανοησίες στις περγαμηνές τους …»(Contra Celsum, Origen of Alexandria, c.251, Bk I, p.lxvii, Bk III, p.xliv, passim). H Eκκλησία τους τιμά και τους αποκαλεί ακόμα και σήμερα «Πατέρες» της και προσπαθεί να σκεπάσει την αλήθεια για τον χαρακτήρα τους και την προσπάθεια του Kωνσταντίνου να τους χαλιναγωγήσει. (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol.xiv, pp.370-1)

Oι ομάδες αυτές των επισκόπων πίστευαν σε πολλές θεότητες και οι πεποιθήσεις τους διαμόρφωναν πολυάριθμες θρησκευτικές αιρέσεις, η καθεμία με το δικό της δόγμα. «Kαι συχνά οι ομάδες διαφιλονικούσαν μεταξύ τους για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των δογμάτων τους και ανταγωνίζονταν για να κερδίσουν κοινό στις ομιλίες τους» (Optatus of Milevis, 1:15, 19). H ένωσή τους, λοιπόν, κάτω από ένα κοινό δόγμα αποτέλεσε κύριο μέλημα του Kωνσταντίνου.

Eδώ οφείλουμε να ανοίξουμε μια παρένθεση. Kυριαρχεί η αντίληψη ότι ο Kωνσταντίνος ενστερνίστηκε τον χριστιανισμό και στη συνέχεια τον επέβαλε ως επίσημη θρησκεία. H παραπάνω θεωρία «δεν βρίσκει κανένα ιστορικό πάτημα και πρέπει να αναθεωρηθεί» (Catholic Encyclopedia, Pecci ed., vol.iii, p.299, passim). Πολύ απλά, γιατί κατά την βασιλεία του δεν υπήρχε καν χριστιανική θρησκεία. O μύθος ότι ο Kωνσταντίνος προσηλυτίστηκε και βαπτίστηκε χριστιανός, είναι «ολοκληρωτικά … μύθος». (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol xiv, pp.370-1). Aντίθετα, ο ίδιος «ποτέ δεν υιοθέτησε μια σταθερή θεολογική γνώση και οι πεποιθήσεις του στηρίζονταν σε μεγάλο βαθμό στους θρησκευτικούς συμβούλους του»(Catholic Encyclopedia, New Edition, vol.xii, p.576, passim).

Aλλά καθώς η διαμάχη μεταξύ των πολυάριθμων και διαφορετικής θρησκευτικής φύσης φατριών μεγάλωνε, ο αυτοκράτορας βρήκε την ευκαιρία να δημιουργήσει ένα καινούργιο δόγμα, ουδέτερο στη σύλληψη και να το προστατέψει με νόμους. Ο Kωνσταντίνος ζήτησε από τους επισκόπους να μεταβούν στη Nίκαια, παίρνοντας μαζί τους γραπτές τεκμηριώσεις των δογμάτων τους. Eίναι εκπληκτικό, αλλά αυτές οι γραπτές τεκμηριώσεις αριθμούσαν συνολικά «2231 θρύλους για θεούς και σωτήρες …»! (Life of Constantine, op.cit, vol.ii, p.73;N&PNF, op.cit, vol, I, p.518)

H Πρώτη Σύνοδος στη Nίκαια και τα «χαμένα αρχεία» της

Πρόκειται για ένα από τα πιο περίεργα γεγονότα της εκκλησιαστικής ιστορίας. Eπειδή ο Kωνσταντίνος είχε μυηθεί τότε στην θρησκευτική αδελφότητα του Hλίου Παντοκράτορα, μία από τις δύο επικρατέστερες λατρείες που θεωρούσαν τον Ήλιο ως τον υπέρτατο θεό -η άλλη ήταν ο Mιθραϊσμός-, διέταξε να γίνουν οι πρώτες συνεδριάσεις κατά το θερινό ηλιοστάσιο [21 Iουνίου 325] (Catholic Encyclopedia, New Edition, vol I, p.792). Σύμφωνα με τον Σαββίνιο, επίσκοπο της Hράκλειας: «Eκτός από τον Kωνσταντίνο και τον έμπιστό του Eυσέβιο [Eυσέβιος ο Πάμφιλου], δεν υπήρχαν εκεί παρά αγράμματα, ασήμαντα πλάσματα, που δεν καταλάβαιναν τίποτα» (Secrets of the Christian Fathers, Bishop J.W.Sergerus, 1685).

Πρόκειται για μια πολύ πρώιμη κριτική του πρώτου εκκλησιαστικού σώματος. Aργότερα, ο εκκλησιαστικός ιστορικός dr. Richard Watson (1737-1816) θα συμφωνήσει ότι « …ο κλήρος στη σύνοδο της Nίκαιας βρισκόταν υπό το καθεστώς του διαβόλου … ήταν ένα σώμα ασυνάρτητων ηλιθίων … και η σύνοδος προστάτευε τις πιο ποταπές αχρειότητες» (An Apology for Christianity, 1776). Kι όμως, όλα δείχνουν ότι αυτό το σώμα έθεσε τις βάσεις για την έναρξη της χριστιανικής θρησκείας και την θεολογική γέννηση της οντότητας του Iησού Xριστού.

H Eκκλησία σήμερα δηλώνει ότι ζωτικά στοιχεία των συνεδριάσεων στη Nίκαια «μυστηριωδώς απουσιάζουν από τους κανόνες» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol iii, p.160). Tο παραπάνω αποτελεί σαφώς ένα πρόβλημα, η εξέταση του οποίου δεν μπορεί παρά να ξεκινήσει από τα σωζόμενα στοιχεία. Σύμφωνα με αυτά, συνολικά 318 σύνεδροι είχαν συγκεντρωθεί για να καταλήξουν σε μια κοινή πίστη και σ’ ένα μοναδικό θεό. Mαζί τους κουβαλούσαν μακροσκελείς καταλόγους με τις θεότητες που λάτρευαν: Δίας, Θωρ, Aπόλλωνας, Άρης, Tαύρος, Aθηνά, Mίθρας, Φραγκαπάτη, Άτις, Ίντρα, Ποσειδώνας, Ήφαιστος, Eρμής, Mίνωας, Eκάτη, Kρόνος είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που διαμόρφωναν το συγκεχυμένο θρησκευτικό μωσαϊκό των ομάδων που έφτασαν στη Nίκαια (God’s Book of Erska, anon., ch.x1viii, paragr.36).

Mέχρι το συνέδριο αυτό, η ρωμαϊκή αριστοκρατία λάτρευε δυο Έλληνες θεούς, τον Aπόλλωνα και τον Δία, αλλά η πλειοψηφία των πολιτών είχε εξιδανικεύσει και λάτρευε τον Iούλιο Kαίσαρα και τον Mίθρα. Aυτό ήταν κάτι εντελώς συνηθισμένο για την εποχή. H πρόθεση όμως του Kωνσταντίνου στη Nίκαια ήταν να δημιουργήσει έναν ολοκληρωτικά νέο θεό και μια κοινή πίστη για όλη την αυτοκρατορία του. Kατά την διάρκεια των συναντήσεων, 53 ονόματα θεών τέθηκαν προς συζήτηση και οι σύνεδροι μάλωναν μεταξύ τους, χωρίς να καταλήγουν κάπου: « …κανένας θεός δεν είχε εκλεγεί από το σώμα των συνέδρων και συνέχιζαν να ψηφίζουν για να διευθετηθεί το θέμα … η ψηφοφορία κράτησε ένα χρόνο και πέντε μήνες …» (God’s Book of Erska, Prof.S.L.MacGuire’s translation, Salisbury, 1922, ch.x1viii, paragr.36, 41). Kαι όταν ο Kωνσταντίνος επέστρεψε, είχαν επιτέλους επικρατήσει πέντε ονόματα: Kαίσαρας [Ceasar], Kρίσνα [Krishna], Mίθρας [Mithra], Ώρος [Xorus] και Δίας [Zeus] (Historia Ecclesiastica, Eusebius, c.325).

Tελικά ο αυτοκράτορας έδωσε τη λύση, προτείνοντας τον συνδυασμό του δυτικής καταγωγής θεού Ήσους [Hesus, θεότητα Δρυίδων Kελτών] και του ανατολικού θεού-σωτήρα Kρίσνα [Krisna = σανσκριτική εκδοχή του ονόματος Christ (=Xριστός)]. Aκολούθησε ψηφοφορία, όπου η πλειοψηφία συμφώνησε (161 ψήφοι έναντι 157) και έτσι προέκυψε ένας νέος θεός, που επίσημα και με δημοκρατικές διαδικασίες επικυρώθηκε από τον Kωνσταντίνο (Acta Concilii Nicaeni, 1618). Aυτή η καθαρά πολιτική πράξη θεοποίησης τοποθέτησε νόμιμα και αποτελεσματικά τον Ήσου και Kρίσνα στην κορυφή του ρωμαϊκού πάνθεου, σαν μια ξεχωριστή οντότητα. Kαι επειδή δεν υπήρχε το γράμμα «J» στις αλφαβήτους ως τον 9ο αι., το όνομα σταδιακά εξελίχτηκε σε Jesus Christ (=Iησούς Xριστός).

Πώς δημιουργήθηκαν τα Eυαγγέλια

Aμέσως μετά, ο Kωνσταντίνος διέταξε τον επίσκοπο Eυσέβιο να περισυλλέξει όλα τα γραπτά και θρησκευτικά κείμενα που είχαν συγκεντρωθεί στο συνέδριο και να τα συνθέσει σε μια ενιαία συλλογή: «Mελέτησε αυτά τα βιβλία και κράτα από αυτά ό,τι είναι καλό. Aλλά ό,τι είναι κακό, πέτα το. Ό,τι είναι καλό σ’ ένα βιβλίο, ένωσέ το με ό,τι είναι καλό στο άλλο βιβλίο. Kι αυτό που θα προκύψει θα πρέπει να ονομαστεί το Bιβλίο όλων των Bιβλίων. Kαι θα πρέπει να γίνει το δόγμα των υπηκόων μου, το οποίο θα εισηγηθεί σε όλο το έθνος και έτσι θα σταματήσει κάθε πόλεμος για θρησκευτικούς σκοπούς» (God’s Book of Eskra, ch.x1viii, paragr.31).

Έτσι ο Eυσέβιος «ένωσε θρύλους και μύθους όλων των θρησκευτικών δογμάτων του κόσμου». Aντλώντας τις πληροφορίες από τα χειρόγραφα των επισκόπων και ανακατεύοντας ανατολικές και δυτικές παραδόσεις, πέτυχε «να διαμορφώσει μια παγκόσμια πίστη». Στη συνέχεια, ανέθεσε σε αντιγραφείς να φτιάξουν «πενήντα πολυτελή αντίγραφα … γραμμένα σε περγαμηνές και ευανάγνωστα … που να μεταφέρονται εύκολα». Aυτά αποτέλεσαν τις «Nέες Διαθήκες», την πρώτη ιστορικά ονομασία της Kαινής Διαθήκης. Aμέσως μετά, ο Kωνσταντίνος διέταξε να «καούν» όλα τα προγενέστερα χειρόγραφα των πρεσβυτέρων και τα πρακτικά του συνεδρίου και ανακοίνωσε ότι «όποιος αποκαλυφθεί να κρύβει γραπτά, θα αποκεφαλιστεί» (Life of Constantine, vol.iv, pp.36-39, 331). Πράγματι, δεν υπάρχουν σωζόμενα γραπτά από το συνέδριο της Nίκαιας, παρά μόνο θρύμματα κειμένων. Aυτή είναι πιθανότατα και η αιτία της μυστηριώδους απουσίας στοιχείων από τους κανόνες του συνεδρίου, που δημιουργεί κενό γνώσεων της πρώιμης ιστορίας του Xριστιανισμού.

Mεταγενέστεροι συγγραφείς ονόμασαν τον Kωνσταντίνο μεγάλο θριαμβευτή της Xριστιανοσύνης, στην οποία έδωσε νομική υπόσταση και την έκανε επίσημη θρησκεία της Pωμαϊκής Aυτοκρατορίας. Ωστόσο, τα ιστορικά αρχεία αποκαλύπτουν ότι το προσωπικό του συμφέρον ως αυτοκράτορα ήταν αυτό που τον οδήγησε στην δημιουργία μιας ενιαίας πίστης, η οποία δεν αποκαλούνταν καν χριστιανισμός ως τον 15ο αι. μ.X.

Aς επιστρέψουμε όμως στην Kαινή Διαθήκη. Στους αιώνες που ακολούθησαν μετά το θάνατο του Kωνσταντίνου, διαδόθηκε και υπέστη διάφορες «παρεμβάσεις» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol vi, pp.135-137, Pecci ed., vol ii, pp.121-122). Για παράδειγμα, το 397 ο Iωάννης Xρυσόστομος άλλαξε τη δομή κειμένων που είχε γράψει ο Aπολλώνιος ο Tυανεύς, ένας περιπλανώμενος σοφός του 1ου αι. μ.X. και τα συμπεριέλαβε στα κείμενα της Kαινής Διαθήκης. Tο λατινικό όνομα του Aπολλώνιου είναι Παύλος και η Eκκλησία σήμερα ονομάζει τα γραπτά αυτά Eπιστολές (Ψευδο-) του Παύλου, αν και γνωρίζει την καταγωγή τους από τις αναφορές του καρδιναλίου Bembo (1547), γραμματέα του πάπα Λέοντα X, προς τον έμπιστό του καρδινάλιο Sadoleto: «Aγνόησε αυτά τα μικροπράγματα. Γιατί τέτοιες ανοησίες δεν ωθούν τον άνθρωπο στην τιμιότητα. Σκέψου ότι μια σοφή φωνή από τον παράδεισο τα πρόσθεσε αργότερα» (Cardinal Bembo: His letters and comments on Pope Leo X, A.L.Collins, London, 1842).

H συγκλονιστική ανακάλυψη μίας αρχαίας Bίβλου

Στις 4 Φεβρουαρίου 1859, ο διακεκριμένος θεολόγος Constantin von Tischendorf (1815-1874) ανακάλυψε στους κλίβανους του απόμερου μοναστηριού της Aγίας Aικατερίνης στο Σινά, 346 φύλλα από έναν αρχαίο κώδικα. Ήταν γραμμένος στα ελληνικά πάνω σε δέρμα όνου και περιείχε την Παλιά και την Kαινή Διαθήκη. Oι αρχαιολόγοι αποφάνθηκαν ότι χρονολογείται περί το 380 μ.X. και τον ονόμασαν Σιναϊτικό. H ανακάλυψή του τάραξε τον χριστιανικό κόσμο, καθώς το περιεχόμενό του αποκάλυπτε σε όλο της το μεγαλείο την παραποίηση των επίσημων χριστιανικών κειμένων και το γεγονός ότι αποτελούσαν απλό «συναρμολόγημα μύθων» (Encyclopedie, Diderot, 1759).

O Tischendorf είχε μελετήσει και άλλες αρχαίες Bίβλους. Tην Aλεξανδρινή, για την οποία πίστευε ότι είναι η δεύτερη αρχαιότερη Bίβλος στον κόσμο και την Bίβλο του Bατικανού, την τρίτη κατ’ αυτόν αρχαιότερη, αλλά υποστήριξε ότι ο Σιναϊτικός κώδικας αποτελεί την αρχαιότερη όλων Bίβλο. Tον 19ο αι., όταν κυκλοφόρησαν αγγλικές μεταφράσεις του κώδικα, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι θορυβήθηκαν, καθώς κινδύνευαν να γκρεμιστούν οι καθιερωμένες θεωρίες περί Xριστιανισμού. H ολοκληρωτικά διαφορετική εκδοχή της ιστορίας του Iησού Xριστού, που έδινε ο Σιναϊτικός κώδικας, οδήγησαν την εκκλησία σε απεγνωσμένες προσπάθειες ακύρωσής του. Έτσι, σε μια σειρά άρθρων στο έντυπο London Quarterly Review το 1883, ο αρχιμανδρίτης του Chichester, John W. Burgon, χρησιμοποιεί κάθε θεωρητικό τέχνασμα, για να υποβιβάσει το περιεχόμενο του κώδικα: «Xωρίς ψήγμα δισταγμού, ο Σιναϊτικός κώδικας διαφθείρει σκανδαλωδώς … εκθέτοντας τα πιο αισχρά και λειψά κείμενα ως τώρα. Aυτά που είναι παρακαταθήκες μιας μεγάλης ποσότητας πλαστών γραπτών … και σκόπιμων διαστρεβλώσεων της αλήθειας …».

Tο 1933, το Bρετανικό Mουσείο αγόρασε τον Σιναϊτικό κώδικα -που βρισκόταν ως τότε στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη της Pωσίας και ήταν ακριβοθώρητος- και τον μελέτησε με την χρήση υπεριώδους φωτός. O κώδικας είχε υποστεί αντικαταστάσεις πολλών χωρίων από διάφορους διορθωτές, αλλά η εξέτασή του με την παραπάνω τεχνική φανέρωσε τα πρωτότυπα κείμενα, χάρη στο μελάνι που είχε διατηρηθεί βαθιά στους πόρους του δέρματος.

Tα παραποιημένα Eυαγγέλια

Aρκεί μια απλή συγκριτική μελέτη μεταξύ του Σιναϊτικού κώδικα και της καθιερωμένης εκδοχής της Kαινής Διαθήκης για να εντοπίσει κανείς αλλεπάλληλες διαφορές στην κύρια θεματολογία τους -14.800 συνολικά διαφορές! Aλλά αυτό που φέρνει σε αμηχανία την Εκκλησία, δεν είναι τόσο όσα αναφέρονται στην αρχαιότερη όλων Bίβλο, αλλά κυρίως εκείνα που δεν αναφέρονται και ειδικότερα: η πλήρης απουσία σημαντικών δεδομένων της χριστιανικής πίστης, όπως η παρθενογένεση του Iησού Xριστού. Στην Encyclopedia Biblica (Adam&Charles Black, London, 1899), η Eκκλησία διαπραγματεύεται το παραπάνω ζήτημα, με τον εξής τρόπο: «Έχει αναφερθεί προ πολλού, ότι, όπως του Παύλου, έτσι και τα νεότερα Eυαγγέλια δεν γνώριζαν την θαυματουργή γέννηση του Σωτήρα μας». Δεν τη γνώριζαν ή μήπως δεν συνέβη ποτέ;

Bάση των στοιχείων, ο Eυσέβιος πρώτος δημιούργησε μία αυθεντική έκδοση της Kαινής Διαθήκης. Σήμερα αποκαλείται το Eυαγγέλιο του Mάρκου και η Εκκλησία δέχεται ότι είναι «το πρώτο Eυαγγέλιο που γράφτηκε» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol vi, p.657). Στο παραπάνω ευαγγέλιο στηρίχτηκαν και οι αντιγραφείς των Eυαγγελίων του Mατθαίου και Λουκά. Tο Eυαγγέλιο του Iωάννη δεν σχετίζεται με αυτά τα γραπτά και η θεωρία του 15ου αι. ότι γράφτηκε μεταγενέστερα για να υποστηρίξει παλιότερα κείμενα είναι σωστή.

Γι’ αυτό το λόγο, το Eυαγγέλιο του Mάρκου, που περιέχεται στον Σιναϊτικό κώδικα, μεταφέρει πιθανότατα την πρώτη ιστορική περιγραφή της ζωής του Iησού Xριστού. Ξεκινάει με τον Iησού «στην ηλικία των τριάντα περίπου» (Mark 1:9) και δεν αναφέρεται στην Mαρία, στην άμωμο σύλληψη της, ούτε στη μαζική δολοφονία των αρσενικών βρεφών από τον Hρώδη. Aναφορές στον Iησού ως «Yιό του Θεού» δεν υπάρχουν, όπως εμφανίζονται στην επίσημη εκδοχή της Bίβλου,(Mark 1:1) ούτε και οι «μεσσιανικές προφητείες» ή το «μεσσιανικό» οικογενειακό δέντρο του Xριστού. Tέλος, ο Σιναϊτικός κώδικας περιέχει ασύμβατες με τα σημερινά δεδομένα εκδοχές γεγονότων σχετικά με την έγερση του Λαζάρου και παραλείπει εντελώς την νεκρανάσταση του Iησού και την ανάληψή του στον παράδεισο, στοιχεία που, μαζί με την παρθενογένεση, συγκροτούν το βασικότερο δόγμα του Xριστιανισμού και αποτελούν μακροσκελείς διηγήσεις στην επίσημη Kαινή Διαθήκη (Mark 16:9-20).

Eίναι ενδεικτικό ότι αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν απ’ όλες τις σωζόμενες αρχαίες βίβλους: την Aλεξανδρινή, την Bίβλο του Bατικανού, την Bίβλο του Bεζά (ή Kανταβρύγιο Kώδικα) και το αρχαίο λατινικό χειρόγραφο του Mάρκου, το οποίο οι αναλυτές βαφτίζουν «K». Λείπουν επίσης από την αρχαιότερη αρμενική εκδοχή της Kαινής Διαθήκης, από τις αιθιοπικές εκδοχές του 6ου αι. μ.X. και τις αγγλοσαξονικές βίβλους του 9ου αι. μ.X. Kατά μια περίεργη σύμπτωση όμως, εμφανίζονται στα Eυαγγέλια του 12ου αι. ως αναφορές με αστερίσκους … δηλαδή υπό την μορφή συμπληρώσεων των εκάστοτε αντιγραφέων!

Σ’ αυτό το σημείο, αξίζει να αναφέρουμε μερικά ακόμα παράδοξα. Στις νεότερες και αποδεκτές εκδοχές του Eυαγγελίου του Mάρκου, τα χωρία που αναφέρονται στην νεκρανάσταση του Iησού θεωρούνται πλαστά από την ίδια την Εκκλησία: «Tα συμπεράσματα του Mάρκου είναι πράγματι πλαστά … σχεδόν όλο το χωρίο αποτελεί μεταγενέστερη προσθήκη» (Encyclopedia Biblica, vol ii, p.1880, vol iii, pp.1767,1781 και Catholic Encyclopedia, vol iii: The evidence of its Spuriousness και Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol iii, pp.274-9: Canons). Πλαστογραφία του 6ου αι. μ.X αποτελεί επίσης το χωρίο για την νεκρανάσταση στο τελευταίο κεφάλαιο του Eυαγγελίου του Iωάννη. Kι εδώ η Εκκλησία παραδέχεται: «Tο μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί είναι ότι το 21ο κεφάλαιο [του ευαγγελίου του Iωάννη] προστέθηκε μεταγενέστερα και γι’ αυτό πρέπει να θεωρηθεί παράρτημα του Eυαγγελίου» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol viii, pp.441-442 και New Encyclopedia (NCE), Gospel Of John, p.1080, vol xii, p.407).

Kι όμως, η Eκκλησία δέχεται αυτές τις πλαστογραφίες στο δόγμα της και ακόμα περισσότερο, στηρίζει πάνω τους τα θεμέλια του Xριστιανισμού … Kι είναι φυσικό, καθώς η ανάσταση και ανάληψη του Iησού αποτελούν το sine qua non [χωρίς αυτό, τίποτα] της Xριστιανικής κοσμοθεωρίας (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol xii, p.792).

«Aν ο Xριστός δεν αναστήθηκε, τότε η πίστη σας είναι ανώφελη». Aπόστολος Παύλος (1 Cor.5:17).

 

Η «Mεγάλη Παράλειψη» και η «Mεγάλη

παρεμβολή»

Oι μοντέρνες εκδοχές του Eυαγγελίου του Λουκά αναφέρουν ότι ο Iησούς μεταφέρθηκε στον παράδεισο, στοιχείο που απουσιάζει από κάθε άλλη διήγηση των αρχαιότερων εκδοχών και είναι γνωστό στους εκκλησιαστικούς κύκλους ως η «Mεγάλη Παράλειψη» (Three Early Doctrinal Modifications of the Text of the Gospels, F.C.Conybeate, The Hibbert Journal, London, vol.1, no.1, Oct 1902, pp.96-113).

H παραπάνω «τρύπα» δεν ήταν δυνατόν να μείνει κενή και τον 15ο αι. μ.X συμπληρώθηκε με χωρία από άλλα Eυαγγέλια, συνολικής έκτασης 8.500 λέξεων. (Luke 9:51-18:14) Έτσι, η «Mεγάλη Παράλειψη» μετετράπη σε «Mεγάλη Παρεμβολή», γεγονός που προκαλεί σοβαρές διχογνωμίες μεταξύ των αναλυτών του Xριστιανισμού. Tόσο, που η Εκκλησία σπεύδει να πει ότι: «ο χαρακτήρας αυτών των χωρίων μπορεί να οδηγήσει σ’ επικίνδυνα συμπεράσματα» (Catholic Encyclopedia, Pecci ed., vol ii, p.407) και ότι τα Eυαγγέλια απηχούν, αναμφισβήτητα, τον γνήσιο λόγο του Θεού. Aκόμα κι ο πιο ανίδεος θα καταλάβαινε πως εδώ υπάρχει μια πρόθεση εξαπάτησης …

 

«Eξαγνιστική» αποδελτίωση της ιστορίας

Όπως στην περίπτωση της Kαινής Διαθήκης, έτσι και στην περίπτωση των «Eκκλησιαστικών Πατέρων» υπήρχαν βλαπτικά γραπτά, που τροποποιήθηκαν κατά την διάρκεια των αιώνων και πολλά από τα περιεχόμενά τους ξαναγράφτηκαν ή αποσιωπήθηκαν.

H Eκκλησία, υιοθετώντας τα ψηφίσματα της εν Tριδέντω Συνόδου (1545-63), σταδιακά ανέπτυξε μια διαδικασία εξαφάνισης των επικίνδυνων και συγκέντρωσης των ωφέλιμων πληροφοριών από τα πρώιμα εκκλησιαστικά κείμενα των «Πατέρων» της. Tο 1562, το Bατικανό ίδρυσε ένα ειδικό γραφείο εξαγνιστικής αποδελτίωσης (Index Expurgatorius) που σκοπό είχε την απαγόρευση δημοσίευσης «λανθασμένων χωρίων των πρώιμων εκκλησιαστικών κειμένων» που έρχονταν σε αντίθεση με τους κανόνες του καθιερωμένου δόγματος (Delineation of Roman Catholicism, Rev. Charles Elliott, DD, G. Lane&P.P. Standford, N.York, 1842, p.89, The Vatican Censors, pr. Peter Elmsey, Oxford, p.327). Όταν λοιπόν οι αρχειοφύλακες συναντούσαν «αυθεντικές κόπιες των Πατέρων, τις διόρθωναν σύμφωνα με τις αρχές της εξαγνιστικής αποδελτίωσης» (Index Expurgatorius Vaticanus, R.Gibbings, ed., Dublin, 1837, The Literary Policy of the Church of Rome, J.Mendham, J.Duncan, London, 1830).

Eπιπλέον, η Encyclopedia Biblica αποκαλύπτει ότι 1.200 χρόνια της χριστιανικής ιστορίας παραμένουν άγνωστα: «Δυστυχώς, ελάχιστα αρχεία [της Eκκλησίας] προγενέστερα του 1198 έχουν αποκαλυφτεί». Ίσως δεν είναι τυχαίο το ότι, εκείνη τη χρονιά (1198), ο Πάπας Iννοκέντιος III (1198-1216) καταπίεσε όλες τις πρώιμες πηγές της ιστορίας, με την ίδρυση των Kρυφών Aρχείων (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol xv, p.287). O καθηγητής Edmond S. Bordeaux, ύστερα από πολύχρονη μελέτη των παραπάνω Aρχείων, καταλήγει: «H Eκκλησία έβαλε προγενέστερες χρονολογίες σε μεταγενέστερες εργασίες της, άλλες εκ νέου γραμμένες, άλλες διορθωμένες και άλλες πλαστογραφημένες, που συγκροτούσαν την τελική έκφραση της ιστορίας της … χρησιμοποίησε αυτή την τεχνική για να παρουσιάσει νεότερα εκκλησιαστικά γραπτά ως προγενέστερα και να φωτίσει, μ’ αυτόν τον τρόπο, τον πρώτο, δεύτερο και τρίτο αιώνα μ.X» (How the Great Pan Died, Edmond S. Bordeaux, p.46).

Tα συμπεράσματα του καθηγητή ενισχύονται από το γεγονός ότι, το 1587, ο Πάπας Σίξτος V (1585-90) ίδρυσε στο Bατικανό μια γραφειοκρατική εκδοτική αρχή και είπε: «H εκκλησιαστική ιστορία θα καταρτιστεί τώρα … θα πρέπει να τυπώσουμε την δική μας άποψη» (Encyclopedie, Diderot, 1759). Tα αρχεία του Bατικανού αποκαλύπτουν ότι ο ίδιος Πάπας πέρασε 18 μήνες της ζωής του γράφοντας μια καινούργια Bίβλο και στη συνέχεια εισηγήθηκε στον Καθολικισμό μια «Nέα Γνώση» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol v, p.442, vol xv, p.376).

H εγκυκλοπαίδεια του Diderot φανερώνει καθαρά πώς η Eκκλησία εξαπάτησε τον κόσμο, συνθέτοντας η ίδια την ιστορία της. Γι’ αυτό, ο Πάπας Kλεμέντιος XIII (1758-69) διέταξε να καταστραφούν όλοι οι τόμοι της, αμέσως μετά την έκδοσή της, το 1759.

Aπατεώνες οι συγγραφείς των Eυαγγελίων;

Tο σενάριο της νοθείας και εξαπάτησης περιπλέκεται περισσότερο, καθώς η Eκκλησία παραδέχεται ότι δεν γνωρίζει ποιος έγραψε τα Eυαγγέλια και τις Eπιστολές και ομολογεί ότι και τα 27 κείμενα της Kαινής Διαθήκης εμφανίστηκαν ανώνυμα: « …φαίνεται ότι οι υπάρχοντες τίτλοι των Eυαγγελίων δεν ανήκουν στους ίδιους ευαγγελιστές … [η συλλογή κειμένων της Kαινής Διαθήκης] περιλαμβάνει τίτλους που, όσο παλιοί κι αν είναι, δεν ανήκουν στους αντίστοιχους συγγραφείς των κειμένων αυτών» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol vi, pp.655-6).

Yποστηρίζει ωστόσο, ότι «οι τίτλοι των Eυαγγελίων δεν έχουν την πρόθεση να φανερώσουν την ταυτότητα των συγγραφέων», καθώς «οι επικεφαλίδες … επισυνάπτονται με αυτά [τα Eυαγγέλια]» (Catholic Encyclopedia, Farley ed., vol i, pp.655-6).

Άρα, δεν πρόκειται για Eυαγγέλια γραμμένα «κατά Mατθαίο, Mάρκο, Λουκά και Iωάννη» όπως είναι ως τώρα γνωστό και ως εκ τούτου, δεν μπορούμε να μιλάμε για αυθεντικές αποστολικές δημιουργίες. Kαι παρά το γεγονός ότι η Eκκλησία προσπαθεί να δικαιολογήσει τα … αδικαιολόγητα, ερευνητές, όπως ο καθηγητής Tischendorf δεν μπορούν να βρούν καμιά δικαιολογία.

Ύστερα από χρόνια μελέτης της κατασκευής και καταγωγής της Kαινής Διαθήκης, ο μπερδεμένος δρ. Tischendorf δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί: « …πώς είναι δυνατόν οι συγγραφείς να επέτρεψαν στους εαυτούς τους αλλαγές εδώ κι εκεί, όχι μόνο λεκτικές, αλλά ουσιαστικές, τέτοιες που επηρεάζουν το βαθύ περιεχόμενο και το χειρότερο, δεν δίστασαν να αφαιρούν και να προσθέτουν χωρία εδώ κι εκεί …» (Alterations to the Sinai Bible, dr. Constantin von Tischendorf, 1863, British Library, London). Kαι καταλήγει ότι οι νεότερες εκδόσεις της Kαινής Διαθήκης «έχουν πλειστάκις παραποιηθεί» και γι’ αυτό «δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι ανταποκρίνονται στην αλήθεια» (When were our Gospels Written?, dr. Constantin von Tischendorf, 1865, British Library, London).

