logo

fb youtube rss

Σύνδεση

Παλαιά Διαθήκη

LOT BIBLOS1

 LOT BIBLOS

LOT KAMA SOYTRA

   Οι κακογαμίες των «Μάγων» και ο θυγατρόγαμος Λωτ. Του Μ. Καλόπουλου

Τι απέγινε όμως ο Λωτ μετά τον εμπρησμό;

Εξαφανίζεται ψηλά στα όρη και στις γύρω σπηλιές για να κρυφτεί!

Για τους γαμβρούς του, που άκουσαν τον Λωτ να τους προειδοποιεί για καταστροφική πυρκαγιά, πριν ακόμα αυτή εκδηλωθεί, ήταν λογικά ο αληθινός εμπρηστής, και συνεπώς ο μέγας καταζητούμενος!

Έτσι ο Λωτ με τις μαρτυρίες των ίδιων των γαμβρών του, βρέθηκε μοναδικός κατηγορούμενος για την μεγάλη πυρκαγιά, και αδυνατώντας να γυρίσει στον θείο και προστάτη του Αβραάμ, κατέληξε να κρύβεται στις σπηλιές και στα γύρω βουνά, σαν τον απεχθέστερο επικηρυγμένο εμπρηστή... μόνος με τις δυο νεαρές κόρες του, αφού η γυναίκα του μάλλον έπεσε θύμα της μεγάλης πυρκαγιάς, καθυστερώντας την αποχώρηση τους.

Θα πρέπει ίσως να υπενθυμίσω, ότι παρακολουθούμε στενά τις γαμικές συνήθειες της χαλδαϊκής αυτής οικογένειας, μόνο για να βεβαιωθούμε ότι το ιδιαίτερο αυτό χαρακτηριστικό των μάγων, η ενδογαμία, κατά την αρχική τουλάχιστον πατριαρχική περίοδο, χαρακτήριζε πράγματι τους βιβλικούς ήρωες, σχεδόν σε όλες τις απεχθείς μορφές της.

Η συνέχεια αυτής της ιστορίας που ενδιαφέρει εμάς, είναι εκπληκτική και αφήνει άναυδους ακόμα και τους φανατικότερους υπερασπιστές της βιβλικής θεολογίας. Ο Λωτ, πάνω στις σπηλιές και τα βουνά... συνευρίσκεται σεξουαλικά και με τις δυο του κόρες, και αποκτά μάλιστα και απ’ τις δυο απογόνους.

Φυσικά η αφήγηση αλαφροπατά όσο γίνεται, αναζητώντας ανώδυνες εξηγήσεις για το ακατανόητο αυτό παράπτωμα: «Ανέβη δε Λωτ εκ Σηγώρ (η Σιγώρ είναι η πέμπτη πόλη που γλύτωσε απ’ την καταστροφική πυρκαγιά!) και κατώκησεν εις το όρος και αι δυο θυγατέρες αυτού μετ’ αυτού, διότι εφοβήθη να κατοικήση εν Σηγώρ. (υπήρχαν λοιπόν άνθρωποι στην Σηγώρ, αλλά φοβόταν να κατοικήσουν ανάμεσα τους. Το γιατί το εξηγήσαμε) και κατώκησεν εν σπηλαίω αυτός και αι δυο θυγατέραι αυτού. Είπεν δε η πρεσβυτέρα προς την νεωτέρα... άνθρωπος δεν είναι επί της γης, δια να εισέλθη προς ημάς κατά την συνήθειαν πάσης της γης, ελθέ ας ποτίσωμεν τον πατέρα ημών οίνον και ας κοιμηθώμεν μετ’ αυτού και επότισαν λοιπόν τον πατέρα αυτών οίνον και εκοιμήθη μετά του πατρός αυτής... και την επαύριον... η νεοτέρα εκοιμήθη μετ’ αυτού και συνέλαβων αι δυο θυγατέρες του Λωτ εκ του πατρός αυτών...» Γέν.ΙΘ΄30-36

Ναι, ο Λωτ απέκτησε ξαφνικά μια περίεργη οικογένεια, έγινε χωρίς εμφανή λόγο και αιτία θυγατρόγαμος! Αν μάλιστα δεχθούμε ότι κατά το μακρινό αυτό παρελθόν, οι προς γάμον παρθένες ήταν κοριτσάκια, που δεν ξεπερνούσαν αισθητά την παιδική ηλικία, τότε καταλαβαίνουμε ότι ο Λωτ δεν συνευρέθη με δυο ώριμες και έμπειρες σεξουαλικά κοπέλες, αλλά με ανώριμες και "άβγαλτες" παιδούλες[1] που μόλις πρωτόφτασαν σε ηλικία αρραβώνων! Γέν.ΙΘ΄8-14

Αν λοιπόν δεχθούμε τα στοιχεία της ίδια της βιβλικής αφήγησης, ο Λωτ συνευρέθη με τα ίδια τα ανήλικα παιδιά του, και απέκτησε μάλιστα και δυο εγγόνια-παιδιά (!) που φυσικά τα μεγάλωσε σαν κανονικός τους παππούς μαζί και πατέρας! Είχε δε τις δυο του κόρες δια βίου για γυναίκες (και όχι μια και δυο μόνο νύχτες, όπως θέλει το κείμενο), αφού πουθενά στην Βίβλο δεν αναφέρετε η "καυτή" διορθωτική πληροφορία, ότι Λωτ αργότερα απέκτησε επιτέλους άλλη γυναίκα, ή ότι οι δυο του κόρες απέκτησαν άλλους συζύγους, εκτός του πατρός και ισόβιου συζύγου τους Λωτ!

Ατελείωτο μελάνι έχει χυθεί, για να βρεθούν οι κατάλληλες δικαιολογίες για την ακατονόμαστη αυτή πράξη. Μάταια όμως, καμμιά δικαιολογία δεν μπορεί να κάλυψη την άκρως απεχθή αυτή διπλή αιμομιξία,[2] που κάνει όλες τις άλλες σεξουαλικές κακίες, (για τις οποίες θεωρητικά πέθαναν όλοι οι κάτοικοι των τεσσάρων "αμαρτωλών" πόλεων), να φαίνονται μπροστά στις σεξουαλικές ακράτειες του Λωτ... σαν αθώα παιδικά παιγνίδια!

Μάταια η βίβλος προσπαθεί να τα μπαλώσει λέγοντας ότι, οι κόρες του, έκαναν ότι έκαναν διότι πίστεψαν ότι ο πατέρας τους ο Λωτ, ήταν ο τελευταίως επιζών άνδρας του πλανήτη, και όφειλαν να "θυσιαστούν"για την σωτηρία του ανθρώπινου είδους! Η ιδια η αφήγηση παραδέχεται ότι η διπλανή τους πόλη η Σηγώρ, ήταν φυσικά γεμάτη από άνδρες!

