logo

fb youtube rss

Σύνδεση

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΕΝΑ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΘΑΥΜΑΤΟΠΟΙΩΝ ΜΑΓΩΝ !

Επίλογος απ' το βιβλίο του Μ. Καλόπουλου "Το Μεγάλο Ψέμα"


Ένα είναι σίγουρο. Οι παράξενες αυτές ιστορίες, διέγραψαν ανάμεσα στους λαούς, μια γιγάντια ιστορική τροχιά, παντελώς ανεξέλεγκτες! Δικαιολογημένα αναρωτιέται λοιπόν κανείς, πως είναι άραγε δυνατόν, οι ανατριχιαστικές αυτές βιβλικές ιστορίες αρχαίου δόλου, να πραγματοποίησαν την ανεμπόδιστη αυτή διαδρομή χιλιετιών και σήμερα να αποτελούν ακόμα, τα ανεπιφύλακτα σεβάσματα αναρίθμητων εκατομμυρίων ανθρώπων;

Πώς είναι δυνατόν, όλες αυτές οι τραγικά ξεκάθαρες ιστορίες μαγγανείας και εξοργιστικής καταδολίευσης, να διέφυγαν της προσοχής τόσων πολλών; Και καλά στο παρελθόν, πως είναι όμως δυνατόν σήμερα, ολόκληρος ο πολιτισμένος κόσμος, αλλά και ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα, με τις γιγάντιες πια αναλυτικές δυνατότητες, να επιτρέπει ανεμπόδιστα να συνεχίζει το έργο της, η απολύτως ύποπτη βιβλική αυτοκρατορία, εις βάρος αμέτρητων λαών και πολιτισμών, χωρίς να επεμβαίνει απομυθοποιητικά;

Οι επερχόμενες γενιές, που θα πληρώσουν βαρύ τίμημα της δικής μας εγκληματικής αδράνειας, θα μας αναθεματίζουν γεμάτες δικαιολογημένη απέχθεια! Θα μυκτηρίζουν τη γενιά μας, και θα κουνούν το κεφάλι τους οργισμένες... ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, νικητές πλέον του θεοκρατικού σκοταδισμού, θα μας μελετούν με απόλυτο οίκτο!

Πρέπει λοιπόν να παραδεχθούμε, ότι δυστυχώς είναι ανύπαρκτες οι δυνάμεις περιφρούρησης της ζωής, των δώρων της γης και των αγαθών του πολιτισμού; Διαφορετικά, πώς να εξηγηθεί ότι η Βίβλος, το χαλδαιικό αυτό βιβλίο, αντί να αποτελεί, το καλά κρυμμένο μυστικό της ντροπής, αυτή όχι μόνο δεν είναι ντροπιασμένα κρυμμένη, αλλά διαπρέπει σαν παγκόσμιο σέβασμα;!

Βέβαια ενώ για τους πολλούς, θεωρείται παγκόσμιο περιουσιακό στοιχείο πολιτισμού και ανεπιφύλακτα φιλοξενείται στις υψηλότερες κορυφές εκτίμησης, και συνιστάται ως ένα αναντίρρητο βοήθημα ζωής... οι περισσότεροι, όχι μόνο ποτέ τους δεν διάβασαν την Βίβλο, αλλά ούτε που άκουσαν ποτέ τους την παραμικρότερη επιφύλαξη γι’ αυτήν.

Μας συμβαίνει λοιπόν κάτι πολύ περίεργο ή μου φαίνεται;

Πως είναι δυνατόν να φερόμαστε τόσο επιπόλαια απέναντι σε ότι πολυτιμότερο έχουμε, τα σεβάσματά μας και ταυτόχρονα με αληθινό πόνο ψυχής, να απορούμε που όλα γύρω μας φέρουν ολοφάνερο, το στίγμα της αποτυχίας;