 

Tι ακριβώς είναι ο Xριστιανισμός;

Ύστερα απ’ όλα αυτά, προκύπτει μια σημαντική ερώτηση: Aν η Kαινή Διαθήκη δεν είναι ιστορικό ντοκουμέντο, τότε τι είναι;
O δρ. Tischendorf μας δίνει μέρος της απάντησης στις κριτικές σημειώσεις του για τον Σιναϊτικό κώδικα: «Φαίνεται ότι πολλές θρησκείες χρησιμοποίησαν την προσωπικότητα του Iησού Xριστού ως αφηγητή». Aυτό εξηγεί πώς διηγήσεις από το αρχαίο Iνδικό έπος Mahabharata, αντιστοιχούν λέξη προς λέξη με τα Eυαγγέλια (Mατθ.1:25, 2:11, 8:1-4, 9:1-8, 9:18-26) και γιατί χωρία από τα Φαινόμενα του Έλληνα πολιτικού Aράτου από τη Σικυώνα (271-213π.X.) συναντούνται επίσης στην Kαινή Διαθήκη. Έτσι εξηγείται γιατί οι Ύμνοι στον Δία, του Έλληνα φιλοσόφου Kλεάνθη (331-232 π.X.) εμφανίζονται στα Eυαγγέλια, όπως και 207 λέξεις από το έργο Θαϊς του Mενάνδρου (343-291 π.X.). Eισαγωγικά από τον ποιητή Eπιμενίδη (6ος-7ος αι. π.X.) τοποθετούνται στα χείλη του Iησού και εφτά χωρία από την Ωδή του Δία, αγνώστου συγγραφέα, βρίσκονται ανατυπωμένα στην Kαινή Διαθήκη.

Tα συμπεράσματα του δρ. Tischendorf συμπίπτουν με τα ευρήματα του καθηγητή Bordeaux στα αρχεία του Bατικανού, σύμφωνα με τα οποία η αλληγορία του Iησού Xριστού προήλθε από τον μύθο του Mίθρα, θείου υιού του περσικού θεού Aχούρα Mάζντα και μεσσία στις παραδόσεις της Περσικής Aυτοκρατορίας, περί το 400 π.X. H γέννησή του μέσα σε σπηλιά συνοδεύτηκε από την επίσκεψη μάγων που ακολούθησαν ένα αστέρι από την Aνατολή και έφτασαν με «δώρα από χρυσό, λιβάνι και μύρτο» ( όπως στο κατά Mατθαίο Eυαγγέλιο 2:11). Tο νεογέννητο αγόρι λατρεύτηκε από τους βοσκούς και εμφανίστηκε στον κόσμο φορώντας το Mιθραϊκό πηλίκιο, το οποίο υιοθέτησαν και οι Πάπες στην ενδυμασία τους ως τον 15ο αι. μ.X.

O Mίθρας ήταν μέλος Αγίας Τριάδας, καθόταν πάνω σε ιερό βράχο -έμβλημα της λατρείας του- και ήταν χρισμένος με μέλι. Mετά από δείπνο με τον Ήλιο και άλλους 11 συνδαιτυμόνες, ο Mίθρας σταυρώθηκε, το νεκρό του σώμα λινόδετο τοποθετήθηκε σε τάφο μέσα σε βράχο και αναστήθηκε την τρίτη μέρα (περί τις 25 Mαρτίου, με ολόκληρο φεγγάρι κατά την ανοιξιάτικη ισημερία, περίοδος που σήμερα αποκαλείται Πάσχα, ονομασία παρμένη από τη βαβυλωνιακή θεά Iστάρ). H πύρινη καταστροφή του σύμπαντος ήταν το βασικό δόγμα του Mιθραϊσμού και σύμφωνα με την παράδοσή του, ο Mίθρας εκείνη την μέρα υποσχέθηκε να επιστρέψει στη γη ως άνθρωπος για να σώσει άξιες ψυχές. Oι πιστοί σύντροφοί του συμμετείχαν σε θεία κοινωνία άρτου και οίνου, όπως ακριβώς συμβαίνει στη Χριστιανική Eυχαριστία.

Iησούς Xριστός: O Άνθρωπος-Φάντασμα

Kανείς, ως σήμερα, δεν μπόρεσε να βρει ιστορικές αναφορές για τον Iησού και τα εντυπωσιακά περιστατικά που συνόδευσαν την ύπαρξή του, σε θρησκευτικά ή ιστορικά κείμενα που γράφτηκαν από τον 1ο ως τον 4ο αι. μ. X. Tην παραπάνω διαπίστωση διατύπωσε πρώτος o Frederic Farrar (1831-1903) του Kολεγίου Trinity στο Cambridge: «Eίναι εκπληκτικό ότι η ιστορία δεν μας φύλαξε καμιά αδιαμφισβήτητη δήλωση ή εκδήλωση της ζωής του σωτήρα της ανθρωπότητας … πουθενά στην ιστορία δεν συναντάται κανένα πρόσωπο που τον είδε ή μίλησε μαζί του. Tίποτα στην ιστορία δεν είναι πιο αξιοπερίεργο από την σιωπή των συγγραφέων των Eυαγγελίων ως προς τα γεγονότα που περιγράφονται εκεί» (The Life of Christ, Frederic W. Farrar, Cassell, London, 1874).

Σύμφωνα με τον δρ. Tischendorf: «Πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν έχουμε καμιά αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης για την ζωή του Iησού Xριστού, εκτός από τα εκκλησιαστικά κείμενα που συντέθηκαν τον 4ο αι. μ.X.» (Codex Sinaiticus, dr. Constandin von Tischendorf, British Library, London)
Tελικά …

…δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Xριστιανισμός αποτελεί ένα συνονθύλευμα, τα μέρη του οποίου ανασύρθηκαν από την θρησκεία του Mιθραϊσμού, τις παραδόσεις των Δρυίδων Kελτών και των Aιγυπτίων, την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και τον Iνδουισμό. Kαι αν θέλουμε να εξηγήσουμε τα κενά στην χριστιανική ιστορία, φαίνεται πως υπάρχει μόνο μια απάντηση: ο Xριστιανισμός δεν ξεκίνησε πριν το πρώτο τέταρτο του 4ου αι. π.X και η γέννησή του προέκυψε από τις προσωπικές επιδιώξεις ενός αυτοκράτορα. Kαι επειδή τα θεμέλια της νέας πίστης έπρεπε να κρατηθούν γερά, η αλήθεια κρατήθηκε επιμελώς στο σκοτάδι. Ίσως, γι’ αυτό τον λόγο, ο Πάπας Λέοντας X (1521) αποκάλεσε τον Xριστό « …παραμύθι» (Cardinal Bembo: His Letters).

του Tony Bushby * / Επιμέλεια-Προσαρμογή: Λίλα Σταμπούλογλου
Λοιπές Πηγές
«The Catholic Dictionary, Addis & Arnold, 1917 » Man and his Gods, Homer Smith, Little, Brown&Co, Boston, 1952 » Historia Ecclesiastica, Eusebius » Acta Concilii Nicaeni, 1618 » Encyclopedia of the Roman Empire, Matthew Bunson, Facts of File, N.York, 1994 » Cardinal Bembo: His letters and comments on Pope Leo X, A.L.Collins, London, 1842 » Scribes & Correctors of the Codex Sinaiticus, H.J.M.Milne & T.C.Skeat, British Museum, London, 1938 » The Crucifixion of Truth, T.Bushby, Joshua Books, 2004 » New Encyclopedia (NCE), Gospel Of John, vol xii
* Ο Tony Bushby είναι επί σειρά ετών ερευνητής θεολογικών και μεταφυσικών θεμάτων και είναι ιδρυτής περιοδικών στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.

nexushellas.gr

Δεν επιχειρούμε εδώ, παρά μια απλή τυπική ανάλυση των βιβλικών κειμένων! Ε λοιπόν, η πρώτη αυτή επαφή του Χριστού με τον αρχιδαίμονα Σατανά και οι υποτιθέμενοι σαρανταήμεροι πειρασμοί του, μαζί με τις πτήσεις του Ιησού στην ράχη αγγέλων και δαιμόνων, δείχνουν να είναι ένα απλό θεολογικό μυθιστόρημα εποχής! Με ελάχιστα περιθώρια λάθους, υποθέτουμε πως πρόκειται για μεταγενέστερα φανταστικά σενάρια, που επινοήθηκαν από καλόγερους, στην προσπάθειά τους, σε υστερότερους χρόνους, να νομιμοποιήσουν την διαστροφή του μοναχισμού και να αγιοποιήσουν την τεμπελιά του αναχωρητισμού!

Χωρίς καμμία αμφιβολία λοιπόν, τα περί πειρασμών και τα δοξαστικά ευρήματα περί δήθεν καταθέσεως όλων των εθνών στα πόδια του θεανθρώπου Χριστού, απ’ τον εθνοκράτορα Σατανά, είναι παραμυθολογικές γελοιότητες, που ξεπερνούν ακόμα και τις δαιμονολογικές υπερβολές της Διαθήκης του Σολομώντος!

Οι πτήσεις και τα μεγαλεία των δήθεν πειρασμών του Χριστού υπό του Διαβόλου, είναι φανταχτερό γέννημα καλογερικής φαντασίας, κυριολεκτικά κόμιξ εποχής, που σε μας δείχνουν όχι μόνο τον βαθμό της θλιβερής εξαπάτησής μας, αλλά και τον τύπο της "θεοπνευστίας" στην Καινή Διαθήκη!

Απ’ την άλλη βέβαια, με τίποτα δεν θα θέλαμε να χάσουμε την ευκαιρία να υποβάλουμε κάποιες βασανιστικές ερωτήσεις, σε όσους εξακολουθούν να απολαμβάνουν αυτά τα αποχαυνωτικά θρησκευτικά κόμιξ της εβραιο-χαλδαιικής λογοτεχνίας.

Τι θα πει αλήθεια: «παραλαμβάνει αυτόν ο διάβολος»; Ματθ.4.5.

Δηλαδή; πώς ακριβώς μετέφερε ο Διάβολος τον άνθρωπο Ιησού στο βουνό; Τον κρατούσε αγκαλιά, τον φορτώθηκε στην πλάτη ή μήπως επί το βιβλικότερον... τον βαστούσε απ’ τα μαλλιά... όπως μας λέει η Βίβλος ότι συνέβη σ’ εκείνη την ανεκδιήγητη βιβλική γελοιογραφία του αερομεταφερόμενου Αββακούμ; (Βλέπε Ο΄Δανιήλ Βηλ και Δράκων 36) Να λοιπόν που οι γελοιότητες του ιπτάμενου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, επαναλαμβάνονται θρασύτερα και στην Καινή Διαθήκη!

Στις αλλεπάλληλες αυτές πτήσεις, συμμετείχε ο Ιησούς με το υλικό και ορατό του σώμα, ή είχε μεταβληθεί κι αυτός σε αόρατο πνεύμα; Αν δεν είχε σωματική συμμετοχή, σημαίνει αυτό ότι εγκατέλειψε κάπου προσωρινά το άψυχο σαρκίο του; Αν η συμμετοχή του στις πτήσεις ήταν σωματική, (όπως θα πρέπει υποχρεωτικά να υποθέσουμε, για έναν αμετάκλητα ενσαρκωμένο θεό), γιατί κανείς δεν είδε έναν άνδρα να διασχίζει κατ’ επανάληψη τους αιθέρες και σαν αρχαίος Σούπερμαν να πηδάει ξαφνικά απ’ το έδαφος και να στέκεται σαν ακροβάτης στο ακροκέραμο του ναού της Ιερουσαλήμ;

Αν δεχθούμε ότι η Βίβλος κυριολεκτεί, στέλνοντας τους δύο μεγάλους αντιπάλους Βεελζεβούλ και Ιησού σε «όρος υψηλό λίαν», δεν πρέπει τότε να υποθέσουμε, ότι αυτό ήταν ένα εξαιρετικά μεγάλο εναέριο ταξίδι, μια και τα περισσότερα βουνά της περιοχής δεν ξεπερνούν τα 600 μέτρα υψόμετρο, και μόνο υψηλά λίαν δεν μπορούν να θεωρηθούν; Λόγω παντελούς έλλειψης τέτοιων βουνών στην ευρύτερη περιοχή, τα δύο αυτά όντα, της εξαιρετικά παράξενης αυτής Ιουδαϊκής ιστορίας, ο ορατός άνθρωπος Ιησούς και ο αόρατος ιπτάμενος βαστάζος του ο Σατανάς, δεν πρέπει να πέταξαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον Ναό της Ιερουσαλήμ, για να δουν όλα τα έθνη της γης από όρος υψηλό λίαν;!

Επειδή όμως και στην εποχή του Χριστού... η γη ήταν σφαιρική, γεννιέται η παιδικής απλότητας ερώτηση: υπάρχει όρος από την κορυφή του οποίου μπορούσε κανείς να δει όλα τα έθνη της γης; Αν όχι, γιατί η αφήγηση χρειάζεται ένα τέτοιο όρος; Αν όλα τα έθνη της γης, τα είδε με την δύναμη του νου και της φαντασίας, τότε γιατί δεν συνέβη αυτό από την οροφή του ναού της Ιερουσαλήμ, (αφήνοντας μάλιστα και εξαιρετικούς συμβολισμούς πίσω του), αλλά στην αφήγηση χρειάζεται η βοήθεια μιας πολύ ψηλότερης βουνοκορφής;

Ή μήπως και στην οροφή του ναού ανέβηκε... με την δύναμη του νου;

Ε λοιπόν, αν όσα ο Ιησούς "έζησε" μέσα στο νου του, με άνεση κάποιοι τα ονόμασαν γεγονότα, τι θα εμπόδιζε όλους τους οπαδούς του στο μέλλον να κάνουν το ίδιο; Πού σταματάει λοιπόν αυτή η εντυπωσιοθηρική φαντασιολογία; Μήπως ξεχνάμε ότι οι περιγραφές που βαφτίζονται γεγονότα, ενώ γεννήθηκαν στην φαντασία κάποιων... είναι κοινά, κοινότατα ψεύδη;

Επιπλέον, μήπως πίσω απ’ όλα αυτά, θα έπρεπε επιτέλους να δούμε όχι μόνο την αχαλίνωτη καλογερική φαντασία, αλλά και την ξεκάθαρη κατάθεση πίστης των αμόρφωτων συντακτών της Καινής Διαθήκης, περί επίπεδης[1] γης; Μπορεί ο Ερατοσθένης (276-196 π.Χ.) να μέτρησε την περιφέρεια της γης, με εξαιρετική μάλιστα ακρίβεια, αλλά το άγιο πνεύμα που υποτίθεται ότι ενέπνευσε τους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, αν και είχαν περάσει αιώνες από τότε, δεν το είχε πληροφορηθεί ακόμα, γιατί ήταν αφοσιωμένο στην εκπόνηση θεολογικών δόλων στην Ιερουσαλήμ!

Αλήθεια, γιατί ο υποτιθέμενος αυτός ουρανοκατέβατος θεός, που κατά την βιβλική θεολογία κατασκεύασε την γη και το συνολικό σύμπαν, επ’ ευκαιρία της αναφοράς στο σύνολο των εθνών, που ο Σατανάς του χάριζε, (κι αυτός δεν τα ήθελε), δεν μπήκε στον κόπο να μας δώσει μια μοναδική εικόνα της γης, από το εξωτερικό διάστημα, ξεκαθαρίζοντας από τότε μια τόσο απλή, αλλά και εξαιρετικά ποθητή επιστημονική αλήθεια, όπως η σφαιρικότητα της γης; Γιατί αντίθετα, με όσα λέει, ενισχύει την πεποίθηση της εποχής, περί επίπεδης γης;

Γιατί δεν είπε τίποτε για την σπάνια γαλανόλευκη όψη του υγρού πλανήτη μας, όπως αυτός φαίνεται υπέροχος απ’ το εξωτερικό διάστημα; Γιατί δεν ανέφερε τίποτε για την ύπαρξη αμέτρητων δισεκατομμυρίων γαλαξιών, που σαν λαμπερά διαμάντια, στολίζουν το απέραντο αγαπημένο σύμπαν; Γιατί δεν ανέφερε έστω υπαινικτικά οποιαδήποτε συμπαντική αλήθεια;

Γιατί δεν ανέφερε κάτι για το απόλυτο ψύχος του διαστήματος και τις απόλυτα εχθρικές προς την ζωή εξωγήινες συνθήκες; Γιατί δεν παρουσίασε την γη σαν μοναδικό καταφύγιο ζωής! Γιατί δεν παρότρυνε τους ανθρώπους, σε κοινό αγώνα παγκόσμιας επίγνωσης, υπεράσπισης και συνετής διαχείρισης, του μοναδικού από κάθε άποψη αυτού πλανήτη; Γιατί δεν ανέφερε κάτι για την φύση ή τα συγκριτικά μεγέθη γης, Σελήνης και Ηλίου;

Τέλος πάντων, γιατί δεν ανέφερε οτιδήποτε έξω από τις τότε κοινές γνώσεις της εποχής του;! Ακόμα και ο Παύλος ψέλλισε κάποια περισπούδαστα περί αστέρων: «άλλη η δόξα του ηλίου και άλλη της σελήνης και άλλη η δόξα των αστέρων. Αστήρ δε διαφέρει αστέρος κατά την δόξα» Α΄ Κορινθίους 15.41. Πράγματα βέβαια, που και ένα μικρό παιδί, δια γυμνού οφθαλμού, μπορούσε να διαπιστώσει! Όμως στην ίδια κατεύθυνση, θα μπορούσε ο ουρανοκατέβατος Ιησούς, να μας πει παρά πολλά! Γιατί δεν το έκανε; Και μόνο την ακριβή απόσταση των ουράνιων αυτών σωμάτων από την γη αν ξεστόμιζε... κανείς σήμερα δεν θα μπορούσε να του αμφισβητήσει την πνευματική του υπεροχή!

Γιατί δεν μας άφησε οποιαδήποτε αδιαμφισβήτητη επιστημονική απόδειξη των υποτιθέμενων εξωγήινων (θεϊκών) του γνώσεων; Γιατί δεν υπαινίχθη καν την ηλιοκεντρική[2] θεωρία; Γιατί δεν ανέφερε τον τελικό αριθμό των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος; Γιατί δεν μας είπε κάτι για την περιστροφή της γης γύρω απ’ τον άξονά της; Έναν υπαινιγμό για την κλίση του άξονα της και την σχέση της με την δημιουργία των εποχών;

Γιατί δεν είπε τίποτε για την τιτάνια ασπίδα προστασίας του πλανητικού μας συστήματος, τον γιγάντιο πλανήτη Δία, που με το κολοσσιαίο βαρυτικό του πεδίο, επέτρεψε την αδιατάραχτη σχετικά συνέχιση της ζωής στον μικρό μας συγκριτικά πλανήτη, τραβώντας όλους τους μεγάλους κομήτες (όπως και ο Ήλιος) στην δική του επιφάνεια, καθαρίζοντας έτσι το διαπλανητικό μας περιβάλλον, από τρομερές ουρανοκατέβατες απειλές; Γιατί δεν είπε κάτι για τις αιτίες της σταθερής επανάληψης των εποχών και την κορυφαία σημασία της σεληνιακής έλξης σ’ αυτό... κάτι που μόνο εσχάτως έχει ανακαλυφθεί; Γιατί δεν μας απεκάλυψε την πραγματική προέλευση της Σελήνης;

Γιατί δεν είπε κάτι για τον τελικό αριθμό των εθνών; Τον όγκο και την έκταση της γης; Γιατί δεν άφησε έστω έναν απλό υπαινιγμό, για την μεγάλη ήπειρο πέραν του Ατλαντικού; Την ύπαρξη της Αυστραλίας ή της Ανταρκτικής; Γιατί δεν είπε τίποτε για τους κατάλευκους παγωμένους πόλους της γης; Κάτι για την τεράστια ηλικία και τα στάδια διαμόρφωσης της γης; Οτιδήποτε για τις εκτεταμένες και επαναλαμβανόμενες περιόδους παγετώνων; Κάτι για την καταγωγή των έμβιων όντων; Την ιστορία (εξέλιξη) της ζωής στον πλανήτη;

Αλήθεια γιατί ο υποτιθέμενος αυτός ουρανοκατέβατος θεός, δεν μας είπε τίποτε, έστω και υπαινικτικά, για τα εξαιρετικά προνόμια ύπαρξης που παραχώρησε στους δεινόσαυρους... μια και ο πλανήτης αυτός, αν ποτέ χαρακτηρισθεί μόνο απ’ την χρονική κυριαρχία κάποιων έμβιων όντων πάνω του, άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο πλανήτης των δεινοσαύρων, αφού η κυριαρχία των δεινοσαύρων πάνω στον υποτιθέμενο πλανήτη των ανθρώπων, ξεπερνά σε χρονική διάρκεια κάθε φαντασία, ξεπερνώντας την κολοσσιαία χρονική περίοδο των εκατόν εξήντα πέντε εκατομμυρίων ετών... δηλαδή χρονική περίοδο ίση με 5,5 εκατομμύρια γενιές ανθρώπων!

Γιατί δεν διόρθωσε τον από κάθε άποψη γελοίο βιβλικό ισχυρισμό, ότι η ανθρωπότητα γεννήθηκε[3] 4.500 έως 5000 χιλιάδες χρόνια πριν από την δική του γέννηση και πως ανάμεσα στον πρώτο άνθρωπο Αδάμ και την αφεντιά του, μεσολαβούν, κατά τον "θεόπνευστο" Ματθαίο (1.1-16) μόνο εξήντα ή κατά τον "θεόπνευστο" Λουκά (3.23-37) εβδομήντα πέντε γενιές ανθρώπων;

Όμως, σήμερα με την αύξηση της γνώσης, ο κατάλογος αυτών των ερωτήσεων είναι κυριολεκτικά ατελείωτος... γι αυτό ας προσγειωθούμε στην ανάλυση των κειμένων και στο αναπόφευκτο συμπέρασμα. Μόνο σε αρχαίο χαλδαιικό παραμύθι, θα μπορούσαμε να διαβάσουμε τόσο καθαρά, ότι από κάποια πολύ ψηλή βουνοκορφή, με λίγο κόπο... και καθαρή ατμόσφαιρα, όλα τα έθνη της γης φαίνονται! Μόνο αστοιχείωτοι, ψευδόσοφοι αλλά κυρίως ψευδόθεοι, θα μπορούσαν στο θεολογικό τους παραλήρημα, να συμπεριλάβουν υπαινιγμούς για μια επίπεδη γη και ποτέ ο ίδιος ο δημιουργός της ολόδροσης σφαιρικότατης γης!

Αν πάλι, δεχθούμε ότι όλες αυτές οι παράξενες ''πτήσεις'' και οι κατά φαντασία δοκιμασίες, ήταν αποτέλεσμα ''προφητικών εκστασιασμών'' και τα περί προσφοράς εθνών στα πόδια του, ο Ιησούς τα "είδε" με τα μάτια του νου, ανάμεσα στα φαντασιογόνα ''λιβάνια'' της προφητικής έκστασης, κάπου σε κάποια ολιγόωρη απομόνωσή του στην έρημο και αργότερα δηγήθηκε αυτές του τις ''προφητικές ενοράσεις'' στους κατοπινούς βιογράφους του ως αληθινές σωματικές πτήσεις... τότε αυτομάτως, η βαριά σκιά της αχαλίνωτης προφητικής εκστασιογενούς φαντασίας, πέφτει υποχρεωτικά και στους υπόλοιπους άθλους του Ιησού και ο γιος του Γιαχβέ, υποβιβάζεται αυτόματα σε εκστασιαζόμενο αφηγητή φανταστικών πράξεων!

Για τον δύσμοιρο πιστό λοιπόν, είτε δεχθεί, όπως κάνουν οι τρεις πρώτοι ευαγγελιστές, είτε απορρίψει, όπως κάνει κατηγορηματικά ο ευαγγελιστής Ιωάννης, τα περί πειρασμών και πτήσεων του Ιησού, θα βρεθεί στην ίδια ακριβώς δυσάρεστη θέση, γιατί απλούστατα έχει κάνει το λάθος, να θεωρεί ακατάρριπτο θεολογικό αξίωμα τις θεολογικές αυτές ασυναρτησίες![4]

 


[1] Οι θρησκευόμενοι επ’ αυτού, αναφέρουν το εδάφιο: «κρεμάζων την γην επί ουδενός» Ιωβ 26.7. ξεχνώντας ότι όχι μόνο η έκφραση είναι αρχαιοελληνική και κλεμμένη, την περίοδο της μετάφρασης των Εβδομήκοντα (το 270 π.Χ.) στην Αλεξάνδρεια, αλλά ότι η αναφορά αυτή δεν υπονοεί καθόλου την σφαιρικότητά της. Με τα ίδια ακριβώς λόγια αναφέρεται στην σφαιρικότητα της γης ο Αναξίμανδρος ο Μιλήσιος. (611-546 π.Χ.) λέγοντας: «την δε γην είναι μετέωρον υπό μηδενός κρατουμένην... (και συμπληρώνει) την ούσαν σφαιροειδή, την τε σελήνην υπό ηλίου φωτίζεσθαι αλλά και (αυτός) ο ήλιος, (είναι) καθαρώτατον πυρ»!

[2] Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (320-250 π.Χ.) αναφέρει: «η γη περί τον αυτής άξονα δινούμενη... τον δε ήλιον μένει ακίνητον την δε γην περιφέρεσθαι περί τον ήλιον κατά κύκλου περιφέρειαν».

[3] Καμμιά αλληγορική διαφυγή δεν χωράει στην συνολική άθροιση των ηλικιών των βιβλικών πατριαρχών, από Αδάμ έως Ιησού, τις οποίες αναφέρει λεπτομερώς η Βίβλος!

[4] Για να συνειδητοποιήσει κανείς σήμερα το συνονθύλευμα των χριστιανικών κειμένων και την κυριολεκτικά χαοτική χριστολογική παραμυθολογία, απ’ την οποία αναδύθηκαν τα τελικά αυτά κείμενα, ο επιμελής αναγνώστης πρέπει να ψάξει στο internet για τα ευρήματα της Αιγυπτιακής βιβλιοθήκης, NagHammadi (2ου αι.μ.Χ.) που τυχαία ανακαλύφθηκαν το 1945 σε κάποια παραποτάμια σπηλιά του Νείλου, από κάποιον χωρικό ονόματι MoxamdAli. Μόνο τότε θα καταλάβει, ότι αυτά που σήμερα θεωρούνται θεόπνευστα κείμενα της Καινής Διαθήκης, είναι προσεκτικές συρραφές, από ατελείωτα παραδοξολογήματα της πρωτοχριστιανικής εποχής. Τα ευρήματα αυτά, χαρακτηρίσθηκαν απόκρυφα, αλλά ουσιαστικά αποτελούν μια πλούσια πηγή διασταύρωσης και σύγκρισης με τα αποδεκτά κείμενα, ανάλογα με τα ευρήματα του Coumran (1947) για την Παλαιά Διαθήκη.

"Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ του Νέρωνα απο τον βιβλικό Επαφρόδιτο" Του Νίκου Σάμιου

