logo

fb youtube rss

Σύνδεση

kalopoulos

 

Συγγραφέας  - Καλόπουλος Μιχάλης

Ο ερμηνευτής του Μαιάνδρου από το 1995

Στα βιβλία της σειράς, θα ξεναγηθούμε στα απίστευτα κατορθώματα των βιβλικών ηρώων, που σταδιακά θα μας αποκαλύπτουν έναν ολόκληρο κόσμο άγνωστης μαγείας και πανουργίας, αυξάνοντας τους ορίζοντες της κατανόησής μας, γύρω απ’ τους παράξενους, συχνά πανέξυπνους αλλά και αδίστακτους τρόπους παρέμβασης της μαγείας στην ιστορία!

more

 

 

 

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΟΥ
ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
Κάθε αναδημοσίευση άρθρου ολική ή μερική θα πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά με αναφορά πηγής στο site μας: www.greatlie.com το οποίο θα πρέπει να είναι ενεργός σύνδεσμος (link) στην σελίδα του άρθρου. Σε αντίθετη περίπτωση το ιστολόγιο επιφυλάσσεται για χρήση κάθε νομίμου δικαιώματος του.


KALOPOULOS_MIXALHS1Συχέμ, ένα απίστευτο πατριαρχικό έγκλημα
Του M. Kαλόπουλου
Απ' το βιβλιο του: "ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ"

Μέχρι εδώ είδαμε, έως τρίτης γενεάς, μερικά δείγματα βιβλικής πατριαρχικής συμπεριφοράς και "αρετής". Όχι μόνο στην πολιτεία τους με τους άλλους ανθρώπους, αλλά και στο ίδιο το οικογενειακό τους περιβάλλον και στις μεταξύ τους σχέσεις.

Τα βασανιστικά ερωτήματα παραμένουν: υπάρχει πράγματι κάτι που μέχρι τώρα διαφεύγει απ' την εκτίμησή μας, για το οποίο οι συγκεκριμένοι ήρωες έχουν την απόλυτη θεϊκή συμπάθεια; Μήπως παρά τις ανεξήγητες σε μας αρχικές παραδοξότητες, υπάρχει κάποιο ηθικό μεγαλείο που γεννιέται σταδιακά, για το οποίο θα άξιζε να παραβλέψουμε την παράξενη συμπεριφορά των αρχικών ηρώων της χαλδαιικής αυτής ιστορίας; Ας δούμε λοιπόν αν μετά την επανεγκατάσταση του Ιακώβ, στη γη Χαναάν, έδωσαν επιτέλους δείγματα στοιχειώδους έστω ηθικής συμπεριφοράς, φυσικό ίσως επακόλουθο της στενότατης συνύπαρξης τους (επί τέσσερις τώρα γενεές), με τον μοναδικό αγαθό και αληθινό θεό του σύμπαντος κόσμου, κατά τον βιβλικό τουλάχιστον ισχυρισμό!

Δυστυχώς οι ελπίδες να βρούμε κάτι που να ανατρέπει την αρνητική εικόνα και να δικαιολογεί επί τέλους την τόση εύνοια του θεού σ’ αυτή την ιδιαίτερη οικογένεια, σβήνουν οριστικά, καθώς οι δώδεκα πλέον γιοι του Ιακώβ αναλαμβάνουν δράση. Όπως θα δούμε οι δώδεκα απόγονοι του Ιακώβ, μόνο μία "αρετή" είχαν να επιδείξουν... τον δόλο. Ίσως γιατί σ’ αυτήν είχαν στηριχθεί και μεγαλουργήσει και οι τρεις πρώτοι του γένους: Αβραάμ-Ισαάκ-Ιακώβ.

Όπως θα δείτε, όλα αυτά δεν είναι κατηγορίες που προκύπτουν από οποιαδήποτε αλλοίωση της βιβλικής τους ιστορίας, αλλά από μια ψύχραιμη εκτίμηση της συμπεριφοράς των ανθρώπων αυτών, που όπως όλα δείχνουν, δεν μπορούσαν στιγμή να παραμελήσουν, την τόσο καλά αμειβόμενη τέχνη του πληγοποιού δόλου. Τώρα μάλιστα, ίσως και να αποθρασύνθηκαν ακόμα περισσότερο, γιατί βάσιμα υποπτεύονται, ότι όσο μεγαλύτερο "φόβο" σκορπούν τριγύρω, τόσο η φήμη των ανεξήγητων πληγών, θα τους είναι χρήσιμη στις κατοπινές τους αναμετρήσεις.

Το ξεκίνημα των ανδραγαθιών, των δώδεκα απόγονων του Ιακώβ, είναι όντως εφάμιλλο των περιγραφών που μέχρι τώρα παρακολουθήσαμε, μόνο που τώρα δίπλα στο δόλο, φιγουράρουν και οι νεογέννητες αρετές της θρασήτατης, στυγερής, δολο-φονίας και της απροσχημάτιστης λεηλασίας.

Αν νομίζετε ότι τους παραπάνω χαρακτηρισμούς, υπαγορεύει οποιοσδήποτε βαθμός εμπάθεια, κάνετε λάθος. Θα δείτε ότι και ο πιο συντηρητικός ανάμεσα σας, θα έλεγε περισσότερα.Ας δούμε όμως από κοντά την επόμενη πράξη του δράματος, "οι πατριάρχες του δόλου", όπως αυτό ξετυλίγεται εντελώς αβίαστα, μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας.

Όπως είπαμε, ο Ιακώβ, πλούσιος και ευκατάστατος επέστρεψε στη Χαναάν με τους γιους και τις γυναίκες του. Συνολικά απόκτησε δώδεκα γιους και μια θυγατέρα την όμορφη Δείνα. Η επανεγκα¬τάστα¬σή του στη Χαναάν, μετά από 20 χρόνια απουσίας, δεν φαίνεται προβλη¬ματική. Παρόλο που οι Χαναναίοι κατέχουν ακόμα τις ωραιότερες γωνιές της χώρας, ο Ιακώβ, φαίνεται πως βολεύτηκε σε κάποια υπέροχη μεριά της Χαναάν: «Οικοδόμησε εις εαυτόν οικία (Ο΄ οικίας) και δια τα κτήνη αυτού έκαμε σκηνές δια τούτο εκάλεσε το όνομα του τόπου Σοκκώθ (Succoth)». Gen.33.17.

Προς στιγμήν λοιπόν, φαίνεται ότι ο Ιακώβ διάλεξε τον οριστικό τόπο της μόνιμης διαμονής του, την Σοκκώθ ανατολικά του Ιορδάνη όπως σημειώνουν οι περισσότεροι χάρτες[1] (βλ. χάρτη).

Για πρώτη φορά, κάποιος πατριάρχης χτίζει επιτέλους «οικίες» και στάνες για τα ποίμνιά του. Η εκλογή της τοποθεσίας φαίνεται ιδεώδης. Βρίσκεται ανάμεσα σε δυο ποταμούς και στην καταπράσινη μέχρι σήμερα κοιλάδα (Tel Succoth - Damiya). Ίσως λοιπόν ο πατριάρχης αυτός, να μην ακολουθήσει το επαναλαμβανόμενο οικογενειακό τους μοτίβο, της παρενόχλησης των πλούσιων γειτόνων τους με δόλους, πληγές και παγίδες! Ίσως, τώρα που έχτισε σπίτια και στάνες, να ζήσει κι αυτός όπως όλος ο υπόλοιπος κόσμος, με τα δώδεκα παιδιά του να ποιμαίνουν ειρηνικά τα κοπάδια τους και την όμορφη κόρη του, την Δείνα να τον καλοκοιτάζει, εγκαταλείποντας σιγά-σιγά την η οικογενειακή ροπή προς τον δόλο και της υπονόμευσης της ζωής και των αγαθών των συνάνθρωπων τους!