Τα σεβάσματα, είναι τα κορυφαία κίνητρα πολιτισμού, είναι ο ίδιος ο πολιτισμός. Απ’ το υλικό τους φτιάχνουμε νόμους, τραγούδια σύμβολα και οράματα. Αυτά είναι στο κέντρο της εκπαίδευσης, της τέχνης και της ιστορίας. Απ’ αυτά φτιάχνονται οι γιορτές και τα συνθήματα και είναι αυτά που ορίζουν την κοινωνική κατεύθυνση και τις προτεραιότητες! Τα σεβάσματά μας ορίζουν τις ερωτήσεις μας και υπό το φως των υποδείξεων τους αξιολογούνται τα όντα και οι αξίες αποκτούν στα μάτια μας, το δικαίωμα ή όχι της ύπαρξης. Αναρωτιέμαι λοιπόν... από που κι ως που, οι διαχρονικοί κλεφτές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, οι Προφήτες, δικαιούνται τέτοιας ύψιστης τιμής, να ορίζουν ανεξέλεγκτοι τα σεβάσματά μας;

Αναμφίβολα τα σεβάσματα, είναι οι πολύτιμοι κοινωνικοί οδοδείκτες, αν αυτά είναι τόσο ανεξέλεγκτα, τότε δυστυχώς δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι η σύγχυση είναι το μόνιμο χαρακτηριστικό αυτής της χρηματοπανήγυρης, που επιμένουμε να ονομάζουμε πολιτισμό των ημερών μας.

Πέρα όμως απ’ όλα αυτά, πρέπει πλέον να γίνει κατανοητό, πόσο ανέλπιστη είναι η ευκαιρία αφύπνισης, που μας χαρίζει η ανάλυση των βιβλικών εικόνων. Ναι, από την άποψη αυτή, η υπερδιάσιμη Παλαιά Διαθήκη, είναι ένα πολυτιμότατο ντοκουμέντο, στο οποίο θα σκύψουν σαστισμένες οι επόμενες γενιές, για να μάθουν με κάθε λεπτομέρεια, τους ακριβείς λόγους της επίμονης κακοδαιμονίας των αφελών προγόνων τους! Σ’ αυτήν θα σπουδάσουν τις απίστευτες τέχνες του δόλου και θα θεσπίσουν αμυντικούς μηχανισμούς, που θα προστα¬τεύσουν επιτέλους το μόχθο και τον πολιτισμό τους, απ’ το αδηφάγο τέρας της θρησκευτικής κυρίως παραπλάνησης!

Τους εύχομαι να τα καταφέρουν καλύτερα από μας... να φτιάξουν τους ακοίμητους "γρύπες"[1] του πολιτισμού, που άλαλοι και ακοίμητοι, λεοντόκαρδοι, φτερωτοί και αετόθωροι, θα ξαγρυπνούν δίπλα στην άσβηστη φλόγα της ενάρετης προγονικής σοφίας!

Αλλά και σήμερα όμως, οι μαύρες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, που τόσο αβίαστα έρευσαν απ’ τη μικρή σχετικά πίεση που ασκήσαμε στο εκπληκτικό αυτό Χαλδαιο-εβραϊκό ιστορικό αρχείο της ντροπής, πρέπει να γίνουν ένα ισχυρό αφυπνιστικό ράπισμα για όλους εμάς, τους αυθόρμητους αφελείς οπαδούς του ουράνιου προστατευτισμού.

Δυστυχώς σήμερα, εξακολουθούμε να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε ούτε τα αυτονόητα, δηλαδή την αγνή και πρέπουσα φιλοθεΐα, (όποια κι αν είναι αυτή) από την δουλική φιλοθρησκεία! Μάλιστα για να το τονίσουμε ακόμα μια φορά, αυτή ακριβώς η άκριτη κατάθεση παχυλής φιλοθεΐα, στα βέβηλα χέρια των απανταχού της γης ιερατείων, καταστρέφει κάθε έννοια ορθής θρησκευτικότητας και καθιστά τους θρησκευόμενους λαούς... κυριολεκτικά αθέους!

Η φιλοθεΐα γεννιέται απ’ την ολοφάνερη σε όλους ιερότητα της ζωής.

Προορισμός της αυθόρμητης αυτής εκτίμησης, ήταν να εξασφαλίζει την αρμονική συνύπαρξή μας, με τις ιερές πλανητικές αξίες της γης. Η πλανητική αρμονία, και η διασφάλιση των δικαιωμάτων των υπολοίπων υπάρξεων, με τις οποίες ισότιμα μοιραζόμαστε τα υπέροχα δώρο της ύπαρξης, έπρεπε να είναι το πρώτο ζητούμενο της κάθε ευγενούς φιλευ¬σέβειας. Εντούτοις, σήμερα, χωρίς δεύτερη σκέψη, με αντάλλαγμα τα υποθετικά μεταθανάτια δώρα των θρησκειών, καταθέτουμε μαζικά την υποστήριξή μας, στα χέρια των πλέον αδίστακτων κερδοσκοπικών ιερατείων, και είναι ακριβώς αυτή η δική μας απερίσκεπτη θρησκοληψία, που γιγαντώνει την πανανθρώπινη θρησκευτική ασυδοσία και τελικά προάγει την πιο σκληρή αθεΐα, στο όνομα κάποιων δήθεν θεών.