 
Όποιος δεν γράφει την παγκόσμια ιστορία ,ως εγκληματική ιστορία είναι συνένοχος σε αυτήν.
(K.Deschner)
Πρόλογος
Η παρούσα μελέτη σε καμία περίπτωση δεν θέλει να προσβάλει βιοπαλαιστές, καλούς και αγαθούς Εβραίους ή άλλους λαούς οι οποίοι στο διάβα των αιώνων ποτέ δεν είχαν κάποια σοβαρή ευκαιρία βιώσεως της δικής τους θέλησης, της ελευθερίας(1). Της ελευθερίας με το κλασσικό, αρχαίο Ελληνικό νόημα της. Δυστυχώς ακόμα και αυτούς τους απλούς ανθρώπους τα γρανάζια του δόλου, δεν έπαψαν να κατακρεουργούν.
(1)Ο ελεύθερος άνθρωπος μέσα στην ελεύθερη πολιτεία, αυτό είναι το ελληνικό ιδανικό. Το άτομο λυτρωμένο από την αμάθεια και την πρόληψη και το φόβο, φωτισμένο, περήφανο, με τη δύναμη ότι παίρνει απ' έξω να το δουλεύει βαθιά μέσα του' το άτομο που συμμετέχει ενεργά και υπεύθυνα στη διακυβέρνηση της πολιτείας' που τον εξωτερικό καταναγκασμό τον αλλάζει σε εσωτερική ελευθερία, που το όχι των θεών, των νόμων και των αρχόντων μπορεί και το μεταστρέφει σε ναι της ίδιας του της ψυχής."(Ι.Θ. Κακριδής, «Ελληνικό φως»)
Πραγματικότητα
Πώς είναι σήμερα ο κόσμος
Σήμερα υπάρχει ένας κόσμος, όπου οι άνθρωποι άβουλοι, άχρωμοι και αδιαφοροποίητοι, υπηρετούν μηχανικά και δουλικά στους σκοπούς κάποιων, που τη θέληση τους την ενσαρκώνει ένας και μόνο. Αυτή είναι η αιτία για την οποία οι λαοί πρέπει να υπακούν τυφλά στην επιταγή μιας θρησκείας ( την θρησκεία του Αβραμαϊσμού, δηλαδή Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ) σκοτεινής και αδιάλλαχτης, που τα μυστικά της τα γνωρίζει μόνο το ιερατείο της, παντοδύναμο και ανεξέλεγκτο, το οποίο πολύ καλά γνωρίζει πως να χρησιμοποιεί τις μηχανές που οι Έλληνες αψήφησαν: Τις μηχανές του δόλου («pia fraus», ευσεβής απάτη) .
Στην παρούσα μελέτη αποκαλύπτονται οι διαδικασίες με τις οποίες ο Ελληνισμός για περισσότερα από 2000 χρόνια βαριά τραυματισμένος, αιμορραγεί.
Με άλλα λόγια, οι μηχανές του δόλου κατάφεραν να μας κάνουν να μην ήμαστε πλέον θεματοφύλακες ενός αγαθού που μας χάρισαν οι θυσίες των αρχαίων πατέρων μας.
Η απόλυτη ενσάρκωση ενός κοσμοϊστορικού εγκλήματος
Η ιστορία, αινιγματική και συνήθως συγκεχυμένη ενώ συντελείται τάχα πάνω σε ιστορικοκριτικές βάσεις, στην πραγματικότητα στερείται ορθολογικής κατανόησης , αλλά εμείς θα προσπαθήσουμε να την δούμε μέσα από μια απόδοση στα ιστορικά γεγονότα μιας εγκληματικής αιτιότητας, αν και η αρχή του «audiatur et altera pars» (να ακουστεί κι η άλλη πλευρά) δεν αποτελεί μομφή.
Ας εξετάσουμε λοιπόν, το μεγαλύτερο κοσμοϊστορικοέγκλημα, την σταδιακή δολοφονία του μεγαλύτερου πολιτισμού της ανθρωπότητας, του Ελληνικού (όπως λέει και ο κορυφαίος φιλόλογος Jäger, η Ελληνική Γραμματεία έπλασε τον άνθρωπο) , στο οποίο συγκαταλέγεται και η δολοφονία του Νέρωνα. Ας δούμε μέσω αντικειμενικής μεθοδολογίας και μέσα από καλές και σημαντικές πηγές, με καθαρό μυαλό, μακριά από κάθε μονοδιάσταση θεώρηση, ποιος ήταν πράγματι ο Νέρων.
Νέρων
Περί πηγών
Ο Σουητώνιος, μια από τις σημαντικότερες πηγές περί Νέρωνος, είναι αναμφισβήτητα προκατελημένος κατά του Νέρωνος, είδη από την αρχή επιχειρεί να αποδείξει την αγριότητα του Δομιτίου (πατέρα του Νέρωνος) δείχνοντας έτσι ότι ο Νέρων κληρονόμησε τον έκφυλο χαρακτήρα κάποιων προγόνων του. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο Σουητώνιος είναι ο μόνος πού αναφέρεται στην αγριότητα του Δομιτίου. Αλλά και σε άλλες συκοφαντίες, εικασίες, κύριες πηγές όπως ο Τάκιτος, Δίων ο Κάσσιος, αλλά και ο Κλόύβιος Ρούφος και ο ίδιος ο Σουητώνιος σε πολλές αρνητικές περιπτώσεις (όπως στο θέμα των σχέσεων του Νέρωνα με την Αγριππίνα) αποφεύγουν να δεσμευτούν απερίφραστα κατά του Νέρωνα.
Η άλλη πλευρά του Νέρωνα
Ήταν δεκαεπτά χρονών όταν με αμέτρητες τιμές τον αναγόρευσαν αυτοκράτορα. Όταν σύγκλητος του εξέφρασε τις ευχαριστίες της, εκείνος απάντησε «Όταν θα τις αξίζω». Ήταν ο πρώτος πού, κατά το ελληνικό έθιμο, καθιέρωσε τριπλούς αγώνες μουσικής, αθλημάτων στίβου και ιππασίας στην Ρώμη.
Σαν καλλιτέχνης έχει σίγουρα συκοφαντηθεί, μάλιστα υποδυόμενος τον Ηρακλή Μαινόμενο ένας στρατιώτης βλέποντας τον αυτοκράτορα με άθλια περιβολή και αλυσοδεμένο, όπως απαιτούσε η υπόθεση του έργου, όρμησε μπροστά για να τον βοηθήσει.. Ακόμη και ένας πραίτορας του πρόσφερε ένα εκατομμύριο σηστερτίους για μια εμφάνιση. Όταν μετά ένα δείπνο τον παρακάλεσαν να τραγουδήσει, και χειροκρότησαν θερμότατα την παράστασή του, εκείνος δήλωσε ότι μόνο οι Έλληνες ξέρουν να ακούνε μουσική και μόνον αυτοί είναι αντάξιοι των προσπαθειών του.
Ο J. P.V.D. Baldson (Life and Leisure in Ancient Rome, Λονδίνο 1969, σ. 287) παρατηρεί ότι, ενώ γνωρίζουμε τα ονόματα πολλών περίφημων ηθοποιών και χορευτών παντομίμας από την αρχαιότητα, ο Νέρων είναι ο μόνος εξέχων Ρωμαίος μουσικός που μας είναι ονομαστά γνωστός.
Σκοτώστε τον Νέρωνα!
"Εσείς όλοι, Έλληνες, που κατοικείτε την Αχαΐα, ονομαζόμενη ως τώρα Πελοπόννησο, δεχθείτε μαζί με την απαλλαγή από τους φόρους, την ελευθερία που στις πιο ευτυχισμένες μέρες της ιστορίας σας δεν κατείχατε ποτέ όλοι μαζί, εσείς που υπήρξατε σκλάβοι ή ξένων ή οι μεν των δε. Αχ, να μη ζούσα στους χρόνους ακμής της Ελλάδας, να 'δινα αυτό το διέξοδο στις διαθέσεις μου για να απολαύσω έναν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων! Δε συγχωρώ το χρόνο που ελάττωσε το μεγαλείο ενός τέτοιου αγαθού...Αλλά προσπέφτω στους Θεούς που πάντα με προστάτεψαν στη γη και τη θάλασσα, να μου δώσουν παρ' όλα αυτά την ευκαιρία να το πραγματοποιήσω. Άλλοι πρίγκιπες έδωσαν σε πόλεις την ελευθερία τους...Ο Νέρων, την αποδίδει σε μία ολόκληρη επαρχία."
Ο λόγος (ή απόσπασμά του) του Νέρωνα που διακηρύττει την ανεξαρτησία της Αχαΐας!
Τα ευεργετήματα αυτά τα ανήγγειλε ο ίδιος από το κέντρο του σταδίου την ημέρα που τελούνταν τα Ίσθμια. Η χειρονομία αυτή του Νέρωνα αποτελούσε αναμφίβολα απτό δείγμα του φιλελληνισμού του, η επιλογή μάλιστα του συγκεκριμένου τόπου είναι φανερό ότι συνδεόταν με την διακήρυξη του 196 π.x.x. , όταν στο ίδιο μέρος ο ύπατος Τίτος Φλαμινίνος υποσχέθηκε μετά τον δεύτερο μακεδονικό πόλεμο κατά του Φιλίππου του Ε´ να απομακρύνει στο σύνολο τους σχεδόν τα Ρωμαϊκά στρατεύματα από την Ελλάδα.
Ο Νέρων υπήρξε μεγάλος φιλέλληνας. Εκδήλωνε αγάπη για την Ελλάδα, έδωσε αυτονομία σε όλες τις ελληνικές πόλεις, ξεκίνησε να ανοίξει τη διώρυγα της Κορίνθου (χρειάστηκαν κατόπιν αυτού περίπου 1900 χρόνια για να γίνει αυτό το έργο), πήρε μέρος σε ολυμπιακούς αγώνες, -όπως και ο Τιβέριος νικητής τεθρίππου που γενόμενος Αυτοκράτορας ανασυνέστησε τον ιππικό αγώνα στις Ολυμπιάδες δολοφονήθηκε, μαζί με πολλούς από τους υποστηρικτές του, από τα μέλη της Συγκήτου- έφτιαξε και ιερά στην Ολυμπία και αλλού.
Το μόνο ίσως έγκλημα του Νέρωνα ήταν η αγάπη του για τον Ελληνικό πολιτισμό, η ανεκτικότητα και ανεξικακία του, που χάρις αυτήν γλίτωσε ο Σαούλ-Παύλος και την πληρώνει από το σημείο εκείνο και μετά όλη η ανθρωπότητα. Το κομβικό σημείο της διακυβέρνησης του Νέρωνα είναι το 63 μ.x.x., έτος της μεγάλης πυρκαγιάς που ισοπέδωσε τη Ρώμη.
Ποιος ήταν ο Νέρων μέχρι τότε;
Μερικά στοιχεία σχετικά με την πολιτική που ακολούθησε ως Καίσαρ:
1) Καταργεί τους έμμεσους φόρους.
2) Αφαιρεί από τους "αφέντες" το δικαίωμα ζωής και θανάτου που ως τότε είχαν για τους δούλους. Νομοθετεί το δικαίωμα των δούλων να κάνουν αγωγή κατά των αφεντικών τους όταν αυτοί τους κακομεταχειρίζονται.
3) Απαγορεύει τη θανάτωση κατά τη διάρκεια των μονομαχιών ακόμη και για τους εγκληματίες!
4) Ενισχύει το θεσμό των απελεύθερων, τους καλύτερους δε πρώην σκλάβους, τους επιλέγει ο ίδιος και τους απονέμει προσωπικά την ελευθερία τους. Πολλούς δε από αυτούς, τους "προσλαμβάνει" ο ίδιος ως έμπιστούς του και συμβούλους του στο παλάτι.
5) Θεσμοθετεί τη δωρεάν διανομή λαχνών προς το λαό, με σημαντικότατα έπαθλα, όπως ζώα, αγροτεμάχια, πλοία και πολύτιμους λίθους.
6) Θεσμοθετεί νέα μέτρα που περιόριζαν την κρατική σπατάλη και περιόριζαν την πολυτέλεια, ώστε να εξοικονομούνται χρήματα και να διανέμονται περισσότερα τρόφιμα κι άλλα αγαθά πρώτης ανάγκης για το λαό.
7) Η στάση του κατά τη διάρκεια και μετά τον εμπρησμό της Ρώμης, είναι υποδειγματική .Διατάσσει να κτιστούν άμεσα καταφύγια για όσους έχασαν τα σπίτια τους στην πυρκαγιά. Συμμετέχει αυτοπροσώπως στο συντονισμό του έργου αντιμετώπισης της κατάστασης και δημιουργεί αντιπυρικές ζώνες για να περισωθεί ότι είναι δυνατόν. Κινητοποιεί άμεσα τον κρατικό μηχανισμό προς αναζήτησιν τροφίμων ώστε να τραφούν οι πληγέντες από την πυρκαγιά. Ανοίγει ακόμη και τις πόρτες των ανακτόρων για να προσφέρει καταφύγιο σε όσους έχασαν τα σπίτια τους. Μετά την πυρκαγιά, εκπονεί καινούριο σχέδιο πόλης, επιβάλλει δια νόμου το σοβάντισμα των εξωτερικών τοίχων ώστε να μη πιάνουν φωτιά, ορίζει σαφείς αποστάσεις που πρέπει να έχει το ένα σπίτι από το άλλο ώστε η όποια φωτιά να μην μπορεί να εξαπλωθεί.
8) Είναι ο ορισμός του προσηνούς ανθρώπου, αφού γνωρίζει πάρα πολλούς προσωπικά και τους χαιρετά στο δρόμο με τα ονόματά τους.
9) Η Σύγκλητος ήταν εχθρικά διακείμενη στο Νέρωνα, (αντέδρασε π.χ. λυσσαλέα στην κατάργηση των έμμεσων φόρων) μιας κι ο Νέρων κοινώς κόμιζε νέα ήθη με τη δημοκρατικότητα την ανεξικακία και τη φιλολαικότητά του. Επιπλέον, η κατηγορία που του προσήπταν για δειλία επειδή διόλου τον απασχολούσαν οι πόλεμοι και το στρατιωτικό μεγαλείο της Ρώμης, τον καθιστούσαν "ένοχο" μιας και δεν ταίριαζε στο προφίλ ενός πανίσχυρου κράτους όπως ήταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Δεν υπάρχει ένας επεκτατικός πόλεμος ή έστω σχέδιο πολέμου επί Νέρωνος! Έπρεπε λοιπόν να βγει από τη μέση.
10)Επειδή η υστεροφημία κάποιου δείχνει και το ποιόν του, για πολλά χρόνια μετά το θάνατο του, Ρωμαίοι πολίτες προσέρχονταν και εναπόθεταν άνθη σον τάφο του. Στη δε κηδεία του, έγινε πραγματικός χαμός και με μία κουβέντα θρηνήθηκε περισσότερο από κάθε άλλον καίσαρα. Σύντομα μάλιστα κυκλοφόρησαν θρύλοι περί αναστηθέντος Νέρωνα, ή ότι το πνεύμα του εμφανίζονταν σε διάφορους τόπους δείγμα της πραγματικής λατρείας του Ρωμαϊκού λαού. Τουλάχιστον τέσσερις "σωσίες του εμφανίστηκαν μετά το θάνατό του ξεσηκώνοντας το λαό, κι οι αρχές είδαν κι έπαθαν να τους μαζέψουν!
11) Σε ότι αφορά την προσωπική του ζωή, δεν υπάρχει κανένα απολύτως ίχνος ακολασιών έως το 63 μ.x.x., έτος της μοιραίας πυρκαγιάς. Έκτοτε μόνο και συντετριμμένος από την αποκάλυψη της συνομωσίας που εξυφαίνετο εις βάρος του με τη συμμετοχή μάλιστα του δάσκαλού του του Σενέκα τον οποίο υπεραγαπούσε σαν πατέρα, γίνεται υπέρμετρα καχύποπτος και αλλάζει συμπεριφορά...
 Ο Σενέκας
Ο Σενέκας ήταν ο ίδιος παιδαγωγός του Νέρωνα. Πολύ ευκατάστατος κι από παλαιά οικογένεια μεγαλογαιοκτημόνων, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους τοκογλύφους της εποχής του (ο Δίων Κάσσιος αναφέρει ότι ο πόλεμος στη Βρετανία έγινε για να εισπραχθούν οι φόροι από ένα δάνειο του Σενέκα στους Βρετανούς). Ραδιούργος, ύπουλος, ανέντιμος και συνωμοτικός, αναμείχθηκε από νωρίς στην πολιτική κι έγινε πραίτορας και κατόπιν συγκλητικός, ενώ το 59μ.χ.χ. ανακηρύχθηκε ύπατος της Ρώμης από τον Νέρωνα
Μόνον μέσα σε μια χρονιά (65μ.χ.χ έως 66μ.χ.χ) εκδηλώθηκαν έξι συνωμοσίες εναντίον του, όλες υπό την επίβλεψη της Συγκλήτου. Ήδη από το 62 ο Σενέκας ο σιδηρούς βραχίων της ολιγαρχικής Συγκλήτου εκπονεί ένα  πολύπλοκο σχέδιο για την εκπαραθύρωση του Νέρωνος -επρόκειτο για  τη συνωμοσία του Πείσσωνα κατά του Νέρωνα με συμμετοχή του Σενέκα ο οποίος ήταν γνώστης μεν της συνωμοσίας και την επικροτούσε αλλά δεν θέλησε ο ίδιος να αναλάβει ενεργό ρόλο. Ο έγκριτος ιστορικός Prof. Manfred Clauss είναι σίγουρος για την συμμετοχή του Σενέκα στην συνωμοσία, "αλλά δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε σε τι βαθμό" αναφέρει ο ίδιος. Από τις ανακρίσεις που διενεργήθηκαν, αποκαλύφτηκαν οι συνωμότες και οι εμπρηστές της Ρώμης  -και η συνωμοσία της άλωσης του αυτοκρατορικού θρόνου. Ο Σενέκας, λοιπόν, μαζί με άλλους συγκλητικούς και λοιπούς αξιωματούχους κρίθηκαν ένοχοι  και καταδικάσθηκαν σε θάνατο. Ειδικά του Σενέκα, ο Νέρωνας, του συνέστησε να αυτοκτονήσει, προκειμένου να μην υποστεί ατιμωτικό θάνατο (με αποκεφαλισμό) και δημευθεί η μεγάλη περιουσία του. Σενέκας -Παύλος/Σαούλ
 Ο ιστορικός Ρομπέρ Αμπελαίν αναφέρει πως ο Παύλος υπήρξε στην πραγματικότητα ένας Ιδουμαίος άραβας πρίγκηπας, εγγονός του Ηρώδη του Μεγάλου, ο οποίος όχι μόνον έλαβε μέρος στην συνωμοσία του Πείσωνα μαζί με τον φιλόσοφο Σενέκα και τον ανθύπατο Γάλβα ενάντια στον Νέρωνα, αλλά συνάμα προκάλεσε τον εμπρησμό της Ρώμης, απόλυτα συντονισμένος με την εξέγερση του «συντρόφου» του Μαναήν (Παράκλητου) στην Ιουδαία. Η γνωριμία του Σενέκα με τον Σαούλ υπήρξε καθοριστική για τα σχέδια και των δυο ανδρών. Από τη μια ο Σενέκας βρίσκει στις συμμορίες του Σαούλ τους ιδανικούς εκτελεστές τόσο της πυρπόλησης της Ρώμης όσο και τους υποκινητές μιας εξέγερσης στις ιουδαϊκές επαρχίες. Από την άλλη ο Σαούλ βρίσκει την ευκαιρία τόσο για ένα μεγάλο χτύπημα εναντίον του ευγενούς ΕΛΛΗΝΟ Ρωμαϊκού πολιτισμού όσο και για την διεξαγωγή της εξέγερσης με την υποστήριξη των ίδιων των Ρωμαίων αντιφρονούντων -άρα και με πιθανότητες επιτυχίας. Και οι δυο γνωρίζουν καλά τον Ιώσηπο- ο οποίος βέβαια επιμελώς δεν το αναφέρει πουθενά-, είναι και οι τρεις στην Ρώμη ...
Μέχρι το 66 μ.x.x. κάποιοι Ιουδαίοι έβλεπαν ευνοϊκά τον Νέρωνα, αυτό συμπεραίνεται και από τον Ιώσηπο(Ιουδ. Αρχ., ΧΧ 193/195).
Μετά επιβλήθηκαν ποινές κατά των Χριστιανών, οι οποίοι τότε ήταν στην Ρώμη κυρίως Ιουδαίοι.
Η μαρτυρία του Πόπλιου Κορνήλιου Τάκιτου (116 μ.χ.χ.) είναι η ακόλουθη:
 
 
P. CORNELI TACITI ANNALIVM LIBER QVINTVS DECIMVS (λατινικό κείμενο)
[44] Et haec quidem humanis consiliis providebantur. mox petita [a] dis piacula aditique Sibyllae libri, ex quibus supplicatum Volcano et Cereri Proserpinaeque, ac propitiata Iuno per matronas, primum in Capitolio, deinde apud proximum mare, unde hausta aqua templum et simulacrum deae perspersum est; et sellisternia ac pervigilia celebravere feminae, quibus mariti erant.
    Sed non ope humana, non largitionibus principis aut deum placamentis decedebat infamia, quin iussum incendium crederetur. ergo abolendo rumori Nero subdidit reos et quaesitissimis poenis adfecit, quos per flagitia invisos vulgus Chrestianos appellabat. auctor nominis eius Christus Tibero imperitante per procuratorem Pontium Pilatum supplicio adfectus erat; repressaque in praesens exitiablilis superstitio rursum erumpebat, non modo per Iudaeam, originem eius mali, sed per urbem etiam, quo cuncta undique atrocia aut pudenda confluunt celebranturque. igitur primum correpti qui fatebantur, deinde indicio eorum multitudo ingens haud proinde in crimine incendii quam odio humani generis convicti sunt. et pereuntibus addita ludibria, ut ferarum tergis contecti laniatu canum interirent aut crucibus adfixi [aut flammandi atque], ubi defecisset dies, in usu[m] nocturni luminis urerentur. hortos suos ei spectaculo Nero obtulerat, et circense ludicrum edebat, habitu aurigae permixtus plebi vel curriculo insistens. unde quamquam adversus sontes et novissima exempla meritos miseratio oriebatur, tamquam non utilitate publica, sed in saevitiam unius absumerentur. 

 (Χρονικά Τάκιτου 15, 44).
 
«Ο Νέρων υπέδειξε (για την πυρπόληση της Ρώμης) άλλους ως ενόχους και υπέβαλε σε ιδιαίτερες τιμωρίες εκείνους τους οποίους ο λαός μισώντας τους για τις ανομίες τους ονόμαζε χριστιανούς. Εκείνος από τον οποίον προήλθε το όνομα είναι ο Χριστός, ο οποίος εθανατώθη επί της βασιλείας του Τιβέριου, όταν Επίτροπος ήταν ο Πόντιος Πιλάτος. Η προς καιρόν κατασταλείσα ολέθρια δεισιδαιμονία εμφανίστηκε πάλι όχι μόνο στην Ιουδαία, την εστία αυτού του κακού, αλλά και στην Πόλη (Ρώμη), όπου από παντού μαζεύονται και ακούγονται όλα τα κακά και τα αισχρά».... «...Ο Νέρων την ημέρα εκείνη ήταν στο Αντιουμ. Γύρισε αμέσως μόλις πληροφορήθηκε για την φωτιά και έφτασε τη στιγμή που καιγόταν το κτίριο που έκτισε ο ίδιος για να ενώσει το Παλατίνο με τους κήπους του Μαικήνα και διέταξε αμέσως να σβηστεί η πυρκαγιά... Για να ανακουφίσει τον κόσμο που τριγύριζε άστεγος και πεινασμένος στους δρόμους, άνοιξε αμέσως το πεδίο του Άρεως, τα μνημεία του Αγρίππα και τους αυτοκρατορικούς κήπους. Διέταξε να χτιστούν γρήγορα πρόχειρα καταλύματα και παράγκες για να στεγασθούν οι πρόσφυγες και πρόσταξε να φέρουν τρόφιμα από την Όστια και τις γειτονικές πόλεις και να τα μοιράσουν στο λαο...».[Τακιτος, Χρονικα]
...........................................................................................
Ο Χριστιανισμός αποκαλείτο τότε νέα και βλαβερή(ολέθρια) δεισιδαιμονία (superstitio nova ac malefica, Σουητώνιος, Νέρων) και superstitio illicita (παράνομη δεισιδαιμονία). Βέβαια, και άλλες ξένες θρησκείες (με μόνη εξαίρεση την Ελληνική)είχαν προκαλέσει κοινωνική αναστάτωση στην Ρώμη. Ο Ιώσηπος αναφέρει ότι το άγαλμα της Ίσιδος ρίχτηκε στον Τίβερη και οι ιερείς της σταυρώθηκαν (Ιουδ. Αρχ. ΧVΙΙΙ.79).
Ο Νέρων είχε αναγνωρίσει την επικινδυνότητα των ξενόφερτων Ιερατείων. Αλλά και το ισχυρότερο Ιερατείο αναγνώρισε ότι θα πετύχαινε να πάρει και να δέσει την παγκόσμια ιστορία στα χέρια του, μόνο εάν εξόντωναν τον Νέρωνα, και περνούσαν στην Ρώμη έναν δικό τους άνθρωπο, που να είναι σε θέση να γράψει την Ιστορία όπως την ήθελαν. Επί Νέρωνα θα ήταν αδύνατον ένας Ιώσηπος να εισδύσει στο στράτευμα και στα ανάκτορα. Έπρεπε να γίνει κάποιος άλλος Καίσαρ. Λιγότερο ικανός. Και αυτός θα ήταν αργότερα ο Βεσπασιανός ο οποίος ήταν μουλαράς. Πάντως, τώρα έπρεπε να βγει από την μέση ο Νέρων.
Με κάθε τρόπο.
ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΣΕ ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑΣ
Όταν το 121 π.x.x. ο μεταρρυθμιστής Γάιος Γράκχος κατέφυγε στο ιερό άλσος των Ερινύων ξέροντας ότι έχει χάσει τη μάχη με τους αντιπάλους του, ζήτησε από τον πιστό του Φιλοκράτη να τον σκοτώσει. Ο Φιλοκράτης εκτέλεσε τη διαταγή και αμέσως μετά αυτοκτόνησε.. Η ίδια ακριβώς τύχη περίμενε τον Αντώνιο όταν ηττήθηκε στη ναυμαχία του Ακτίου. Μόνο που ο δούλος που πήρε την εντολή να τον σκοτώσει προτίμησε να βυθίσει το ξίφος στο δικό του στήθος. Ο Αντώνιος υποχρεώθηκε να αυτοκτονήσει χωρίς μεσολάβηση άλλου.
Στην περίπτωση της Ρώμης βρισκόμαστε επομένως μπροστά σε μια κοινότοπη τελετουργία θανάτου. Ακόμη και ο Νέρων δεν απέφυγε τη μοίρα αυτή: όταν το 68 μ.x.x. ένιωσε εγκαταλειμμένος από τους πάντες, βρήκε κι αυτός τη λύτρωση (σίγουρα την δολοφονία!) από τα χέρια του πιστού του απελεύθερου δούλου Επαφρόδιτου (δώστε βάση, διότι όπως στην υπόθεση του Αντώνιου, ο δούλος αυτοκτονεί και δεν σκοτώνει τον Αντώνιο, ο Φιλοκράτης σκοτώνει τον Γράκχο, αλλά άμεσα αυτοκτονεί και ο ίδιος, ενώ ο Επαφρόδιτος κάθε άλλο έχει στον νού του) εδώ ο Επαφρόδιτος έχει την μεγάλη ευκαιρία να σκοτώσει έναν Ελληνιστή Καίσαρα, το οποίο ευχαρίστως πράττει, και θα τον ξανασυναντήσουμε και στην υπόθεση Ιώσηπου:!
Ποιος είναι ο Επαφρόδιτος, ο οποίος είναι φίλος του Αποστόλου Παύλου;
Είναι έμπιστος του Νέρωνος, απελεύθερος δούλος, γραμματέας, ο φιλέλλην Νέρων τον έχει για Έλληνα. Πάντως υπάρχει εδώ μία στενή φιλία (μάλλον αποστολή) μεταξύ Ιώσηπου και Επαφρόδιτου και μεταξύ Αποστόλου Παύλου, ο οποίος δεν τον αποκαλεί μόνο αδελφό, αλλά και ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ ΚΑΙ ΣΥΣΤΡΑΤΙΩΤΗ! 

Αποκάλυψις Ιωάννου/Αγία Γραφή:Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, το βιβλίο της Αποκάλυψης γράφτηκε το 96 μ.χ.χ από τον απόστολο Ιωάννη, την περίοδο που ήταν εξόριστος στην Πάτμο το 96 μ.χ.χ., κατά το 14ο έτος της βασιλείας του αυτοκράτορα Δομιτιανού. Ωστόσο η πατρότητα του κειμένου έχει αμφισβητηθεί, με πρώτη σοβαρή αμφισβήτηση αυτή που διατυπώθηκε από τον Διονύσιο Αλεξανδρείας (247 – 265). Η Αποκάλυψη γράφτηκε λίγο πριν την αναχώρηση του Παύλου για τη Ρώμη. Είναι ιστορικά αποδεκτό ότι γράφτηκε πριν το 70 μ.χ.χ

Δεῦρο, δείξω σοι τὸ κρίμα τῆς πόρνης τῆς μεγάλης τῆς καθημένης ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν, 2 μεθ’ ἧς ἐπόρνευσαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ ἐμεθύσθησαν οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν ἐκ τοῦ οἴνου τῆς πορνείας………καὶ εἶδον γυναῖκα καθημένην ἐπὶ τὸ θηρίον τὸ κόκκινον, γέμον ὀνόματα βλασφημίας, ἔχον κεφαλὰς ἑπτὰ καὶ κέρατα δέκα. 4 καὶ ἡ γυνὴ ἦν περιβεβλημένη πορφυροῦν καὶ κόκκινον καὶ κεχρυσωμένη χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ἔχουσα ποτήριον χρυσοῦν ἐν τῇ χειρὶ αὐτῆς, γέμον βδελυγμάτων, καὶ τὰ ἀκάθαρτα τῆς πορνείας τῆς γῆς, 5 καὶ ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῆς ὄνομα γεγραμμένον, μυστήριον· Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ μήτηρ τῶν πορνῶν καὶ τῶν βδελυγμάτων τῆς γῆς. ………αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ ὄρη ἑπτὰ εἰσίν, ὅπου ἡ γυνὴ κάθηται ἐπ’ αὐτῶν, 10 καὶ βασιλεῖς ἑπτά εἰσιν· οἱ πέντε ἔπεσαν, ὁ εἷς ἐστιν, ὁ ἄλλος οὔπω ἦλθε, καὶ ὅταν ἔλθῃ, ὀλίγον αὐτὸν δεῖ μεῖναι. 11 καὶ τὸ θηρίον ὃ ἦν καὶ οὐκ ἔστι, καὶ αὐτὸς ὄγδοός ἐστι, καὶ ἐκ τῶν ἑπτά ἐστι, καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγει. 12 καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες δέκα βασιλεῖς εἰσιν, οἵτινες βασιλείαν οὔπω ἔλαβον, ἀλλ’ ἐξουσίαν ὡς βασιλεῖς μίαν ὥραν λαμβάνουσι μετὰ τοῦ θηρίου…… Τὰ ὕδατα ἃ εἶδες, οὗ ἡ πόρνη κάθηται, λαοὶ καὶ ὄχλοι εἰσὶ καὶ ἔθνη καὶ γλῶσσαι. 16 καὶ τὰ δέκα κέρατα ἃ εἶδες καὶ τὸ θηρίον, οὗτοι μισήσουσι τὴν πόρνην, καὶ ἠρημωμένην ποιήσουσιν αὐτὴν καὶ γυμνήν, καὶ τὰς σάρκας αὐτῆς φάγονται, καὶ αὐτὴν κατακαύσουσιν ἐν πυρί…. 18 καὶ ἡ γυνὴ ἣν εἶδες ἔστιν ἡ πόλις ἡ μεγάλη ἡ ἔχουσα βασιλείαν ἐπὶ τῶν βασιλέων τῆς γῆς.

Ἔπεσεν, ἔπεσε Βαβυλὼν ἡ μεγάλη …. ἀπόδοτε αὐτῇ ὡς καὶ αὐτὴ ἀπέδωκε, καὶ διπλώσατε αὐτῇ διπλᾶ κατὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἐν τῷ ποτηρίῳ ᾧ ἐκέρασε κεράσατε αὐτῇ διπλοῦν. 7 ὅσα ἐδόξασεν αὑτὴν καὶ ἐστρηνίασε, τοσοῦτον δότε αὐτῇ βασανισμὸν καὶ πένθος…. καὶ κλαύσουσιν αὐτὴν καὶ κόψονται ἐπ’ αὐτῇ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς οἱ μετ’ αὐτῆς πορνεύσαντες καὶ στρηνιάσαντες, ὅταν βλέπωσι τὸν καπνὸν τῆς πυρώσεως αὐτῆς, 10 ἀπὸ μακρόθεν ἑστηκότες διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς, λέγοντες· Οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη Βαβυλὼν, ἡ πόλις ἡ ἰσχυρά, ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἦλθεν ἡ κρίσις σου. 11 καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς κλαίουσι καὶ πενθοῦσιν ἐπ’ αὐτῇ, ὅτι τὸν γόμον αὐτῶν οὐδεὶς ἀγοράζει οὐκέτι, 12 γόμον χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ λίθου τιμίου καὶ μαργαρίτου, καὶ βυσσίνου καὶ πορφύρας καὶ σηρικοῦ καὶ κοκκίνου, καὶ πᾶν ξύλον θύϊνον καὶ πᾶν σκεῦος ἐλεφάντινον καὶ πᾶν σκεῦος ἐκ ξύλου τιμιωτάτου καὶ χαλκοῦ καὶ σιδήρου καὶ μαρμάρου, 13 καὶ κινάμωμον καὶ ἄμωμον καὶ θυμιάματα, καὶ μύρον καὶ λίβανον καὶ οἶνον καὶ ἔλαιον καὶ σεμίδαλιν καὶ σῖτον καὶ κτήνη καὶ πρόβατα, καὶ ἵππων καὶ ῥεδῶν καὶ σωμάτων, καὶ ψυχὰς ἀνθρώπων. 14 καὶ ἡ ὀπώρα τῆς ἐπιθυμίας τῆς ψυχῆς σου ἀπώλετο ἀπὸ σοῦ, καὶ πάντα τὰ λιπαρὰ καὶ τὰ λαμπρὰ ἀπῆλθεν ἀπὸ σοῦ, καὶ οὐκέτι οὐ μὴ αὐτὰ εὑρήσεις. 15 οἱ ἔμποροι τούτων, οἱ πλουτήσαντες ἀπ’ αὐτῆς, ἀπὸ μακρόθεν στήσονται διὰ τὸν φόβον τοῦ βασανισμοῦ αὐτῆς κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, 16 λέγοντες· Οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἡ περιβεβλημένη βύσσινον καὶ πορφυροῦν καὶ κόκκινον, καὶ κεχρυσωμένη ἐν χρυσίῳ καὶ λίθῳ τιμίῳ καὶ μαργαρίταις, ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη ὁ τοσοῦτος πλοῦτος. 17 καὶ πᾶς κυβερνήτης καὶ πᾶς ὁ ἐπὶ τόπον πλέων, καὶ ναῦται καὶ ὅσοι τὴν θάλασσαν ἐργάζονται, ἀπὸ μακρόθεν ἔστησαν, 18 καὶ ἔκραζον βλέποντες τὸν καπνὸν τῆς πυρώσεως αὐτῆς, λέγοντες· Τίς ὁμοία τῇ πόλει τῇ μεγάλῃ; 19 καὶ ἔβαλον χοῦν ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ ἔκραζον κλαίοντες καὶ πενθοῦντες, λέγοντες· Οὐαὶ οὐαί, ἡ πόλις ἡ μεγάλη, ἐν ᾗ ἐπλούτησαν πάντες οἱ ἔχοντες τὰ πλοῖα ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐκ τῆς τιμιότητος αὐτῆς· ὅτι μιᾷ ὥρᾳ ἠρημώθη. 20 Εὐφραίνου ἐπ’ αὐτῇ, οὐρανέ, καὶ οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆται, ὅτι ἔκρινεν ὁ Θεὸς τὸ κρίμα ὑμῶν ἐξ αὐτῆς. 21 Καὶ ἦρεν εἷς ἄγγελος ἰσχυρὸς λίθον ὡς μύλον μέγαν καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν θάλασσαν λέγων· Οὕτως ὁρμήματι βληθήσεται Βαβυλὼν ἡ μεγάλη πόλις, …. ὅτι οἱ ἔμποροί σου ἦσαν οἱ μεγιστᾶνες τῆς γῆς, ὅτι ἐν τῇ φαρμακείᾳ σου ἐπλανήθησαν πάντα τὰ ἔθνη, 24 καὶ ἐν αὐτῇ αἵματα προφητῶν καὶ ἁγίων εὑρέθη καὶ πάντων τῶν ἐσφαγμένων ἐπὶ τῆς γῆς.
 
«της καθήμενης επί υδάτων πολλών» => Είναι και κυριολεκτικό και μεταφορικό. Αφενός η Ρώμη βρίσκεται πολύ κοντά στο Τυρρηνικό πέλαγος και τη διασχίζει ο Τίβερης. Επί τη ευκαιρία ας αναφέρουμε ότι ο χώρος της Ρώμης προτού αυτή γίνει  ενιαία πόλη, ήταν ελώδης κι αποξηράνθηκε από τους κατοίκους των επτά λόφων κι έτσι ενώθηκαν μεταξύ τους σε μία πόλη. Αφετέρου, όπως εξηγεί και πιο κάτω,  είναι κοσμοπολίτισσα πόλη, όπου έχει συρρεύσει πολύς κόσμος από κάθε τόπο.

«το θηρίον το κόκκινον» => το πορφυφό>purple (βαθυκόκκινο) χρώμα και το «βύσσινον» όπως το ονομάζει, ήδη η λέξη χρησιμοποιούταν από τότε λοιπόν, ήταν το επίσημο χρώμα των αυτοκρατόρων και της αριστοκρατίας.