Δυστυχώς όμως, αυτά είναι σενάρια για συνηθισμένους αγαθούς ανθρώπους, που θέλουν απλά να κατοικήσουν ειρηνικά στη γη κι όχι για πατριάρχες που έχουν την "θεϊκή" διαβεβαίωση ότι τα πάντα τους ανήκουν. Προς τι άλλωστε η σπουδή της χαλδαϊκής τέχνης και τα τόσα όπλα της αόρατης δύναμης τους, αν μ’ αυτά δεν πρόκειται να παγιδεύσουν κανέναν; Έτσι, δεν προλαβαίνουμε να δούμε τον Ιακώβ να εγκαθίσταται στο ολοκαίνουργιο σπίτι του και τον βλέπουμε να εξορμά εντελώς απροκάλυπτα για νέες πατριαρχικές περιπέτειες.

Παρατάει λοιπόν το νεόχτιστο σπιτικό του, και τις φρέσκο φτιαγμένες στάνες του, παίρνει τους δικούς του και... στήνει το δικό του μεγάλο κόλπο! «Και αφού επέστρεψε ο Ιακώβ (απ' την Χαρράν), ήλθε στην πόλη Συχέμ στην γη Χαναάν και κατεσκήνωσε έμπροσθεν της πόλεως. Και αγόρασε εκεί μερίδα αγρού για εκατό αργύρια, (Ο΄ έναντι εκατό προβάτων), όπου έστησε την σκηνή αυτού παρά των υιών του Εμμώρ πατρός του Συχέμ». Gen.33.18-20.

Γιατί το κάνει αυτό ο Ιακώβ; Το οροπέδιο της Συχέμ (Shekhem σημερινή Nablus) με υψόμετρο 880μ. στην οποία μετακινήθηκε, απέχει πενήντα τουλάχιστον χιλιόμετρα απ΄ την εύφορη παραποτάμια Succoth. Γιατί το κάνει λοιπόν αυτό ο Ιακώβ; Γιατί παράτησε το νεόχτιστο σπίτι του στην καταπράσινη μέχρι σήμερα Σοκχόθ κι αγόρασε ένα κομματάκι γης, μπροστά από μια ορεινή πόλη και ξαναζεί σαν σκηνίτης;

Πολλές φορές μέχρι τώρα έχουμε την αίσθηση, ότι το βιβλικό κείμενο κατέγραψε ελαφρώς συγκαλυμμένα τα πατριαρχικά ανδραγαθήματα, μόνο για να τα έχουν πρόχειρα οι φιλόδοξοι μιμητές των επερχόμενων γενεών και πως οι περιπέτειές τους, δεν έχουν σχέση με οποιαδήποτε αξιοσέβαστη θρησκευτική ιδέα! Ε, λοιπόν η ωμή εξέλιξη του περιστατικού αυτού, το αποδεικνύει αυτό πέρα από κάθε αμφιβολία.

Οι προηγούμενες πατριαρχικές περιπέτειες, δε μας αφήνουν περιθώρια για αγαθές σκέψεις. Οι πατριάρχες του δόλου δεν κάνουν τίποτε στην τύχη. Οι κάτοικοι αυτής της πόλης... κινδυνεύουν θανάσιμα!

Το δόλωμα όπως κάθε φορά, είναι ξανά γυναίκα. Αυτή τη φορά είναι όντως η μοναδική διαθέσιμη γυναίκα της οικογένειας, η νεαρή κι όμορφη Δείνα. Ας την παρακολουθήσουμε: «και εξήλθε Δείνα η θυγατέρα της Λείας και του Ιακώβ, δια να δει τις θυγατέρας του τόπου. Και είδε αυτήν ο Συχέμ ο γιος του Εμμώρ ο Ευαίος[2] ο άρχοντας του τόπου και έλαβε, αυτήν και εκοιμήθη μετ’ αυτής και εταπείνωσεν αυτήν». Gen.34.1-2.

Όπως είπαμε, τίποτε δεν είναι τυχαίο. Η πόλη λέγεται Συχέμ. Ο νέος που τιμητικά φέρει τ’ όνομα της πόλεως και ο οποίος «εκοιμήθη μετ΄ αυτής», είναι ο γιος του Εμμώρ του οικοπεδούχου, απ’ τον οποίον αγόρασε ο Ιακώβ, ένα μικρό κομμάτι γης! Με λίγα λόγια ο νεαρός Συχέμ, με τον πατέρα του Εμμώρ, είναι οι μεγαλο-κτηματίες, οι άρχοντες του τόπου, που διαφεντεύουν ολόκληρη την πόλη. Το σχέδιο αυτή τη φορά, δεν έχει ένα Φαραώ ή ένα Φιλισταίο βασιλιά, αλλά έναν Ευαίο άρχοντα και μια ολόκληρη πόλη, που μια όμορφη γυναίκα και οι πληγές ενός θυμωμένου θεού, θα αφανίσουν ολοσχερώς.

Το πόσο βιαστής, δεν ήταν, το αρχοντόπουλο ο Συχέμ, το αντιλαμβανόμαστε αμέσως παρά κάτω: «και η ψυχή αυτού (του Συχέμ) προσεκολλήθη εις την Δείνα, την θυγατέρα του Ιακώβ και αγάπησε την κόρη και μίλησε κατά την καρδιά της κόρης (Ο΄ κατά την διάνοια) (άρα και η κόρη ερωτεύθηκε τον Συχέμ ή τουλάχιστον ήταν σύμφωνη με όσα είπε) και είπεν ο Συχέμ προς τον Εμμώρ τον πατέρα αυτού. Πάρε την κόρη αυτήν για γυναίκα μου. Και άκουσε ο Ιακώβ ότι εμίανε την Δείνα την θυγατέρα αυτού». Όχι βίασε αλλά «μίανε» (συγκρατήστε τον όρο, θα δούμε αμέσως παρακάτω πώς και γιατί) και: «αγανάκτησαν οι άνδρες (οι γιοι του Ιακώβ) και εθυμώσαν σφόδρα διότι έπραξε αισχρά (Ο΄ άσχημα) που κοιμήθηκε με την θυγατέρα του Ιακώβ, (ο Συχέμ έκανε κάτι) που δεν έπρεπε να γίνει». Gen.34.3-7. Οι Ο΄ είναι σαφέστεροι. Ο Συχέμ έκανε κάτι: «που δεν έπρεπε έτσι να γίνει» Ο΄Gen.34.7.

Τι συμβαίνει αλήθεια; Τι ακριβώς δεν έπρεπε να γίνει έτσι; Κατ’ αρχάς, γίνεται σαφές, ότι δεν μιλάμε για βάρβαρο βιασμό και ταπεινωτική ευκαιριακή σεξουαλική κακοποίηση, αλλά για παράβαση κάποιων προϋποθέσεων και θεϊκών απαιτήσεων, που κατά τη χαλδαιική τους ηθική, ακριβώς αυτή η παράλειψή τους, είναι που εμίανε τη Δείνα.