Αν και οι ελπίδες μαζικής αφύπνισης είναι μηδαμινές και η θρησκευτική καπηλεία του πολιτισμού, εύρωστη και ευέλικτη παρά ποτέ, εν τούτοις αξίζει θαρρώ από μεμονωμένους ερευνητές, να αποτολμάται συνεχώς, η ολομέτωπη, ενδελεχής, ευθεία κρίση και αμφισβήτηση του χαλδαιικού αυτού βιβλίου, που με το "σκοτεινό" του περιεχόμενο καθήλωσε τους λαούς για εκατονταετίες προς όφελος πολύ ολίγων.

Ποιος ξέρει, ίσως και καταφέρουμε έτσι, τουλάχιστον να μετριάσουμε λίγο τον αυτοκαταστροφικό θρησκευτικό ενθουσιασμό μας. Γιατί θα ήταν ανόητο να πιστεύει κανείς, ότι οι πανάρχαιοι κηδεμόνες μας, που σαφώς ταλαιπώρησαν την ανθρωπότητα για πάμπολλες χιλιετίες, έπαψαν ξαφνικά σήμερα να κινούν τους μηχανισμούς που παράγουν την πολυτιμότατη γι’ αυτούς κοινωνική υπνηλία. Το γεγονός και μόνο, ότι και σήμερα οι λαοί εξακολουθούν σύσσωμοι να παγιδεύονται σε επιδέξιους εντυπωσιασμούς κάθε είδους, μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει: Οι "αθάνατοι" παγιδευτές μας, προηγούνται ακόμα!

Αυτοί, όχι μόνο κρατούν στην αφάνεια τις μοναδικές απελευθερωτικές προτάσεις του ελληνομεσογειακού πολιτισμού και κάθε σύγχρονου συνετού ανθρώπου, αλλά καλλιεργούν και συντηρούν με επιτυχία την πολυδιάστατη θρησκευτικο-κοινωνική σύγχυση, δίνοντας στους λαούς μόνο... τη νοημοσύνη θεατών.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο, ότι λαοί ολόκληροι, ασχολούμεθα με πάθος, μονίμως με ασήμαντα πράγματα. Ούτε ότι τελικά, σ’ έναν τόσο πλεονεκτικό πλανήτη, φτάσαμε να πιθανολογούμε μόνο την επιβίωσή μας.

Ναι, χωρίς αμφιβολία: Οι "μάγοι" προηγούνται ακόμα!

Είναι όμως πράγματι, μόνο θλιβερό το σκηνικό της θρησκευτικής μας προϊστορίας; Όχι, αν εξαιρέσουμε τους αμέτρητους αγωνιστές σε ανατολή και δύση, αλλά κυρίως τους διανοητές της ανατολικής μεσογείου, που με την ελεγκτήρια σοφία τους, μας άφησαν διαμαντένιες σκέψεις και φωτισμένους κανόνες έλεγχου, στην προσπάθειά τους να αναχαιτίσουν την λαίλαπας της θρησκοληψίας, που απ’ την πρώτη αυγή της ανθρώπινης σκέψης, απειλεί να αφανίσει κάθε ελπίδα αληθινής προόδου, καθηλώνοντας την ανθρωπότητα στη νοημοσύνη του οπαδού.

Όχι, οι "θεοί" και οι μάγοι, έχουν ήδη υποστεί ταπεινωτικές ήττες απ’ τα πνευματικά βέλη ενός λαού, που αφού δεινοπάθησε κατ’ επανάληψη στα βάθη της θρησκευτικής του προϊστορίας, ήταν πλέον αρκετά ώριμος για να προτείνει κάτι περισσότερο απ’ το συνηθισμένο φόβο και την αναντίρρητη υποταγή, στους κατά φαντασία θεούς. Επιτέλους, σε μια δοξασμένη γωνιά της γης, είχε έρθει η ώρα της ορμητικής αμφισβήτησης, της έρευνας και τελικά της ελευθερίας. Ο θεομάχος Έλληνας, το φώναξε από τότε πιο καθαρά απ’ όλους:

 «το λέω απλά, μισώ όλους τους θεούς

που είδαν καλό από μένα και αισχρά με βλάφτουν»!