«αἱ ἑπτὰ κεφαλαὶ ὄρη ἑπτὰ εἰσίν» => Είναι πασίγνωστο ότι η Ρώμη είναι επτάλοφη. Στα λατινικά οι λόφοι είναι οι: Aventinus, Palatinus, Capitolinus, Caelius, Esquilinus, Viminalis, Quirinalis
Μετά την πυρκαγιά της Ρώμης: «Πολλοί αξιωματικοί συνέλαβαν στα σπίτια τους ανθρώπους εκείνους, που κρατούσαν στα χέρια τους δαυλούς, αλλά ωστόσο, δεν τόλμησαν να τους πειράξουν γιατί είδαν πως ήσαν δούλοι του αυτοκράτορα». [Σουητώνιος, Βίοι των δώδεκα Καισάρων]Επαφρόδιτος... 
Σαφώς ο Επαφρόδιτος είναι Ιουδαίος και μάλιστα υψηλής φήμης, διαβάζοντας τις εργασίες του είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για έναν φανατικό Ιουδαίο πατριώτη. Ιδού ένα δείγμα από την εργασία του Επαφρόδιτου, μέσα από την Ιουδαϊκή Γραμματεία:(γ) Institutum Judaicum Delitzschianum, Münster 2003 (1) 1. Βιβλίο, 1.
Η απολογία για την ηλικία του Ιουδαϊσμού
Το κείμενο είναι μια μερική, προσωρινή, αποσπασματική μετάφραση χωρίς υποσημειώσεις:
"Σημαίνω ήδη στο κύριο μέρος του κειμένου μου "μάθημα αρχαιολογίας", εγώ ο υψηλής φήμης Επαφρόδιτος, γι αυτούς που θα το διαβάζουν, για να γίνει σαφές ότι ο εβραϊκός λαός  (πρώτον) είναι πολύ αρχαίος, και για την αρχική ύπαρξή του, και (δεύτερον) για το πως η χώρα, την οποία κρατάμε τώρα, κατοικήθηκε. Κατέγραψα πέντε χιλιάδες χρόνια από  περιεκτικής ιστορίας από τα ιερά εβραϊκά κείμενα στην ελληνική γλώσσα..." Επίσης: Επαφρόδιτος Βιβλική Εγκυκλοπαίδεια:
Μακεδόνας χριστιανός από τους Φιλίππους. Ο απ. Παύλος τον αποκαλεί με τα καλύτερα λόγια: αδερφό, συνεργάτη και συστρατιώτη (Φιλιππησίους 2:25). Δεν γνωρίζουμε εάν ο Επαφρόδιτος ήταν μέλος της εκκλησίας των Φιλίππων, ή απλώς μετέφερε επιστολή και συνεισφορές της εκκλησίας προς τον Παύλο όταν αυτός ήταν φυλακισμένος στη Ρώμη (Φιλιππησίους 2:30, 4:18). Κατά την παραμονή του στη Ρώμη ο Επαφρόδιτος αρρώστησε βαριά που κόντεψε να πεθάνει, παρόλα αυτά δεν υπολόγισε τη ζωή του και συνέχισε το έργο του Χριστού (Φιλιππησίους 2:30). Ο Παύλος προτρέπει τους χριστιανούς της εκκλησίας των Φιλίππων να τον υποδεχθούν με μεγάλη χαρά και να τον τιμήσουν (Κολοσσαείς 2:29). Επίσης διαβάζουμε σε Βυζαντινό κείμενο του τέλους του 9ου αιώνα να κατατάσσει τον Επαφρόδιτο στη χορεία των διδασκάλων των Παυλικιανών: Μάνεντα τοίνυν καὶ Παῦλον καὶ Ἰωάννην, καὶ ἄλλους οὓς ἐάν τις εἴπῃ αὐτοῖς, προθύμως ἀναθεματίζουσιν. Κωνσταντῖνον δὲ τὸν Σιλουανὸν ἐπικληθέντα, καὶ Συμεὼν τὸν καὶ Τίτον, καὶ Γεγνέσιον τὸν καὶ Τιμόθεον, καὶ Ἰωσὴφ τὸν καὶ Ἐπαφρόδιτον, καὶ Βαάνην τὸν ῥυπαρόν, καὶ Σέργιον τὸν καὶ Τυχικόν, ὡς διδασκάλους αὐτῶν οὐδαμῶς ἀναθεματίζουσιν, ἀλλ’ ἔχουσιν αὐτοὺς ὥσπερ ἀποστόλους Χριστοῦ. [Τον Μάνη, λοιπόν, και τον Παύλο και τον Ιωάννη και όποιους άλλους αναφέρει κάποιος στους Παυλικιανούς αυτοί τους αναθεματίζουν με προθυμία. Όμως τον Κωνσταντίνο που ονομάστηκε Σιλουανός και τον Συμεών-Τίτο και τον Γεγνέσιο-Τιμόθεο και τον Ιωσήφ-Επαφρόδιτο και τον Βαάνη τον Ρυπαρό και τον Σέργιο-Τυχικό δεν τους αναθεματίζουν διότι είναι διδάσκαλοί τους και τους έχουν όπως ακριβώς τους αποστόλους του Χριστού.] Πέτρος Ηγούμενος, Περί Παυλικιανών των και Μανιχαίων, ed. Ch. Astruc et al., “Les sources grecques pour l’histoire des
Pauliciens
Διαβάζουμε από την χριστιανική σελίδα http://www.pigizois.net/sinaxaristis/10/12_10.htm : ΕΛΠΙΔΙΟΣ, Εορτάζοντες την 12ην του μηνός Οκτωβρίου ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΒΑΛΑΝΤΙΟΣ, ΒΑΡΛΑΑΜ, ΒΑΡΝΑΒΑΣ, ο μοναχός, ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ο επίσκοπος, ΓΕΩΡΓΙΟΣ ο Βαβατσινιώτης, ΓΕΩΡΓΙΟΣ ο έπιτηδειώτης, ΓΕΩΡΓΙΟΣ ο περαχωρίτης, ΓΕΩΡΓΙΟΣ ο Σαλαμάνης, ΔΗΜΗΤΡΙΑΝΟΣ ο επίσκοπος, ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ή Αρνιακός ΕΠΑΦΡΟΔΙΤΟΣ και ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ…Η «καταδίκη της μνήμης» του  Δομιτιανού
Ο Δομιτιανός είναι αυτός που Το 86 μ.χ.χ. ίδρυσε στη Ρώμη τα Καπιτώλια προς τιμή του Διός (agon capitolinus) που επιβίωσαν έως την εποχή του Διοκλητιανού, στις αρχές του 4ου αι. μ.χ.χ. Οι αγώνες αυτοί είχαν ως πρότυπο τα Ολύμπια.. Το γήπεδο, το οποίο είχε ένα μεγαλύτερο χώρο για αγωνίσματα ακόμα και από το Κολοσσαίο O Δομιτιανός διέταξε επίσης την εκτέλεση του Επαφρόδιτου, του δολοφόνου του Νέρωνα καθώς είχε καταλάβει τον ρόλο του.
Η σύγκλητος καταδίκασε επίσημα τη μνήμη του Δομιτιανού (damnatio memoriae). Μόνο τυχαίο δεν είναι:
Η Damnatio memoriae σημαίνει στη κυριολεξία «καταδίκη της μνήμης» και αναφέρεται στην επίσημη κύρωση μιας πολιτείας που αποσκοπεί στο να ακυρώσει κάθε ίχνος του ατόμου από τη ζωή του, σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ.
Η νέα τάξη πραγμάτων ήταν στην πορεία της. Το Ιερατείο όπως πάντα σκοτεινό ανεξέλεγχτο και αόρατο είχε κατορθώσει για μια ακόμη φορά να δέσει το μέλλον, να κάνει τους λαούς να υπακούν τυφλά στην επιταγή μιας θρησκείας όπου οι άνθρωποι άβουλοι, άχρωμοι και αδιαφοροποίητοι, υπηρετούν μηχανικά και δουλικά στους σκοπούς κάποιων, που τη θέληση τους την ενσαρκώνει ένας και μόνο.
Πώς θα μπορούσε να ήταν ο κόσμος υπό την επήρεια του Ελληνισμού
Μια μάζα ανθρώπων αξεχώριστων, που δουλεύει τυφλά και άβουλα στο θεό , στην πολιτεία και στους άρχοντες, ας είναι και για το καλό, αυτό για τον κλασικό 'Έλληνα δεν ήταν οργάνωση ανθρώπων ελεύθερων. Για τον κλασικό Έλληνα η ελεύθερη πολιτεία προϋπόθετε και τον πολίτη ελεύθερο. Το κάθε άτομο χρωστούσε να υψωθεί σε ακεραιωμένη, υπεύθυνη προσωπικότητα, και με το φρόνημα αδούλωτο να κάνει τις επιταγές του θεού, της πολιτείας και των αρχόντων επιταγές της ψυχής του της ίδιας. Όλες οι μεγάλες ανθρώπινες αξίες, για να μείνουν αξίες, έπρεπε να πάψουν να είναι ετεροκίνητες και να δικαιωθούν μέσα στην ψυχή του κάθε πολίτη. Μια κοινωνία φιλάνθρωπη, που τιμάει και σέβεται τον άνθρωπο, καθώς τον βοηθάει να ολοκληρωθεί με δικό του περίγραμμα, δικιά του προσωπικότητα. ."(Ι.Θ. Κακριδής, «Ελληνικό φως»)
Έτσι θα μπορούσε να είχε γίνει ο κόσμος εάν ο Ελληνισμός είχε επικρατήσει τότε...
 Νίκος Σάμιος

PIRASMOI DIABOLOY PROS IHSOY

Καλοπουλος: Ελληνισμος Χριστιανισμος οι αιωνιοι αντιπαλοι

Καλόπουλος: Ανύπαρκτοι οι πειρασμοί του Χριστού

Ανύπαρκτοι οι πειρασμοί του Ιησού κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη! Του Μ. Καλόπουλου

Ναι, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, κατά τον ευαγγελιστή Ιωάννη, ο σαρανταήμερος πειρασμός του Ιησού απλά... ουδέποτε υπήρξε!

Είναι τόσο θεόπνευστη, αυτή η Καινή Διαθήκη, ώστε το «Άγιον Πνεύμα» που κατά την πίστη των θρησκευμένων, ευθύνεται για την συγγραφή της, επιτρέπει με τον πλέον σαφή και κατηγορηματικό τρόπο, στον έναν "θεόπνευστο" συγγραφέα ευαγγελιστή, να διαγράφει απολύτως και να υποβιβάζει σε ξεκάθαρες μυθολογικές επινοήσεις, όλα όσα περί των πειρασμών του Ιησού στην έρημο, περιγράφουν οι άλλοι εντελώς "θεόπνευστοι" συνάδελφοί του!

Προσέξτε πόσο απλά τεκμηριώνεται αυτό!

Ο Ιωάννης ξεκινά το ευαγγέλιό του με το γνωστό θεολογικό εγκώμιο: «Εν αρχή ήτο ο Λόγος… που γεννήθηκε ως άνθρωπος» κ.λπ. Ιωάν.1:1-14. Αμέσως μετά περνά στον Ιωάννη τον βαπτιστή που λέει σ' αυτούς που βαπτίζει στον Ιορδάνη: «Αυτός που θα έρθει μετά από μένα είναι ανώτερός μου». Ιωάν.1:15. Γίνεται λοιπόν σαφές, πως ο Ιωάννης δεν έχει συναντήσει ακόμα τον Ιησού.

Στην συνέχεια ο ευαγγελιστής περιγράφει μια επίσκεψη ιεραρχών της Ιερουσαλήμ στον βαπτιστή Ιωάννη, που τον ρωτούν: «Συ τις είσαι;» κι αυτός τους απαντά: «φωνή βοώντος εν τη ερήμω»… και για να τονίσει ξανά ότι ο Ιησούς δεν έχει ακόμα φανεί στο προσκήνιο, βάζει τον βαπτιστή να πει και σ' αυτούς: «ο πίσω μου ερχόμενος είναι ανώτερός μου», και στο κείμενο συμπληρώνει λέγοντας: «αυτά (η συνάντηση ιερέων και βαπτιστή) έγιναν στον Ιορδάνη οπού ήτο ο Ιωάννης βαπτίζων». Ιωάν.1:19-28.

Μέχρι εδώ, (εδάφιο 1:28), στην αφήγηση του ευαγγελιστή Ιωάννη, (του μοναδικού ευαγγελιστή που ήταν όχι μονο αυτόπτης αλλά και ο πλέον αγαπημένος μαθητής του Ιησού), είναι απολύτως ξεκάθαρο, ότι ο Ιησούς δεν έχει συνετίσει ακόμα τον βαπτιστή Ιωάννη!

Προσοχή όμως τι συμβαίνει την επόμενη ακριβώς ημέρα και στην άμεση συνέχεια της αφήγησης: «Την επαύριον (δηλαδή την επόμενη ακριβώς ημέρα μετρά την συνάντηση του βαπτιστή με του Ιεράρχες της Ιερουσαλήμ), βλέπει ο Ιωάννης (ο βαπτιστής) τον Ιησούν ερχόμενον προς αυτόν» και αναφωνεί: «αυτός είναι ο Αμνός του Θεού αυτός είναι που σας είπα ο πίσω μου ερχόμενος είναι ανώτερός μου». Ιωάν.1:29-30. Αυτή όμως είναι η μια και μοναδική φορά που ανταμώνουν ο Ιησούς με τον βαπτιστή Ιωάννη, και γνωρίζουμε από τα αλλά ευαγγέλια ότι ο Ιησούς, αμέσως του ζήτησε να τον βαπτίσει. Και πράγματι ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην συνέχεια χωρίς να αναφέρει λεπτομερείς της βάπτισης όπως κάνουν οι άλλοι ευαγγελιστές γράφει: «Και εμαρτύρησεν ο (βαπτιστής) Ιωάννης λέγων ότι είδον το Πνεύμα καταβαίνον ως περιστερά εξ ουρανούκαι εγώ είδον και εμαρτύρησα, ότι αυτός είναι ο Υιός του Θεού». Ιωάν.1:32-34. Γίνεται λοιπόν ξεκάθαρο, ότι ο Ιησούς ανταμώνει για πρώτη και τελευταία φορά τον βαπτιστή Ιωάννη μια μέρα μετά την επίσκεψη των ιεραρχών της Ιερουσαλήμ στον Βαπτιστή!

Αμέσως μετά την ολιγόλογη αυτή αναφορά της βάπτισης του Ιησού στον Ιορδάνη, (Ιωάν.1:32-34), ο ευαγγελιστής Ιωάννης, εξακολουθώντας να χρησιμοποιεί εκφράσεις που δεν επιδέχονται χρονικής παρερμηνείας, γράφει: «την επαύριον... (δηλαδή την πρώτη μέρα μετά την βάπτισή του ή την δεύτερη μέρα μετά την επίσκεψη των ιεραρχών της Ιερουσαλήμ), ο Ιησούς γνώρισε τους δύο πρώτους μαθητές του, τον Πέτρο και τον Ανδρέα» Ιωάν.1:35-42. Και για την επόμενη, (δεύτερη μέρα μετά την βάπτιση του Ιησού), ο Ιωάννης χρησιμοποιεί και πάλι την ίδια έκφραση: «την επαύριον... ευρίσκει (ο Ιησούς) τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ». Ιωάν.1:43-45. Στην συνέχεια ο Ιωάννης, δείχνοντας ότι κυριολεκτεί χρονικά αναφέροντας την μια ημέρα μετρά την άλλη, κλείνει το θέμα, βάζοντας τον Ιησού στην ενεργό δράση: «Και την τρίτη ημέρα (δηλαδή αθροιστικά, την τρίτη ημέρα μετά την βάπτιση του Ιησού), γάμος εγένετο εν Κανά». Ιωάν.2:1.

Γνωρίζοντας λοιπον από τους άλλους ευαγγελιστές (Ματθ. 4:1-4 και Μάρκ. 1:11-13), ότι αμέσως μετά την βάπτισή του: «ο Ιησούς εφέρθη υπό του Πνεύματος εις την έρημον δια να πειρασθεί υπο του διαβόλου ημέρας τεσσαράκοντα», (Ματθ. 4:1), αναρωτιόμαστε… αν οι πειρασμοί του Ιησού δεν είναι ένα κατοπινό μυθολογικό, εμβόλιμο εφεύρημα… γιατί τους αγνοεί τελείως και τους αποκλείει με κάθε δυνατή σαφήνεια ο αγαπημένος του Ιησού και αυτόπτης ευαγγελιστής Ιωάννης; Που στο καλό είναι λοιπόν οι πειρασμοί του Ιησού στο κατά Ιωάννη ευαγγέλιο;

Δυστυχώς, για τους υπέρμαχους της θεοπνευστίας των αφηγήσεων της Καινής Διαθήκης, ο ευαγγελιστής Ιωάννης, είναι εξαιρετικά συγκεκριμένος! Ανάμεσα στην ανάληψη των καθηκόντων του Ιησού (βάπτιση) και την αρχή των θαυμάτων του στον γάμο της Κανά, μεσολαβούν μόνο τρεις πολύ συγκεκριμένες ημέρες, τις οποίες ο εξίσου θεόπνευστος Ιωάννης, περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια!

Κατά τον Ιωάννη λοιπόν, δεν υπάρχουν πουθενά τα χρονικά περιθώρια πειρασμών του Ιησού... έστω και για λιγότερο από σαράντα ώρες!

Λοιπόν; Με ποια αλληγορία, ή άλλη θεολογική αλχημεία μπορεί κανείς να προσθέσει σαράντα μέρες ανάμεσα στις τρεις αυτές συγκεκριμένες μέρες της ζωής του Ιησού; Όπως καταλαβαίνετε αυτή δεν είναι μια απλή απορία αλλά... ένα ηχηρότατο χαστούκι στους κατ’ επάγγελμα ψευδόμενους θεολόγους!

Μπροστά μας έχουμε, κυριολεκτικά μια χαοτική "μαύρη τρύπα" στην πολυύμνητη θεοπνευστία των γραφών! Είναι πραγματικά μια πολύ συγκεκριμένη απορία, που θα περιμένω υπομονετικά, στο υπόλοιπο της ζωής μου, τους θεολόγους και τους μεγαλο-ιεράρχες να μου την λύσουν!

Πού θέλετε λοιπόν βρε αθεόφοβοι, να τοποθετήσουμε τις σαράντα ημέρες του υποτιθέμενου πειρασμού του Χριστού υπό του διαβόλου; Αν ο ίδιος ο Ιωάννης, ο αγαπημένος μαθητής του Χριστού, με όσα γράφει, αρνείται κατηγορηματικά την ύπαρξη των σαράντα αυτών ημερών, γιατί πρέπει εμείς να τις αποδεχθούμε;

Κάντε μου τη χάρη και ρωτήστε όλους τους θεολόγους που γνωρίζετε: τι να τις κάνουμε τις σαράντα μέρες της ζωής του Ιησού που μας περισσεύουν; Τι να πετάξουμε, τα τρία ευαγγέλια που τις αναφέρουν, ή αυτό του ευαγγελιστή Ιωάννη, που με τίποτε δεν τις αναγνωρίζει; Αν σας απαντήσουν (με οποιονδήποτε τρόπο), επειδή οι απαντήσεις τους αυτές, από δω και στο εξής, θα έχουν πλέον συλλεκτική αξία, παρακαλώ να τις στείλετε και σε μένα!

Μ. Καλόπουλος

Από την συγγραφή αυτών των "ασεβων" μου σκέψεων πέρασαν 13 ολόκληρα χρόνια κι ακόμα περιμένω μια έντιμη απάντηση θεολόγων, ιεραρχών, καθηγητών κ.λπ. κ.λπ. Ούτε καν ο Πάτερ-Ζήσης που τόσο επίμονα διερρήγνυε τα ιμάτιά του στην συγκεκριμένη τηλεοπτική εκπομπή, δεν καταδέχθηκε (ή δεν κατάφερε;) να βρει τρόπο να με διαψεύσει. Μ. Καλόπουλος

 ΒΛΕΠΕ ΕΠΙΣΗΣ: Να γιατί ο ιπτάμενος Ιησούς δεν πείθει πλέον κανένα! Toυ M. Καλόπουλου

Τελικά… το «πίστευε και μη ερεύνα», αληθεύει απολύτως!

Τελικά… η αποβλάκωση είναι χριστιανική απαίτηση,

και το: «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», μέγα ζητούμενο!

Έλληνα ξύπνα…!

Ο αβρααμο-ιουδαιο-χριστιανισμός, σου στέρησε την μοναδική ερωτηματική σου ευφυΐα!

«Πίστευε, μήερευνών».Ephraem Syrus Theol.«Περί τούς καταζητούντας του Υιού την φύσιν» 205. 2.

«Πιστεύω, ουκ ερευνώ· πιστεύω, ου διώκω το ακατάληπτον· πιστεύω, ου μετρώ το αμέτρητον». Joannes Chrysostomus Scr. Eccl., In illud: Simile est regnum caelorum patri familias [Sp.] Vol 59, pg 584, ln 8

PISTEYE KAI MH EREYNA1

 

PISTEYE KAI MH EREYNA

Κράτα το

Το παρόν άρθρο, καθώς και τα υπόλοιπα που το συμπληρώνουν, βασίζονται στο από κάθε άποψη σπουδαίο και πρωτότυπο βιβλίο του Μ. Καλόπουλου «ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ  ΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΙΑΣ», κεφάλαιο Δ΄ σελίδες 454 – 520, του οποίου προτείνουμε την αγορά και μελέτη του. Έγιναν ορισμένες προσθήκες και τροποποιήσεις.

 

ΓΑΜΑΛΙΗΛ: «ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ MOY, ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑΪΚΟΥ ΠΑΣΧΑ»

 

Διαβάστε επίσης:

α)Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ Α΄ΜΕΡΟΣ
β)Ο ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ, ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΔΕΙΠΝΟ, ΑΝΑΧΩΡΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ, ΤΟ ΠΡΟΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ «ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ».
γ)Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ. ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΗΜΕΡΑ TOY ΧΡΟΝΟΥ;
δ)ΤΟ ΞΥΔΙ ΚΑΤΑΠΑΥΕΙ ΤΗΝ ΔΙΨΑ; Η ΝΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΝΗΨΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΛΑΟΥΣ. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ.
ε)Ο  ΘΑΝΑΤΟΣ  ΚΑΙ  Η  ΑΝΑΣΤΑΣΗ  ΤΟΥ  ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ  ΙΗΣΟΥ  Ε΄ΜΕΡΟΣ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ ΣΤ΄ ΜΕΡΟΣ.
Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ / ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

   Ο θεολογικός μανδραγόρας του Γαμαλιήλ και του Ιησού που πίνουν οι Έλληνες για 1700 χρόνια. 

Ναι, το ψυχόδραμα της ανάστασης μπορούσε να παιχθεί μόνο την συγκεκριμένη παραμονή της μεγάλης εβραϊκής γιορτής του Πάσχα.
Οποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους, ο Ιησούς θα κατέληγε να παραμείνει ζωντανός ή νεκρός για μέρες πάνω στον σταυρό, χωρίς κανένα δικαίωμα αποκαθήλωσης.
Οποιαδήποτε άλλη μέρα, σαν φυσιολογικός εσταυρωμένος, θα έπρεπε να υποστεί την προβλεπόμενη φοβερή εκείνη διαδικασία της δημόσιας σήψης και αποστέωσης επί του σταυρού, χωρίς κανένα δικαίωμα έγκαιρης αποκαθήλωσης.


Κάποιος Αρτεμίδωρος (2oς μ.Χ.αι.) έγραφε σχετικά για την φοβερή κατάληξη των νεκρών σωμάτων επί του σταυρού: «γυμνοί δε σταυρούνται και τας σάρκας αυτών απολλύουσιν οι σταυρωθέντες» Artemidorus  Onir.:    2.53.6.

Θλιβερό συμπέρασμα: Ήρθε λοιπόν ο θεός στη γη, σταυρώθηκε και αναστήθηκε την μοναδική ημέρα του έτους, που αυτό ήταν και ανθρωπίνως εφικτό. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε όλα τα ενδεδειγμένα ανθρώπινα μέσα της εποχής εκείνης και μάλιστα... μέχρι το τέλος, με όλες τους τις δυνάμεις, τον βοήθησαν ακόμα και οι δεδηλωμένοι εχθροί του...οι διασημότεροι δάσκαλοι της υποκρισίας,οι    Φαρισαίοι.


Η «ΝΥΞΗ» ΤΗΣ ΠΛΕΥΡΑΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ
Λόγχισαν ή όχι την πλευρά του Ιησού;

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι πιστεύουν ότι σ’ όλα αυτά υπάρχει ένα αιχμηρό "αγκάθι" που χαλάει την ερμηνευτική αυτή προσέγγιση. Η ανέντακτη αυτή λεπτομέρεια, εμφανίζεται στο τέλος αυτής της ιστορίας όταν κάποιος στρατιώτης λογχίζει τον Ιησού στο πλευρό: «εις των στρατιωτών εκέντησε (κειμ: ένυξε) με λόγχη την πλευρά αυτού και ευθύς εξήλθε αίμα και ύδωρ» Ιωάνν.19.34. Αυτό λένε πολλοί, θα μπορούσε να σκοτώσει τον Ιησού ακόμα και  βαθιάναρκωμένο.

Όμως, όλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο ποτέ δεν συνέβη.

 

Η καλύτερη απόδειξη γι αυτό είναι, ότι για την άκρως σημαντική αυτή λεπτομέρεια, κανένας απ’ τους τρεις πρώτους ευαγγελιστές δεν αναφέρει απολύτως τίποτε.
Ο  ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ  ΜΑΡΚΟΣ  ΑΓΝΟΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΧΙΣΜΟ
Ο Μάρκος όχι μόνο την αγνοεί παντελώς, αλλά περιγράφει την αποδοχή της θεότητας του Ιησού από τον εκατόνταρχο των Ρωμαίων την ώρα του θανάτου, χωρίς να αναφέρει τίποτε σχετικό: «ο εκατόνταρχος ήταν εκεί απέναντί του όταν με κραυγή ξεψύχησε και είπε: Αληθώς αυτός ο άνθρωπος ήταν υιός θεού» Μάρκ.15.39.

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ ΑΓΝΟΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΧΙΣΜΟ

Και ο Λουκάς δεν αναφέρει το παραμικρό για τον λογχισμό στα πλευρά του νεκρού Ιησού και επιβεβαιώνει ότι ο Ρωμαίος εκατόνταρχος κατά την στιγμή του θανάτου, αποδέχεται απολύτως την αθωότητα του Ιησού λέγοντας: «όντως ο άνθρωπος αυτός ήταν δίκαιος (Β.Β. αθώος)» Λουκ.23.47.

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΑΓΝΟΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΧΙΣΜΟ

Ο Ματθαίος προχωράει περισσότερο. Όχι μόνο ο εκατόνταρχος, αλλά όλοι οι υπόλοιποι παριστάμενοι Ρωμαίοι φρουροί αποδέχθηκαν την θεότητα του Ιησού: «έγινε σεισμός, άνοιξαν μνήματα και πολλά σώματα των νεκρών αγίων ηγέρθησαν ο δε εκατόνταρχος και οι μετ’ αυτού (δηλαδή όλοι οι Ρωμαίοι που φύλαγαν τον εσταυρωμένο Ιησού) είπαν. Στ’ αλήθεια αυτός ήταν γιος θεού» Ματθ.27.54.

Αν δεχθούμε όλα αυτά τα λόγια θαυμασμού και πίστης των Ρωμαίων ως αληθινά, πρέπει ταυτόχρονα να δεχθούμε, ότι σε λίγο, οι ίδιοι αυτοί φρουροί, λόγχισαν το σώμα του ανθρώπου εκείνου, που μόλις πριν από λίγο παρακολουθώντας τον θάνατό του, τον ονόμασαν όχι μόνο αθώο και δίκαιο, αλλά και όντως υιόν θεού. Τον λογχισμό του Ιησού δεν τον αναφέρει κανείς από τους τρεις αυτούς ευαγγελιστές, διότι απλά ουδέποτε συνέβη.

 


ΤΗΝ ΕΠΙΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΛΟΓΧΙΣΜΟΥ ΤΗΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΜΟΝΟ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ  ΙΩΑΝΝΗΣ.
ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΑΝΤΙΒΑΡΟ ΤΩΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥ ΞΕΦΕΥΓΟΥΝ.

Τον λογχισμό του νεκρού Ιησού, τον αναφέρει μόνο ο Ιωάννης και υπάρχει μια καλή εξήγηση γι’ αυτό. Είναι ο ίδιος ευαγγελιστής, που μας παραδίδει ένα πλήθος από εξαιρετικά αποκαλυπτικές λεπτομέρειες, όπως τον ελάχιστο χρόνο παραμονής του πάνω στον σταυρό, την σωστή χρήση του σπόγγου, την αφορμή για την έγκαιρη αποκαθήλωση και την αιτία διαφυγής του από τον προγραμματισμένο θανατηφόρο ανασκολοπισμό του.

Όπως καταλαβαίνετε, όλες μαζί αυτές οι λεπτομέρειες, εγείρουν έντονες υποψίες διαφυγής του Ιησού από τον σταυρικό θάνατο και συρρικνώνουν δραστικά τις γνωστές αιτίες του σταυρικού θανάτου. Φαίνεται λοιπόν, πως ο ίδιος ο "Ιωάννης" (δηλαδή οι αρχικοί συντάκτες αυτού του ευαγγελίου ή κάποιοι μεταγενέστεροι), επινόησαν τον λογχισμό του ήδη νεκρού Ιησού, σαν φυσιολογικό αντίβαρο αυτών των απανωτών και επικίνδυνων αποκαλύψεων.

Ακόμα και η ίδια η διατύπωση όμως, πάσχει ολοφάνερα, δείχνοντας έντονη αναζήτηση διφορούμενων όρων. Η λέξη «κέντησε» προέρχεται από το κεντώ που μπορεί μεν να σημαίνει, νύσσω, κεντρίζω πλήττω τραυματίζω... αλλά ταυτόχρονα σημαίνει και αγκυλώνω, τσιμπώ, ενοχλώ, όπως «κεντρίζω (χωρίς να τραυματίζω) τον ίππο... εξ ου και η έκφραση «κεντήσαι τον Πήγασον ίππον Βελλερεφόντην». Η λέξη λοιπόν είναι προσεκτικά διαλεγμένη ώστε να σημαίνει περισσότερο ένα ελαφρύ σπρώξιμο με λόγχη, για να διαπιστωθεί η έλλειψη αντιδράσεων, παρά ένα ισχυρό θανατηφόρο  διατρητικό  κτύπημα.

Όμως ο βαθιά ναρκωμένος Ιησούς με το μίγμα των προσεκτικά διαλεγμένων καρωτικών που ήπιε, μπορούσε να δεχθεί, κάψιμο, κόψιμο, έως και τρύπημα κρανίου, χωρίς να δείξει την παραμικρή αντίδραση για τις επόμενες τρεις έως και τέσσερις ώρες. Έτσι στην περίπτωσή του ένα δυνατό "κέντημα" στα πλευρά, δεν θα προκαλούσε κανενός είδους αντίδραση. Για έναν απλό στρατιώτη, αυτή η παντελής έλλειψη αντίδρασης, ενός από ώρα ακίνητου εσταυρωμένου, ήταν και η καλύτερη απόδειξη ότι ο εσταυρωμένος αυτός είχε πράγματι αποβιώσει.

Ένας τραυματισμός στα πλευρά ενός νεκρού ανθρώπου και μάλιστα αδικο-σταυρωμένου, θα ήταν μάλλον αναίτιος. Αν παρ’ όλα αυτά, κάποιος στρατιώτης ήθελε να απαλλαγεί από υποψίες επιβίωσης του θύματος, δεν θα λόγχιζε ήπια (δεν θα κέντιζε) στα πλευρά, αλλά θα έδινε την χαριστική βολή, σε καίριο σημείο δηλαδή κατ’ ευθείαν στην καρδιά.


ΝΕΡΟ  ΣΤΟΥΣ  ΠΝΕΥΜΟΝΕΣ:  ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΟ ΟΙΔΗΜΑ 

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΙΩΡΗ ΟΡΘΟΣΤΑΣΙΑ ΣΕ ΝΕΑΡΟ ΑΝΤΡΑ;
Το πιθανότερο είναι λοιπόν, ότι οι συντάκτες του συγκεκριμένου ευαγγελίου που φέρει το όνομα Ιωάννης, απλά δανείζονται στοιχεία από την εικόνα αυθεντικού σταυρικού θανάτου (μετά από πολυήμερη αναπνευστική ταλαιπωρία) και γι’ αυτό τοποθετούν το νερό (πνευμονικό υγρό) και αίμα στα πλευρά του Ιησού, ώστε να κάνουν και την απίστευτα σύντομη (δίωρη) σταύρωση του Ιησού, να φαίνεται όσο γίνεται πιο αληθινή.

ΟΙ  ΝΕΚΡΟΙ ΔΕΝ ΑΙΜΟΡΡΑΓΟΥΝ

Μάλιστα αν θυμηθούμε ότι οι νεκροί δεν αιμορραγούν, αφού η σταματημένη καρδιά τους δεν κυκλοφορεί το αίμα, μπορούμε να υποθέσουμε, ότι αν ο Ιησούς είχε την ατυχία, να δεχθεί ένα οποιουδήποτε βάθους τραυματισμό στα πλευρά του, αυτό θα ήταν απολύτως καταστροφικό για την επιδιωκόμενη ανάστασή του, διότι ο υπνωτισμένος και όχι νεκρός Ιησούς, θα παρουσίαζε ακατάσχετη αιμορραγία και αυτό θα μαρτυρούσε στον ίδιο τον φρουρό, καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη απόδειξη, ότι ο Ιησούς φαινόταν, αλλά δεν ήταν καθόλου νεκρός. Η επόμενη κίνηση των φρουρών, την συγκεκριμένη μέρα, θα ήταν ο άμεσος και θανατηφόρος ανασκολοπισμός του Ιησού, πράγμα που ποτέ δεν συνέβη. Στα πλευρά του Ιησού λοιπόν δεν υπήρξε ούτε τραύμα, ούτε ακατάσχετη αιμορραγία.