Ο Συχέμ κι ο πατέρας του, εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν τι είναι ακριβώς αυτό που εμίανε την όμορφη Δείνα και συνεχίζουν τα παρακάλια και τις προσφορές: «Και είπε προς αυτούς ο Εμμώρ. Η ψυχή του Συχέμ του υιού μου, προσηλώθη εις την θυγατέρα σας, δώστε την σ’ αυτόν παρακαλώ για γυναίκα και συμπεθερεύσατε μαζί μας... (Επεμβαίνει και ο ερωτευμένος Συχέμ) Είπε δε ο (και) Συχέμ προς το Ιακώβ και τους αδελφούς της. Ας βρω χάρη έμπροσθέν σας και ότι μου πείτε θα το δώσω, ζητήσατε μου όση προίκα θέλετε και όσα ακόμα δώρα και θα σας τα δώσω όπως θα μου πείτε, μόνο δώστε μου την κόρη αυτή για γυναίκα». Gen.24.8-12. Η αξιοπόθητη Δείνα, πρέπει να κατέκτησε ερωτικά τον Συχέμ!

Ο νεαρός Συχέμ, που πρέπει να πέρασε αξέχαστες στιγμές δίπλα στην πανέμορφη κόρη, με τις ξεχωριστές ερωτικές χάρες, είναι έτοιμος να δώσει τα πάντα για να την κάνει γυναίκα του, χωρίς ωστόσο να μπορεί να αντιληφθεί ακόμα, τι είναι αυτό ακριβώς, το τόσο μιαρό και βρόμικο που «εμίανε» την αγαπημένη του!

Η απορία του λύνεται με την απόκριση των δώδεκα αδελφών της: «Απάντησαν δε οι γιοι του Ιακώβ προς τον Συχέμ και τον Εμμώρ μετά δόλου[3] και είπαν... Δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, να δώσουμε (δηλαδή) την αδελφή μας σε άνθρωπο απερίτμητο διότι αυτό είναι (το) όνειδος σε μας». Gen.34.13-14.

Τώρα ο Συχέμ και ο πατέρας του κάτι άρχισαν να καταλαβαίνουν! Με τη σιωπηρή συγκατάθεση του Ιακώβ, που ήταν παρών στην συζήτηση, οι αδελφοί της Δείνας, έγιναν σαφέστεροι, εξηγώντας ποιό ακριβώς είναι το «όνειδος» και η αιτία του μιασμού της αδελφής τους! Ο νέος που πλάγιασε μαζί της, ο Συχέμ την ταπείνωσε, διότι απλά το αρχοντόπουλο αυτό, ήταν Ευαίος και συνεπώς άνθρωπος απερίτμητος![4]

Πατέρας και γιος, ακούν προφανώς απορημένοι, θαυμάζοντας, για την περίεργη αυτή θεϊκή εντολή, που οι καινουργιοφερμένοι αυτοί ξένοι φαίνεται να τηρούν με απαράβατη ευλάβεια. Ήξεραν από αμνημονεύτων χρόνων, ότι ο έρωτας δυο νέων και η τρυφερή τους ένωση, κάθε άλλο παρά ταπείνωση, όνειδος και μιαρότητα μπορεί να προκαλέσει. Αλλά τούτη η εντολή κι αυτό το έθιμο, εξηγεί αρκετά καλά το ξαφνικό θυμό και την έξαψη των ξένων. Έτσι, η πρόταση που τους γίνεται στην συνέχεια, φαίνεται απόλυτα σύμφωνη με τη βαθιά πίστη αυτών των ανθρώπων, σ’ αυτή τη σαρκική λεπτομέρεια, την περιτομή, που αποδεδειγμένα άλλωστε έχουν όλοι οι άρρενες της φυλής τους.

Η «μετά δόλου» λοιπόν πρόταση, ήταν η εξής: «μόνο τότε θα συμφωνήσουμε μαζί σας, Εάν εσείς, γίνεται όπως εμείς και περιτέμνετε κάθε αρσενικό μεταξύ σας. (!!!) Τότε θα σας δώσουμε τις θυγατέρες μας και τις δικές σας θα πάρουμε για γυναίκες και θα κατοικήσουμε μαζί σας και θα γίνουμε ένας λαός». Gen.34.15-16. Που να ήξεραν οι δύσμοιροι, πως μόνο αυτό δεν επρόκειτο να γίνει! Να γίνουν δηλαδή, ένας λαός!

«Εάν όμως δεν θελήσετε να περιτμηθείτε (συνεχίζουν οι δώδεκα και περιμένουμε κάποιες παλικαρίσιες επιτέλους απειλές)... τότε θα πάρουμε την θυγατέρα μας (τις θυγατέρες μας! (Ο΄ Gen.34.9 & 34.16) και θα φύγουμε». Gen.34.17.

Τέλεια σκηνοθεσία! Ήρθαμε δηλαδή στα μέρη σας ειρηνικά, αγοράσαμε το οικόπεδό σας, ταπεινώσατε την αδελφή μας απερίτμητοι όντες, αλλά εμείς, παρά του ότι μας μολύνατε (μιάνατε) την αδελφή μας, καταπατώντας τα ήθη μας, εμείς μεγαλόκαρδα και ήσυχα απλά θα αποχωρήσουμε. Γιατί, παρά την πρώτη μας έξαψη, τελικά είμαστε άνθρωποι φιλήσυχοι... και απλά θα φύγουμε. Τι ειρηνική διευθέτηση! Αλλά μόνο επειδή η απάντηση αυτή ήταν «μετά δόλου»!

Θα σας αφήσω να απολαύσετε τη συνέχεια της αφήγησης ακέραια, γιατί είναι όντως ανεπανάληπτες, χρυσές σελίδες ένδοξου πατριαρχικού δόλου: «και άρεσαν οι λόγοι τους στον Εμμώρ και στον Συχέμ και δεν βράδυνε ο νέος να κάνει το πράγμα, διότι υπεραγαπούσε την θυγατέρα του Ιακώβ και ητο ο ενδοξότερος παντός του οίκου του πατρός του. Πήγαν λοιπόν ο Εμμώρ και ο Συχέμ στην πύλη της πόλεως τους και είπαν προς τους άνδρες της. Οι άνθρωποι ούτοι είναι ειρηνικοί, ας κατοικήσουν λοιπόν στη γη μας και ας εμπορεύονται σ' αυτήν, διότι η χώρα μας είναι αρκετά ευρύχωρη, τις θυγατέρας τους ας πάρουμε για γυναίκες μας και τις θυγατέρας μας ας δώσουμε σ' αυτούς. Αλλά οι άνθρωποι αυτοί μόνον τότε θα συμφωνήσουν να κατοικήσουν μαζί μας, ώστε να γίνουμε ένας λαός, εάν δεχθούμε να περιτμηθεί κάθε αρσενικό ανάμεσα μας καθώς αυτοί περιτέμνονται. Τα κοπάδια τους και τα υπάρχοντα τους και όλα τα ζώα τους δεν θα είναι όλα δικά μας; Ας συμφωνήσουμε (στον συγκεκριμένο όρο!) να κατοικήσουν μαζί μας. Και εισάκουσαν τον Εμμώρ και τον Συχέμ, όλοι οι εισερχόμενοι και εξερχόμενοι την πύλης της πόλεως τους και περιετμήθη παν αρσενικόν». Gen.34.18-24.