Άλλωστε, με κάθε σαφήνεια προεγνώριζαν, ότι η συγκεκριμένη καταστροφή, αφορούσε μόνο τους άξιους θανάτου "κακούς" Σοδομο-Χαναναίους, και συνεπώς ήταν αδύνατον ο εμπρηστής θεός, όσο κι’ αν μπερδεύτηκε μέσα στην έξαλλη κεραυνόχαρη οργή του, να κατέκαψε και τους άνδρες της πολυάνθρωπης παρακείμενης αβραμικής παροικίας του θειου τους και πολυαγαπημένου προφήτη Αβραάμ!

Η αντίφαση είναι κραυγαλέα, και φανερή ακόμα και από ένα μικρό παιδάκι! Κάποιοι λοιπόν κατοπινοί αντιγραφείς, έβαλαν στα χείλη των μικρών κοριτσιών, μια ανόητη και εντελώς πρόχειρη δικαιολογία!

Με τα απλά αυτά δεδομένα λοιπόν, οι κόρες του Λωτ, μόνο αν ήταν διανοητικά ανάπηρες, θα μπορούσαν να θεωρήσουν τον πατέρα τους μοναδικό επιζών άνδρα επί γης!

Η βιβλική προσπάθεια δικαιολόγησης: "πατρογαμία για την σωτηρία του ανθρώπινου είδους", φαντάζει ακόμα πιο αστεία, αφού στο συγκεκριμένο συμπέρασμα, οι μικρούλες κόρες του Λωτ καταλήγουν όχι μετά από οποιαδήποτε απόπειρα διερεύνησης αυτής της τραγικής πιθανότητας, αλλά μέσα από την σπηλιά που κυνηγημένες κατέφυγαν. Δεν έπρεπε να βεβαιωθούν στοιχειωδώς περί του αφανισμού όλων των ανδρών της γης, πριν συνευρεθούν με τον πατέρα τους, για την σωτήρια του κόσμου; Άλλωστε αν δεν υπήρχαν πλέον άνθρωποι επί γης... γιατί παρέμεναν κρυμμένη στην ανήλια σπηλιά, και δεν κατέφευγαν σε οποιαδήποτε παρακείμενη, ηλιόλουστη, δροσερή ακροποταμιά;

Γιατί πριν καταλήξουν βιαστικά στην πατρογαμία, οι αγαπημένες από τον θεό και δίκαιες μέχρι σωτηρίας νεαρές, δεν έκαναν την παραμικρή προσπάθεια να συμβουλευτούν τον ομιλητικότατο θεό τους;

Γιατί έστω ο ίδιος ο θεός, που με τόσες πρωτοβουλίες σώζει τον δίκαιο Λωτ, δεν αποτρέπει μια τέτοια οικτρή εξέλιξη, με ένα "ενύπνιο" ή τέλος πάντων στην ανάγκη και με δυό ενύπνια; Αλλά τα "ενύπνια" απανωτά και γεμάτα απειλές και φορτωμένα με λεπτομερείς οδηγίες συναλλαγών (Γέν.Κ΄3-7)... είναι για να εξασφαλιστούν ανταλλάγματα απ’ τα πληγωμένα θύματα, και όχι για τους ημέτερους "δίκαιους" που κρύβουν σε απόμερες σπηλιές τα άνομα πάθη τους!

Φαίνεται λοιπόν ότι σε κάποιους βολεύει αφάνταστα... οτιδήποτε κάνουν οι αλλόθρησκοι, χωρίς δεύτερη σκέψη να είναι δύσοσμη αμαρτία, άξια καυτής ουρανόσταλτης θανατικής τιμωρίας από μικρού έως μεγάλου. Ενώ όλες οι αθλιότητες των ημετέρων επιτρέπονται, αρκεί να γίνονται στο όνομα κάποιας "σωτηρίας"!

Τελικά όμως, μια και η χριστιανική ηθική δικαιολογημένα θεωρεί ότι: «παντός άγους έσχατον (το χειρότερο δηλαδή ανοσιούργημα) εστίν η θυγατρομιξία και η αδελφογαμία» (Γρηγόριος Επίσκοπος Νύσσης κατα ειμαρμένησ 56. 11), έπρεπε οπωσδήποτε να βρεθεί κάποια απίθανη δικαιολογία. Έτσι η χαρισματική χριστιανική βιομηχανία παραγωγής εβραιο-πατερικών δικαιολογητικών, κατάφερε και εδώ να ανακαλύψει μια ακόμα εξαιρετικά εκνευριστική δικαιολογία! Ακούστε την:

«Τι ανάγκασε τον Λωτ στο ανοσιούργημα της θυγατρομιξίας; Τι έκλεψε την διάνοια του Λωτ και το αλλόκοτο αυτό βδέλυγμα ετόλμησε, ώστε τις κόρες του μητέρες και αδελφές των τέκνων του κατέστησε; Πως μπόρεσε σ’ αυτά τα παιδιά να γίνει ο ίδιος παππούς και πατέρας; Ποιος ο συγχύσας εν παρανομία την φύσην;»,

Ποιος, άραγε ποιός; Αναρωτιέται αγανακτισμένα ο "σοφός" αυτός χριστιανός! Και μετά από πολλές δαιδαλώδεις περιστροφές, αναζητώντας απεγνωσμένα δικαιολογίες, καταλήγει με εκνευριστική σιγουριά... ότι ο μοναδικός ένοχος δεν ήταν ο Λωτ, ούτε καν οι χαλαρών ηθών κόρες του, αλλά μοναδικός ένοχος ήταν:... «ο πονηρός οίνος των Σοδόμων που τους κατέφθειρε και της τραγωδίας αυτής χορηγός έγινε»!!! Γρηγόριος Επίσκοπος Νύσσης εισ εκκλησιαστην Ομιλία Γ΄ 5.330/11

Ε, και πως δεν το σκεφτήκαμε νωρίτερα... το κρασί έφταιγε λοιπόν...!!! Το ξέρετε άλλωστε, ότι σ’ ολόκληρο τον μάταιο αυτόν κόσμο, όσοι πίνουν πολύ και καλό κρασί... έτσι ακριβώς το ίδιο βράδυ καταλήγουν στην αγκαλιά των... παιδιών τους!!! Ή μήπως δεν είναι έτσι;

Λοιπόν αυτό ήταν... κάτι είχε το κρασί των Σοδόμων! Τι το ‘θελαν κι αυτοί και κουβάλησαν μαζί τους, τόσο άφθονο απ’ αυτό το καταραμένο σοδομίτικο κρασί! Αυτό έφταιγε..! Σιγά να μην έφταιγαν οι "δικοι μας"... φρεσκοσωσμένοι άνθρωποι!

Βέβαια, πάλι καλά δηλαδή, που οι θεοφώτιστοι εκκλησιαστικοί πατέρες σταμάτησαν τις δικαιολογίες εδώ, και δεν μας είπαν ότι έφταιγε... ας πούμε, το τσάι του βουνού, ο καθαρός αέρας ή και το ηλιοβασίλεμα απ’ την ραχούλα... που σε κάνει ασυγκράτητα ρομαντικό...!