Αισχύλος: Προμηθέας Δεσμώτης 975 (ή 988).

Ναι, πιο ξεκάθαρα δεν μπορούσε να το πει κανείς!

Ο φωτισμένος Έλληνας αγανάκτησε απ’ την μακρόσυρτη σύγχυση και τον επίμονο αλληθωρισμό που του επέβαλαν τα αθέατα ιερατεία, κι ας είχαν κάνει επανειλημμένα άλματα φιλανθρωπίας οι θεοί του.

Καθαίρεσε τις "αυθεντίες" και τις παντοειδείς θεόδοτες γνώσεις και θέσπισε την φιλοσοφική έρευνα και τον ορθό λόγο, ως την μοναδική διαδικασία ανάδειξης των αξιών.

Οι πανάρχαιοι θεογνώστες έπρεπε τώρα να παραμερίσουν, ή να δεχθούν τον πεισματάρη ερευνητή, τον ακούραστο φιλόσοφο, που από θνητός, αναλώσιμος και ευάλωτος, μεταμορφώθηκε σε καλλιτέχνη που σμιλεύει τα σεβάσματά του, όχι πια κάτω απ’ την πίεση του φόβου ή των γλυκόλαλων υποσχέσεων... αλλά παρακολουθώντας σαν αληθινός καλλιτέχνης, ευλαβικά τους ψίθυρους και τις κραυγές της μητρικής θεάς, της πανδότρας φύσης.

Ο Έλληνας έβαλε τέλος στην εποχή των ανεξέλεγκτων θεών, κηρύσσοντας την εποχή του ελεύθερου ανθρώπου. Μια διαδικασία που ξεκίνησε βαθιά μέσα στο μύθο, ολοκληρωνόταν σταδιακά στους ώριμους χρόνους της κλασικής Ελλάδας. Έλεγξε, σατίρισε και αμφισβήτησε τους θεούς του, σ’ όλους τους τόνους, και έκανε κατάδηλο, μέσα και έξω απ’ τα ηθοπλαστήρια του, τα θέατρα, ότι κάθε άλλο παρά "ύβρις" είναι ο έλεγχος των θεών.

Τα όποια "ιερατεία" της Ελλάδος, κατάλαβαν ότι η εποχή της εντολής είχε πεθάνει, η εποχή της τεκμηριωμένης γνώσης, είχε πια εδραιωθεί για τα καλά στη χώρα των Ελλήνων.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, ότι η αληθινή γνώση εμφανίστηκε και γιγαντώθηκε σε δυσπερίγραπτα ύψη, εκεί όπου η θρησκευτική παντογνωσία, -θεοί και ιερατεία- αναγκάστηκαν να χαλαρώσουν τον ασφυκτικό κλοιό τους. Ας μιμηθούμε λοιπόν και σήμερα, εκείνους τους ηρωικούς θεομάχους, μελετώντας προσεκτικά τον αιώνιο αντίπαλο, ορθώνοντας απειλητικά τις μικρές ή μεγάλες αιχμηρές ερωτήσεις μας, έχοντας την πεποίθηση ότι υπηρετούμε σ’ έναν ιερό πανανθρώπινο αγώνα, για την απελευθέρωση της νοημοσύνης.

[1] Γρύπες: άλαλοι «ακραγείς», (άλαλοι, μουγκοί) θησαυροφύλακες με κεφαλή και φτερά αετού σε σώμα λεόντων. Αλύπητοι φύλακες των "θεϊκών" θησαυρών. (Αισχύλος: Προμ. Δεσμ. 812) Μια απ’ τις ωραιότερες απεικονίσεις των πολυτάλαντων αυτών φρουρών βλέπετε στο εξώφυλλο αυτού του βιβλίου, καθώς ακούραστοι φυλάγουν την "άσβεστη φλόγα" που θνητοί και "αθάνατοι" θέλουν δική τους!

M. Καλόπουλος