Το πως πείσθηκαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να κάνουν κάτι τόσο επώδυνο και ξένο προς τις συνήθειές τους, όπως η περιτομή, παραμένει δυσδιάκριτο και άξιο σοβαρής απορίας.

Ο Συχέμ είχε σοβαρό λόγο, την παθιασμένη αγάπη του για την όμορφη Δείνα και τις δυσεύρετες ερωτικές της επιδώσεις, τις οποίες καιρό τώρα απολάμβανε, μια και η Δείνα κατοικούσε ήδη στο σπίτι του. Gen.34.26. Οι συμπολίτες όμως του Συχέμ, πως πείστηκαν να κάνουν κάτι τέτοιο; Δεν φαίνεται πάντως να το έκαναν μόνο για την συγκινητική του ιστορία. Αλλά ούτε μόνο επειδή τιμούσαν τον Συχέμ οπωσδήποτε σαν τον «ενδοξότερο» (Gen.34.19) ήρωά τους.

Πως είναι όμως δυνατόν, να συμφώνησαν στις εξωφρενικές απαιτήσει των ξένων και στην ιδέα της περιτομής και οι υπόλοιποι άρρενες της πόλεως; Μια σκέψη είναι: μήπως «οι θυγατέρες» ήταν πολύ περισσότερες, όπως αφήνει να εννοηθεί το κείμενο των Ο΄ και κατάφεραν να εμπλέξουν στην ίδια παράβαση πολύ περισσότερους νέους της Συχέμ! Μια δεύτερη σκέψη είναι: μήπως κάποια υπερβολικά υλικά ανταλλάγματα, κατάφεραν να παραμερίσουν και τις δικές τους τελευταίες αντιρρήσεις.

Τα ανταλλάγματα αυτά μόνο να τα υποθέσουμε μπορούμε απ’ την πολύ περίεργη ερώτηση του Συχέμ προς τους συντοπίτες του: «αν συμφωνήσουμε, τα κοπάδια τους και τα υπάρχοντα τους και όλα τα ζώα τους, δεν θα είναι όλα δικά μας;» Gen.34.23. Με ποιο τρόπο όμως τα υπάρχοντα όλα του οίκου Ιακώβ θα ήταν δικά τους; Προφανώς με την απλή συμπεθέρευση και μόνο!

Μόνο να υποθέσουμε μπορούμε τα μεγάλα λόγια και τις παχυλές υποσχέσεις προίκας και κοινοκτημοσύνης, που «μετά δόλου» οι πατριάρχες τους παρουσίασαν, ως μέρος των ιδιαίτερων εθίμων τους, απέναντι σε κάθε μορφή συμπεθεριού. Γνωρίζουμε δε, πόσο εύκολες μπορούν να είναι τέτοιες υποσχέσεις, όταν εκ των προτέρων είμαστε βέβαιοι πως δεν θα χρειαστεί να τηρηθούν. Δε θα χρειαστεί να τηρηθούν ποτέ, διότι οι "συμπέθεροι" θα είναι... νεκροί!

«Την τρίτη όμως ημέρα (της περιτομής) όταν ήταν στον (μεγάλο) πόνο τους, δύο απ’ του γιους του Ιακώβ, ο Συμεών και ο Λευΐ, αδελφοί της Δείνας, πήραν τα μαχαίρια τους και εισήλθαν στην (ανυποψίαστη) πόλη ασφαλώς (ακίνδυνα) και σκότωσαν όλους τους άνδρες και τον Εμμώρ και τον γιο του τον Συχέμ τους έσφαξαν και πήραν την Δείνα από το σπίτι του Συχέμ και έφυγαν. Οι υπόλοιποι δε γιοι του Ιακώβ όρμησαν στους φονευμένους (Ο΄ επί τους τραυματίας!!!) και λεηλάτησαν την πόλη επειδή είχαν ατιμάσει (Ο΄ μολύνει) την αδελφή τους. Τους πήραν τα πρόβατα, τα βόδια και τα γαϊδούρια τους, και ότι άλλο υπήρχε στην πόλη και στους αγρούς και αφαίρεσαν όλα τα υπάρχοντα (Ο΄ απ' όλα τα σώματα) και πήραν ολόκληρη την περιούσια τους και αιχμαλώτισαν (μόνο) τις γυναίκες τους και άρπαξαν ότι βρήκαν στην πόλη και στις οικίες». Gen.24.25-29.

Με λίγα λόγια ξεκλήρισαν και καταλήστευσαν τη δύσμοιρη πόλη και ερεύνησαν και τους πέριξ αγρούς για τίποτε ξεχασμένα εργαλεία και ζώα!

Το μαζικό αυτό έγκλημα καταχωρείται άνετα στις κορυφές της παγκόσμιας απρόκλητης ειδεχθούς εγκληματικότητας. Δεν υπάρχει τίποτε, που και η πλέον άρρωστη φαντασία θα μπορούσε να προσθέσει, ώστε να κάνει την παραπάνω περίπτωση χειρότερη. Όλα είναι εδώ. Ο πλανευτής έρωτας, η θεατρική οργή, τα φθονερά γλυκόλογα, οι δόλιες υποσχέσεις, η θρησκευτική παγίδευση, η πληγοποιώς θεϊκή ομηρία, η ταπεινωτική αυτοαχρήστευση, η ύπουλη κι άνανδρη δολοφονία ανήμπορων αθώων, άσπλαχνη σφαγή παιδιών ή και νήπιων αρένων, η σκύλευση των πτωμάτων, το θρασύδειλο πλιάτσικο, η ληστρική μεθοδική διαρπαγή των ξένων περιουσιών, αλλά και η βάναυση υποδούλωση των αλλόφρονων γυναικών, με την προφανή παρασιωπούμενη σκληρή μοίρα της ισόβιας σκλαβιάς ή της κερδοφόρας μεταπώλησής τους... Όλα όσα ο καλός θεός της βίβλου ονόμαζε αόριστα "ευλογίες", είναι πράγματι εδώ και με το παραπάνω...!

Αυτοί λοιπόν είναι οι πατριάρχες που με την επίμονη προτροπή του θεού τους, αποφάσισαν να αναμορφώσουν (ευλογήσουν) τον κόσμο! Ναι, μιλούν πολύ εύκολα για κέρδη και "ευλογίες", αλλά καταλήγουν "ήρωες" ενός δόλιου απρόκλητου στυγερού εγκλήματος, που όμοιό του δεν έχει καταγράψει κανένα άλλο βιβλίο θρησκείας!

Εξακολουθεί όμως να παραμένει άξιο απορίας, το πώς τόσοι άνθρωποι δέχθηκαν αυτήν την τόσο ξένη και επώδυνη ιστορία της περιτομής! Δεν μας δίδονται καθόλου στοιχεία για την έκταση της πόλης, σίγουρα όμως αρκετές δεκάδες οικογενειών χρειάζονται για να αποτελέσουν μια μικρή εύπορη πόλη.