Από την αρχαιότητα, οι άνθρωποι γνώριζαν ότι η αριστερή πλευρά του στήθους φιλοξενούσε το ζωτικότερο ανθρώπινο όργανο, την καρδιά. Αν λοιπόν κάποιος έβλεπε να λογχίζουν στο πλευρό τον Ιησού, θα ήταν ανεπίτρεπτη και χονδροειδής παράλειψη, αυτός ο υποτιθέμενος αυτόπτης μάρτυρας, να μην αναφέρει ποια από τις δύο ήταν η συγκεκριμένη πλευρά που δέχθηκε το χτύπημα, ώστε να μπορεί ο μελλοντικός αναγνώστης να υποθέσει αν το χτύπημα είχε στόχο την καρδιά του Ιησού ή όχι. Αυτή και μόνο η κραυγαλέα παράλειψη του προσδιορισμού της συγκεκριμένης πλευράς που δέχθηκε τον υποτιθέμενο λογχισμό, δείχνει την επινόηση   του  πράγματος.


ΓΙΑΤΙ Ο ΘΩΜΑΣ  ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ;

Στην κατεύθυνση της υστερότερης επινόησης του περιστατικού, συνηγορεί έντονα και το γεγονός, ότι μόνο στο ίδιο αυτό ευαγγέλιο του Ιωάννη, βρίσκουμε και την επιβεβαίωση αυτού του τραυματισμού στο περιστατικό του άπιστου Θωμά. Ο αναστημένος πλέον θεός, επιδεικνύει ανεξήγητη ανοχή στον μαθητή του Θωμά, (που μετά από δύο ολόκληρα χρόνια θαυμάτων κοντά στον Ιησού, εξακολουθεί να μην πιστεύει), λέγοντάς του: «φέρε το χέρι σου και βάλτο στο πλευρό μου» Ιωάνν.20.27.

Την επίδειξη της τραυματισμένης πλευράς του Ιησού, αγνοεί ακόμα και η σχετική αναφορά του Λουκά, όπου ο αναστημένος Ιησούς, περιέργως προσπαθεί να πείσει τους μαθητές του ότι είναι ο δάσκαλός τους λέγοντας: «δείτε τα χέρια και τα πόδια μου για να πεισθείτε ότι εγώ είμαι» Λουκ.24.39. Και πάλι όμως δεν αναφέρεται καθόλου, στο σημαντικότερο (και κατά πολλούς θανατηφόρο) τραύμα του στα πλευρά.

Η σύμπτωση δεν είναι τυχαία. Μόνο ο "Ιωάννης" που επινόησε τον λογχισμό, πρόσθεσε στο ευαγγέλιό του και την επίδειξη του τραύματός του στον Θωμά, αφού για το σημαντικότερο αυτόν τραυματισμό του Ιησού, δεν αναφέρει το παραμικρό, κανένας απ’ τους τρεις υπόλοιπους ευαγγελιστές.
Στον Λουκά μάλιστα διαβάζουμε: «έστεκαν δε πάντες οι γνωστοί αυτού μακρόθεν» Λούκ.23.49. Είναι λοιπόν δυνατόν, ο ήρωας της ανάστασης, να κακοποιήθηκε μπροστά σε τόσους συγγενείς και φίλους, με εμπηγμό ξίφους σε ένα απ’ τα πλευρά του και την αξία αυτής της λεπτομέρειας, ακόμα και σαν εξαιρετικό ενισχυτικό της αυθεντικής ανάστασής του, να την παραβλέπουν τρεις από τους  τέσσεριςβιογράφους   του;



Η ΑΝΑΝΗΨΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ 
ΝΕΚΡΟΦΑΝΕΙΑ

 

 Ανάνηψη και όχι ανάσταση το μυστικό του τάφου

Στην κατεύθυνση της εξασφάλισης του σεβασμού των φρουρών προς τον νεκρό Ιησού, δεν πρέπει να αποκλείσουμε και το σοβαρό ενδεχόμενο της δωροδοκίας των φρουρών. Ο Ιησούς δεν ήταν απλά το κεντρικό πρόσωπο ενός εξαιρετικά προσεγμένου σεναρίου, αλλά ο κεντρικός ήρωας μιας απόπειρας επιτυχούς "ανάστασης" (ανάνηψης) που ήταν εξαιρετικά πολύτιμη, για πολλούς οικονομικά και πολιτικά ισχυρούς ανθρώπους της εποχής του. Θα ήταν μάλλον αδιανόητο στο καλοπροσεγμένο αυτό σενάριό τους, να μην προβλέψουν, αντιπερισπασμούς και ανταλλάγματα στους φρουρούς, για να πετύχουν τον απαιτούμενο σχετικό σεβασμό στον (φαινομενικά) νεκρό Ιησού.

Γύρω απ’ την επιβίωση του Ιησού, είχε στηθεί μια ολόκληρη επιχείρηση θεοποίησης με προμελετημένη την κάθε λεπτομέρειά της. Θα ήταν μάλλον απίθανο να μην προβλεφθεί και ο σχετικός δελεασμός των φρουρών, για παν ενδεχόμενο. Μάλιστα το περιστατικό που παρουσιάζει τους φρουρούς να «διαμερίζουν τα ιμάτιά του και να βάζουν κλήρο» Λούκ.23.34, πρέπει να επινοήθηκε ειδικά, για να δείξει την τυπική μανία λαφυραγώγησης και τον οικονομικό ξεπεσμό των Ρωμαίων στρατιωτών, παρά την οποιαδήποτε αξία τουρουχισμού    του  Ιησού. Ο  άραφος  χιτώνας  που  αναφέρεται  συχνά,  δεν  έφτασε  ποτέ  στον τόπο  της  σταύρωσης  του  Ιησού,  αφού  η  αφήγηση  παραδέχεται  ότι:  "του  έβγαλαν  τον  κόκκινο  μανδύα,  του  φόρεσαν  τα  δικά  του  ρούχα  και  μετά  πήγαν  να  τον  σταυρώσουν"   Μάρκος  15.20.



ΚΑΙ Ο ΠΙΛΑΤΟΣ ΑΠΟΡΗΣΕ ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ

Στην ίδια κατεύθυνση της ευπρόσδεκτης από τους Ρωμαίους δωροδοκίας, είναι και η επόμενη υποσημείωση: «όταν δε έγινε εσπέρα, ήλθε άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας, βουλευτής με το όνομα Ιωσήφ και ζήτησε το σώμα του Ιησού... Ο δε Πιλάτος εθαύμασε ότι ήδη απέθανε και προσκαλέσας τον εκατόνταρχο ηρώτησε αυτόν και μαθών παρά του εκατόνταρχου εχάρισε το σώμα εις τον Ιωσήφ». Ματθ.27.57. & Μάρκ.15.43-44. & Λούκ.23.50.

Φυσικά οι λέξεις πλούσιος και βουλευτής δεν είναι εκεί τυχαία. Το σώμα του Ιησού δεν πήγε να το ζητήσει οποιοσδήποτε, αλλά κάποιος κρυπτο-ιουδαίος που ήταν «βουλευτής των Ρωμαίων». Αν υπάρχει λάθος στην αναφορά της ιδιότητας του, τότε υπαινίσσεται πράγματι κάποιον αξιωματούχο του ιουδαϊκού Σάνχεδριν. Και φυσικά ο πλούσιος Ιωσήφ απ’ την Αριμαθία της Αιγύπτου, δεν πήγε με άδεια χέρια στον Πιλάτο: ζητώντας να του "χαρίσει" τον προσφιλήτου  νεκρό.

«Και αφού πήρε το σώμα του Ιησού ο (αξιωματούχος) Ιωσήφ το τύλιξε σε ένα καθαρό σεντόνι και το έβαλε στο δικό του καινούργιο (νεόσκαφτο, αχρησιμοποίητο) μνήμα, που ήταν λαξευμένο στον βράχο», Ματθ.27.59-60. 



Τίποτε απ’ αυτά δεν θα ήταν δυνατόν να συμβούνοποιαδήποτε άλλη μέρα του έτους.
Η σταύρωση ήταν ο ατιμωτικότερος θάνατος. Ο εσταυρωμένος όχι μόνο δεν μπορούσε να κηδευτεί με πομπή και φίλους να τον συνοδεύουν στον τάφο. (όπως φαίνεται να συμβαίνει στην κηδεία της πόλεως Ναΐν), αλλά ακόμα και η απλή τυπική κήδευσή του ήταν απαγορευμένη. Το ότι ο Ιησούς παρεδόθη απ’ τους Ρωμαίους για αποκαθήλωση και σιωπηλό ενταφιασμό, όπως είπαμε αποτελούσε ετήσια εξαίρεση, για το ένα και μοναδικό εκείνο απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα.
Η δήλωση του Φίλωνα, που διαβάσαμε προηγουμένως: «είδα μάλιστα κάποιους (Παρασκευή του Πάσχα) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται», αναφέρεται στην κατ’ εξαίρεση ταφή κάποιων εσταυρωμένων, στην ίδια αυτή εορταστική επέτειο και υπογραμμίζει κατηγορηματικά, ότι ο εσταυρωμένος Ιησούς, αποκαθηλώθηκε και βρέθηκε σε τάφο, μόνο επειδή οι νομικές ρυθμίσεις των Ρωμαίων για την ειδική αυτή ημέρα του εξασφάλιζαν, το αδιανόητο για εσταυρωμένο προνόμιο της αποκαθήλωσης και της αθόρυβης ταφής.

Αν ήταν οποιαδήποτε άλλη ημέρα του έτους και όχι παραμονή της μεγάλης γιορτής, οι ευεργετικές αυτές διατάξεις των Ρωμαίων δεν θα ίσχυαν και ο υποτιθέμενος νεκρός Ιησούς, θα κατέληγε στον σκουπιδότοπο της πόλεως, ή στον ειδικό βουρκόλακκο αποσύνθεσης εσταυρωμένων, όπου κάθε απόπειρα ανάνηψής του, θα ήταν απλά αδιανόητη.


Ο  θολωτός  τάφος  δεν  ήταν  καθόλου  συνηθισμένος  τρόπος  ενταφιασμού  στην  Ιερουσαλήμ.  Τέτοιοι  τάφοι  ήταν  μόνο  για τους  πολύ  πλούσιους.  Απλές  εσοχές  σε  σπηλιές  ήταν  ο  συνηθέστερος  τρόπος  ενταφιασμού,  όπου  όμως  δεν  θα  υπήρχαν  οι  σχετικές  ανέσεις  μιας  συστηματικής  ανάνηψης.

Και οι «συμπτώσεις» συνεχίζονται.


ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΑΦΟΣ, ΑΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΤΟΣ, ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟΣ, ΚΟΝΤΙΝΟΣ, ΓΙΑ ΑΝΑΝΗΨΗ.

Κατά την αφελή ερμηνεία των πραγμάτων, συμπτωματικά βρέθηκε εκεί κάποιος Ιωσήφ, που όχι μόνο ήταν πλούσιος, πολιτικός και... Φαρισαίος, αλλά ενώ κατάγεται απ’ την μακρινή Αριμαθία της Αιγύπτου, διαθέτει τον απολύτως κατάλληλο τάφο στην   Ιερουσαλήμ.

Σαφώς λοιπόν ο συγκεκριμένος τάφος, δεν ήταν κανενός Ιωσήφ. Ούτε βρέθηκε εκεί συμπτωματικά, θολωτός, κενός και διαθέσιμος. Ο συγκεκριμένος τάφος, δεν ήταν τυχαία εκεί, πλάι στον τόπο της σταύρωσης. Βρισκόταν ακριβώς εκεί που έπρεπε, ευρύχωρος, καθαρός, αμόλυντος και αχρησιμοποίητος, μόνο επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι και επιμελώς το προετοίμασαν.

Ήταν κυριολεκτικά ένας ιδανικός χώρος υποδοχής, και ανάνηψης του καρωθέντος Ιησού! «Μνημείο νέον εις το οποίο ουδείς είχε τεθεί» Ιωάνν.19.38. Πέτρινος, θολωτός, κυριολεκτικά βασιλικών προδιαγραφών και διαστάσεων, για να μπορούν μέσα σ’ αυτόν, να δουλέψουν με σχετική άνεση, οι άνθρωποι που θα επιχειρούσαν την αποθεωτική ανάνηψη  του Ιησού.

Πρέπει να είχε ήδη νυχτώσει. Όλα έγιναν σιωπηλά και γρήγορα. Χωρίς θρήνους και πομπές, μέσα σε απόλυτη σιωπή και μυστικότητα. Ο τολμηρός πλούσιος βουλευτής, τοποθέτησε το σώμα του Ιησού στον ιδανικό αυτόν χώρο. Μητέρα, αδέλφια, μαθητές και γυναίκες, παρακολουθούσαν από μακριά. Δίπλα του μόνο ο κατάλληλος άνθρωπος, ο Ιωσήφ από Αριμαθίας.


ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΤΑΦΘΑΝΟΥΝ ΕΚΑΤΟ  (100) ΛΙΤΡΑ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΥΣΙΩΝ ΓΙΑ ΕΝΑ «ΠΕΘΑΜΕΝΟ» ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΝΑΝΗΨΕΩΝ

Ήταν λοιπόν καιρός να εμφανιστεί και ο ειδικός επί των ανανήψεων. Πράγματι ξοπίσω του εμφανίζεται, ο Φαρισαίος αρχιερέας Νικόδημος βαστώντας τα κατάλληλα σύνεργα: «ήλθαν δε και ο Νικόδημος  ("Εκ  φαρισαίων,  άρχων  των  Ιουδαίων,  δάσκαλος  του  Ισραήλ"  Ιωάννης  3.1  και  3.10.  Αν  αυτός  ο  φαρισαίος, άρχων  και  δάσκαλος  του  Ισραήλ  δεν  ήταν  ειδικός  επί  των  ανανήψεων,  ποιος  άλλος  θα  ήταν;)   ο ελθών προς αυτόν δια νυκτός το πρώτον (κατ’ αρχάς) φέρων μίγμα σμύρνας και αλόης έως λίτρα εκατό. Έλαβε δε το σώμα του Ιησού και...». Ιωάνν.19.39-40.



Τα εκατό λίτρα αρωματικών ελαίων είναι ακατανόητη υπερβολή για ένα νεκρό σώμα, αφού πρέπει να ζύγιζαν περισσότερο από πενήντα κιλά! Έπρεπε λοιπόν το υπερβολικό αυτό βάρος να το μοιραστεί με κάποιο βοηθό του. Η υπερβολή αυτή μάλλον δηλώνει, ότι αμέσως κατέφθασαν τα κατάλληλα υλικά, που προφανώς δεν πρέπει να ήταν καθόλου λίγα. 


ΙΩΣΗΠΟΣ:  "ΕΝΑΣ  ΓΝΩΣΤΟΣ  ΜΟΥ  ΠΟΥ  ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ  ΚΑΙ  ΗΤΑΝ  ΠΟΛΛΕΣ  ΗΜΕΡΕΣ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΟ  ΜΕ  ΘΕΡΑΠΕΙΑ  ΕΖΗΣΕ" 

Το ενδεχόμενο ανάνηψης και μάλιστα μετά από σκληρή σταυρική ταλαιπωρία, αναφέρει σε μια μνημειώδη αναφορά του ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος: «είδα πολλούς αιχμαλώτους να έχουν σταυρωθεί και αναγνώρισα μεταξύ αυτών τρεις γνωστούς μου, τότε με πόνο ψυχής πήγα στον Τίτο και με δάκρυα στα μάτια του ανέφερα αυτό που είδα. Εκείνος έδωσε αμέσως διαταγή και καθαιρεθέντας αυτούς θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν. Οι μεν δύο ετελεύτησαν θεραπευόμενοι, ο δε τρίτος έζησεν». Ιώσηπος βίος 420-421.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι γραμμένο ελάχιστα χρόνια μετά την επιτυχή ανάνηψη του Ιησού από την δίωρη σταύρωσή του. Η έκφραση «θεραπείας επιμελεστάτης έτυχαν», δείχνει κατηγορηματικά ότι συγκεκριμένες περιποιήσεις ανάνηψης ήταν ήδη υπαρκτές. Μάλιστα αν και οι σταυρωμένοι που ο Ιώσηπος αναφέρει, μετά από κάποιες μέρες επί του σταυρού, ήταν ήδη στα όρια της ανθρώπινης αντοχής, παρ’ όλα αυτά ένας εξ αυτών ανένηψε και σώθηκε.

Τι περιλαμβάνουν αυτής της εποχής οι περιποιήσεις δεν γνωρίζουμε, μπορούμε μόνο να φανταστούμε πως οι εντριβές, τα τραντάγματα και εισπνοές ερεθιστικών αρωμάτων και άλλων πταρνιστικών υλικών, θα έδιναν μια ευκαιρία ανάνηψης απ’ τις ληθαργικές αυτές καταστάσεις. Για  ανάνηψη  αναφέρονται  και  "φλεβοτομία,  κλύσμα,  ξύρισμα  κεφαλής,  ελαφρό  κάψιμο,  τράνταγμα,  εντριβές  των άκρων  και  βίαιο   τράβηγμα  των  τριχών".

Ένας γιατρός του 7ου μ.Χ. αιώνα έγραφε: «μανδραγόρου (κατα)ποθέντος ευθέως κάρος ακολουθεί και έκλυσις... ώστε κατά μηδέν διαφέρει το πάθος του καλούμενου λήθαργου». Για το πώς συνεφέρουν τους ληθαργικούς, μεταξύ άλλων έγραφε: «διατηρούμε την κεφαλή έμβροχη με ρόδινο όξος, με κινήσεις διεγείρουμε (τραντάζουμε) την κεφαλή και το σώμα και δίνουμε να οσφρανθεί πιπέρι... αν επιμένει (ο λήθαργος) τότε του δίνουμε και (τα υπόλοιπα) πταρμικά και χρησιμοποιούμε και τα άλλα γνωστά βοηθήματα». Paulus Med. Aegineta «περί μανδραγόρου» 5.45. Και «θεραπεία ληθάργου» 3.9.

Φυσικά οι βασικές συμβουλές του, ήταν δανεισμένες απ’ τον μεγάλο Γαληνό που ήταν ελάχιστα μεταγενέστερος του Ιησού και ο οποίος στις ληθαργικές καταστάσεις μεταξύ άλλων συνιστούσε: «πταρμικοίς χρησόμεθα». Δηλαδή: χρησιμοποιούμε πταρνιστικά.



ΑΝΑΝΗΨΗ, ΣΜΥΡΝΑ ΚΑΙ ΑΛΟΗ

Αφού κατέβασαν τον Ιησού απ’ τον σταυρό τον περιποιήθηκαν με 100 λίτρα Αλόης και Σμύρνας. (Ιωάννης 19.39)

Ότι η Αλόη είναι πανάρχαιο ιαματικό και αντισηπτικό φάρμακο που επουλώνει γρηγορότερα απ’ οτιδήποτε πληγές, το γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά….

Για την Σμύρνα όμως δεν γνωρίζαμε αν είχε την ιδία φήμη.
Να λοιπόν ένα απόσπασμα απ’ τον Ηρόδοτο που μας το διευκρινίζει:
«O οπλίτης Πυθέας, εκείνη τη μέρα στη μάχη έδειξε μοναδική παλικαριά. Την ώρα που οι Πέρσες εχθροί κυρίευαν το καράβι πολεμούσε με πείσμα, ώσπου κατακρεουργήθηκε όλο του το σώμα. Κι έτσι που έπεσε αλλά ανάσαινε, γιατί δεν πέθανε ακόμα, οι Πέρσες θεώρησαν πρωταρχικό του καθήκον να τον κρατήσουν στη ζωή, πασχίζοντας να του γιατρέψουν τις πληγές με σμύρνα και τυλίγοντας τον με ύφασμα κίτρινου λιναριού.., τον πήραν και τον έδειχναν γεμάτοι θαυμασμό σ’ όλο το στράτευμα, και του πρόσφεραν κάθε περιποίηση». Ηρόδοτος 7 (Πολύμνια) 181

Προσέξτε τα αντίστοιχα εδάφια στην περίπτωση του Ιησού:
«Ήλθε δε και ο Νικόδημος, όστις είχεν ελθεί προς τον Ιησούν διά νυκτός κατ’ αρχάς, φέρων μίγμα σμύρνης και αλόης έως εκατόν λίτρας. Έλαβον λοιπόν το σώμα του Ιησού και έδεσαν αυτό με σάβανα μετά των αρωμάτων, (σμύρνης και αλόης)». Ιωάννης 19.39.

 

3 ἐξῆλθεν οὖν ὁ Πέτρος καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς καὶ ἤρχοντο εἰς τὸ μνημεῖον. 

 

4 ἔτρεχον δὲ οἱ δύο ὁμοῦ· καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς προέδραμε τάχιον τοῦ Πέτρου καὶ ἦλθε πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον, 

 

5 καὶ παρακύψας βλέπει κείμενα τὰ ὀθόνια, οὐ μέντοι εἰσῆλθεν. 

 

6 ἔρχεται οὖν Σίμων Πέτρος ἀκολουθῶν αὐτῷ, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ μνημεῖον καὶ θεωρεῖ τὰ ὀθόνια κείμενα, 

 

7 καὶ τὸ σουδάριον, ὃ ἦν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, οὐ μετὰ τῶν ὀθονίων κείμενον, ἀλλὰ χωρὶς ἐντετυλιγμένον εἰς ἕνα τόπον. 

 


ΤΑ ΟΘΟΝΙΑ
Το πραγματικό κείμενο επίσης δεν αναφέρει τίποτε για σάβανα αλλά για «οθόνια».
Όταν τελικά μπήκαν στον άδειο τάφο του Ιησού, και διαπίστωσαν ότι το σώμα του λείπει, δυο ευαγγελιστές αναφέρουν ότι οι μαθητές του δεν είδαν πουθενά την αρχική σινδόνα που αγόρασαν για να τυλίξουν ως σάβανο το σώμα του Ιησού (Μάρκος 15.46 και Λουκάς 23.53) αλλά κάνουν λόγο για «οθόνια». (Ιωάννης 20.5-6 και Λουκάς 24.12).

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΘΟΝΙΑ

Τι είναι όμως τα οθόνια;

 

«Οθόνια είναι τεμάχια λινού υφάσματος προς θεραπευτική χρήση, επίδεση, ή τοποθέτηση επιθεμάτων».

 

Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη.

 

ΕΤΣΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΔΕΝ ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ ΓΙΑ ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟ ΝΕΚΡΟΥ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ ΤΡΑΥΜΑΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

 

Το ίδιο το κείμενο λοιπόν, με την προσεκτική επιλογή των λέξεων του, υπαινίσσεται πως δεν πρόκειται για ενταφιασμό νεκρού, αλλά για περιποίηση τραυμάτων ζωντανού ανθρώπου.
Ο Ιησούς λοιπόν μετά από το κατάλληλο "όξος" που ήπιε στο σταυρό, όταν φώναξε «διψώ» (Ιωάννης 19.28) βρίσκεται σε ληθαργικό κόμμα, και ο "γιατρός" Νικόδημος. τυλίγει το ταλαιπωρημένο σώμα του Ιησού, όχι συνολικά σε μιά οθόνη, (δηλαδή με μια φαρδιά σινδόνα, που θα χρησίμευε για σάβανο), αλλά τυλίγει όλα τα μελή του σώματος του Ιησού, επιδένοντάς τα προσεκτικά με λωρίδες (οθόνια) της αρχικής ή άλλης σινδόνης (οθόνης).
Δηλαδή, τύλιξαν τα μελή του Ιησού με επιδέσμους αλειμμένους όχι με οποιαδήποτε "αρώματα", κατά της σήψης, αλλά βουτηγμένους στους πλέον διάσημους θεραπευτικούς και επουλωτικούς τραυμάτων χυμούς βότανων της αρχαιότητας, όπως είναι η σμύρνα και η αλόη!
Απ’ τις προσεκτικά λοιπόν επιλεγμένες λέξεις του κειμένου προκύπτει, πως ο Ιησούς δέχθηκε τις κατάλληλες περιποιήσεις για την ανάνηψή του και όχι την περιτύλιξή του ενταφιασμού του! Ακριβώς ότι έκαναν στο νεαρό Έλληνα ήρωα οι Πέρσες στο απόσπασμα του Ηρόδοτου που είδαμε παραπάνω!

 

ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΠΑΣΧΑ 100 (ΕΚΑΤΟ) ΛΙΤΡΑ   ΠΑΝΑΚΡΙΒΗΣ ΣΜΥΡΝΑΣ ΚΑΙ ΑΛΟΗΣ;

 

Θυμηθείτε ότι 100 λίτρα Σμύρνας και Αλόης, δεν τα βρίσκει κανείς τελευταία στιγμή!
Άρα το να βρεθούν πάραυτα στα χεριά τους σε ποσότητες, τα πασίγνωστα και πανάκριβα αυτά ιαματικά υγρά, ήταν ολοφάνερο αποτέλεσμα επιμελούς προετοιμασίας για την επιχειρούμενη, και τελικά επιτυχή ανάνηψή του.

 


H ΣΜΥΡΝΑ


Είναι η ρητίνη δέντρου, που ανήκει στην οικογένεια Βουρσεριδών (Burseraceae) και στο είδος Commiphora myrrha (κομμιοφόρος μύρα). Είναι ιθαγενές φυτό της ανατολικής Αφρικής (Σομαλία, Υεμένη).
Ετυμολογικά προέρχεται από την αραβική λέξη «mur»,που σημαίνει πικρή.

Είναι θάμνος, που φτάνει τα 5m ύψος και χαρακτηρίζεται από σκληρά αγκαθωτά κλαδιά, που καλύπτονται διάσπαρτα από φύλλα. Από τους βλαστούς φυτρώνουν λευκά ή πράσινα άνθη. Αναπτύσσεται σε ασβεστολιθικά εδάφη και είναι ευαίσθητο σε ακραίες θερμοκρασίες.
Συναντάται στην ανατολική Αφρική (Σομαλία, Υεμένη).

Η σμύρνα είναι μία ρητίνη στο χρώμα της σκουριάς, που εξάγεται από δέντρα του είδους Commiphora ή Balsamodendron. Έχει μία έντονη χαρακτηριστική οσμή και μια γεύση στυφή και ελαφρώς πικρή.
Το Μύρρο περιέχει στα συστατικά του αιθέριο έλαιο.
Η σμύρνα εισαγόταν από την Ινδία και την Αραβία και ήταν ακριβό εμπόρευμα γι' αυτό και έκανε παρέα στον χρυσό που διατηρεί και αυξάνει την αξία του μέχρι και σήμερα..
Οι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν στις ταριχεύσεις τους και οι αρχαίες Αιγύπτιες νοικοκυρές το έκαιγαν για να ξεφορτωθούν τους ψύλλους. Σμύρνα κάηκε και στους ναούς της Ίσιδας.

Στην Κίνα ονομάζεται MoYao και χρησιμοποιείται από τον καιρό της Δυναστείας Τανγκ (60 μ.Χ.) κυρίως για πληγές, για την ανακούφιση από τα πρηξίματα.

 

Το έλαιο του μύρρου το απόσταζαν από την ρητίνη και το χρησιμοποιούσαν από την εποχή της Αρχαίας Ελλάδας για την επούλωση των πληγών.

Χρησιμοποιείται σήμερα ως απολυμαντικό και το αλκοολικό βάμμα του για πλύση ανοιχτών τραυμάτων (αλκοόλες και τερπένια). Ακόμα προστίθεται σε οδοντόκρεμες και σε αρώματα.

 

Η σμύρνα προάγει την κυκλοφορία και αυξάνει τον καρδιακό ρυθμό.


H ΑΛΟΗ

 

Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοιχρησιμοποιούσαν την αλόη τη γνησία για τη θεραπεία πληγών. Κατά το Μεσαίωνα, το κίτρινο υγρό που βρίσκεται μέσα στα φύλλα χρησιμοποιούνταν ως καθαρτικό. Η επεξεργασμένη αλόη που περιέχει αλοΐνηχρησιμοποιείται γενικά ως καθαρτικό, ενώ ο επεξεργασμένος χυμός από αλόη τη γνησία δεν περιέχει συνήθως σημαντικές ποσότητες αλοΐνης.

Η αλόη η γνησία χρησιμοποιήθηκε επίσης από το στρατό του Αλεξάνδρου ως επουλωτικό πληγών και τραυμάτων κατά τη μακρόχρονη εκστρατεία του στην Ασία. Για την προμήθεια αλόης ο Αλέξανδρος κατέκτησε το νησί Σοκότρα της Υεμένης, όπου το θερμό και ξηρό κλίμα ευνοεί την ανάπτυξή της.

Η αλόη η γνησία όταν τεμαχιστεί εκκρίνει δύο υγρά, τα οποία έχουν διαφορετικές επιδράσεις και ιδιότητες. Ο κιτρινο-πράσινος χυμός ο οποίος ως επί το πλείστον εκκρίνεται όταν κοπεί η πράσινη επιφάνεια του φύλλου είναι ερεθιστικός. Αυτός περιέχει την αλοΐνη η οποία έχει όμοια σύνθεση με το κόμμι. Από την άλλη, το διαφανές υγρό που εκκρίνεται από το εσωτερικό του φύλλου, είτε αυτό τεμαχιστεί ή συνθλιβεί, είναι καταπραϋντικό και λέγεται ότι βοηθά στην επούλωση.

Η αλόη η γνησία χρησιμοποιείται στον τομέα της εναλλακτικής ιατρικήςκαι στις οικιακής χρήσης πρώτες βοήθειες. Τόσο ο ημιδιαφανής εσωτερικός πολτός (ζελέ) όσο και η κίτρινη ρητινοειδής αλοΐνη χρησιμοποιούνται εξωτερικά για να ανακουφίσουν το δέρμα από τραυματισμούς και δερματικές δυσφορίες. Ως φυτοθεραπεία, ο χυμός της αλόης βέρα συνήθως πίνεται για την ανακούφιση από δυσφορία του πεπτικού συστήματος(καούρες). Κάποια σύγχρονη έρευνα προτείνει ότι η αλόη η γνησία ενδέχεται να επιταχύνει σημαντικά την επούλωση μιας πληγής σε σύγκριση με τους συνηθισμένους τρόπους θεραπείας. Άλλες αξιολογήσεις σε τυχαίες και ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές δεν έχουν παράσχει κανένα αποδεικτικό στοιχείο ότι η αλόη βέρα έχει κάποιο ισχυρό φαρμακευτικό αποτέλεσμα.

  ΤΑ  ΠΡΩΪΝΑ  ΔΥΝΑΤΑ  ΦΤΑΡΝΙΣΜΑΤΑ
ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟΥ (ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ), ΣΕ ΕΝΑ ΘΟΛΩΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΤΑΦΟ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ ΔΥΝΑΤΑ ΦΤΑΡΝΙΣΜΑΤΑ.

 

Παρασκευή βράδυ, ξημερώματα της μεγάλης γιορτής του Σαββάτου, του Πάσχα των Εβραίων, κάπου έξω από την πόλη, μέσα σ’ έναν ευρύχωρο, δροσερό, θολωτό τάφο, ακούσθηκαν απανωτά φτερνίσματα.

 

Ήταν... ο θεός μας, που ξυπνούσε από την πετυχημένη νεκροφάνεια του, τυλιγμένος μέσα σ’ ένα φωτοστέφανο... από δυνατά πιπέρια.

Πέρα όμως από τους αβάσταχτους, ανείπωτους και τουλάχιστον κατά δεκαεπτά αιώνες καθυστερημένους αυτο-οικτιρμούς μας, μήπως τώρα μπορούμε επιτέλους να καταλάβουμε, γιατί οι αναστημένοι πταρνίζονται;

 

Μα είναι ολοφάνερο... τώρα πια το γνωρίζουμε... διότι τα καλά πταρνιστικά, ακόμα και "νεκρούς"... "ανασταίνουν".


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΝΥΧΤΑ Ο ΤΑΦΟΣ ΜΕΝΕΙ ΑΦΡΟΥΡΗΤΟΣ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΝΑΝΗΨΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

 

Παντελώς αφρούρητος ο "τάφος" τηςανάνηψης.