Μα, συγκρατηθείτε... δεν πρέπει και η θρησκευτική αφέλεια κάπου να σταματάει;

Τα ίδια λοιπόν περίπου επιχειρεί και ο Κλήμης της Αλεξανδρείας όταν λέει: «Λωτ δε ο δίκαιος... στην αθέμιτον εκείνη μίξιν δεν θα προέβαινε αν δεν ήτο υπό των θυγατέρων του καταμεθυσθείς και ύπνο καρωθείς»[3] Κλήμης Αλεξανδρεύς παιδαγωγοσ 2.9.81/3

Ε...! Τι άλλο θ’ ακούσουμε!

Ο Λωτ παραμένει δίκαιος, επειδή ήταν υπό την επήρεια κρασοκατάνυξης! Συμπέρασμα; Μεθύστε άνετα και κάντε οτιδήποτε ακατονόμαστο, θα παραμείνετε δίκαιος! Η μέθη είναι απαλλακτικό πάσης αδικίας!

Προσοχή όμως, πρέπει άλλοι να σας μεθύσουν!

Για να το καταλάβετε...αν σας μεθύσουν άλλοι, δεν μεθάτε εσείς... άλλοι... σας μεθούν, (;!) έτσι, όσο και να πιείτε και ότι και να κάντε μετά, θα παραμείνετε δίκαιος!

Ένοχο λοιπόν, μόνο το φοβερό και διεγερτικό κρασί των Σοδόμων! Που κανείς βέβαια δεν μας λέει, πως βρέθηκε τόσο αφροδισιακό και άφθονο σοδομιτικό κρασί ψηλά στο βουνό!

Ένας απίστευτος χαμός από οργιαστικές αιμομιξίες έγινε ψηλά στις δροσερές σπηλιές. Ένοχος; κανένας... και προ πάντων, όχι ο δικός μας... "ο άγιος" Λωτ!

Τόσο λοιπόν ήταν μεθυσμένος ο Λωτ, απ’ το καταραμένο κρασί των Σοδόμων... ώστε σε δυο νύχτες άφησε τις δυο κόρες του έγκυες και... ούτε που το κατάλαβε!

Υπάρχει όμως και μια άλλη ανεξήγητη λεπτομέρεια. Όπως έχω ξαναγράψει το πρόβλημα με τις βιβλικές ηρωίδες είναι ότι, ή θα είναι στείρες και θα χρειάζονται ένα πρώτου μεγέθους θαύμα τεκνοποίησης, ή θα είναι οι ίδιες ένα ανεπανάληπτο θαύμα γονιμότητας! Όπως βλέπετε εδώ σε δυο μόνο ερωτικά βράδια, έχουμε μετατρέψει δυο άβγαλτες παρθένες σε πετυχημένες εγκυμονούσες! Πάλι καλά που με τόση θεϊκή σωτηρία τριγύρω τους, δεν στρίμωξαν και τις δυο εγκυμοσύνες στο ίδιο άγιο βράδυ!

Αν αποκλείσουν όμως το θεόδοτο θαύμα, γεννιέται η απορία, πως συνέπεσαν οι κύκλοι γονιμότητας των δυο κοριτσιών στην ίδια ακριβώς περίοδο; Αν βέβαια θυμηθούμε ότι οι δυο μικρούλες έχουν να ξεπεράσουν και τις αντικειμενικές δυσκολίες της φυσικής παρθενίας τους, ε,...τότε πρέπει να μιλάμε για απανωτά σεξουαλικά θαύματα, που επιτεύχθηκαν σε ένα βράδυ με τον Λώτ σε παραλυτική μέθη!

Το κύριο όμως ερωτήματα είναι:

Εφόσον, κατά την επίσημη βιβλική εκδοχή τα δυο αυτά κορίτσια συνειδητά αποφάσισαν με την "θυσία" τους αυτή να σώσουν τον κόσμο απ’ τον αφανισμό, πως διέγνωσαν εγκυμοσύνη στο ίδιο κιόλας βράδυ της συνεύρεσης;

Τίποτε δεν έχει άλλαξε από τότε στη γυναικεία φύση, και καμμία οργανική ένδειξη εγκυμοσύνης δεν θα μπορούσε να υπάρξει, την ίδια κιόλας μέρα της συνεύρεσης... γιατί λοιπόν να σταματήσουν (αν σταμάτησαν) τις σωτήριες για την ανθρωπότητα συνευρέσεις τους με τον πατέρα τους, απ’ το πρώτο κιόλας βράδυ, χωρίς να ξέρουν οι καλόκαρδες αυτές παιδούλες ότι η σωτήρια εγκυμοσύνη τους έχει επιτευχθεί;

Ναι, τραβάμε την συγκεκριμένη περίπτωση στα άκρα, γιατί είναι απολύτως εξευτελιστική των βασικότερων ηθών, αλλά και της νοημοσύνης μας! Η κοροϊδία κάπου πρέπει να σταματάει!

Πέρα λοιπόν από κάθε αμφιβολία, κάποιοι υπερβάλουν εσκεμμένα. Και καλά οι συγγραφείς της Βίβλου, αυτοί είχαν ανέκαθεν κάθε λόγο να υπερβάλουν. Εμείς όμως, ποιους λόγους έχουμε χιλιετίες τώρα να τρώμε με θρησκευτική κατάνυξη, τις πανάθλιες αυτές δύσοσμες υπερβολές;

Τις ερωτήσεις αλήθεια, ποιο δέντρο της παράγει;

Μα τι συμβαίνει επιτέλους;! Τι είναι αυτά τα θρησκευτικά κείμενα, το δραστικότερο παραλυτικό υλικό της νοημοσύνης μας;

Δυστυχως, τα ερωτηματικά για τις αιτίες της πολυχιλιόχρονη απάθειάς μας είναι ατέλειωτα!

Βέβαια, δεν ήμαστε ασφαλώς οι πρώτοι που βρήκαμε αξεπέραστα εμπόδια ερμηνείας και κατανοήσης, του κορυφαίου αυτού βιβλικού σεξουαλικού ανοσιουργήματος, έχουμε και τον Βασίλειο τον Καισαρείας, που δεν άντεξε... και αντιφάσκοντας με το υπόλοιπο πατερικό πνεύμα περί «δικαίου Λωτ», είπε τα πράγματα όπως έχουν: «Και του διαβόλου την ηδυπάθεια συνασπιζόμενοι... (καθώς) ο Λωτ θυγατρόγαμος γίνεται, γαμβρός εαυτού και πενθερός, ο πατήρ ανήρ, και ο πάππος πατήρ, εκατέρωθεν τους όρους της φύσεως (εν)υβρίζων»! Βασίλειος Καισαρίας λογοσ ασκητικοσ 31. 640/30-45

Ένα σημαντικό λοιπόν ερώτημα, για την παράξενη αυτή περίπτωση, ήταν ανέκαθεν το γιατί οι συγγράφεις ή έστω οι κατοπινοί αντιγράφεις, δεν αφαίρεσαν από την Βίβλο τον διασυρμό της ιστορίας του πατριάρχη Λωτ; Η ιδέα ότι αυτό συνέβη λόγο θεόδοτης ειλικρίνειας, είναι παιδαριώδης.