Μια προσεκτικότερη δε ματιά στα λιγοστά στοιχεία, φανερώνει ότι μέσα στα λάφυρα της πόλης, δεν υπάρχουν καμήλες. Θα μου πείτε, τι σχέση έχει αυτό; Ίσως όμως και να έχει. Διότι έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι με τις πολυάριθμες καμήλες[5] που διαθέτουν οι εφευρέτες της παραπλάνησης, παρουσιάστηκαν ως "έμποροι". Πράγμα ψευδέστατο, μια και οι καμήλες του οίκου Ιακώβ, δεν είναι αποδεικτικό εμπορικής δράσης, αλλά προϊόν κλοπής απ’ τον οίκο του πεθερού του Λάβαν απ’ τη μακρινή Χαρράν. Gen.31.17,34. Άλλωστε την ιστορία του πλουτισμού τους, την παρακολουθήσαμε βήμα-βήμα και γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ιδιότητα του εμπόρου, δεν εμφανίζεται πουθενά.

Έτσι το γεγονός ότι ο νεαρός άρχοντας Συχέμ μιλώντας στους άνδρες της πόλεως τους λέει: «οι άνθρωποι αυτοί... ας εμπορεύονται στην περιοχή μας» δείχνει σαφώς ότι ο οίκος Ιακώβ τους παρουσιάστηκε μαζί με τ’ άλλα ψέματα, ως σοβαροί κοσμο¬γυρισμένοι πετυχημένοι έμποροι! Μαζί με τις υποσχέσεις για πλούσιο συμπεθεριό, πρέπει λοιπόν να συγκαταλέγονται και φουσκωμένες ιστορίες εμπορικού πλουτισμού και δελεαστικές ευκαιρίες γρήγορου κέρδους, που τελικά κατάφεραν να παραμερίσουν μέρος των αντιρρήσεων!

Όμως, ακόμα και αν αποδεχθούμε ως πιθανούς όλους αυτούς τους δελεαστικούς λόγους, πάλι δύσκολα μπορούμε να φαντασθούμε μια ολόκληρη πόλη να μπαίνει σύσσωμη και χωρίς εξαιρέσεις στην περιπέτεια της άγνωστης γι αυτούς και εξαιρετικά επώδυνης μαζικής περιτομής! Η πρώτη λοιπόν εκδοχή, δηλαδή να εμπλέκονται εξ’ αρχής, πολύ περισσότερες "θυγατέρες" (Ο΄ Gen.34.9 & 34.16) στο ίδιο κόλπο διείσδυσης, και να εγκλωβίζουν στον ίδιο ερωτικό δόλο, πολύ περισσότερα παλικάρια της Συχέμ, εξακολουθεί να είναι η πιθανότερη! Η αφήγηση λοιπόν, θέλει για κάποιον λόγο, ολόκληρη την πόλη πιασμένη στο δόκανο του πατριαρχικού δόλου.

Στην τέταρτη τώρα πια γενιά, μετά την Σάρρα, την Ρεβέκκα και την Ραχήλ, βλέπουμε την Δείνα, τη μόνη γυναίκα της οικογένειας, να βάζει στόχο της να ξετρελάνει ερωτικά όχι οποιονδήποτε φτωχό κι ασήμαντο, αλλά αυτόν το συγκεκριμένο νεαρό άρχοντα. Η Δείνα τα καταφέρνει όπως είδαμε περίφημα. Ξέρουμε άλλωστε πόσο ακαταμάχητη μπορεί να γίνει μια νέα, όμορφη και αποφασισμένη για όλα γυναίκα, όταν μάλιστα για τον σκοπό της αυτόν, διαθέτει πιθανόν και κάποιες άγνωστες ηδονικές ουσίες!

Έτσι εκπληρώνει πλήρως το σκοπό της. Ο νεαρός είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της. Αυτός όμως ο νεαρός ήρωας, είναι που χαλάει και τα απλά αρχικά σχέδια της συνταγής. Δεν είναι απλά πλούσιος όπως ο Φαραώ και ο Αβιμέλεχ, αλλά ένας δροσερός νεαρός ένδοξος ήρωας, που με την σειρά του, κλέβει κι αυτός ερωτικά την καρδιά της Δείνας.

Η Δείνα αργεί να "επιφέρει" τις θεϊκές πληγές, διστάζει ή μετά¬νιωσε. Ο νεαρός με τη σύμφωνη γνώμη (Ο΄ κατά την διάνοια) ή κατά την καρδίαν της Δείνας, σπεύδει να τη ζητήσει σε γάμο, δίνοντας άφθονα ανταλλάγματα. Τα πράγματα εξελίσσονται γρήγορα χωρίς την επιδιωκόμενη σειρά. Τα αδέλφια της εκνευρίζονται, υποδέχονται όμως τον νεαρό και του παρουσιάζουν το προγραμματισμένο (μετά δόλου) σκεπτικό της δήθεν μιαρό¬τητας, που επήλθε σ’ όλους απ’ την απερίτμητη συνεύρεσή τους. Λείπουν όμως οι πληγές, που θα τον ανάγκαζαν να ακριβοπληρώσει την παρανομία του! Ο νεαρός όμως άρχοντας συμπεριφέρεται χειρότερα κι από πληγωμένος! Λαβωμένος σοβαρά απ’ τον ερωτά της Δείνας, ο πάμπλουτος νεαρός τάζει αφειδώς.

Οι δώδεκα γιοι του Ιακώβ, σταθμίζουν σαν έμπειροι κυνηγοί ευκαιριών τα νέα δεδομένα. Στόχος τους ήταν ο πλούσιος οίκος του Συχέμ. Αλλ’ αυτός είναι ήδη έτοιμος για όλα. Ευκαιρία λοιπόν να δοκιμάσουν την επέκταση της ομηρίας και στην υπόλοιπη πόλη! Έτσι κι αλλιώς, αυτός ο νεαρός, είναι ο ήρωας τους και φαίνεται να επηρεάζει αποφασιστικά ολόκληρη την πόλη. Άφθονες μάλιστα υπο¬σχέσεις για εύκολες συμπεθερικές περιουσίες και μπόλικες φαντα¬στικές εμπορικές ευκαιρίες, ίσως πείσουν και τους διστακτικότερους.

Σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, το δόκανο του δόλου κλείνει τελικά γύρω από ολάκερη την πόλη, με κεντρικά πρόσωπα μόνο την Δείνα και τον νεαρό Συχέμ! Θα περιτμήθουν όλοι, διότι η δόλια θεϊκή απαίτηση (για φαντάσου) ήταν: όλοι να περιτμηθούν την ίδια μέρα! Η περιτομή μιας ολόκληρης πόλης αρχινά και προφανώς με τη βοήθεια των εμπείρων σ’ αυτά του οίκου Ιακώβ, τελειώνει μέσα σε μια μέρα...!

Δεν χώρα αμφιβολία ότι τα βιβλικά στοιχεία για μια τέτοια εξέλιξη είναι υπερβολικά! Όσες υποσχέσεις και κίνητρα κι αν δώσουμε στους υπόλοιπους άνδρες της πόλης, πολύ δύσκολα μπορούν να μας εξηγήσουν μια πάνδημη συμμετοχή στην περιτομή ολόκληρης της Συχέμ.