Όλα έγιναν την νύχτα της Παρασκευής. Πριν ο ήλιος δύσει ο Ιησούς ήταν "νεκρός". Μετά την δύση του ηλίου ανέλαβε ο Νικόδημος. Ο Ιησούς ήταν ήδη τοποθετημένος σε πεντακάθαρο και ευρύχωρο πέτρινο τάφο. Το κείμενο είναι ξεκάθαρο... ούτε Ρωμαίοι φρουροί αναφέρονται πουθενά, ούτε καν εχθρικοί Φαρισαίοι. Ολόκληρο το βράδυ της Παρασκευής, απ’ την στιγμή της αποκαθήλωσης, (απόγευμα Παρασκευής) μέχρι το επόμενο πρωί του Σαββάτου... κανείς δεν επιτηρούσε την ταφή εκείνου, που κατά την διάρκεια της δημόσιας σταδιοδρομίας του, δεν έπαψε να διαφημίζει την επικείμενη  ανάστασή  του.

Τόσο ο Νικόδημος ο αρχιερέας, όσο και ο Ιωσήφ ο βουλευτής (αυτοί τουλάχιστον κατονομάζονται) ήταν δίπλα του για να τον "τυλίξουν", όχι στα σάβανα όπως δικαιολογημένα λέει το κείμενο, αλλά στα αρωματικά έλαια, τις εντριβές και τα πταρνιστικά, ώστε να του προσφέρουν όλη εκείνη την σειρά της επιμελέστατης θεραπείας, που τόσο είχε ανάγκη! Οι δύο ανανήπτες, εντελώς ελεύθεροι από κάθε περιφρούρηση, είχαν μια ολόκληρη νύχτα μπροστά τους, για να πετύχουν την "ανάσταση" του καρωθέντα Ιησού, καθώς και την αναγκαία μεταφορά του σε άλλον τόπο.

 


ΤΟ ΘΡΑΣΥΤΑΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΜΑ.
 
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΓΑΜΑΛΙΗΛ ΓΕΛΟΥΝ 2.000 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ   ΤΑ ΜΟΥΣΤΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΚΟΪΜ, ΤΑ ΚΟΥΤΑΒΙΑ…
Όταν ξημέρωσε Σάββατο το φαρισαϊκό θέατρο της ανάστασης, άγγιξε το κοροϊδευτικότερο αποκορύφωμά του. Στις επίσημες σημειώσεις των σεναριογράφων της θεοποίησης, την Καινή Διαθήκη, διαβάζουμε την εξής καταπληκτική και εξωφρενικά θρασύτατη ομολογία: «την άλλη μέρα που ήταν Σάββατο, πήγαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι όλοι μαζί και είπαν στον Πιλάτο: Κύριε θυμηθήκαμε (τώρα το θυμήθηκαν!) πως εκείνος ο λαοπλάνος όταν ζούσε είχε πει «σε τρεις μέρες θα αναστηθώ». Γι’ αυτό δώσε διαταγή να φρουρηθεί καλά ο τάφος έως την τρίτη μέρα, μην τυχόν έρθουν οι μαθητές του τη νύχτα και τον κλέψουν κι έπειτα πουν στο λαό πως αναστήθηκε απ’ τους νεκρούς και τότε η πλάνη αυτή θα είναι χειρότερη απ’ την προηγούμενη. Ο δε Πιλάτος τους είπε πηγαίνετε και ασφαλίστε (τον τάφο) όπως νομίζετε. Τότε (το πρωί του Σαββάτου!) πήγαν στον τάφο τον σφράγισαν με πέτρα και άφησαν εκεί την φρουρά». Ματθ.27.62-66. 

ΞΕΧΑΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΝΥΧΤΑ

 
Ξαφνικά, οι ίδιοι οι Φαρισαίοι, που έδωσαν μάχη να τον σταυρώσουν την μοναδική κατάλληλη μέρα του έτους, που πέτυχαν να τον αποκαθηλώσουν ακριβώς στην σωστή στιγμή και με τον αρχιφαρισαίο Νικόδημο, του παρείχαν κάθε δυνατή ολονύχτια βοήθεια... ξέχασαν ότι η καταλληλότερη νύχτα για να συμβούν όσα κατήγγειλαν στον Πιλάτο, ήταν το ίδιο αυτό βράδυ της Παρασκευής προς το Σάββατο και όχι οποιαδήποτε επόμενη νύχταήμέρα.

Έτσι, αφού μεσολάβησε μια ολόκληρη αφρούρητη νύχτα, (η κρίσιμη νύχτα της Παρασκευής προς το Σάββατο), οι χαρισματικοί αυτοί υποκριτές, οι Φαρισαίοι, γνωρίζοντας άριστα ότι ο Ιησούς έχει ήδη φυγαδευτεί, ξεκίνησαν το πρωί του Σαββάτου, να ζητήσουν απ’ τον Πιλάτο να τοποθετήσει Ρωμαίους φρουρούς, σ’ έναν... ήδη αδειανό τάφο.

Προβληματιστείτε ελεύθερα.

 

Όλοι όσοι γεννηθήκαμε χριστιανοί, στα θρησκευτικά σχολικά μαθήματα και στα αναρίθμητα κατηχητικά που περάσαμε, μάθαμε ότι οι φρουροί τοποθετήθηκαν έξω απ’ τον τάφο αμέσως μετά την αποκαθήλωσή του, ώστε να αποκλειστεί κάθε απόπειρα κλοπής του σώματος του Ιησού. Τα ίδια όμως τα κείμενα, απλά διαψεύδουν όλους τους (ψεύτες) κατηχητές της ζωής μας, αφήνοντας εντελώς ελεύθερη ολόκληρη την πρώτη κρίσιμη νύχτα. Έτσι απλά, το περίφημο "θαύμα", υποβιβάζεται μόνο του στο επίπεδο της απλής ανθρώπινης σκευωρίας.

 

Έτσι αναστήθηκε και θεοποιήθηκε ένας απλός      Ιουδαίος. 

Το εξωφρενικό είναι, πως όλα αυτά ΕΙΝΑΙ εκεί πολύ καθαρά γραμμένα, απλά όλοι εμείς τα μονίμως απονήρευτα κουτάβια, πίνοντας απ’ τον θεολογικό μανδραγόρα αυτής της θρησκείας, υπήρξαμε σε τέτοιο αξιοθρήνητο βαθμό "υπνωτισμένοι" (κατ’ ουσία μαγεμένοι), που ανεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα, κυριολεκτικώς τα πάντα... 

Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ / ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ
                               

                            ΤΕΛΟΣ



ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

 

ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Εάν θεωρήσουμε την ιστορία του Ιησού σαν ιστορικό γεγονός,   μπορούμε συνδυάζοντας διάφορες ιστορικές πληροφορίες με τις σημερινές αστρονομικές μας γνώσεις να υπολογίσουμε με σχετική ακρίβεια πότε έγινε η σταύρωση και η «ανάσταση» του Ναζιραίου Ιησού. Η εποχή αυτών των γεγονότων συνδέεται άμεσα με την εαρινή ισημερία, τις φάσεις της Σελήνης και το Σεληνιακό ημερολόγιο που επικρατούσε την εποχή εκείνη στην Παλαιστίνη, θέματα δηλαδή καθαρώς αστρονομικά.

 

Ο  Διονύσιος ο Μικρός θεώρησε σαν έτος γέννησης του Ιησού το 754 από κτίσεως Ρώμης, ενώ πολλοί σήμερα πιστεύουν ότι πιθανώς είναι το 750, δηλαδή το 4 π.Χ.

 

Στο βιβλίο «Ο Αστέρας της Βηθλεέμ», ο αστρονόμος,  Κωνσταντίνος Χασάπης, προτείνει ότι ο Ιησούς γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 5 π.Χ., δηλαδή λίγες μέρες προ του 4 π.Χ.

 

Ο Ιησούς σταυρώθηκε όταν Ρωμαίος κυβερνήτης της Ιουδαίας ήταν ο Πόντιος Πιλάτος (Λουκάς Γ’ 1) . Ο Πόντιος Πιλάτος, ο ανθύπατος του Τιβερίου, ήταν ο πέμπτος επίτροπος από την αρχή της ρωμαϊκής κατοχής στην Ιουδαία και παρέμεινε εκεί κατά τη δεκαετία 26 έως 36 μ.X., γεγονός που επιβεβαιώνεται από μια επιτύμβια πλάκα που βρέθηκε στην Kαισάρεια της Παλαιστίνης το 1961.

 

 

 

Οι ώρες 12.00 μ.μ και 15.00 μ.μ. αναφέρονται σε όλα τα Ευαγγέλια σαν έκτη και ενάτη ώρα. Οι Εβραίοι (όπως και πολλοί άλλοι αρχαίοι λαοί) θεωρούσαν ως αρχή του 24ώρου τη δύση του ήλιου της προηγούμενης ημέρας. Οπότε, πρώτο μέρος του 24ώρου ήταν η νύκτα και δεύτερο η ημέρα. Έτσι η ημέρα στο εβραϊκό ημερολόγιο ξεκινούσε από τις 18.00 μ.μ. το απόγευμα της προηγουμένης μέχρι τις 18.00 μ.μ. το απόγευμα της επομένης (το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση).


Το εβραϊκό πάσχα εορτάζονταν πάντοτε την πρώτη πανσέληνο αμέσως μετά την εαρινή ισημερία, δηλαδή στο τέλος της 14ης ημέρας και στην αρχή της  15ης ημέρας του μήνα Νισάν. Ο μήνας Νισάν στα εβραϊκά σημαίνει «καιρός που πρασινίζουν τα πάντα». Ένα επιπλέον στοιχείο που έχουμε είναι οι κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούσαν την εποχή εκείνη στην Ιερουσαλήμ. Τα ευαγγέλια αναφέρουν ότι έκανε ακόμη κρύο τα βράδια στην Ιερουσαλήμ, κατά τον χρόνο της σταύρωσης του Ιησού.

Τα ευαγγέλια μας πληροφορούν ότι την χρονιά της σταύρωσης, το Εβραϊκό Πάσχα γιορτάστηκε ημέρα Σάββατο. Αυτό όμως σημαίνει ότι η πρώτη εαρινή πανσέληνος του έτους της σταύρωσης πρέπει να συνέπιπτε Παρασκευή ή Σάββατο, αφού οι Εβραίοι δεν γιόρταζαν ποτέ το πάσχα τους την Παρασκευή, διότι ήταν ημέρα προπαρασκευής.

 

Το πρόβλημά μας λοιπόν είναι ένα απλό αστρονομικό πρόβλημα που μπορεί να διατυπωθεί ως εξής: «Σε ποιες ημερομηνίες και σε ποιες ημέρες της εβδομάδας συνέβη η πρώτη εαρινή πανσέληνος κατά τα έτη 26-36 μ.Χ. όταν ηγεμόνας της Ρώμης στην Παλαιστίνη ήταν ο Πόντιος Πιλάτος;»

Με απλούς μαθηματικούς τύπους λοιπόν, και με βάση τα αστρονομικά μας δεδομένα βρίσκουμε ότι το Πάσχα των Εβραίων μόνο τρεις χρονιές πέφτει καθ’ ημέρα Σάββατο: Το 26, το 30 και το 33 μ.Χ.


1   Αν δεχτούμε την άποψη κάποιων αστρονόμων και μερίδας των ιστορικών ότι ο Ιησούς γεννήθηκε το 7 π.X. και ότι έζησε 33 έτη κατά τα Ευαγγέλια, τότε πιθανώς η σταύρωσή του έγινε το 26 μ.X. (Παρασκευή 19 Απριλίου- Σάββατο 20 Απρ. - Kυριακή 21 Απριλίου).



2.   Εάν, θεωρήσουμε ότι ο Ιησούς γεννήθηκε γύρω στο 4 π.X., τότε πιθανώς η σταύρωσή του έγινε γύρω στο 30 μ.X. (Παρασκευή 7 Απριλίου- Σάββατο 8 Απριλίου – Kυριακή 9 Απριλίου).



3. Εάν δεχτούμε ότι ο Ιησούς βαπτίστηκε σε ηλικία 30 ετών και ήταν τριετής ο δημόσιος βίος του, τότε πιθανώς η σταύρωση του Ιησού να έγινε το 33 μ.X. (Παρασκευή 3 Απριλίου- Σάββατο 4 Aπριλίου – Kυριακή 5 Απριλίου).




ΤΕΛΙΚΑ

 

Ο αστρονόμος Διονύσης Σιμόπουλος βγάζει το συμπέρασμα ότι η σταύρωση του Ιησού πρέπει να συνέβη την Παρασκευή 3 Απριλίου του 33 μ.Χ.

 

 

 

ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

 

Τι απέγινε ο Ιησούς μετά την «ανάστασή» του; Υπόθεση του συγγραφέα (Ζ.Π.) είναι, ότι   αφού με διάφορους τρόπους απέδειξε στον περίγυρό του ότι είναι ζωντανός (ανεστήθη), έπρεπε όπως ο «προφήτης» Ηλίας να εξαφανισθεί για πάντα από το προσκήνιο. Μία καλή λύση θα ήταν να γίνει εσωτερικός ιερέας του ναού του Σολομώντα, πολλοί από τους οποίους δεν έβγαιναν έξω από τα όρια του ναού. Μία άλλη λύση θα ήταν να «εξαφανισθεί» στην έρημο σαν μοναχός του είδους των Εσσαίων. Τώρα αν επέζησε μέχρι τους ιουδαϊκούς πολέμους του 66 – 74 μ.Χ. (θα ήταν τότε 66 χρονών), μετά μπορεί να σκοτώθηκε σ’ αυτούς τους πολέμους.  
 
ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Το παρόν άρθρο, καθώς και τα υπόλοιπα που το συμπληρώνουν, βασίζονται στο από κάθε άποψη σπουδαίο και πρωτότυπο βιβλίο του Μ. Καλόπουλου «ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ  ΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΙΑΣ», κεφάλαιο Δ΄ σελίδες 454 – 520, του οποίου προτείνουμε την αγορά και μελέτη του. Έγιναν ορισμένες προσθήκες και τροποποιήσεις.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ. ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΔΥΝΑΤΟΣ ΑΝΔΡΑΣ 32 ΕΤΩΝ «ΠΕΘΑΝΕ» ΣΕ ΔΥΟ ΜΟΝΟ ΩΡΕΣ, ΔΕΜΕΝΟΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟ;

 
Διαβάστε επίσης:

β)Ο ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ, ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΔΕΙΠΝΟ, ΑΝΑΧΩΡΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ, ΤΟ ΠΡΟΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ «ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ».
γ)Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ. ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΗΜΕΡΑ TOY ΧΡΟΝΟΥ;
δ)ΤΟ ΞΥΔΙ ΚΑΤΑΠΑΥΕΙ ΤΗΝ ΔΙΨΑ; Η ΝΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΝΗΨΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΛΑΟΥΣ. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ.


Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ Ε΄ΜΕΡΟΣ
 


Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΣΩΤΗΡΑΣ ΟΡΦΕΑΣ
Η εικόνα του Ορφέως Βακχικού Εσταυρωμένου κάτω από επτά σταυρόμορφα άστρα και ημισέληνο, είναι από σφραγιδόλιθο που φιλοξενείται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Βερολίνου. Ο Ορφέας, η ετυμολογία του οποίου προέρχεται από το όρφνη, ορφνός, ορφναίος, δηλαδή νυκτερινός, σεληνιακός, υπήρξε ο Εσταυρωμένος Βακχικός Σωτήρας των Ελλήνων. Ο Β. Γιαροσλάβσκι, στη μελέτη του «Πως γεννιούνται οι Θεοί και οι Θεές» (Ελληνική έκδοση Γ. Ευαγγελίου, Αθήνα 1967, σελίδα 219) παραδέχεται ότι, οι αρχαίοι Έλληνες ιερείς, φορούσαν τον σταυρό του Ορφέα στο λαιμό, όπως οι σημερινοί της Χριστιανοσύνης.
 

 

 
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΝΑΣΤΑΙΝΟΝΤΑΙ
 
Στις παραδόσεις των διαφόρων λαών, υπάρχουν τουλάχιστον 25 θεοί που βιώνουν το δράμα του θανάτου αλλά και ταυτόχρονα και την λύτρωση της αναστάσεως. Χαρακτηριστικό όλων αυτών των Θεών είναι ότι, όλοι έχουν γεννηθεί μέσα σε σπήλαια, από παρθένες μητέρες με την επέμβαση του πνεύματος του Θεού. Ακόμα ότι, θανατώθηκαν για χάρη των ανθρώπων. Αυτές οι εικασίες που προϋπήρχαν, αντιγράφηκαν από τον Ιουδαιοχριστιανισμό και επανέλαβαν τα ίδια πράγματα, μόνο που αυτή τη φορά χρησιμοποιήθηκαν εβραϊκά πρόσωπα και εβραϊκά σύμβολα. Μόνο στους λαούς της Μεσογείου βρίσκουμε πάνω από 16 τέτοιους θεούς που αφού «πεθάνουν» σε μερικές ημέρες «ανασταίνονται.».
Ο Άγγλος ανατολικολόγος Godfrey Higgins, στο δίτομο έργο του Anacalypsis (1836) κάνει λόγο για δεκαέξι συνολικά εσταυρωμένους Σωτήρες-Θεούς. Τέτοιοι Θεοί είναι οι Ινδοί θεοί Κρίσνα και Βούδα Σακία και οι σταυρωμένοι: Ταμμούζ της Συρίας, Βιτόμπα του Τελιγκονέζε, Ιάω του Νεπάλ, Χεσούς των Κελτών Δρυιδών, Κετσακοάλτ του Μεξικό, Κουιρίνους της Ρώμης, ο Θούλις της Αιγύπτου, ο Ίντρα του Θιβέτ, ο Άττις της Φρυγίας, ο Κρίτε της Χαλδαίας, ο Μπάλι της ασιατικής Ορίσσα, ο Μίθρας της Περσίας.
 
Ο αρχαίος Θεός των Ινδιάνων του Μεξικού Κβετζαλκοάτλι, κατέβηκε στη γή, γεννημένος από την Παρθένο Χίμαλμαν για να σώσει με τον μαρτυρικό του θάνατο την ανθρωπότητα από την αμαρτία.
Ο Κβετζαλκοάτλι, σταυρώθηκε πάνω σε ένα βουνό εν μέσω δύο εγκληματιών, τάφηκε για τρείς ημέρες και ανεστήθη εκ νεκρών, υποσχόμενος ότι θα επιστρέψει ως νέος ήλιος σε μία δεύτερη παρουσία του επί γης που θα σώσει οριστικά το γένος των ανθρώπων
 
Ανάμεσα στους δεκάδες «μαρτυρήσαντες» για το καλό των ανθρώπων Θεούς, ξεχωρίζει ο ύπατος του Σκανδιναβογερμανικού Πανθέου Θεός Όντιν που σταυρώθηκε πάνω στο Δένδρο της Ζωής Yggdrasil (με αποτέλεσμα να πεθάνει και ν'αναστηθεί μετά από 9 ημέρες) για να κερδίσει σε αντάλλαγμα για λογαριασμό των Θεών και των ανθρώπων τη γνώση των Ρουνών, τον ανθρώπινο λόγο και την προφητική δύναμη.
 
Στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο έχουμε τον Έλληνα εσταυρωμένο Προμηθέα, τον Ιδαίο Δία/Φελχανό της Κρήτης που κάθε χρόνο γιορταζόταν ο θάνατος και η ανάστασή του στα Κρητικά μυστήρια, τον Διόνυσο που πεθαίνει σαν Διόνυσος Ζαγρέας για να αναστηθεί σαν Διόνυσος Ελευθερέας, σωτήρας και ελευθερωτής των ώριμων ψυχών και αρκετούς άλλους.
 
TΗN ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΦΕΛΧΑΝΟΥ ΔΙΟΣ  ΠΗΓΑΖΕ "ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ"
Ο Παναγής Λεκατσάς στο «Η Καταγωγή Των Θεσμών, Των Εθίμων και των Δοξασιών» και ο Farnell στο «Cults Of The Greek States», σημειώνουν την περίεργη εμφάνιση ενός παράξενου ισχυρού φωτός στο Δικταίο Άντρο της Κρήτης, του περίφημου λατρευτικού κέντρου του Φελχανού Διός από το 2.000 π.Χ. την ημέρα που εορταζόταν κάθε χρόνο η «Ανάσταση» του Θεού: «ΕΝ ΔΕ ΧΡΟΝΩΙ ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΩΙ ΟΡΑΤΑΙ ΚΑΘ' ΕΚΑΣΤΟΝ ΕΤΟΣ ΠΛΕΙΣΤΟΝ ΕΚΛΑΜΠΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΠΥΡ. ΤΟΥΤΟ ΔΕ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ ΜΥΘΟΛΟΓΟΥΣΙΝ ΟΤΑΝ ΕΚΖΕΗΙ ΤΟ ΤΟΥ ΔΙΟΣ ΕΚ ΤΗΣ ΓΕΝΕΣΕΩΣ ΑΙΜΑ».
 

Στην Φωκίδα κατά την εποχή του Δευκαλίωνα μετά τον κατακλυσμό υπήρχε η πόλη Πανοπεύς. Οι Πανοπείς κατάγονται από τους Μινύες, την φυλή των Αργοναυτών και ήταν μέτοικοι από τον Ορχομενό. Όταν ήταν βασιλιάς ο Πανοπέας, τον οποίο ο Όμηρος τον αποκαλεί «καλλίχορον», τότε κάθε δύο χρόνια, την Άνοιξη, τελούσαν εορτές προς τιμή του Διονύσου. Από την Αττική και την Βοιωτία ερχόντουσαν οι Θυιάδες και μαζί με τους Βοιωτείς και τους Πανοπείς ανέβαιναν στο Κωρύκειο Άντρο του Παρνασσού. Εκεί τελούσαν την περιφορά του Λικνίτη, του νεκρού Διονύσου, και μετά εόρταζαν με μεγαλοπρέπεια την Ανάσταση του θεού.

 
                   Ο ΑΔΩΝΙΣ
Ο σημαντικότερος Θεός όμως που πεθαίνει και ανασταίνεται, είναι ο Άδωνις.
Τα Αδών(ε)ια ή Αδώνια μυστήρια ήταν ετήσια γιορτή σε ανάμνηση του θανάτου και της ανάστασης του Άδωνη σε όλες σχεδόν τις πόλεις της Αρχαίας Ελλάδας. Ο θάνατος και η ανάσταση του Άδωνη είχε σχέση με τον ετήσιο κύκλο της βλάστησης και της καρποφορίας. Η διάρκειά τους ποίκιλλε: αλλού κρατούσαν δυο, τρεις ή και εφτά ημέρες, ενώ δεν εορτάζονταν παντού την ίδια εποχή του έτους.
Οι πρώτες ημέρες της γιορτής (αφανισμός) ήταν πένθιμες. Οι γυναίκες, είχαν την επιμέλεια της κηδείας του θεού και θρηνούσαν το χαμό του. Το ομοίωμα του Άδωνη το άλειφαν με μύρο και το έντυναν με λευκά ρούχα. Στο τέλος το τύλιγαν σε λευκό σεντόνι, το στεφάνωναν και το στόλιζαν με λουλούδια. Μετά ακολουθούσε ο θρήνος και τέλος το περιέφεραν ως επιτάφιο. Οι γυναίκες με λυμένα μαλλιά και γυμνόστηθες γυρνούσαν στους δρόμους περιφέροντας κέρινα και πήλινα ομοιώματα του θεού και έψελναν πένθιμους ύμνους με τη συνοδεία αυλού γίγγρα. Το πρωί της επόμενης μέρας, πετούσαν ομοιώματα του θεού σε πηγές ή σε ποτάμια. Μετά την πάροδο των πένθιμων ημερών, οι πιστοί γιόρταζαν με χαρά την ανάστασή του (εύρεσις) με χορούς και πλούσια γεύματα. Σε κάποιες περιοχές, γίνονταν και μυήσεις σε μυστήρια του Θεού. Ο Λουκιανός μάλιστα αναφέρει ότι οι μύστες θυσίαζαν πρόβατο και έπαιρναν μετάληψη.
Η τοποθεσία που η ιουδαϊκή Βίβλος ορίζει ως γενέτειρα του Ιησού, υπήρξε προαιώνιο λατρευτικό κέντρο του Αδώνιδος, το οποίο φιλοξενούσε λαμπρό Ναό ακόμη και επί των χρόνων του αυτοκράτορα Αδριανού. Ο Αλέξανδρος Λέτσας στο τρίτομο βιβλίο του «Η Μυθολογία Της Γεωργίας», τόμος πρώτος, σελ. 241, κεφάλαιο «Ομοιότης Των Αδώνιδος Κήπων Και Του Επιταφίου Του Θεανθρώπου» σημειώνει ότι η λέξη «Βηθλεέμ» σημαίνει «Οίκος του Άρτου», δηλαδή οίκος του Θεού του σίτου Αδώνιδος.
    
  ΣΤΑΥΡΩΣΗ:  ΕΚΤΗ  ΩΡΑ


    ΘΑΝΑΤΟΣ:  ΕΝΑΤΗ  ΩΡΑ 

Για να αποκωδικοποιήσουμε την «Ανάσταση» μέσα από τα ίδια τα κείμενα της «Καινής Διαθήκης», την αφήγηση και τα δεδομένα της οποίας ακολουθούμε πιστά, πρέπει να θυμόμαστε πάντοτε:

 

1. Στα μεγάλα θαύματα της βίβλου, συνεργάστηκε ικανός αριθμός ανθρώπων, με κρυφό διευθυντήριο, τους ευφυέστερους μυημένους μάγους – ιερείς, του ικανότερου ιερατείου (μάγων) όλων των εποχών,  με  καθοδηγητή  τον  ευφυέστατο  Γαμαλιήλ  και  εκτελεστικό  βραχίονα  τον  Ναζιραίο (=αφιερωμένο,  χρισμένο,  χριστό)  Ιησού.

 

2. Εάν προηγηθεί η μελέτη και η πρωτογενής αποκωδικοποίηση της παλαιοδιαθηκικής μαγείας, η οποία μαγεία (πληγές και ιάσεις της Παλαιάς Διαθήκης), επιτεύχθηκε με την χρήση των προφητικών ουσιών, αυτό θα βοηθήσει αποφασιστικά στην διαφορετική προσέγγιση και την καλύτερη δυνατή αξιολόγηση των δεδομένων, της καινοδιαθηκικής μαγείας.  (Σημείωση:  εξαιρετική  ανάλυση  πάνω  σ' αυτό  το  θέμα  έχει  κάνει  ο  Καλόπουλος  στα  βιβλία  του).

 

Αν παρακολουθήσουμε την δράση των θαυματοποιών της Παλαιάς Διαθήκης, θα διαπιστώσαμε μια σταδιακή διαφοροποίηση στη χρήση των παραγόμενων πληγών. Αρχικά στην Παλιά Διαθήκη, (στην εποχή των πατριαρχών), τα θύματα των δηλητηριο-πληγών ήταν συνήθως οι ξένοι και οι αντίπαλοι. Κυρίως όμως απ’ την εποχή της Βαβυλώνας, παρακολουθώντας τους τρεις παίδες να κινδυνεύουν μέσα στην κάμινο του πυρός και τον Δανιήλ να διακινδυνεύει την ζωή του μέσα στον λάκκο των λεόντων, συνειδητοποιούμε, ότι ο κανόνας αυτός μπορούσε δημιουργικά να αντιστραφεί, με πολύ αποδοτικότερα μάλιστα αποτελέσματα.

Η ολοκληρωτική όμως αντιστροφή, μέχρι του κυριολεκτικού αυτοτραυματισμού, γίνεται φανερή στην Καινή Διαθήκη και αποκορυφώνεται στην περίπτωση του "εθελουσίως πάσχοντος θεού".

Η αντιστραμμένη μαγγανεία, η ελεγχόμενη αυτή αυτο-δηλητηριοχρησία, εξασφαλίζει στον κεντρικό ήρωα, πειστικές συνθήκες εικονικού θανάτου, που με την πετυχημένη "ανάσταση" (ανάνηψή) του, τον αναβαθμίζουν όχι σε απλό άνθρωπο του θεού ή προφήτη, αλλά σε πανίσχυρο "θεό", που όχι μόνο πέτυχε την πολυπόθητη απόλυτη νίκη επί του θανάτου, αλλά υψώνοντας θριαμβευτικά το κορυφαίο αυτό παγκοσμίως ποθητό έπαθλο, μπορούσε πια να υποσχεθεί αιώνια ζωή, σε όλους εκείνους, που καταγοητευμένοι θα δεχθούν να πληρώσουν το τίμημα της απόλυτης πίστης σ’ αυτόν. Το αποκορύφωμα της Καινής Διαθήκης όχι μόνο ήταν αξιοθαύμαστο, αλλά βρισκόταν μέσα στην φυσική προέκταση της παλαιοδιαθηκικής μαγείας.

ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΔΥΝΑΤΟΣ ΑΝΔΡΑΣ 32 ΕΤΩΝ «ΠΕΘΑΝΕ»   ΣΕ ΔΥΟ ΜΟΝΟ ΩΡΕΣ, ΔΕΜΕΝΟΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟ;

 

Υπογραμμίζοντας πρόσθετες λεπτομέρειες, που να καθιστούν την περίπτωση του Ιησού, φανερά ύποπτη εικονικού θανάτου, επισημαίνουμε εμφατικά, ότι και μόνο ο απελπιστικά ελάχιστος χρόνος παραμονής του Ιησού επί του σταυρού, θα έπρεπε αυτόματα να αφαιρέσει κάθε αίσθηση αυθεντικότητας από τον "θάνατο" του Ιησού, καθιστώντας τον άμεσα ύποπτο, έντεχνης διαφυγής από τον σταυρικό θάνατο!

Για τον χρόνο που ελήφθη η απόφαση της εκτέλεσής του διαβάζουμε: «ήταν δε Παρασκευή του Πάσχα και η ώρα περίπου έκτη. Λέγει δε ο Πιλάτος στους Ιουδαίους: Να ο βασιλιάς σας. Τότε εκείνοι άρχισαν να φωνάζουν: Άρον άρον σταύρωσον αυτόν... Τότε ο Πιλάτος παρέδωσε τον Ιησού να σταυρωθεί» Ιωάνν.19.14-16.

Για το χρόνο θανάτου πάνω στον σταυρό, είδαμε ήδη ότι: «περί δε την ενάτην ώραν ανεβόησεν ο Ιησούς λέγων: Ηλι, ηλι λεμα σαβαχθανι. Τινές δε των εκεί εστηκότων (παρισταμένων) έλεγον, τον Ηλία φωνάζει και ευθέως τις (κάποιος) εξ αυτών, λαβών τον σπόγγον και γεμίσας αυτόν (όξος) περιθέσας (τον σπόγγον) εις κάλαμον επότιζεν αυτόν. Ο δε Ιησούς... (δηλαδή αμέσως μετά το πότισμα του σπόγγου και περί την ενάτην ώραν,) αφήκε το πνεύμα» Ματθ. 27.45-50.

Ο Μάρκος (15.33-37) επαναλαμβάνει αυτολεξεί τα ίδια ακριβώς. Ο δε Λουκάς (23.44-46) επιβεβαιώνει την ενάτη ώρα ως την στιγμή του θανάτου του Ιησού.

Κατά την ομόφωνη λοιπόν γνώμη των τριών πρώτων ευαγγελιστών, (ο Ιωάννης δεν αναφέρει καθόλου ώρα "θανάτου") ο Ιησούς παρέδωσε το πνεύμα στον "Πατέρα" του «περί ώρας ενάτης». Ό
μως, πριν από τρεις μόνο ώρες, δηλαδή «περί ώρας έκτης» Ιωάνν.19.14-16, ο Ιησούς βρισκόταν ακόμα στο πραιτώριο του Πιλάτου και μέχρι την σταύρωση του, (πάντα κατά την αφήγηση), μεσολάβησαν ακόμα τα εξής χρονοβόρα γεγονότα: Οι Ιουδαίοι επέβαλαν με την οχλαγωγία τους την καταδικαστική απόφαση. Ο Πιλάτος τον παράδωσε στην φρουρά. Οι φρουροί (κατά την αφήγηση) τον περιέπαιξαν φορώντας του χλαμύδα και τον προσκυνούσαν περιπαικτικά. Στην συνέχεια τον έντυσαν ξανά με τα δικά του ρούχα, του φόρτωσαν τον σταυρό και τον οδήγησαν εκτός πόλεως στον δρόμο προς τον Γολγοθά.

Καθ’ οδόν, ο Ιησούς σταμάτησε κουρασμένος και τον σταυρό ανέλαβε κάποιος Σίμων Κυρηναίος. Εκεί ο Ιησούς κοντοστάθηκε ξανά και μίλησε με κάποιες γυναίκες, λέγοντας πως έπρεπε να κλαίνε για τα δικά τους παιδιά και όχι για τον ίδιο (Λούκ.23.28). Τελικά έφτασαν στον Γολγοθά, όπου οι Ρωμαίοι σταυρωτές, πρώτα του πρόσφεραν το δικό τους χαλαρωτικό όξος, το οποίο ο Ιησούς αρνήθηκε και... τελικά τον σταύρωσαν.