Αρχικά λοιπόν υποθέσαμε, ότι η αντιπαλότητα στην διεκδίκηση των εδαφών της Χαναάν μεταξύ των απόγονων του Λωτ[4] (Αμμωνιτών και Μωαβιτών[5]) και των απόγονων του Αβραάμ, (Ισραηλιτών) ήταν αρκετή να εξηγήσει, την παραμονή των δυσφημιστικών αυτών λεπτομερειών στα βιβλικά κείμενα. Με τα νέα όμως στοιχεία περί κακόγαμων μάγων, τα συμπεράσματα μας για την θυγατρομιξία του Λωτ διαφοροποιούνται μάλλον επί το χειρότερο.

Τελικά, η εξήγηση βρίσκεται αλλού. Ο Λωτ είναι φυσικός απόγονος μάγων. Η θυγατρογαμία λοιπόν και γενικότερα οι ενδο-οικογενειακοί αιμομικτικοί γάμοι, ήταν αποδεδειγμένα, εντελώς μέσα στις γαμικές συνήθειες των εκ Χαλδαίας μάγων. Έτσι η μοναδική εξήγηση δεν βρίσκεται στην προσπάθεια σωτηρίας του ανθρώπινου γένους απ’ τις παιδούλες...! Ούτε στην δραματοποιημένη από τις γραφές "υπεργόνιμη μέθη" του Λωτ. Οι σχετικές άλλωστε πρωτοβουλίες, ξεφεύγουν αισθητά από την τρυφερή ηλικία των κοριτσιών! Η εξήγηση λοιπόν βρίσκεται στην απλή, και ιστορικά πια τεκμηριωμένη συνήθεια των μάγων, για ανενδοίαστη ροπή προς την οικογενειογαμία!

Ο Λωτ μεγαλωμένος ο ίδιος σε αδελφογαμικό περιβάλλον, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να πείσει τις μικρούλες κόρες του, ότι κάτω απ’ τις αντίξοες αυτές συνθήκες της συνεχούς καταδίωξης, δεν υπήρχε καλύτερη λύση, απ’ την δημιουργία μιας παραδοσιακής χαλδαιο-μαγικής οικογένειας. Συνήθεια άλλωστε που και οι παιδούλες αυτές, δεν πρέπει να αγνοούσαν, πως ήταν σύμφωνη με το μυστικο-κρατικό γαμικό έθος της καταγωγής τους!

Ακούγεται παράξενο, αλλά κυριολεκτικά αυτήν την εξωφρενική κακοήθεια κατέγραψε ως φυσιολογική συνήθεια γι’ αυτούς η ελληνική γραμματεία: «ότι οι Μαγουσαίοι ουκ εν Περσία μόνο τας θυγατέρας γαμούσιν, αλλά και εν παντί έθνει, όπου αν οικήσωσι, τους των προγόνων φυλάσσοντες νόμους» Κλήμης ο Ρωμανός ομιλια κ΄ 9.27/3

Θυμηθείτε και την δήλωση του Ευσέβιου: «Παρά Πέρσαις νόμος ήτο γαμείν τας θυγατέρας και τας αδελφάς... και ου μόνον εν τη χώρα εκείνη και εν εκείνω τω κλίματι τούτους τους ανόσιους γάμους οι Πέρσαι εποίησαν, αλλά και όσοι αυτών εκ της Περσίας αξεδήμησαν,(όπως κάποτε «εξεδήμησε» και ο Αβραάμ) οίτινες καλούνται Μαγουσαίοι, την αυτήν αθεμιστίας (αθεμιτογαμία) διέπραττον» Ευσέβιος ευαγγελικη προπαρασκευη 6,10,15 «Νόμος εγένετο Πέρσες λαμβάνειν τας εαυτών μητέρας και αδελφάς»Γράφει ο Ι. Μαλάλας χρονολογικα 18,8.

Να γιατί ο Λωτ θυγατρογαμεί! Ούτε τα καλά κρασιά λοιπόν των Σοδόμων έφταιγαν, ούτε η εξαφάνιση των ανδρών από τον πλανήτη! Ο άνθρωπος ήταν συνεπέστατος «Μάγος», από γενιά Χαλδαιο-Μαγουσαίων και με τυπική γαμική συμπεριφορά και ήθος Μάγων!

Αυτή είναι η επικρατέστερη και αρκούντως τεκμηριωμένη εξήγηση. Όλες οι άλλες εξηγήσεις, είναι απλώς... ευσεβείς (ή μάλλον ασεβείς) πόθοι!

Μετά λοιπόν απ’ όσα είδαμε να σκιαγραφούν τον Αβραάμ, και τον συνένοχο του θυγατρο-παιδεραστή Λωτ, δεν νομίζω ότι πρέπει οπωσδήποτε να θεωρείται υπερβολή, ότι θεωρούμε τους συγκεκριμένους αυτούς προφήτες όχι ανθρώπους θεού, αλλά κοινούς μάγους ή Μαγουσαίους, και ύποπτους ηθικής τουλάχιστον αυτουργίας, για το ολοκαύτωμα των Σοδόμων. Και θα πρέπει βέβαια να πάψει να θεωρείται σύμπτωση, ότι η παραδεισένια πεντάπολη των Σοδόμων, κατασυκοφαντείται και αφανίζονται, ακριβώς τη στιγμή που στην περιοχή τους... ο Αβραάμ, ξεδιπλώνει ακριβώς δίπλα τους, τις μαύρες φτερούγες των διεκδικήσεών του!

Αυτός είναι ο άγιος Λωτ (!) του οποίου την ιερή μνήμη, κανένας ποτέ δεν κατάλαβε, γιατί η εκκλησία των Ελλήνων επιμένει να εορτάζει στις 9 Οκτωβρίου: «Αβραάμ και του ανιψιού αυτού Λώτ»! Αν θέλαμε να τιμήσουμε... αναξίους... δεν είχαμε δικούς μας, έπρεπε ακόμα και τέτοιους να δανειστούμε;!

Με τέτοιους "αγίους", μάλλον δεν πρέπει να είναι καθόλου περίεργο που όλα πάνε θεό-στραβα στην ελληνο-πολιτισμική ιστορία!