Μια ιδέα της συστηματικότερης πιθανόν παγίδας που στήθηκε γύρω απ' όλους τους νεαρούς της πόλη μας δίνει ο πληθυντικός που χρησιμοποιούν οι εβδομήκοντα (Ο΄) λέγοντας: «Εάν όμως δεν θελήσετε να περιτμηθείτε, τότε λαβόντες τας θυγατέρας ημών απελευσόμεθα».[6] Ο΄Gen.34.17.

Μοχλός πίεσης λοιπόν δεν ήταν μόνο η Δείνα. Μάλιστα στην σκέψη ότι η Δείνα δεν είναι η μοναδική κοπέλα που εμπλέκετε στην ιστορία, αλλά μαζί της ήταν περισσότερες κοπέλες, συμφωνεί και η «μετά δόλου» πρόταση των δώδεκα που προτείνει: «Εάν εσείς, περιτέμνετε κάθε αρσενικό μεταξύ σας. (!!!) Τότε θα σας δώσουμε τις θυγατέρας μας και τις δικές σας θα πάρουμε για γυναίκες». Gen.34.15-16.

Εάν μοναδική κοπέλα στην ιστορία αυτή, ήταν η Δείνα, η μοναδική κόρη του Ιακώβ, ο πληθυντικός εδώ δεν θα είχαν κανένα νόημα! Δεν πρέπει λοιπόν να ήταν μόνο η Δείνα που κατέβηκε να "γνωριστεί"... με τις "κοπέλες" της περιοχής. Προφανώς, ήταν πολύ περισσότερες οι κοπέλες που από καιρό τώρα (σε κάποιες ίσως τοπικές εορτές) "γνωρίστηκαν" με τους νεαρούς της Συχέμ και τους έφεραν σε ερωτικό ντελίριο, χρησιμοποιώντας όλες τις χαλδαιικές τους τέχνες.

Σύμφωνα λοιπόν με τα διαφαινόμενα, πίσω απ' την τυπική βιβλική εξιστόρηση, έχουμε κρυμμένη μια άλλη απλούστερη εκδοχή της ιστορία, που θέλει απλά, και πολλοί άλλοι νεαροί της Συχέμ, να δέχονται για τους ίδιους λόγους την περιτομή, για να μη χάσουν την ερωτική τους συντροφιά.

Ασφαλώς, ο παυσίπονος μανδραγόρας, είχε κάθε λόγο να συμμετέχει στην μαζική αυτή περιτομή, για να εξασφαλίσει (με εντριβή) την προσωρινή εξωτερική "νέκρωση", της προς αποκοπή επιδερμίδας του ανδρικού μορίου, αλλά και εσωτερικά σαν παυσίπονο (χαλαρωτικό) ποτό, τους σοβαρούς πόνους που ακολουθούν.

Στην τελετή όμως αυτής της επώδυνης περιτομής, την οποία επαναλαμβάνω τελικά δέχθηκαν, όχι μόνο κάποιοι νεαροί της Συχέμ, αλλά: «να περιτμηθεί κάθε αρσενικό» η μετά δόλου απαίτηση των πατριαρχών, υποχρέωσε σε τελετουργική συμμετοχή όλους τους αρσενικούς της πόλης, χωρίς να γνωρίζουν την βαριά επίδραση του υπνοποιού ποτού!

Δεν θέλει λοιπόν και πολύ να καταλάβουμε, ότι σύμφωνα με αυτή την απλούστερη εκδοχή, την ημέρα της μεγάλης σφαγής, έχουμε ανήμπορους και κατάκοιτους όλους τους άνδρες της Συχέμ, λόγω της βαριάς υπνηλία που η τελετουργική πόση των υπνοποιών βοτάνων τους έχει προκαλέσει!

Με την εκδοχή αυτή, μπορούμε ευκολότερα πια να καταλάβουμε, την μαζική απόφαση συμμετοχής όλων των ανδρών της Συχέμ, στην επώδυνη και ακατανόητη γι' αυτούς περιτομή. Ταυτόχρονα γίνεται σαφέστερη η ευκολία στον μαζικό τρόπο αχρήστευσης των υπολοίπων ανδρών της πόλεως, αφού στην τελετή της περιτομής συμμετέχει απαραίτητα η τελετουργική πόσης του ναρκωτικού αυτού ποτού!

Ακριβώς λοιπόν την τρίτη ημέρα, που όλοι οι περιτετμημένοι αρένες της Συχέμ, έχουν όλα τα συμπτώματα της βαριάς κατατονίας... τότε έρχεται η μέρα της δόλιας "θεϊκής" οργής. Θεϊκής οργής που άφησε πίσω της όχι μόνο νεκρούς, αλλά και τεράστια κέρδη!

Ο ερωτευμένος Συχέμ, ο ευγενής άρχοντας Εμμώρ κι ολόκληρη η πόλη Συχέμ, είχαν την ατυχία να δεχθούν στα μέρη τους, την επίσκεψη ενός σκοτεινού θεού, που μέχρι τώρα είχε γράψει μόνο ιστορίες τρόμου, πληγών και θανάτου. Έναν θάνατο που τα γουρλωμένα έκπληκτα μάτια των κατοίκων της Συχέμ, δεν μπόρεσαν ποτέ να φανταστούν. Πέθαναν μεσ’ στην ντροπή, πρώτα χτυπημένοι απ’ την προδοτική ανημπόρια και μετά απ’ το χαλδαιικό λεπίδι.

Το παλικάρι, ο «ενδοξότερος του οίκου», ο ήρωας Συχέμ, το ερωτευμένο αρχοντόπουλο της πόλης, δολοφονήθηκε ανήμπορο, σφίγγοντας σαστισμένο ανάμεσα στα πόδια του, την πληγή που του άνοιξε ένα άγνωστο όπλο, ο γυναικείος δόλιος έρωτας, αλλά και ο θεός της αγαπημένης του, με τις πολύ περίεργες απαιτήσεις.

Η στυγερή αυτή μαζική δολοφονία, συγκλόνισε τον τόπο. Φρίκη και αποτροπιασμός πρέπει να ξαπλώθηκε στις γύρω πόλεις και χωριά. Έγινε ντόρος για αντίποινα. Ο Ιακώβ καταλαβαίνει ότι κέρδισαν πολλά απ’ τα λάφυρα της ρημαγμένης πόλης, αλλά δεν μπορούσε να μείνουν πια εκεί. Επένδυσαν εκατό αργύρια ή εκατό προβατίνες, για την αγορά ενός οικοπέδου, που όχι μόνο τα πήραν πίσω, αλλά κούρσεψαν μια ολόκληρη ευημερούσα πόλη.

Το κόλπο της θεϊκής οργής, τούς απέδωσε πολλά. Αλλά, όλα δείχνουν ότι οι νεαροί πατριάρχες, υπερέβαλαν σε φονικό ζήλο, Ο μαζικός αναίτιος θάνατος, τους εξέθεσε επικίνδυνα στη δημόσια κατακραυγή. Ο κανόνας του δόλου: "ποτέ δεν χτυπούμε εμείς αλλά μόνο ο θεός" παραβιάστηκε και η απληστία για γρήγορο κέρδος, αποκάλυψε δημόσια ποιανού το χέρι φέρνει τελικά τις πληγές και τον θάνατο.