Μετά απ’ όλα αυτά, πόσος χρόνος απέμεινε απ’ τις αρχικές τρεις ώρες, ανάμεσα στο πραιτώριο και την σταύρωση, για την τελική σταυρική ταλαιπωρία του Ιησού;

(Και καρδαμωμένος με μισό ψητό αρνάκι σούβλας, κρασί, ψωμί).

Ο Ιησούς των κειμένων, ήταν ένας τριαντατριάχρονος άνδρας, δηλαδή στην ακμή της δύναμής του. Μάλιστα κατά την θεολογία, ήταν ένας τέλειος άνδρας, χωρίς την φθοροποιό αμαρτία του Αδάμ. Άρα ήταν ασφαλώς και ανθεκτικότερος από κάθε άλλον άνθρωπο επί γης. Από ποια αιτία λοιπόν πέθανε, σε λιγότερο από δύο ώρες, ένας τέτοιας ασυνήθιστης αντοχής τριαντατριάχρονος άνδρας, απλά δεμένος στο σταυρό;

Ούτε πείνα, ούτε δίψα, ούτε οποιαδήποτε αναπνευστική δυσκολία, σκοτώνουν έναν νέο άνθρωπο, στον ελάχιστο αυτό χρόνο των δύο ωρών. Το περίφημο πνευμονικό οίδημα (υγρό στους πνεύμονες) λόγω παρατεταμένης δυσκολίας στην αναπνοή του σταυρωμένου, που αναγκάσθηκαν να ανακαλύψουν σαν αιτία θανάτου, οι προβληματισμένοι πιστοί, όχι μόνο δεν επιβεβαιώνεται από σχετικά πειράματα, αλλά ακόμα κι αν το δεχθούμε ως αιτία θανάτου, δεν έχει καμία πιθανότητα να εμφανιστεί στον ελάχιστο αυτό χρόνο της δίωρης ταλαιπωρίας του Ιησού πάνω στον   σταυρό.

Ακόμα κι αυτοί, που δεν μπορούν να δεχθούν ότι στην περίπτωση του Ιησού δεν χρησιμοποιήθηκαν καρφιά στα χέρια και στα πόδια, θα πρέπει να μάθουν, ότι ακόμα και αν δεχθούμε τα τραύματα αυτά στα πόδια και τα χέρια, το σκηνικό στην περίπτωση του Ιησού δεν αλλάζει διόλου. Παρόμοια τραύματα, δεν είναι θανατηφόρα, δεν δημιουργούν ακατάσχετη αιμορραγία και φυσικά σε δύο μόνο ώρες, δεν μολύνονται σε θανατηφόρο βαθμό.

 

 

 


ΜΠΑΛΑΝΟΣ: ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΟ. ΘΕΛΕΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ.


ΓΙΑΤΙ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΔΥΟ (2) ΩΡΕΣ;

 


Ο γνωστός καθηγητής θεολογίας Μπαλάνος έγραψε: «Η αιμορραγία των άκρων εκ της προσηλώσεως (από το κάρφωμα) έπαυε ταχέως και δεν ήτο θανατηφόρος. Τον θάνατο επέφεραν η (πολυήμερη) παρά φύση στάση του σώματος, εκ της οποίας προήρχετο μεγάλη αταξία στην κυκλοφορία του αίματος...».

 

Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα. σελ.25-26.


ΤΟ  ΠΕΙΡΑΜΑ  ΣΤΟ  ΜΟΝΤΡΕΑΛ  ΤΟΥ  ΚΑΝΑΔΑ
Το παρακάτω απόσπασμα εφημερίδος, μας δίνει την αντικειμενική αίσθηση του πράγματος, από μια πραγματική εμπειρία σταύρωσης: «Ένα εκπληκτικό κατόρθωμα επέτυχαν δύο νεαροί Γάλλοι, εγκατεστημένοι στο Μόντρεαλ. Ο Πάτρικ Μπενισού και η γυναίκα του Μαρίτα, ιδρυτές σχολής γιόγκα, έμειναν σταυρωμένοι, ενώπιον εκατοντάδων θεατών, θέλοντας να αποδείξουν ότι η πλήρης αυτοκυριαρχία μπορεί να κατανικήσει τον πόνο... Ο Πάτρικ κάρφωσε μόνος του τα πόδια και το ένα του χέρι. Τέλος κάποιος ανέλαβε να χτυπήσει και το τελευταίο καρφί στο δεξί του χέρι. Στην θέση αυτή (του σταυρωμένου) έμειναν ακίνητοι και σχεδόν μειδιώντες η Μαρίτα 22 ώρες ο δε Πάτρικ (32 ετών) 30 ώρες».

 

«ΒΗΜΑ» 21 Σεπτ. 1967 - Μόντρεαλ 21. Από το Βιβλίο του Ιάσονα Ευαγγέλου «Το θρησκευτικό φαινόμενο» σελ. 75.

 


 

Η ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΗΤΑΝ ΕΙΔΙΚΑ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΓΑ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ

 

Η παραπάνω περίπτωση, δίνει την σωστή χρονική διάσταση στο ζήτημα, δείχνοντας περίτρανα ότι η σταύρωση ήταν ειδικά επιλεγμένη για να σκοτώνει τα θύματά της αργά και βασανιστικά. Όμως η ίδια η αφήγηση της Καινής Διαθήκης, επιμένει να μας δείχνει ξεκάθαρα, ότι ο χρόνος παραμονής του Ιησού στον σταυρό, ήταν εξωφρενικά   μικρός.

Ναι, στην διασημότερη θανατηφόρο σταύρωση της ανθρωπότητας, απουσιάζει εντελώς, ο αναγκαίος χρόνος για μια σταδιακή σωματική εξάντληση μέχρι θανάτου.

Αντιθέτως ο Ιησούς μέχρι την τελευταία στιγμή, παρέμεινε ακμαίος και διέθετε στεντόρεια φωνή, που μόνο προθανάτια κατατονία δεν δηλώνει: «ανεβόησεν ο Ιησούς φωνή μεγάλη λέγων Ηλι, ηλι... Ματθ.27.46. Μάλιστα, όπως είπαμε, με πλήρη διαύγεια πνεύματος, συνομιλούσε μέχρι την τελευταία στιγμή, τόσο με τους εκατέρωθέν του σταυρωμένους ληστές, υποσχόμενος παραδείσους, όσο και με τους συγγενείς του, τακτοποιώντας... οικογενειακέςτου υποθέσεις.

Για να νικήσει ο Ιησούς τον θάνατο.. . έπρεπε πρώτα να πεθάνει!

 


ΑΠΟ ΤΙ ΤΕΛΙΚΑ «ΠΕΘΑΝΕ» ΣΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ;

Από τι πέθανε λοιπόν ο Ιησούς πάνω στον σταυρό; Στο δίωρο αυτό της σταύρωσής του, ο Ιησούς δεν παρουσίασε απολύτως κανένα σύμπτωμα προθανάτιας εξάντλησης. Όμως, όπως ξεκάθαρα ομολογείται... μόλις ο Ιησούς φώναξε τον "Ηλία" ή οποιοδήποτε άλλο σύνθημα στα χαλδαιικά και κάποιος εκ των ημετέρων, έτρεξε, του έβαλε με το καλάμι τον σπόγγο στο στόμα... ο Ιησούς πάραυτα παρέδωσε το πνεύμα!

Τι "σκότωσε" λοιπόν τον Ιησού;

 


ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ Η ΣΤΑΥΡΙΚΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ

 

Είναι εντελώς φανερό. Τον Ιησού δεν μπορούσε να "σκοτώσει" η σχεδόν ανύπαρκτη σταυρική ταλαιπωρία, αλλά μόνο το κατάλληλο όξος απ’ τον σπόγγο του μανδραγόρα. Αμέσως μετά την προκαθορισμένη γουλιά δηλητηρίων, που ο Ιησούς ήπιε, "δαγκώνοντας" τον σπόγγο, βυθίστηκε για λίγες ώρες στην αγκαλιά μιας βαθιάς αλλά αναστρέψιμης ανυπαρξίας (που σήμερα ονομάζεται γενική αναισθησία), παραδίνοντας το πνεύμα του στα χέρια του δίδυμου αδελφού του θανάτου, του ψυχρού και απόλυτα σκοτεινού καρωτικού ύπνου!

 



 

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Το μυστικό της Παρασκευής που
σκοτώνει οριστικά τον μύθο της ανάστασης!


ΤΡΟΠΟΣ,   ΤΟΠΟΣ,     ΧΡΟΝΟΣ

Στην περίπτωση του Ιησού, οι σοβαρές ενδείξεις μιας προσχεδιασμένης "ανάστασης" κάθε άλλο παρά τελειώνουν εδώ. Όμως για να δρομολογηθεί μια τέτοια πετυχημένη κοινωνική παράσταση, έπρεπε να βρεθεί όχι μόνο ο τρόπος και ο τόπος, αλλά και ο κατάλληλος χρόνος.

 

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ «ΠΕΘΑΝΕΙ» ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ «ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ» ΗΜΕΡΑ, ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΠΑΣΧΑ.   
Και βέβαια όπως θα δούμε και θα βεβαιωθούμε, η μοναδική κατάλληλη ημέρα του έτους, για την επιχειρούμενη εικονική ανάσταση, όχι μόνο βρέθηκε αλλά διέθετε και όλα τα αναγκαία πλεονεκτήματα!

Προσέξτε και αποφασίστε μόνοι σας, αν ο χρόνος και ο εκπληκτικός συντονισμός που συνέχει την περίπτωση του Ιησού, είναι πράγματι ατράνταχτα πλέον στοιχεία προσχεδιασμού και σεναριοποίησης.

Παρακαλώ, εντείνετε την προσοχή σας.

Όλα είχαν εξελιχθεί κατά τον αρχικό σχεδιασμό, όμως, τίποτε δεν είχε τελειώσει ακόμα και όλα παρέμεναν σε αγωνιώδη εξέλιξη. Στο κλείσιμο της ημέρας, ο Ιησούς βρισκόταν πράγματι ως έπρεπε, σε κατάσταση βαθιάς νάρκης, αλλά ακόμα πάνω στον σταυρό. Όμως, η βαθιά νάρκωση μπορεί να κάνει δυσδιάκριτη την αναπνευστική λειτουργία, δίνοντας την ψευδαίσθηση του θανάτου, αλλά χαμηλώνει επικίνδυνα και τον αναπνευστικό τόνο. Αν παρέμενε σ’ αυτήν την άβολη θέση για πολύ, το πιθανότερο ήταν ότι δεν επρόκειτο να επιζήσει.

Η κρεμασμένη πια κεφαλή του καρωθέντος Ιησού, θα δημιουργούσε αναπνευστικό  πρόβλημα και αν ο Ιησούς δεν κατέβαινε εγκαίρως από τον σταυρό, κινδύνευε ανάλογα με την θέση της κεφαλής να αποβιώσει πραγματικά αυτή τη φορά, από παρατεταμένη δύσπνοια.

Ποιός όμως και με ποια αιτία, θα μπορούσε να κατεβάσει άμεσα έναν "νεκρό" από τον σταυρό του;

 


ΟΙ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ ΕΠΡΕΠΕ  ΠΡΟΣ 
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΜΟ ΚΑΙ 
ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ ΝΑ ΚΡΕΜΟΝΤΑΙ  ΣΕ ΚΟΙΝΗ ΘΕΑ ΓΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΗΜΕΡΕΣ.
Η σταύρωση δεν αποσκοπούσε στην απλή θανάτωση του καταδίκου, αλλά στην όσο το δυνατόν μακροχρόνια έκθεσή του σε κοινή θέα, προς παραδειγματισμό, σωφρονισμό και εκφοβισμό. Ας ακούσουμε ποια πράγματα επιβεβαιώνει συνολικά για την σταύρωση ένας ειδικός του θέματος: «ο κύριος στόχος αυτής της βάρβαρης μεθόδου εκτέλεσης, ήταν ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της τιμωρίας. Για τον σκοπό αυτό οι Ρωμαϊκές αρχές εφηύραν διάφορες μεθόδους και παραλλαγές σταύρωσης που επέτρεπαν την παραμονή του θύματος στο σταυρό για ολόκληρες ημέρες πριν τελικά το θύμα να εκπνεύσει. Ο τρόπος της σταύρωσης (κάρφωμα ή δέσιμο) δεν ήταν θεσμοθετημένος με αυστηρά καθορισμένο τρόπο, αλλά φαίνεται εξαρτώμενος από το είδος των κακουργημάτων και τον αριθμό των θυμάτων (εγκλημάτων) του καταδικασμένου σε σταύρωση. Ανάλογη των εγκλημάτων του ήταν και η σαδιστική ευρεσιτεχνία των δημίων του, ώστε να παρατείνεται ο χρόνος της σταυρικής ταλαιπωρίας και το θέαμα να έχει τον απαιτούμενο αποτρεπτικό χαρακτήρα.

Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η ταφή μετά τον σταυρικό θάνατο του θύματος ήταν σπάνια και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν επιτρέπονταν, με σκοπό να παραταθεί ο εξευτελισμός του θύματος. Έτσι το νεκρό θύμα, στις περισσότερες περιπτώσεις ριχνόταν στον σκουπιδότοπο της πόλης ή αφηνόταν επάνω στο σταυρό για να γίνει τροφή στα όρνια και τα άγρια θηρία.

Για αποτρεπτικούς λόγους, συχνά η σταύρωση γινόταν στον τόπο του εγκλήματος. Η καλύτερη σύνοψη της φιλοσοφίας της σταυρικής τιμωρίας, έγινε ίσως από τον Κουϊντιλιανό (35-95 μ.Χ.) που έγραψε ότι: «Όποτε σταυρώνουμε τους ενόχους, επιλέγονται οι πιο πολυσύχναστοι δρόμοι, όπου ο περισσότερος κόσμος μπορεί να παρακολουθήσει και να φοβηθεί από το θέαμα. Γιατί η τιμωρία δεν έχει στόχο την ανταπόδοση του κακού (δηλαδή τον απλό θάνατο του εγκληματία) αλλά τον παραδειγματικό εκφοβισμό».

Qyintilian 35-95 μ.Χ. Decl 274 & Joe Ε. Zias Science and Archaeology Group the Hebrew University.

Ανάλογη είναι και η θέση του Δρ. θεολογίας Δ. Μπαλάνου που έγραψε: «τα πτώματα των θανόντων επί του σταυρού, αφήνοντο επ’ αυτού και εγένοντο βορά ορνέων και θηρίων. Υπήρχε μάλιστα και σχετική παροιμία: τρέφειν τους κόρακας επί του σταυρού».

 

Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα. σελ.25-26.

 


ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΝΕ ΤΟΥΣ
ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥΣ
Κανείς λοιπόν και ποτέ δεν έσπευδε να αποκαθηλώσει τους νεκρούς εσταυρωμένους, αφού κυρίως η παραμονή των νεκρών σωμάτων πάνω στον σταυρό, ήταν η βασική επιδίωξη αυτής της εκτέλεσης. Η πολυήμερη έκθεση των νεκρών σωμάτων στον σταυρό, ήταν ο ιδιαίτερος τρόπος εκφοβισμού των υποταγμένων λαών, από την ολιγάριθμη φρουρά των Ρωμαίων, σε κάθε τόπο που είχαν καθυποτάξει. Αν λοιπόν η πολυήμερη έκθεση των νεκρών σωμάτων επί του σταυρού ήταν καθιερωμένη πρακτική και επιβεβλημένη απαίτηση των Ρωμαίων τότε... με ποια σωτήρια αφορμή θα μπορούσε να αποκαθηλωθεί πάραυτα ο Ιησούς;
ΜΕ ΠΟΙΑ  ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ  ΘΑ  ΤΟΝ  ΚΑΤΕΒΑΣΟΥΜΕ; Και εδώ είναι που και ο τελευταίος σκεπτόμενος θα καταλάβει αμέσως και χωρίς την παραμικρή πλέον αμφιβολία, ότι οι σεναριογράφοι του δημόσιου αυτού καλοπαιγμένου δράματος, δεν άφησαν τίποτε στην τύχη. Το φαρισαϊκό δαιμόνιο, έγραψε χρυσές σελίδες πανουργίας και τις συγκλονιστικές λεπτομέρειες του καλομελετημένου αυτού κοινωνικού δόλου, τις άφησε γραμμένες κάτω απ’ τη μύτη μας... χωρίς δυστυχώς ποτέ κανείς από μας να αντιληφθεί το παραμικρό!

 

 


ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ, ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΣΧΑ, ΚΑΙ

ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ, ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΝΟΝΤΑΙ 
ΟΙ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ.

 


Το συγκλονιστικότερο πραγματικά θέατρο ανάστασης, που παίχτηκε ποτέ εις βάρος της ανθρωπότητας, με στόχο την σκόπιμη και δόλια αποθέωση ενός ανθρώπου, συνεχίστηκε με τους κατάλληλους πρωταγωνιστές να εναλλάσσονται στην κοινωνική σκηνή, την σωστή κάθε φορά στιγμή, για να σπρώξουν με την σειρά τους το σενάριο της ανάστασης του στρατευμένου Ναζιραίου, μέχρι την τελική θεοποίησή του!

Αμέσως μετά τον επί του σταυρού "θάνατο" του Ιησού, είναι οι δήθεν εχθροί του Ιησού, οι αξιωματούχοι Φαρισαίοι, που εμφανίζονται στον ίδιο τον Πιλάτο και με αφορμή την τήρηση ενός μοναδικού ετήσιου εθίμου, που ίσχυε μόνο την συγκεκριμένη αυτή ημέρα, ζητούν την άμεση αποκαθήλωση των εσταυρωμένων!


ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΩΝ   ΙΟΥΔΑΙΩΝ
Διαβάζουμε: «ήταν Παρασκευή του Πάσχα και οι Ιουδαίοι (ιερείς) δεν ήθελαν να μείνουν τα σώματα των εσταυρωμένων πάνω στον σταυρό την (επόμενη) ημέρα του Σαββάτου (δηλαδή την ημέρα του Πάσχα) γιατί ήταν μεγάλη γιορτή η ημέρα εκείνη (η μεγαλύτερη του Ιουδαϊσμού). Γι’ αυτό παρακάλεσαν (οι Ιουδαίοι ιερείς!) τον Πιλάτο να διατάξει να σπάσουν τα σκέλη τους και να τους πάρουν από εκεί. Έτσι οι στρατιώτες ήρθαν και έσπασαν τα σκέλη του πρώτου, έπειτα του άλλου (των δύο παρακείμενων ληστών) που είχαν σταυρωθεί μαζί με τον Ιησού. Όταν όμως ήρθαν στον Ιησού, δεν του έσπασαν τα σκέλη, διότι τον βρήκαν ήδη νεκρό», Ιωάνν.19.31-33.

Παρά τους αρχικούς φόβους του αιματίδρωτου Ιησού (παραμονές της σύλληψης του), όλα κυλούσαν ακριβώς πάνω στις καλά προσχεδιασμένες, σιδερένιες θα λέγαμε ράγιες του σεναρίου. Οι Φαρισαίοι ιερείς, οι υποτιθέμενοι θανάσιμοι αντίπαλοί του, εμφανίζονται ακριβώς την στιγμή που πρέπει και διεκδικούν το εθιμικό δικαίωμα της αποκαθήλωσης των εσταυρωμένων, λόγω εορτής, εξασφαλίζοντας και προσφέροντας έτσι στον Ιησού την έγκαιρη αποκαθήλωσή του απ’ τον σταυρό, σώζοντάς τον από τους σοβαρούς κινδύνους άπνοιας, που εγκυμονούσε η παρατεταμένη άβολη στάση του, σε κατάσταση βαθιάς νάρκωσης.

 

 

 

ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΑ ΕΘΙΜΑ ΤΩΝ     ΡΩΜΑΙΩΝ

 

Πως όμως ήταν σίγουροι, ότι έστω χάριν της τελετής, θα τους δοθεί η σωτήρια αυτή άδεια αποκαθήλωσης του Ιησού; Τα του συγκεκριμένου εθίμου, μας διευκρινίζει ο Φίλων ο Ιουδαίος (25 π.Χ.- 40 μ.Χ.) γράφοντας λίγα μόνο χρόνια πριν από τις περιπέτειες του Ιησού: «οι ορθά πολιτευόμενοι (Ρωμαίοι) άρχοντες... έθος είχαν κανέναν να μην τιμωρούν μέχρις οι επιφανείς τελετές και πανηγύρεις να διεξαχθούν με σεβασμό... είδα μάλιστα κάποιους (λόγω εορτής) να αξιώνουν την ταφή των σταυρωμένων συγγενών τους και να τους αποδίδονται... και για να φυλαχτεί το ιεροπρεπές της εορτής, διέταζαν ακόμα και ο μη αποθανών επί του σταυρού, ζωντανός να ανασκολοπίζεται,  ώστε να αποκρύπτονται στη γη και να μη δύει ο ήλιος επί των εσταυρωμένων».

 

Φίλων ο Ιουδαίος: Εις Φλάκκον 81.4 & Περί διαταγμάτων   3.152.3.

Το σκηνικό λοιπόν της σταύρωσης του Ιησού, δεν ήταν ένα τυχαίο περιστατικό, που απλώς προέκυψε, αλλά ένα προσχεδιασμένο μοντέλο επιβίωσης, άψογα τοποθετημένο πάνω στον ετήσιο νομικό καμβά των Ρωμαίων. Υπήρχε λοιπόν και λειτουργούσε ήδη από πολλών ετών, διευθέτηση της ρωμαϊκής εξουσίας, που προέβλεπε την παραμονή της μεγάλης τελετής, δηλαδή το απόγευμα της Παρασκευής του Πάσχα, οι νεκροί εσταυρωμένοι, να αποκαθηλώνονται και όσοι δεν είχαν πεθάνει να θανατώνονται με ανασκολοπισμό, ώστε να μη δύσει ο ήλιος πάνω τους, διότι με την δύση του ηλίου, άρχιζε η επόμενη μέρα, δηλαδή το Σάββατο της μεγάλης ιουδαϊκής εορτής του Πάσχα!

 

Η ΣΕΙΡΑ ΤΩΝ «ΣΥΜΠΤΩΣΕΩΝ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ.


Για φαντάσου... έχουμε λοιπόν μπροστά μας την εξής σειρά εκπληκτικών συμπτώσεων:
Ο Ιησούς, οδηγείται στον σταυρό την μοναδική ημέρα του έτους, που (λόγω εορτής) ίσχυαν τα εντελώς ιδιαίτερα αυτά μέτρα των Ρωμαίων για τους εσταυρωμένους.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά ελάχιστα πριν από την οδυνηρή θανάτωσή του απ’ τους στρατιώτες του και ενώ βρισκόταν μόνο δύο ώρες στον σταυρό, αυτός γλιτώνει τον φρικτό δι’ ανασκολοπισμού θάνατο... πίνοντας στον σωστό χρόνο το κατάλληλο "όξος". Ελάχιστο δηλαδή χρόνο πριν ενεργοποιηθεί, το μοναδικό αυτό ετήσιο έθιμο αποκαθήλωσης νεκρών ή βίαιης θανάτωσης των επιζώντων στον σταυρό... στο στόμα του Ιησού... βρέθηκε το μοναδικό γνωστό μέσο νάρκωσης της αρχαιότητας... ο υπνοφόρος σπόγγος με το καρωτικό "όξος".

Εξαιρετικές απανωτές συμπτώσεις που... νομίζω κανένας θεός δεν θα τις χρειαζόταν. Το σίγουρο είναι πως αν εκείνη ακριβώς την απογευματινή ώρα, ο Ιησούς δεν προλάβαινε να παραδώσει μόνος του το πνεύμα… σε λίγο θα του το παρέδιδαν με φρικτό ανασκολοπισμό οι Ρωμαίοι οπλίτες, όπως έκαναν άλλωστε στους δύο εκατέρωθεν σταυρωμένους ληστές, ανασκολοπίζοντάς τους μέχρι θανάτου.

Αξίζει ταυτόχρονα να επισημάνουμε, ότι οι δύο εκείνοι άνθρωποι καταδικασμένοι ως πραγματικοί ληστές, δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν την συμπάθεια και την επιείκεια κανενός, κι όμως, θνητοί, ταλαιπωρημένοι και προφανώς καρφωμένοι, ζούσαν ακόμα, σε αντίθεση με τον Ιησού που πρόλαβε εγκαίρως να παραδώσει το πνεύμα.

Τους δύο ληστές βέβαια, δεν τους έσπασαν μόνο τα σκέλη, όπως θέλει η βιβλική αφήγηση, γιατί με σπασμένα τα σκέλη θα ζούσαν αρκετά ακόμα για να δύσει ο ήλιος πάνω τους, που έτσι κι αλλιώς σε λίγο έδυε, αλλά όπως κατ’ ουσίαν η διαδικασία του ανασκολοπισμού απαιτούσε, τους παλούκωσαν (ανασκολόπισαν) μέχρι θανάτου, μπήγοντας κατ’ επανάληψη αιχμηρά ξύλα, σε διάφορα "ευαίσθητα" σημεία του σώματός τους.

Επρόκειτο για ένα πραγματικό δεύτερο «Πάσχα» (=παράτρεξη)

Οι στρατιώτες παράτρεξαν τον Ιησού και σκότωσαν μόνο τους εκατέρωθεν του εσταυρωμένους. Και όπως τότε, στην Αίγυπτο, το Πάσχα του Μωυσή και η εξόντωση των Αιγυπτίων εκμεταλλεύθηκαν μια ετήσια εορτή των Αιγυπτίων, έτσι και στο δεύτερο Πάσχα, αυτό του Ιησού, η παράτρεξη του θανάτου, ήταν λόγω της συγκεκριμένης ημέρας, μόνο γι αυτόνπροεξασφαλισμένη.

Αν όλες μαζί αυτές οι συμπτώσεις, συνθέτουν ένα θεϊκό σενάριο, αναρωτιέμαι... ένα καλοστημένο ανθρώπινο σενάριο, τι παραπάνω θα έπρεπε να έχει;

Δυστυχώς για μας και την δακρύβρεχτη θρησκευτική μας ιστορία... τα "θαύματα", ο "θάνατος" και η "ανάσταση" του Ιησού, υπήρξαν εντελώς ανθρώπινες θεουργίες... τέτοιες που μόνο ένα ον διαχρονικής πανουργίας, όπως το ιουδαϊκό ιερατείο θα μπορούσε να οραματιστεί αλλά και να εκτελέσει. Πώς αλλιώς θα χαρακτηρίζατε εσείς, το προσχεδιασμένο αυτό παιγνίδι με την μοναδική ευκαιρία ετήσιας διαφυγής από τον σταυρικό θάνατο, παρά μόνο σαν προμελετημένο σενάριο ακριβείας;

Ήταν ολοφάνερα ένα "παιχνίδι" ακριβείας, με τις ρωμαϊκές αρχές παγιδευμένες στις ίδιες τις νομικές τους δεσμεύσεις. Ήταν ένας προσχεδιασμένος άθλος, με αμετακίνητη στόχευση ετήσιας ακριβείας. Ένα θέατρο εικονικού θανάτου, με έπαθλο μια εμπορεύσιμη εικονική ανάσταση, που όμως είχε την δική της τεράστια αχίλλειο πτέρνα... το δικό της αποκαλυπτικό μυστικό... το μυστικό της "μεγάλης" Παρασκευής.-


Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ / ΖΗΝΩΝ  ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ Δ΄ ΜΕΡΟΣ.
Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ / ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

Το παρόν άρθρο, καθώς και τα υπόλοιπα που ακολουθούν, βασίζονται στο από κάθε άποψη σπουδαίο και πρωτότυπο βιβλίο του Μ. Καλόπουλου «ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ  ΤΗΣ  ΣΩΤΗΡΙΑΣ», κεφάλαιο Δ΄ σελίδες 454 – 520, του οποίου προτείνουμε την αγορά και μελέτη του. Έγιναν ορισμένες προσθήκες και τροποποιήσεις.

Διαβάστε επίσης: α)Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ Α΄ΜΕΡΟΣ
β)Ο ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ, ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΥΠΙΚΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΔΕΙΠΝΟ, ΑΝΑΧΩΡΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΦΟ ΤΩΝ ΕΛΑΙΩΝ, ΤΟ ΠΡΟΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ «ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ».
γ)Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΝΑΖΙΡΑΙΟΥ ΙΗΣΟΥ. ΓΙΑΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΕΒΡΑΪΚΟΥ ΠΑΣΧΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΗΜΕΡΑ TOY ΧΡΟΝΟΥ;

ΤΟ ΞΥΔΙ ΚΑΤΑΠΑΥΕΙ ΤΗΝ ΔΙΨΑ; Η ΝΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ Η ΑΝΑΝΗΨΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΛΑΟΥΣ. Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑ.


      ΣΤΑΥΡΩΣΗ  ΜΕ  ΚΑΡΦΙΑ,  ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ  ΣΤΙΣ  ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ 


ΟΛΟΙ  ΟΙ  ΣΤΑΥΡΩΘΕΝΤΕΣ ΠΕΘΑΙΝΑΝ  ΜΕΤΑ ΑΠΟ  ΑΡΚΕΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΟ. 
Ο ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ. ΓΙΑΤΙ; 

«Spogia somnifera»

 Εργαλείο ανάστασης, ο υπνοφόρος σπόγγος του μανδραγόρα!

«ΕΛΑΒΕ ΤΟ ΟΞΟΣ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΠΕ ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ».       Ιωάνν.19.30.


Το πρώτο πράγμα που συμβαίνει στον Γολγοθά, στον τόπο της σταύρωσης, είναι ότι οι Ρωμαίοι επιχειρούν να δώσουν στον Ιησού να πιεί, ένα χαλαρωτικό οίνο πριν τον σταυρώσουν: «και φέρουσιν αυτόν επί τον Γολγοθάν και έδιδον εις αυτόν να πιει οίνον μεμιγμένον με σμύρνα (κειμ: εσμυρνισμένον οίνον) αλλ’ εκείνος δεν έλαβε και (μετά απ’ αυτό) εσταύρωσαν αυτόν» Μάρκ.15.23.

Ο Ματθαίος αναφέρει: «και ελθόντες εις τόπον λεγόμενον Κρανίου τόπος (πριν σταυρωθεί) έδωκαν εις αυτόν να πίει όξος (κειμ: οίνον) μεμιγμένον μετά χολής και γευθείς ουκ ηθέλησεν. Και εσταύρωσαν αυτόν...». Ματθ.27.33.

Πρέπει να σημειώσουμε λοιπόν, ότι στα κείμενα ξεκάθαρα ορίζεται, ότι το όξος (οίνος) ανακατεμένο με σμύρνα ή χολή, το οποίο αρνήθηκε ο Ιησούς να λάβει, εδόθη στον Ιησού απ’ τους Ρωμαίους, μόλις αυτός έφτασε στον τόπο της εκτέλεσης και ακριβώς λίγο πριν από την σταύρωσή του.

Επρόκειτο για ένα ποτό προσωρινού κατευνασμού των αντιδράσεων των θυμάτων της σταύρωσης. Το συμπέρασμα αυτό το δέχονται οι πλέον αρμόδιοι ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης, όπως ο Ι. Καραβιδόπουλος (έδρα Καινής Διαθήκης Α.Π.Θ.) ο οποίος γράφει: «Ο εσμυρνισμένος οίνος που προσφέρεται στον Ιησού, επέχει θέση αναισθητικού, το οποίο προσφερόταν συνήθως για να διευκολύνεται η εκτέλεση της σταύρωσης και να μην ανθίσταται ο εσταυρωμένος». «Το κατά Μάρκον ευαγγέλιο» σελ. 490. Εκδ. Πουρνάρα.

Η εγκεκριμένη (απ’ την ιερά σύνοδο) μετάφραση Β. Βέλλα το ξεκαθαρίζει αυτό καλύτερα απ’ οποιονδήποτε άλλον γράφοντας: «τον έφεραν στον Γολγοθά, που στα ελληνικά σημαίνει τόπος κρανίου, (και εκεί) του έδωσαν να πιει κρασί ανακατεμένο με αναισθητικό, ο Ιησούς όμως δεν το δέχθηκε. Τότε (δηλαδή μετά απ’ αυτό) τον σταύρωσαν...» Μάρκος 15.23.

Ήταν λοιπόν προφανώς καθιερωμένο απ’ τους Ρωμαίους, την ώρα της σταύρωσης, να δίνουν στους κατάδικους μαζί με κρασί, κάποιο ελαφρό αναισθητικό, ώστε να διευκολύνονται κυρίως οι ίδιοι οι σταυρωτές στα δύσκολα καθήκοντά τους, κάτι όμως που έκανε και για τα θύματά τους υποφερτή την τελική διαδικασία της σταύρωσής τους.