                                           * * *

Πριν εγκαταλείψουμε την περίοδο του Αβραάμ, για τον οποίο ο Γρηγόριος Νανζιανζινός με ασυγκράτητο θαυμασμό γράφε: «Αυτός λοιπόν (είναι) ο σεμνός Αβραάμ (!) ούτος ο πατριάρχης, η τίμια κεφαλή και αιδέσιμος, το πάντων των καλών καταφύγιο, ο της αρετής κανών» (λογοσ α΄ εισ το αγιον πασχα ζ) θα έπρεπε να επισημάνουμε, ότι απ’ τον υποτιθέμενο αυτό αγαθότατο άνθρωπο του θεού, τίποτε και κανείς από τους ανθρώπους που τόσο πρόθημα τον φιλοξένησαν, δεν ωφελήθηκε ποτέ.

Απ την στιγμή που πάτησε το χαλδαϊκό πόδι του στην Χαναάν, έθεσε σε λειτουργία μια απίστευτη ποικιλία από αθέμιτους μηχανισμούς διεκδίκησης ολόκληρης της περιοχής απ’ τους οποίους σπαράσσεται ακόμα!

Η Χαρράν τον έδιωξε κακήν κακώς. Η Συχέμ (λίγο αργότερα) κατασφάχτηκε με δόλο. Η Αίγυπτος που τον φιλοξένησε καταπληγώθηκε. Τα Γέραρα επίσης. Τέσσερις ολόκληρες πόλεις στην Χαναάν, Σόδομα, Γόμορρα, Αδαμά, (Άδανα;) Σεβωίμ, που είχαν την κακή τύχη να γειτονεύουν με τον σκηνίτη Αβραάμ, πλήρωσαν με ολοκληρωτικό αφανισμό την ανεπίτρεπτη παραδείσια ευημερία τους!

Αν αυτός λοιπόν ήταν ένας καλός άνθρωπος... αν αυτός ήταν ένας άνθρωπος του θεού... τότε πως θα πρέπει να ήταν άραγε ένας κακός, ένας πολύ κακός μάγος;!

 


[1] Στο Μωαμεθανισμό (Ισλαμισμό) την τρίτη αβρααμογενή θρησκεία, που υιοθέτησε αυτές τις γαμικές συνήθειες «οι κόρες μετά την πάροδο εννέα σεληνιακών ετών (έτος περίπου 353 ημερών) από την γέννηση τους είναι ενήλικες»!!! Γράφει ο Arsham Momeni «ΙΣΛΑΜ, ιστορία, επεκτατισμός και βία» σελ.117 Βλέπουμε ότι τα κοριτσόπουλα πριν κλείσουν καλά τα εννιά τους χρόνια, θεωρούνται ενήλικα και φυσικά σε ηλικία γάμου. Ο ίδιος άλλωστε ο Μωάμεθ ανάμεσα στις δώδεκα συζύγους του και στις έντεκα παλλακίδες του, είχε αγαπημένη του σύζυγο την παιδούλα: «Αϊσα επτά μόλις ετών» (Α. Momeni σελ. 27)

[2] Εκπληκτική είναι η διαπίστωση της συστηματικής αποφυγής της αιμομιξίας, ακόμα και στα ζώα! Έρευνα στους Μακάκους (είδος πιθήκων) απέδειξε ότι τα νεαρά μέλη της φυλής, εκπαιδεύονται απ’ την μητέρα τους στην σεξουαλική συμπεριφορά με ιδιαίτερη έμφαση στην αποφυγή της σεξουαλικής επαφής με μέλη υψηλόβαθμης συγγένειας! ΝΕΤ: 8/10/98 στο πρόγραμμα «Αρχιμήδης» βασισμένο σε Γαλλο-Γερμανική- βιβλιογραφία.

[3] Καρωθείς: «βαρηθείς εις την κεφαλήν» Σουΐδας.

[4] Στους Ισραηλίτες βόλευε αφάνταστα η επαίσχυντη καταγωγή των Μωαβιτών και Αμμανιτών εχθρικών απογόνων του Λωτ. Γέν.ΙΘ΄37 Αποπέμφθηκαν δε με συγκεκριμένη εντολή δια παντός από την εκκλησία του Κυρίου. Δεύτ.ΚΓ΄3

[5] Ο Λωτ με την διπλή αυτή θυγατρογαμία θεωρείται πατριάρχης των Αράβων και το επικαλούνται μάλιστα αιώνες αργότερα όσοι έστησαν επιτυχώς την τρίτη πετυχημένη αβρααμογενή θρησκεία του Ισλάμ.

 LOT ΛΩΤ

 

 

 

GHS MADIAM

 

 

Για ποιους λόγους συνέβη η απόλυτη γενοκτονία των Αμαληκιτών και Μαδιανιτών στην Βίβλο; Του Μ. Καλόπουλου

Στην ερώτηση μου: «Γιατί ο θεός της Βίβλου διατάζει την σφαγή νηπίων και θηλαζόντων» (Α΄ Σαμουήλ 15.3) η κυρία ElpidaLazaridouμας απαντάει με ένα απόσπασμα από την ΟΟΔΕ:

ElpidaLazaridou: Η ύπαρξη των εθνών αυτών, ήταν ανοιχτή πληγή για την ανθρωπότητα. Οι δαιμονικοί παγανιστικοί θεοί τους, διψούσαν για αίμα. Σε αυτούς θυσίαζαν και έκαιγαν τα παιδιά τους! Ένα διαρκές έγκλημα μπροστά στον Θεό, που έπρεπε κάποτε να τελειώσει, με τον αφανισμό αυτών των εθνών, και της μιαρής τους θρησκείας. Και έπρεπε να αφανισθούν τα έθνη αυτά, ώστε ούτε ενθύμηση να μην υπάρχει της βάρβαρης θρησκείας τους, ώστε να μην παρασυρθούν και οι νέοι πιστοί κάτοικοι (Εβραίοι) της περιοχής. Λευιτικό 18/ιη΄ 1-30: «Δεν θα πράξετε κατά τις πράξεις της γης Χαναάν που θα σας φέρω… δεν θα θυσιάσεις στον Μολώχ τα παιδιά σου».

Απάντηση Μ. Καλόπουλου:

Άρα, να το ξεκαθαρίζουμε… δεν πρόκειται λοιπόν για δική μου παραπληροφόρηση ή κακή μετάφραση, (όπως μου γράφετε), απλά είστε της ίδια γνώμης με την Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας απ' την οποία μας παραθέτετε αποσπάσματα, και πιστεύετε πως ο βιβλικός δημιουργός του κόσμου και της αγάπης, δικαιούται να θεωρεί τα νεογέννητα υπεύθυνα για της παρεκτροπές των γονέων τους, και να διατάζει μαζική γενοκτονία.
Ε λοιπόν κυρία Ελπίδα Λαζαρίδου, λυπάμαι αλλά δεν θα συμφωνήσω καθόλου μαζί σας, ούτε και με τους φίλους σας της ΟΟΔΕ, διότι ένα νεογέννητο, μόνο αθώο μπορεί να θεωρείται, εξ ορισμού, και δεν μπορεί να καταδικάζεται από τις όποιες (φανταστικές ή πραγματικές) κακές πράξεις των γονέων του!
Τα παιδιά διαμορφώνονται από κάτι που εφευρέθηκε στα χέρια των προγόνων σου των Ελλήνων, και λέγεται παιδεία. Αν τώρα εσείς προσχωρείτε στην ιουδαϊκή λογική της κληρονομικής κακίας και ενοχής, και αποδέχεστε εντολές και λογικές γενοκτονίας, αυτό πρέπει να απασχολήσει πολύ σοβαρά εσάς και τους ομοϊδεάτες σας και μόνο.