Ο Ιακώβ βλέπει ότι δε μπορεί να κάνει αλλιώς. Ξεσκεπάστηκαν... κι πρέπει να φύγουν ξανά το ταχύτερο. Η θεότητα που μέχρι τώρα δεν καταδέχτηκε ούτε να "ξεροβήξει" για να αποτρέψει το άνανδρο αυτό έγκλημα, τώρα που οι προστατευόμενοι της κινδυνεύουν, ξαναβρίσκει ευτυχώς και πάλι τη λαλιά της. Λέει λοιπόν στον Ιακώβ: «Σήκω και φύγε στην Βαιθήλ και κατοίκησε εκεί και φτιάξε μου θυσιαστήριο». Gen.35.1. Μετά απ’ ολόκληρη αυτή την μαζική αναίτια δολοφονία... αυτό που κυρίως έλειπε κατά τη θεϊκή κρίση ήταν... ένα ακόμα θυσιαστήριο!

Ούτε λόγος για σύνεση, ανθρωπιά και μετάνοια! Ούτε μια λέξη δεν είπε ο Κύριος τουλάχιστον για την απελευθέρωση των γυναικών της Συχέμ, που η τύχη τους παρασιωπάται και που άλλο κακό δεν είχαν κάνει οι δύσμοιρες, απ' το να έχουν φιλόξενους και ευκολόπιστους άνδρες.

Μετά την μαζική δολοφονία, τα πράγματα ήταν τώρα πολύ δύσκολα. Ο Ιακώβ δεν τολμάει να επιστρέψει στο σπιτικό του στην Σοκχόθ, αλλά φεύγει νοτιότερα προς την ορεινή Βεθήλ, για να κρυφτεί! Ο Ιακώβ λέει στους γιους του, σταθμίζοντας, όχι την έκταση του διεστραμμένου εγκλήματος, στο οποίο άλλωστε πρωτοστάτησε, αλλά τις πιθανότητες αντιποίνων: «Σε ταραχή μέ βάλατε κάνοντάς με μισητό (Ο΄ πονηρό) μεταξύ των κατοίκων... των Χαναναίων και Φερεζαίων, εγώ δε λίγους ανθρώπους έχω, αν εκείνοι συναχθούν εναντίον μου θα με συντρίψουν και θα καταστρέψουν και μένα και τον οίκο μου». Gen.34. 30.

Ούτε ένας λόγος θάρρους για τον πανίσχυρο υπερασπιστή θεό! Κουβέντα για την απελευθέρωση των σκλαβωμένων γυναικών της Συχέμ! Καμιά λέξη συμπόνιας προς τους παρ' ολίγον συμπέθερους! Ούτε ίχνος μεταμέλειας για το εκτεταμένο φονικό τόσων ανήμπορων θυμάτων!

Τα παιδιά του Ιακώβ, οι δώδεκα μελλοντική πατριάρχες, του απαντούν, με το χέρι κάποιου που ολοφάνερα μετά από χρόνια και καιρούς, αποπειράθηκε να ψελλίσει μια παντελώς άστοχη δικαιολογία: «Έπρεπε λοιπόν την αδελφή μας να μεταχειρισθούν σαν πόρνη;»

Μα... μεταχειρίσθηκε ο Συχέμ τη Δείνα ως πόρνη; Δεν έκανε το παλικάρι αυτό απ’ τον καημό και τον έρωτά του γι αυτήν, πράγματα που μόνο ένας αληθινός έρωτας μπορούσε να κάνει; Μια δικαιολογία λοιπόν εντελώς αταίριαστη, που δεν δένει καθόλου, ούτε με τα εντελώς δικά τους, βιβλικά αφηγηματικά δεδομένα. Πρόκειται για αδέξιο ηθικό άλλοθι, που δεν ταιριάζει καθόλου σ’ εκείνους που μόνοι τους ομολογούν πως εκ συμφώνου και κατ' επανάληψη, χρησιμοποίησαν τις γυναίκες τους, ως μέσον κάλυψης και ευκαιριακού πλουτισμού! Gen.12.13-16.

Υπενθυμίζουμε εδώ ότι και στις τρεις τουλάχιστον προηγούμενες περιπτώσεις, που η Βίβλος μας παρουσιάζει τις περιπέτειες των πατριαρχών με επίκεντρο τις όμορφες γυναίκες τους, δυο φορές με την Σάρρα (Gen.12.13. & Gen.20.2) και μια φορά με την Ρεβέκκα (Gen.26.7), οι πατριάρχες επικαλέσθηκαν σοβαρούς φόβους για την ζωή τους εξ' αφορμής αυτών των όμορφων γυναικών τους!

Άξιο δε, επίσης σοβαρής επισήμανσης παραμένει το γεγονός, ότι οι δικές τους μετακινήσεις στον τόπο των μελλοντικών του θυμάτων, αποτελεί απαράβατο κανόνα αυτών των κερδοφόρων εξελίξεων. Τέσσερις φορές στο κέντρο των εξελίξεων βρίσκεται μια όμορφη βιβλική ηρωίδα, και τις τέσσερις αυτές φορές, οι υποτιθέμενοι αρπακτικοί εραστές υποφέρουν, πληρώνουν ή πεθαίνουν!

Τέταρτη τώρα γενιά, που παρακολουθούμε τους πατριάρχες στην απίστευτη ταραχοποιό πορεία τους. Δύο ερωτήσεις μας βασανίζουν έντονα. Γιατί τελικώς τους διάλεξε ο θεός; Και γιατί ποτέ δε λέει ούτε ένα λόγο σωφρονισμού σε ο,τιδήποτε κάνουν, όσο περίεργο, παράνομο και διεστραμ­­μένα εγκληματικό κι αν είναι;

Υποτίθεται δε, ότι μετά το τελευταίο αυτό στυγερό έγκλημα, κάποιος θα σκέφτηκε έστω και εκ των υστέρων, να βάλει δυο λόγια θεϊκού σωφρονισμού στους "άγιους" αυτούς σφαγείς αθώων, έτσι, επειδή πρόκειται για βιβλίο θρησκείας! Λάθος, για τους ανθρώπους αυτούς ο "θεός" εξακολουθεί να έχει μόνο υποσχέσεις, ευλογίες και μόνο άνευ όρων προστασία: «Μετά έφυγαν (για την Βαιθήλ) και έγινε φόβος θεού στις πόλεις γύρω τους και γι’ αυτό δεν καταδίωξαν τον Ιακώβ και τους γιους του». Γέν.35.5.

Πολιτείες ολόκληρες της Χαναάν, συγκλονισμένες απ’ το συμβάν, μαζεύτηκαν για να τιμωρήσουν σκληρά, ένα τόσο ελεεινό έγκλημα. Αλλά εκεί που όλοι μαζί συζητούσαν, οι σκόρπιες πληροφορίες δέθηκαν, σκιαγρα­φώ­ντας το πολύ παράξενο ιστορικό πορτρέτο των περίεργων αυτών ανθρώπων. Κατά­λα­βαν ότι έχουν να κάνουν μ’ έναν εντελώς αλλιώτικο αντίπαλο. Έναν αντί­παλο με ασυνήθιστο "θεό" και όπλα ικανά να προκαλέσουν ανέλπιστες πληγές και θάνατο. Ο τρόμος του θεού τους λοιπόν, με τα εκπληκτικά όπλα του αθόρυβου δόλου, σταμάτησε για πολλοστή τώρα φορά τους διώκτες τους. Οι φοβερές ιστορίες πληγών και καταστροφών με τις οποίες οι άνθρωποι αυτοί εφαίνοντο συνδεδεμένοι, έδειξαν στους επίδοξους διώκτες τους, πως ίσως είναι προτιμότερο, απλά να τους αφήσουν να φύγουν απ’ τα μέρη τους.