Στην ταρασσόμενη από κινήματα Ιερουσαλήμ, η σταύρωση πρέπει να ήταν εξαιρετικά συχνή καταδίκη.

 

Μόνοο  Iώσηπος (Ιουδ.Πόλεμ.1.113.&2.75) αναφέρει δύο τέτοιες πολυάριθμες περιπτώσεις, που στην πρώτη σταυρώθηκαν οκτακόσιοι και στη δεύτερη δύο χιλιάδες άνθρωποι ταυτόχρονα!  Η εξαιρετική συχνότητα της ρωμαϊκής σταύρωσης στην Ιερουσαλήμ, αποδεικνύεται επίσης και από τους δύο κοινούς ληστές, που σταυρώνονται την ίδια μέρα ταυτόχρονα με τον Ιησού, αλλά και τον τρίτο υποψήφιο για την ίδια τιμωρία, αντιστασιακό Βαραββά.

ΟΛΟΙ  ΟΙ  ΣΤΑΥΡΩΘΕΝΤΕΣ ΠΕΘΑΙΝΑΝ  ΜΕΤΑ ΑΠΟ  ΑΡΚΕΤΕΣ ΗΜΕΡΕΣ  ΣΤΟΝ  ΣΤΑΥΡΟ. 

Ο ΝΑΖΙΡΑΙΟΣ ΙΗΣΟΥΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΔΥΟ ΩΡΕΣ. ΓΙΑΤΙ; 
Μία ερώτηση που άργησε 2.000 χρόνια.

Η καθαρά εκφοβιστική αυτή τιμωρία, με τον δημόσιο μαρτυρικό θάνατο, είχε σκοπό να αποθαρρύνει τους επίδοξους επαναστάτες, ληστές ή ταραξίες. Η ταλαιπωρία των θυμάτων, ήταν πολυήμερη και τα θύματα συνήθως πέθαιναν από δίψα, πείνα, κακουχίες, στο τέλος κούραση των θωρακικών μυών, παρατεταμένη δύσπνοια και σταδιακή       γενική    εξασθένιση.

 

ΜΠΑΛΑΝΟΣ: ΟΙ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΙ ΠΕΘΑΙΝΑΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ, ΑΠΟ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΔΙΨΑ.

 

Ο διδάκτωρ Πατρολογίας στον Πανεπιστήμιο των Αθηνών Δ. Μπαλάνος έγραψε σχετικά: «ο θάνατος επί του σταυρού εβράδυνε συχνά τρεις και περισσότερες μέρες... άνθρωποι ισχυρής κράσεως πέθαιναν μετά πολυήμερη αγωνία από πείνα και δίψα».

 

Η μεγάλη εβδομάς και το Πάσχα. σελ.25-26.

Οι καταδικασμένοι σε σταυρικό θάνατο, γνωρίζοντας το είδος του μαρτυρίου που τους περίμενε, ήταν φυσικό να προβάλουν μέχρι τελευταία στιγμή, αντίσταση στους σταυρωτές τους με όλες τους τις δυνάμεις. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, λίγο πριν απ’ την σταύρωση, οι Ρωμαίοι έδιναν ένα χαλαρωτικό ποτό στους καταδικασμένους  σε  σταύρωση.

Η διαφορά στο περιεχόμενο, χολής ή σμύρνας, που αναφέρουν οι δύο ευαγγελιστές δεν είναι τυχαία, αλλά δείχνει σαφέστερα από οποιοδήποτε άλλο σχόλιο, ότι κανείς δεν γνώριζε, τι ακριβώς ήταν αυτό που μαζί με οίνο (όξος) έδιναν οι Ρωμαίοι σε όλους τους κατάδικους, λίγο πριν από την σταύρωσή     τους.

 


ΟΙ   ΕΒΡΑΙΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΜΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΩΝ ΡΩΜΑΪΚΩΝ ΣΤΑΥΡΩΣΕΩΝ.


Έχουμε λοιπόν μπροστά μας κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Στην Ιερουσαλήμ, στην έδρα του δηλητηριο-χρηστικότερου ιερατείου όλων των εποχών, συνέβαινε κάτι εξαιρετικά παράδοξο. Για δεκαετίες, κάτω από το εξεταστικό βλέμμα των πανούργων χαλδαιο-ιουδαίων ιερέων, συνέβαινε κάτι εντελώς οικείο, εξαιρετικά προκλητικό και ενδιαφέρον. Οι Ρωμαίοι σταυρωτές, χρησιμοποιούσαν ελαφρά αναισθητικά για να ακινητοποιήσουν (να χαλαρώσουν) προσωρινά και να σταυρώσουν ευκολότερα τα θύματά τους.

Οι Ρωμαίοι βέβαια δεν μπορούσαν ποτέ τους να υποθέσουν, ότι τουλάχιστον κάποιοι από τους ιερείς που καθημερινά τους παρακολουθούσαν, ήταν άριστοι γνώστες, ανάλογης αρχαιότατης χαλδαιικής τέχνης, κάτοχοι ισχυρότατων υλικών με πλούσιο καταγεγραμμένο ιστορικό παρελθόν, στην χρήση παρόμοιων αναισθητικών δηλητηρίων.

Πρέπει εδώ να θυμηθούμε ότι ένας ιερέας-μάγος, διαθέτει οξυμένη χρηστική εκτίμηση των υλικών, αλλά και των ευκαιριών που τον περιβάλλουν και παρατηρεί κάθε τι που συμβαίνει γύρω του, απ’ τις τερατοποιές δυνατότητες που του προσφέρει.

 

Η ΜΕΓΑΛΟΦΥΗΣ ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΓΑΜΑΛΙΗΛ
Καταλαβαίνουμε ότι το πρώτο πράγμα που θα αναλογιζόταν ένας τέτοιος παρατηρητικός "ιερέας", παρακολουθώντας μια ανάλογη σκηνή σταύρωσης   θα   ήταν:
Τι θα συνέβαινε αν αντί για ένα ελαφρό αναισθητικό, δίναμε την κατάλληλη στιγμή στο υποψήφιο θύμα κάτι ισχυρότερο; Δεν θα μπορούσε άραγε, ένας βαριά ναρκωμένος κατάδικος, μετά την λήψη του κατάλληλου δηλητηρίου να θεωρηθεί νεκρός; Δεν θα μπορούσε να διαφύγει τον θάνατο, αν υπήρχε δυνατότητα έγκαιρης αποκαθήλωσής του;

Αν κοντά στην διαφαινόμενη δυνατότητα της "ανάστασης" (ανάνηψής) του, προσθέσουμε μια άδικη καταδίκη, αλλά και έναν συγκλονιστικό αριθμό ιαματικών θαυμάτων... δεν θα μπορούσε αυτό να γεννήσει έναν σαγηνευτικό πάσχοντα ήρωα, που θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και στην πολυπόθητη     ιουδαϊκήθεοποίηση;

Μια τέτοια θεοποίηση, δεν θα συναγωνιζόταν τα καλύτερα μυθολογικά σενάρια θεών, ηρώων και Τιτάνων της Μεσογείου, όπως εκείνου του φιλάνθρωπου και πολυαγαπημένου σταυρωμένου Προμηθέα; Δεν θα μπορούσε αυτό να γίνει μια μεγαλειώδης πνευματική αφετηρία, για να υλοποιηθεί το μεσσιανικό όνειρο, και να ξεκινήσει η επέκταση και η κυριαρχία της ιουδαϊκής θεολογίας, πάνω      στην       φιλευσέβεια       τωνλαών;

Τέτοιες σημαντικές σκέψεις, μπορεί να είχαν αφορμή μια τόσο απλή αφορμή, βγαλμένη μέσα απ’ την σκληρή πραγματικότητα του υποδουλωμένου Ισραήλ. Η ίδια σχεδόν καθημερινή σταυρική δραστηριότητα των Ρωμαίων, ενδεχομένως γέννησε την νικητήρια εικόνα ενός αναστημένου από  σταυρικό      θάνατο   Ιουδαίου.

Μπροστά στο συγκλονιστικό δράμα των πολυαρίθμων εσταυρωμένων, κάποιοι ευφυέστατοι Ιουδαίοι ιερείς (όπως ο Γαμαλιήλ) ενδεχομένως συνέλαβαν την εικόνα του εσταυρωμένου και αναστημένου θεραπευτή, ως μοναδική ευκαιρία δημιουργίας ενός αρχετυπικού, πάσχοντος θεοποιημένουσωτήρα.

Μπροστά στον ανείπωτο καθημερινό πόνο των εσταυρωμένων,       κάποιοι  ενδεχομένως οραματίστηκαν    μια  ιστορία       εκπληκτικής αλγοκαπηλείας. Έτσι, τόσο απλά, μπορούσε να γεννηθεί το πολυσύνθετο ψυχόδραμα της θεοποίησης ενός "αναστημένου" Ιουδαίου. Δεν έμενε παρά απ’ την σταθερή παρακαταθήκη ηρώων, τους Ναζιραίους, να βρεθούν νέοι και αποφασισμένοι, που θα ήταν πρόθυμοι να ενσαρκώσουν τους βασικούς ρόλους.
Όπερ    και  εγένετο.
  


ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΡΗΣ: «Σύμφωνα με μία κοινή, διαδεδομένη αντίληψη, ο θάνατος επάνω στο σταυρό, επέρχεται από τον πόνο και την αιμορραγία που προκαλούν τα καρφιά που έχουν τρυπήσει τα χέρια και τα πέλματα του εσταυρωμένου. Aυτά δεν είναι παρά ένα μικρό, πολύ βασανιστικό, συμπλήρωμα, αλλά όχι με πρωτεύοντα ρόλο στην πρόκληση του θανάτου. Από πειράματα που έκανε ο Γάλλος χειρουργός και διδάκτορας της Ανατομίας Pierre Barbet πάνω σε πτώματα, παρατήρησε ότι είναι αδύνατον ένα καρφί που περνάει ανάμεσα από τα οστά της παλάμης, να συγκρατήσει το ανθρώπινο σώμα, ακόμη και εάν αυτό στηρίζεται στα πόδια με καρφιά. Αντίθετα. Εάν τα καρφιά διαπερνούσαν τις παλάμες, κάτω από το βάρος του εξαρτημένου σώματος, θα έσχιζαν το δέρμα της πρόσθιας και οπίσθιας επιφάνειας της παλάμης, θα την έτεμναν διαμπερώς στο ύψος των δακτύλων, και ο Εσταυρωμένος θα έπεφτε με το κεφάλι κάτω προς τη γη, ενώ θα των συγκρατούσαν μόνο τα καρφιά με τα οποία ήταν καρφωμένα τα πόδια του. Ο ίδιος χειρουργός, έδειξε, ότι το μόνο σημείο που μπορεί να στηρίξει τα χέρια του σταυρωμένου ανθρώπου, εάν τα διαπεράσει ένα καρφί, είναι ο καρπός. Σε επανειλημμένα πειράματά του έδειξε, ότι σε όποιο σημείο του καρπού και αν βάλουμε ένα καρφί, αυτό οδηγούμενο από τα οστά και τους συνδέσμους, θα περάσει από έναν ανατομικό χώρο, γνωστό ως ο χώρος του destot, ανάμεσα σε δύο οστάρια του καρπού. Σε κάποιες τοιχογραφίες παρουσιάζονται οι δύο ληστές που σταυρώθηκαν μαζί με τον Χριστό, όχι καρφωμένοι, αλλά με τα χέρια δεμένα με σχοινί στους σταυρούς τους. Το ότι όμως αυτό απεικονίζεται, μαρτυρεί κάτι που πολλοί ιστορικοί της Ρωμαϊκής περιόδου περιγράφουν: ότι δηλαδή, μπορεί να πεθάνει ένας άνθρωπος, εάν έχει εξαρτηθεί από τον σταυρό, όχι με καρφιά, αλλά εάν απλώς έχουν δεθεί τα χέρια του επάνω στο σταυρό».
Ας επιστρέψουμε όμως στον Γολγοθά, στην τόπο της σταύρωσης του Ιησού και στις ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες της αφήγησης. Όπως είδαμε, ο Ιησούς αρνήθηκε την αναισθητική ουσία που του πρόσφεραν οι Ρωμαίοι. Πώς μπορούμε λοιπόν να υποθέτουμε, ότι χρησιμοποιώντας ανάλογη αναισθητική ουσία, πέρασε "ημιθανής" την δοκιμασία της σταύρωσής του ο Ναζιραίος Ιησούς;

Πράγματι, ο Ιησούς αρνήθηκε την αναισθητική ουσία των Ρωμαίων, γιατί ούτε η στιγμή ήταν κατάλληλη, ούτε και η ουσία αυτή ήταν ικανή να προκαλέσει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Άλλωστε, αν έπαιρνε το ελαφρό αυτό αναισθητικό των Ρωμαίων, υπήρχε κίνδυνος με θολωμένο το νου, να μην διαχειρισθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τις λεπτομέρειες της "ανάστασής" του, τις επόμενες κρίσιμες   ώρες.

Έτσι, κατά την ώρα της σταύρωσής του, σωστά ο Ιησούς αρνήθηκε να γευθεί το χαλαρωτικό αναισθητικό των Ρωμαίων. Άλλωστε, ο Ιησούς δεν πρέπει να το είχε ιδιαίτερη ανάγκη, αφού κατά την ίδια την αφήγηση, που δεν θα είχε κανέναν λόγο να το αποκρύψει, ο Ιησούς "κρεμάστηκε" (δηλαδή δέθηκε) και δεν καρφώθηκε επί ξύλου.

 

ΚΑΡΑΒΙΔΟΠΟΥΛΟΣ: ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΑΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΔΕΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΌ Ή ΚΑΡΦΩΘΗΚΕ.

Ο Ι. Καραβιδόπουλος γράφει: «ο μέλλων να εκτελεστεί καρφωνόταν ή δενόταν με σκοινιά... Δεν είναι γνωστό ποιός τρόπος χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση του Ιησού... ότι ο Ιησούς προσηλώθηκε στον σταυρό με ήλους (καρφιά) μαρτυριέται (όχι απ’ τα κείμενα αλλά) απ’ την παράδοση και την εικονογραφία».


Η  επαναλαμβανόμενη  έκφραση  στην  Καινή  Διαθήκη  για  την  σταύρωση   του  Ιησού  είναι: "ΚΡΕΜΑΣΑΤΕ  ΕΠΙ  ΞΥΛΟΥ"  Πράξεις  5.30,  10.39  και  Λουκάς  23.39.  Πουθενά  στην  Καινή  Διαθήκη  δεν  αναφέρεται  για  τον  Ιησού  "καρφώσατε  επί  ξύλου".

Υπήρχαν λοιπόν πράγματι δύο διαφορετικοί τρόποι σταύρωσης. Η εφαρμογή όμως της μιας ή της άλλης μορφής εκτέλεσης ήταν προφανώς εξαρτώμενη, από τον βαθμό των διαπιστωμένων κακουργημάτων του κατάδικου. Δεδομένου όμως, ότι κατά την γνώμη του αρμόδιου Ρωμαίου διοικητή και δικαστή Πιλάτου, ο Ιησούς ήταν κατηγορηματικά αθώος και ολοφάνερο θύμα σκευωρίας, δεν υπήρχε καμία περίπτωση, ο Πιλάτος, ο μόνος άνθρωπος που αποφάσιζε τον τρόπο των εκτελέσεων, να εξαντλούσε στον αθώο Ιησού, την σκληρότητα της σταυρικήςεκτέλεσης.

Ο Ιησούς λοιπόν δεν είχε κανέναν ιδιαίτερο λόγο να δεχθεί κατά την ώρα της σταύρωσής του, το χαλαρωτικό όξος (οίνο) των Ρωμαίων, γιατί δεν καρφώθηκε, αλλά δέθηκε πάνω στον σταυρό. Λίγο αργότερα όμως, η αφήγηση μας κάνει την χάρη να μας παρουσιάσει ξεκάθαρα, τον ήδη σταυρωμένο Ιησού, όχι μόνο να ζητάει αλλά και να πίνει "κάτι" προφανώςισχυρότερο.

«Έστεκαν δε παρά τω σταυρώ του Ιησού η μήτηρ αυτού, (Μαρία) η αδελφή της μητρός αυτού, Μαρία η του Κλωπά και Μαρία η Μαγδαληνή. (Τρεις συνολικά γυναίκες). Ο Ιησούς είδε την μητέρα του και τον μαθητή τον οποίο αγαπούσε (τον Ιωάννη) να στέκεται πλάι της, (άρα και ο Ιωάννης ήταν επίσης εκεί) και είπε στην μητέρα του, γύναι ιδού ο υιός σου και στον μαθητή (του) είπε, αυτή είναι η μητέρα σου... Μετά απ’ αυτό, (την μικρή αυτή συνομιλία) γνωρίζοντας ο Ιησούς πως όλα είχαν φτάσει στο (προ)καθορισμένο τέλος τους, είπε: Διψώ. Εκεί δε κοντά, βρισκόταν ένα σκεύος γεμάτο ξύδι, (Μασ: και εκείνοι... με τους οποίους συνομιλούσε) βούτηξαν ένα σφουγγάρι στο (συγκεκριμένο) ξύδι, το τοποθέτησαν πάνω σε ένα ύσσωπο (ματσάκι ρίγανης) και το έφεραν στο στόμα του. Μόλις ο Ιησούς έλαβε το όξος είπε, τετέλεσται και γέρνοντας το κεφάλι παρέδωσε το πνεύμα» Β.Β. Ιωάνν.19.29-30.


ΕΧΟΥΜΕ  ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ  ΜΙΑ ΞΕΚΑΘΑΡΗ      ΕΙΚΟΝΑ  ΜΕΤΑ  2.000  ΧΡΟΝΙΑ.

 

Η «ΔΙΨΑ» ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΥΛΙΕΣ ΑΠΟ «ΞΥΔΙ».
ΟΤΑΝ  ΔΙΨΑ  ΚΑΝΕΙΣ  ΤΟΥ  ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ  ΞΥΔΙ  ΓΙΑ  ΝΑ  ΞΕΔΙΨΑΣΕΙ.

Η εικόνα είναι απολύτως ξεκάθαρη και είναι να απορεί κανείς τι δεν είδαν τόσους αιώνες τουλάχιστον οι περιώνυμοι αμφισβητίες ερευνητές. Εμείς φυσικά πρέπει να σταθούμε εδώ, αναζητώντας τις λεπτομέρειες εκείνες, που θα κάνουν φανερή την διαφορά ερμηνείας.

Ο Ιησούς λοιπόν (κατά την αφήγηση) βρίσκεται ήδη σταυρωμένος ελάχιστα λεπτά πριν από τον "θάνατό" του. Παρ’ όλα αυτά, συνομιλεί με πλήρη διαύγεια με τον Ιωάννη και την μητέρα του, που βρίσκονται «παρά τω σταυρώ», δηλαδή ακριβώς δίπλα του, στη βάση του σταυρού. Ο Ιησούς απευθυνόμενος σ’ αυτούς με πλήρεις τις αισθήσεις του, αναθέτει στον μαθητή του Ιωάννη την προστασία της Μητέρας του Μαρίας.

Ακριβώς όμως στην προέκταση της ίδιας αυτής συζήτησης, ο Ιησούς λέει «διψώ», απευθυνόμενος φυσικά σ’ αυτούς που βρίσκονται «παρά τω σταυρώ».

Ο Ιωάννης και οι τρεις Μαρίες, τοποθετούν (αγκυλώνουν) το κατάλληλο σφουγγάρι πάνω σε ένα ματσάκι από φρύγανα ρίγανης χωμένο μπροστά στο κούφιο καλάμι (Ιωάνν.19.29) ή απλά κατ’ ευθείαν σε κατάλληλα σχισμένο καλάμι (Μάρκ.15.35) που κάποιος φρόντισε να έχει μαζί του, δίνοντας στον Ιησού, που μόλις προηγουμένως συνομιλούσε μαζί τους, μια γουλιά απ’ το δικό τους αυτή  την  φορά      "όξος".

Στην σκέψη ότι οι δικοί του άνθρωποι και όχι οι Ρωμαίοι στρατιώτες, είναι αυτοί που έδωσαν την δεύτερη αυτή φορά, το τελικό "όξος" στον Ιησού, μας οδηγούν τα ίδια τα κείμενα. Εντούτοις, όλες οι θεολογικές ερμηνείες, σπεύδουν, συχνά παραποιώντας αδίστακτα τα κείμενα, να βοηθήσουν την αντίθετη άποψη. Παράδειγμα η εγκεκριμένη απ’ την ιερά σύνοδο μετάφραση της Αγίας Γραφής Β. Βέλλα γράφει παντελώς αυθαίρετα: «λέγει (ο Ιησούς) διψώ... (τότε) οι στρατιώτες (η λέξη στρατιώτες δεν υπάρχει στο κείμενο) βούτηξαν ένα σφουγγάρι στο ξύδι, το στήριξαν στην άκρη ενός κλαδιού ύσσωπου (ο ύσσωπος είναι θάμνος ρίγανης και δεν μπορεί να έχει κλαδιά) και το έφεραν στο στόμα του Ιησού». Ιωανν.19.29. Βλέπουμε ότι οι προχειρότητες, οι παραποιήσεις και οι προσθαφαιρέσεις λέξεων, συνεχίζονται αμείωτες μέχρι σήμερα, αλλοιώνοντας με περισσή αυθάδεια τα κείμενα ώστε αυτά να βοηθούν τις αυθαίρετες θεολογικές  ερμηνείες.

  ΕΠΟΤΙΖΕΝ  ΑΥΤΟΝ  ΜΕ  ΟΞΟΣ  (ΚΑΤ' ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ)



Όμως οι Ρωμαίοι στρατιώτες δεν είχαν κανέναν λόγο να περιπαίξουν τον Ιησού επί του σταυρού, δίνοντας του ξύδι, όπως κατά παρέκκλιση όλων των άλλων ευαγγελιστών θέλει ο (γιατρός) Λουκάς, (23.37). Μάλιστα, αν ο Λουκάς ήταν πράγματι γιατρός, τότε είναι αυτός που είχε κάθε λόγο να διαστρέψει αυτήν ακριβώς την λεπτομέρεια, καταλαβαίνοντας περισσότερο απ’ όλους τους άλλους, τον πραγματικό ρόλο του τελικού "όξους". Διότι, ακόμα κι αν θελήσουμε να δεχθούμε ότι οι Ρωμαίοι περιπαίζοντας τον Ιησού του έδωσαν αυτοί το όξος, παραμένει ακατανόητο το γιατί τελικά ο Ιησούς το ήπιε.


Ο ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΣΤΑΥΡΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΑΠΟ ΔΙΨΑ.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΕΝΑΣ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΝΕΡΟ ΟΙ ΣΤΑΥΡΩΤΕΣ ΤΟΥ.

 


Όμως είναι ηλίου φαεινότερο, ότι το αίτημα του Ιησού, διψώ, ήταν αδύνατον να απευθύνεται προς τους Ρωμαίους σταυρωτές του. Ο εσταυρωμένος, δεν μπορούσε έτσι απλά να παραγγέλνει τις ανάγκες του στους παρευρισκόμενους στρατιώτες και να περιμένει ότι αυτοί θα του τις εκπληρώσουν. Ο κρανίου τόπος, δεν ήταν... αναψυκτήριο, αλλά τόπος μαρτυρικού θανάτου. Ο καταδικασμένος σε σταυρικό θάνατο, έπρεπε να πεθάνει ακριβώς από κακουχίες, πείνα και κυρίως δίψα. Το τελευταίο πράγμα λοιπόν που θα περίμενε ένας σταυρωμένος, είναι να ζητήσει και να του δώσουν νερό  οισταυρωτές  του.

Φυσικά τέτοιο δικαίωμα προσφοράς τροφής, νερού ή οποιασδήποτε άλλης διευκόλυνσης, αυτονόητα δεν το είχαν ούτε και οι δικοί του άνθρωποι. Κλεφτά όμως, δωροδοκώντας ή και αποσπώντας σύντομα την προσοχή των φρουρών, δύο τρεις δικαιωματικά παραστεκόμενοι συγγενείς, έχοντας έτοιμο το κατάλληλο καλαμένιο εργαλείο, μπορούσαν να του προσφέρουν στα γρήγορα, μια γουλιά νερού... ή "όξους".

Αυτό ακριβώς έκανε προφανώς η ομάδα του Ιωάννη με τις τρεις Μαρίες, ή και κάποιος απ’ τους υπόλοιπους παρευρισκόμενους ημέτερους. Την κατάλληλη στιγμή όταν «ο Ιησούς είδε πως όλα είχαν φτάσει στο (προ)καθορισμένο τέλος τους είπε: Διψώ... Τότε με τον προαναφερόμενο τρόπο, αντί να του προσφέρουν μια γουλιά ανακουφιστικό νερό... αυτοί του προσφέρουν την αναγκαία για την καρωτική νεκροφάνειά του, κατάλληλη ποσότητα "όξους".

 

ΜΑ  ΤΙ  ΣΤΟ  ΚΑΛΟ  ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ  ΕΔΩ; 
Ο  ΑΝΘΡΩΠΟΣ  ΦΩΝΑΖΕΙ  "ΔΙΨΩ"  ΚΑΙ  ΟΙ  ΔΙΚΟΙ  ΤΟΥ,  ΑΝΤΙ  ΓΙΑ  ΝΕΡΟ  ΤΟΥ  ΔΙΝΟΥΝ  ΞΥΔΙ.  
ΕΙΝΑΙ  ΤΕΛΕΙΩΣ  ΠΑΡΑΛΟΓΟ. 
ΤΟ ΞΥΔΙ ΚΑΤΑΠΑΥΕΙ ΤΗΝ ΔΙΨΑ; 
ΚΑΝΕΙΣ  ΔΕΝ ΤΟ  ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΑΥΤΟ  2.000  ΧΡΟΝΙΑ. 

 


Ακόμα κι αν γινόταν αντιληπτοί απ’ τους φρουρούς, η όλη κίνηση ήταν τόσο σύντομη, που ο Ιησούς θα προλάβαινε οπωσδήποτε να πιει την απαραίτητη μια γουλιά απ’ το σημαντικό για την περίπτωσή του περιεχόμενο του σπόγγου. Το εξαιρετικά περίεργο είναι, ότι ενώ ο Ιησούς λέει διψώ, δεν αρνείται να πιει το «ξύδι» που του προσφέρουν (όποιοι κι αν του το πρόσφεραν) που απολύτως καμία ανακούφιση δεν μπορούσε να του προσφέρει στην υποτιθέμενη βασανιστική του δίψα.

Ο  ΔΑΥΙΔ  ΨΑΛΛΕΙ:  "ΣΤΗΝ  ΔΙΨΑ  ΜΟΥ  ΑΝΤΙ  ΝΕΡΟ  ΜΟΥ  ΕΔΩΣΑΝ  ΞΥΔΙ" 


Ότι το οποιοδήποτε ξύδι, δεν είναι ό,τι καλύτερο για την δίψα, μας το βεβαιώνει στην ίδια την Βίβλο ο ψαλμωδός Δαυίδ, που παραπονιέται (ποιητικά) ότι: «προς ονειδισμόν και ταλαιπωρίαν... (οι εχθροί) μου έδωσαν χολή να φάω και στην δίψαν μου με   πότησαν      όξος».       Ψαλμοί  68.21.
ΤΗΝ  ΕΝΑΤΗ  ΩΡΑ  (ΤΡΕΙΣ  ΤΟ  ΜΕΣΗΜΕΡΙ)  Ο  ΙΗΣΟΥΣ  ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ  ΣΥΝΘΗΜΑΤΙΚΑ
Ότι κάποιος "ημέτερος" έσπευσε να ποτίσει το καρωτικόν όξος στον Ιησού, μετά από δική του συνθηματική κραυγή, το ομολογεί σχεδόν με κάθε σαφήνεια ο Ματθαίος γράφοντας: «περί δε την ενάτην ώρα αν ανεβόησεν ο Ιησούς λεγών: Ηλι, ηλι, λεμα σαβαχθανι. (Κατά τον Ματθαίο ο Ιησούς δεν είπε διψώ, αλλά φώναξε αυτή την συνθηματική χαλδαιική φράση). Τινές δε των εκεί ισταμένων έλεγον τον (προφήτη) Ηλία φωνάζει».

ΕΠΟΤΙΖΕΝ  ΑΥΤΟΝ  ΜΕ  ΞΥΔΙ Η σκέψη όμως αυτή, σαφώς δεν θα μπορούσε να γίνει από Ρωμαίους που αγνοούσαν παντελώς τον Ηλία… «και ευθύς τις εξ αυτών (εξ εκείνων δηλαδή που έστεκαν εκεί και έλεγαν τον Ηλία φωνάζει... άρα σαφώς κάποιος Ιουδαίος και όχι Ρωμαίος) λαβών τον σπόγγον και γεμίσας αυτόν όξος, περιθέσας εις κάλαμον (εδώ παραλείπεται το φρύγανο ρίγανης) επότιζεν αυτόν. (Όχι πότισε άπαξ, αλλά επότιζε αυτόν, που σημαίνει κατ’ επανάληψη!). Ο δε Ιησούς... (αμέσως μετά το δάγκωμα του σπόγγου και την κατάποση της αναγκαίας ποσότητας όξους) αφήκε το πνεύμα... ήσαν δε εκεί γυναίκες πολλαί... μεταξύ των οποίωνήτοΜαρία η Μαγδαληνή και Μαρία η Μήτηρ      του...»,  Ματθ,     27.45-56.

Ο Μάρκος, ο ίδιος ευαγγελιστής που αναφέρει τον «εσμυρνισμένο οίνο» (Μαρκ.15.23) των Ρωμαίων, τον οποίον αρνήθηκε στην αρχή της σταύρωσης του ο Ιησούς, ορίζει πως ο εσταυρωμένος δάσκαλός του, είχε πράγματι και μια δεύτερη επαφή με το κατάλληλο αυτή τη φορά "όξος", που του πρόσφερε όχι Ρωμαίος αυτή τη φορά, αλλά: «τις (ένας) εκ των παρεστώτων... (που) δραμών (δηλαδή ημέτερος, εκ των παρισταμένων που έτρεξε) γεμίσας τον σπόγγον όξους, περιθείς καλάμω (τοποθέτησε τον σπόγγο σε καλάμι και) επότιζεν       αυτόν»,Μαρκ.15.36.

Αβίαστα λοιπόν οδηγούμεθα στην σκέψη, ότι ο Ιησούς «παρέδωσε το πνεύμα», επειδή την σωστή στιγμή, "δάγκωσε" άπαξ ή κατ’ επανάληψη τον προσφερόμενο σπόγγο και κατάφερε να πιει την σωστή ποσότητα του κατάλληλου "όξους" απ’ τα χέρια των δικών του ανθρώπων.

 



    ΤΟ ΦΥΤΟ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ

 

 

 

 
Η ΝΑΡΚΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΛΑΟΥΣ
Για να συνεκτιμηθούν καλύτερα όλες αυτές οι καθοριστικές λεπτομέρειες, πρέπει εδώ να κάνουμε μια μικρή παρένθεση και να υπενθυμίσουμε ότι η βαθιά νάρκωση, έχει το δικό της εντυπωσιακό ιστορικό παρελθόν. Διαβάστε τι έγραψε πριν από λίγες μόνο δεκαετίες ένας διαπρεπής καθηγητής της ιστορίας της ιατρικής του πανεπιστημίου Αθηνών και       θα   καταλάβετε   τι     εννοώ.

«Νάρκωση καλείται η δια φαρμάκων ελάττωση της εγερσιμότητας του νευρικού συστήματος μέχρις εξουθένωσης ή καταστολής της λειτουργίας του. Το οδυνηρό αίσθημα του άλγους, νόσων και τραυματισμών, έφερε τους ανθρώπους από αρχαιοτάτων χρόνων στην αναζήτηση μετριασμού ή και καταστολής του. Πιθανότατα εκ τύχης κάποιοι αντελήφθησαν στην αρχή τις ναρκωτικές ιδιότητες των φυτών τις οποίες χρησιμοποίησαν αρχικά εξωτερικώς και αργότερα εσωτερικώς. Ήδη από την αρχαιότητα γνώριζαν τρόπους ναρκώσεων δια πιέσεων της καρωτίδας, και το αιμοφόρο αυτό αγγείο ίσως από το καρόω (ναρκώνω) να ονομάσθηκε καρωτίδα.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι γνωρίζουν το όπιο και την ινδική κάνναβη (χασίς). Οι Σκύθες κατά τον Ηρόδοτο γνώριζαν την εισπνοή ατμών ινδικής κάνναβης! Στην αρχαία Ινδία αναφέρεται η νάρκωση και η εκτέλεση ανατρήσεως κρανίου του βασιλιά Boja υπό την επίδραση ουσίας με το όνομα zamohini. Ο βασιλιάς ανένηψε από την νάρκη με άλλη διεγερτική ουσία καλούμενη sanjivini.