Πρόσθετες ενδιαφέρουσες εξηγήσεις:

Πολύ ωραία λοιπόν… δεν φτάνει που έκαιγαν ζωντανά κάποια απ' τα δύστυχα παιδιά τους, (αν το έκαναν)… εμφανίζεται και ο σωτήρας θεός των Εβραίων και τα σφάζει όλα ομαδικά… σας φαίνετε πολύ θεϊκό αυτό;

Βέβαια η κύρια Ελπίδα Λαζαρίδου, αλλά και πολλοί θεολόγοι (ΟΟΔΕ κλπ), δεν γνωρίζουν, ή δεν θέλουν να μας αποκαλύψουν, τους πραγματικούς λόγους αυτών των πολύ καλά μελετημένων γενοκτονιών. Βασικά οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν πως οι κατεξοχήν μαζικές και συστηματικές αυτές σφαγές του απόλυτου αφανισμού στην Βίβλο είναι κυρίως δυο. Ο συστηματικός εξολοθρεμός των Μαδιανιτών και των Αμαληκιτών, που παρακαλώ σημειώστε… δεν είναι καν εθνικοί… αλλά Εβραίοι! Τόσο Εβραίοι που περισσότερο δεν γίνεται!

Τόσο οι Αμαληκίτες και άλλο τόσο οι Μαδιανίτες (θυμηθείτε το: «γης Μαδιάμ»), ήταν παιδιά του Χαλδαίου Αβραάμ, που λάτρευαν ακριβώς τον ίδιο θεό με τον προπάτορά τους Αβραάμ! Ο Αμαλήκ ήταν τρισέγγονος του Ιακώβ και εγγονός του Ησαύ (βλέπε: Γένεσις 36.12 ) και ο Μαδιάμ ήταν γιος του ιδίου του Αβραάμ από την τελευταία (αλλοεθνή) γυναίκα του Χαιττούρα, (βλέπε: Γένεσις 25.2).

Γεννιούνται λοιπόν τα ερωτήματα: που τους είδατε τους εθνικούς που λάτρευαν άλλους αιμοδιψείς και βρεφοκτόνους θεούς; Αλλά ακόμα κι αν Εβραίοι όντες, κάποιοι εξ αυτών το έκαναν, αφού ήταν απολύτως καθαρόαιμοι Εβραίοι… γιατί τόσο μίσος και αφανιστική διάθεση από το οργανωμένο έθνος του Μωυσέως;

Η απάντηση διαφεύγει από πολλούς. Οι δυο αυτές εθνότητες ναι μεν ήταν απολύτως Εβραίοι, αλλά είχαν δυο σοβαρά απειλιτικά "μειονεκτήματα": Διεκδικούσαν την ίδια γη με τους υπόλοιπους απογόνους του Αβραάμ. Μάλιστα επί Μωυσέως, κατά την είσοδο των Ισραηλιτών στην γη Χαναάν, οι Αμαληκίτες αντιστέκονται σθεναρά και δεν θέλουν να παραδώσουν τη γη που ήδη κατέχουν (βλέπε: Έξοδος 17.8) Και όχι μόνο αυτό… είχαν ένα ακόμα πολύ σοβαρό "ελάττωμα". Γνώριζαν τις τέχνες της "μαγγανείας" (δηλητηριοχρησίας) στον ίδιο θανατηφόρο βαθμό, όπως και οι οργανωμένοι από τον Μωυσή απόγονοι του Αβραάμ! 

Μάλιστα δεν είναι άλλος από τον απόγονο του Μαδιάμ, τον πρώτο γιαχβιστή Μαδιανίτη ιερέα και πεθερό του Μωυσέως Ιοθόρ, που μύησε τον Μωυσή στα αβρααμικά δηλητήρια, και στέλνοντάς τον στην Αίγυπτο για να εφαρμόσει της μαγγανικές πληγές" του λέει: «κοίτα να χρησιμοποιήσεις όλα τα "τέρατα" (δηλητήρια) που έβαλα στα χέρια σου». Έξοδος 4.21.

 

Ο συνδυασμός αυτός, των δικαιωμάτων επί της γη, αλλά και η βαθιά γνώση των πατροπαράδοτων βιολογικών πολεμικών εργαλείων, ήταν απόλυτα απειλιτικός. Η ριζική γενοκτονία και ο απόλυτος ξολοθρεμός των συγκεκριμένων συγγενών τους, ήταν η μοναδική διέξοδος, από σοβαρές μελλοντικές απειλές από ισάξιους αντιπάλους… και οι ηγέτες (το ιερατείο) της βιβλικής εθνότητας, δεν ήταν καθόλου διατεθειμένοι να το διακινδυνεύσουν! Έτσι φτάνουν στο έσχατο όριο αθλιότητας, βάζοντας τον υποτιθέμενο θεό τους (Γιαχβέ) να διατάξει ξεδιάντροπα την «σφαγή νηπίων και θηλαζόντων».

Μ. Καλόπουλος

 

 

GIAXBE SYMBOYLIO SYNEDRIO GIAXBE

1GIAXBE

Θεός ή άνθρωπος είναι ο βιβλικός Γιαχβέ; Του Μ. Καλόπουλου.

Συχνά στην Παλαιά Διαθήκη, δεν διευκρινίζεται αν με την λέξη «πνεύμα» εννοείται κάποιος άνεμος διάθεσης, (τρόπος σκέψης), αόριστη δύναμη, ή συγκεκριμένο ουράνιο πνευματικό ον που φέρνει (εμπνέει) την διάθεση αυτή. Σταδιακά όμως εμφανίζονται αναφορές, που δείχνουν ότι οι αρχικές αόριστες λέξεις, περί "πνευμάτων", αργά αλλά σταθερά αποκτούν οντότητα[1] και συγκεκριμένη συμπεριφορά.

Γνωρίζουμε ότι στην αρχαιο-Χαλδαϊκή παράδοση, υπήρχε μια πανέξυπνη αλληλοεπικάλυψη καλού και κακού! Το ένα μπορούσε να υπηρετεί το άλλο και τα δυο ενωμένα να σύρουν το άρμα της ειμαρμένης. Στην Χαλδαϊκή σκέψη, το καλό και το κακό ήταν συχνά αδιαίρετες πλευρές του ιδίου πράγματος. Δυνάμεις αλληλο-ωθούμενες, σαν δυο άλογα (ας πούμε το άσπρο και το μαύρο) που ζεμένα μαζί,[2] σέρνουν το ίδιο άρμα της ανθρώπινης μοίρας.

Κάτι ανάλογο βλέπουμε να συμβαίνει και στη σκέψη του Ιουδαιο-χαλδαϊκού ιερατείου στην Βίβλο, όπου διακρίνουμε τον θεό των μάγων Γιαχβέ, να διαχειρίζεται ταυτόχρονα το καλό και το κακό, δημιουργώντας ευκαιρίες δοξαστικής παρέμβασης στους εκλεκτούς του! Μάλιστα η συνταγή είναι εξαιρετικά συγκεκριμένη και επαναλαμβανόμενη: το "καλό" (π.χ. οποιοδήποτε θαύμα θεραπείας) είναι εφικτό, μόνο επειδή πολύ απλά το "κακό" σταλμένο απ’ την ίδια πηγή... προηγήθηκε!

Όταν είσαι έτοιμος να κάνεις κακό, (χωρίς να γίνεις αντιληπτός), είσαι σε εξαιρετικά πλεονεκτική θέση! Όχι μόνο επειδή μπορείς να προφυλαχθείς, αλλά επειδή μπορείς να το προαναγγείλεις! Με τον τρόπο αυτόν όχι μόνο αποδυναμώνεις τον αντίπαλο (με πληγές ή θανάτους), αλλά φαίνεσαι και παντογνώστης ή θεόσταλτος που προαισθάνθηκε το κακό! Αν μάλιστα μπορείς και να "θεραπεύσεις" (να παύσεις) το κακό που ο ίδιος μυστικά προκάλεσες, τότε μπορείς και να αποσπάσεις τα καλύτερα προνόμια, απ’ τους ανθρώπους... που ο ίδιος έβλαψες!

Για μας λοιπόν, που προσπαθούμε να δούμε κάτω απ’ την θεολογική επιφάνια της Βίβλου, είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει σχέση εντελλόμενου και εντολέως, ανάμεσα στο πονηρό πνεύμα και τον υποτιθέμενο θεό της Βίβλου. Μάλιστα μια εντελώς ξεκάθαρη και ενδιαφέρουσα βιβλική ιστορία, έχει έπ’ αυτού πολλά να μας αποκαλύψει.

Κάποτε λοιπόν, ο μετανοημένος βασιλιάς των Ιουδαίων Αχαάβ, (ο γνωστός αντίπαλος του προφήτη Ηλία), ρώτησε το "τάγμα" των προφητών, αν θα έπρεπε να δώσουν ή όχι μια μάχη (την μάχη της Γαλαάδ) ενάντια στον στρατό της Συρίας. Και οι τετρακόσιοι συνολικά προφήτες που αποτελούσαν το βασιλικό προφητικό σώμα, απάντησαν ομόφωνα καταφατικά. Μόνο ο πολύ γνωστός προφήτης της εποχής τους, ο Μιχαίας, προφήτευσε εντελώς αντίθετα από τους τετρακόσιους προφήτες και έδωσε απολύτως αρνητική απάντηση!

Οι αυλικοί άρχοντες, αναρωτήθηκαν τότε δικαιολογημένα, ποιά απ’ τις δυο παρατάξεις ψεύδεται ελέω θεού, οι τετρακόσιοι ή ο ονομαστός προφήτης Μιχαίας;! Τότε ο προφήτης Μιχαίας ανέλαβε να τους εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει και υπάρχει μεταξύ τους αυτή η αντιγνωμία!

Ο Μιχαίας λοιπόν τους έδωσε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εξήγηση: «και ο Μιχαίας εξήγησε. Είδα (βασιλιά μου) τον Κύριο, τον θεό του Ισραήλ να κάθεται στον θρόνο του κι όλα τα ουράνια όντα να στέκονται γύρω του. Και είπε (ρώτησε) ο Κύριος, ποιός θα εξαπατήσει τον Αχαάβ τον βασιλιά του Ισραήλ, ώστε να πάει στην (μάχη) Γαλαάδ και να σκοτωθεί. (!) Ο ένας (άγγελος;) έλεγε το ένα και ο άλλος το άλλο. (υπήρχαν δηλαδή διάφορες παγιδοποιές προτάσεις μεταξύ των πνευμάτων!). Τότε, ένα πνεύμα βγήκε, στάθηκε μπροστά στον Κύριο και είπε: εγώ θα τον εξαπατήσω. Ο Κύριος το ρώτησε: με ποιόν τρόπο; Και (το πνεύμα) είπε, θα πάω και θα γίνω πνεύμα ψεύδους στο στόμα των προφητών. Τότε ο Κύριος (εγκρίνοντας) είπε. Θα απατήσεις και θα κατορθώσεις. (ναι πράγματι έτσι θα κατορθώσεις να τον εξαπατήσεις!) Πήγαινε και κάνε όπως είπες, θα πετύχεις. Έτσι (γι’ αυτό) λοιπόν (καταλήγει ο Μιχαίας) ο Κύριος, (ο Γιαχβέ!) έβαλε πνεύμα ψεύδους στο στόμα πάντων τούτων των προφητών». (Β.Β.) Α΄Βασιλέων ή (Ο΄) Γ΄Βασιλειών 22.18-22.[3]

Όπως λοιπόν γίνεται εδώ ξεκάθαρο, η εντελώς "θεϊκή" ερώτηση, προς τους παριστάμενους: «ποιός θα εξαπατήσει τον...(τάδε) βασιλιά(!), αποτελεί την ακριβέστερη προσωπογραφία του βιβλικού θεού, που είναι, η θεοποιημένη δύναμη της απάτης.[4] Ο τέλειος αυτός συνωμότης "θεός", (θεός της χαλδαϊκής φαντασίας), εγκρίνει ευχαρίστως το ψεύδος και την απάτη, για να αποτελέσουν τα αναγκαία εργαλεία παγίδευσης. Στην προκείμενη περίπτωση, επιχειρεί την παγίδευση και τον θάνατο του ίδιου του βασιλέα των Ιουδαίων, δημιουργώντας ευκαιρίες παρέμβασης στην τοπική ιστορία!

Απ’ την άλλη, η αναντίρρητη, ψυχρή αποδοχή της προτεινόμενης χρήσης του ψεύδους και του δόλου από ολόκληρη την σύναξη, στο συνέδριο αυτό των υποτιθέμενων πνευμάτων, όπου ο ίδιος ο Γιαχβέ πολύ ανθρώπινα προεδρεύει αυτοπροσώπως, δείχνει την απόλυτη συναίσθηση όλων των παρευρισκομένων, ότι δεν υπάρχουν καλά και κακά μέσα, αλλά πως στην κυριολεξία... ο σκοπός αγιάζει τα μέσα!

Βαθύτατη απορία προκαλείται επίσης, απ’ την ολοφάνερα γήινη και εντελώς ανθρώπινη συμπεριφορά της σύναξης των "πνευμάτων". Τα δήθεν πνεύματα δεν είναι τίποτε περισσότερο από "άγγελοι", δηλαδή άνθρωποι αγγελιοφόροι και όπως θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε κανονική σύσκεψη ανθρώπων, ακούν το ζητούμενο, προτείνουν διάφορα, και τελικά ο προκαθήμενος (που φέρει το όνομα Γιαχβέ!) εγκρίνει την επικρατέστερη πρόταση, που εδώ δεν είναι άλλη απ’ την δόλια θεολογική παραπλάνηση των θυμάτων, που θα επιφέρει τον αναπόφευκτο, δολοφονικό θάνατο του βασιλιά τους!

 

Ο ίδιος ο προεδρεύων "θεός", συμπεριφέρεται απολύτως ως ανθρώπινος προϊστάμενος, ζητώντας γνώμες και τρόπους εξαπάτησης, και μάλιστα ο δήθεν αυτός παντογνώστης... ρωτάει εντελώς ανθρώπινα, λεπτομέρειες, για το πως ακριβώς σκέφτεται να εφαρμόσει την συγκεκριμένη θανατηφόρα παραπλανητική του πρόταση, ο δόλιος "άγγελος"!

Ακόμα και σ’ αυτούς που δέχονται κατά γράμμα την συγκεκριμένη περιγραφή, απευθύνουμε την ερώτηση. Με γνώμονα την βιβλική αυτή εικόνα, δεν προκύπτει φυσιολογικά η σκέψη, ότι και οι ιερείς, οι προφήτες και γενικότερα οι επίγειοι υπηρέτες ενός τέτοιου "θεού", θα είχαν κάθε λόγο να συμπεριφέρονται ανάλογα, μιμούμενοι ευσεβώς, τον τύπο, αλλά και το πνεύμα δόλου μιας τέτοιας άκρως διδακτικής και αποτελεσματικής συνωμοτικής σύναξης; Η απάντηση είναι... ασφαλώς ναι!

Τελικά είμαστε υποχρεωμένοι να υποθέσουμε το αυτονόητο.

Προφανώς ο προφήτης Μιχαίας, μας κάνει την εξαιρετική χάρη να μας αποκαλύψει, ελαφρώς συγκαλυμμένα, το σκηνικό μιας κανονικής σύναξης του μυστικού ιερατείου, κατά του τότε βασιλέως! Μια εντελώς ανθρώπινη ανατρεπτική συνωμοσία, του μυστικού εβραϊκού ιερατείου, με τον προεδρεύοντα να κάθεται στην έδρα του Γιαχβέ, και να εγκρίνει ευχαρίστως το ψεύδος και την απάτη, ως αποτελεσματικά εργαλεία κατά του βασιλέως!

Μ. Καλόπουλος

Βλέπε επίσης:

Βίβλος: «Σκοτώστε νήπια και θηλάζοντα». Ποια είναι η ερμηνεία; Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/bible/2367-vivlos-skotoste-nipia-kai-thilazonta-poia-einai-i-ermineia-tou-m-kalopoulou

 


[1] Η σταδιακή οντοποίηση σημαντικών εννοιών και λέξεων, είναι μόνιμο φαινόμενο της παγκόσμιας μυθολογίας.

[2] Στην αρχαιο-χαλδαϊκή Αβέστα (Αμπάν Γιάστ) διαβάζουμε ότι: «ο νεαρός Σναβίντκα, σκοπεύει να ζέψει μαζί, τα πνεύματα του καλού και του κακού, για να σέρνουν το άρμα του». Βλ. Vesta Sarkhosh Curtis Μύθοι των Περσών σελ.28 Εκδ. Παπαδήμα.

[3] Στο Β΄Χρονικών ή Ο΄Β΄Παραλειπομένων 18.3-24 η ιστορία επαναλαμβάνεται.

[4] Υπενθυμίζω τα λόγια της βιβλικής ηρωίδας Ιουδίθ: «ναι, ναι θεέ του πατρός μου και θεέ της κληρονομίας Ισραήλ, συ εισάκουσον της δεήσεώς μου και δός (εις τον) λόγον μου απάτη εις τραύμα και μώλωπα αυτών» Ιουδίθ 9.12.

 

DOYLEIA GIAXBE

Γιαχβέ: ο φίλος της δουλείας! Του Μ. Καλόπουλου

Αυτός είναι ο θεός της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης!

«Εάν αγοράσης δούλον Εβραίον, εξ έτη θέλει δουλεύσει, εν δε τω εβδόμω θέλει εξέλθει ελεύθερος… Εάν (όμως) ο κύριος αυτού έδωκεν εις αυτόν γυναίκα, και εγέννησεν εις αυτόν υιούς ή θυγατέρας, η γυνή και τα τέκνα αυτής θέλουσιν είσθαι του κυρίου αυτής, αυτός δε θέλει εξέλθει μόνος. 
Αλλ' εάν ο δούλος είπη φανερά: Αγαπώ τον κύριόν μου, την γυναίκα μου και τα τέκνα μου, δεν θέλω εξέλθει ελεύθερος, τότε ο κύριος αυτού θέλει φέρει αυτόν προς τους κριτάς, και ο κύριος αυτού θέλει τρυπήσει το ωτίον αυτού με τρυπητήριον, και θέλει δουλεύει αυτόν διαπαντός».
Βίβλος – Έξοδος 21.2-6. Βιβλική τρόικα: Γιαχβέ – Ιησούς – και άγιο Πνεύμα.

 

Αν αυτός είναι θεός της αγάπης, τότε πως πρέπει να είναι ο θεός της κατάμαυρης δουλείας; Μ. Καλόπουλος

10 ENTOLES

 

Η Βίβλος και το περίεργο «Ου φονεύσεις»

Το «Ου φονεύσεις» ισχύει μόνο μέσα στην φυλετική ομάδα.

Έξω απ’ αυτήν, οι εντολές δεν ισχύουν. Να τι λέει η ίδια η Βίβλος στην απέναντι ακριβώς σελίδα! (26 μόλις εδάφια παρακάτω απ’ το διάσημο "ου φονεύσεις"!):

«Να εκδιώξει πάντας τους εχθρούς σου απ’ έμπροσθεν σου... θέλεις πατάξει αυτούς, κατά κράτος θέλεις εξολοθρεύσει (Ο΄αφανίσει) αυτούς, δεν θέλεις δείξει έλεος προς αυτούς... έτσι θέλετε κάμει προς αυτούς... θέλετε καταστρέψει... συντρίψει... κατακόψει... καύσει εν πυρί... Καί θέλεις εξολοθρεύσει πάντα τα έθνη... δεν θέλεις σπλαχνισθή δι’ αυτούς.»!! Το "ου φονεύσεις" εξακολουθεί να βρίσκεται στην απέναντι ακριβώς βιβλική σελίδα. (αντιπαρέβαλε: Δευτ.Σ΄10.&Ζ΄1-16). Βλέπετε εσείς πράγματι να χωράει εδώ πουθενά η αγαθή έννοια του "ου φονεύσεις";

M. Kαλόπουλος