Γι’ άλλη μια φορά το σκεπτικό του αδίστακτου δόλου δικαιώνει τους εφευρέτες του. Το τρίπτυχο, δόλος, φόβος, προστασία, λειτούργησε σαν πραγματικός προστάτης θεός! Ο δε "Κύριος" κατά την προσφιλή προφητική μέθοδο του Αβραάμ, που μέχρι τώρα δεν έχει αλλάξει, ξανακατεβαίνει πάνω στον προφήτη μας τον Ιακώβ, όχι για να του πει ν’ αλλάξει το δόλιο τρόπο σκέψης του, αλλά: «ευλόγησε αυτόν και είπε... αυξάνου και πληθύνου... και την γην την οποίαν υποσχέθηκα στον Αβραάμ και στον Ισαάκ σε σένα θα δώσω την γη αυτή, και ανέβη ο θεός απ’ αυτού». Γέν. 35.11-13.

Η βιβλική θεότητα είναι χωρίς όρους και όρια μαζί τους. Οι ηθικές προεκτάσεις των πράξεων τους, δε φαίνεται να την απασχο­λούν διόλου. Απεναντίας τους ευλογεί ακατάσχετα, σε ό,τι κι αν κάνουν, δείχνοντας μάλιστα ικανοποιημένη απ’ τις εξελίξει.

Το υλικό αποτέλεσμα των δόλιων αυτών επιχειρήσεων, η Βίβλος δε διστάζει να το δηλώσει με παρρησία: «Τα δε υπάρχοντα τους (του Ησαύ και Ιακώβ) ήταν τόσον πολλά, ώστε δεν μπορούσαν να κατοικήσουν μαζί γιατί η χώρα της παροικίας τους λόγω των κοπαδιών τους, δεν μπορούσε πια να τους χωρέσει». Γέν.36.7.

Το αδελφικό μίσος, απ’ την κλοπή των προνομιών, φαίνεται πράγματι πως παραμερίσθηκε εντελώς, αφού μετά από όλες αυτέ τις περιπέτειες τα δυο αδέλφια ανταμώνουν εντελώς ειρηνικά στην ταφή του πατρός Ισαάκ... δημιουργώντας όμως λίγες ακόμα βάσιμες ερωτήσεις: «και έγιναν δε οι ημέρες του Ισαάκ εκατόν ογδόντα έτη και απέθανε και έθαψαν αυτόν ο Ησαύ και ο Ιακώβ οι υιοί αυτού». Γέν.35.28-29.

Αν όμως, όπως το θέλει εδώ η αφήγηση, ο Ισαάκ, πεθαίνει πολύ μετά την επιστροφή του Ιακώβ, απ’ την εικοσαετή αυτοεξορία του στην Χαρράν, τότε γεννιέται η κρίσιμη ερώτηση: γιατί στο περιστατικό της κλοπής της ευλογίας, η αφήγηση τον παρουσιάζει ότι: «είχε πια γεράσει και τα μάτια του είχαν εξασθενίσει» και ο ίδιος έλεγε: «γέρασα πια και δεν ξέρω πια μέρα θα πεθάνω»; Γέν. 27.1-2. Μάλιστα ο Ησάυ περιμένει να πεθάνει πρώτα ο πατέρας τους Ισαάκ, για να μπορέσει να σκοτώσει τον Ιακώβ: «κοντεύει ο καιρός που θα πενθήσουμε τον πατέρα μου και τότε θα σκοτώσω τον αδελφό μου Ιακώβ» Γέν.27.41. Η "θεόπνευστη" αφήγηση λοιπόν, αντιφάσκει κραυγαλέα!

Ο Ιακώβ έχει διαφορά ηλικίας 60 ετών από τον Ισαάκ. (Γέν.25.26). Αν το συμβάν της κλεμμένης ευλογίας, τοποθετηθεί μόνο είκοσι χρόνια πριν από τον θάνατο του Ισαάκ, τότε ο Ιακώβ (που πεθαίνει στα 147 του (Γέν.78.28), όταν έκλεψε την ευλογία δεν θα ήταν νέος, αλλά και ο ίδιος γέρος 120 ετών! Άρα το περιστατικό της ευλογίας του Ιακώβ, πρέπει πράγματι να τοποθετηθεί πολύ νωρίτερα, όταν δηλαδή ο Ιακώβ ήταν ακόμα ανύπαντρος νέος, γύρω στα σαράντα του! Αν τοποθετήσουμε όμως το περιστατικό στα σαράντα του Ιακώβ, τότε ο Ισαάκ ήταν μόλις εκατό ετών, δηλαδή μόλις είχε περάσει την μισή περίπου απ’ την συνολική ηλικία (των 180 ετών) της ζωής του! Άρα δεν ήταν διόλου υπέργηρος και οπωσδήποτε δεν ήταν ετοιμοθάνατος λόγο γήρατος!

Τι συμβαίνει λοιπόν, γιατί αντιφάσκει (ψευδόμενη) η αφήγηση; Τι προσπαθεί να συγκαλύψει; Γιατί στην σκηνή της μετά δόλου κλεμμένης ευλογίας, ο Ισαάκ παρουσιάζεται γέρος, που τα έχει εντελώς χαμένα και μάλιστα σε κατάσταση τέτοια, που να μην μπορεί να ξεχωρίσει τον τριχωτό Ησαύ, από τον πρόβατο-ντυμένο Ιακώβ;

Η ερώτηση δεν στερείται διόλου σημασίας. Δεν μπορούμε να μη διακρίνουμε, ότι μπροστά από τους επιδιωκόμενους στόχους, σταθερά προηγείται ένα καθοριστικό γεύμα! Μάλιστα το "γεύμα" αυτό το ετοιμάζουν οι ίδιοι οι μετά δόλου ενδιαφερόμενοι!

Μετά λοιπόν απ’ τις βιβλικές αυτές αντιφάσεις και όσα ακόμα είδαμε, νομίζω πως δεν θα ήταν οπωσδήποτε υπερβολικό να υποθέσουμε, ότι με δυο καθοριστικά "μαγειρέματα", η μαχητική Ρεβέκκα και ο δόλιος Ιακώβ, επέβαλαν με μαγγανείες, πρώτα στον Ησαύ και μετά στον Ισαάκ την θέλησή τους.

*  *  *
Ο χαρακτηρισμός "πανούργοι καταδολιευτές" τώρα δεν ακούγεται καθόλου υπερβολικός. Διότι όπως και να το δούμε, είναι πολύ βολικό να καταγίνεσαι με τις πλέον φριχτές πράξεις για υλικά οφέλη, να σκορπάς πληγές, να αφαιρείς ζωές, να παίρνεις το έτοιμο βιός των άλλων, κι από πάνω, όχι μόνο να σε προστατεύει ο "τρόμος του θεού", αλλά να σε γεμίζει ασταμάτητα με ευλογίες και υποσχέσεις!

Στις τόσες πατριαρχικές ιστορίες που μέχρι τώρα παρακολουθήσαμε, ούτε ένα περιστατικό δεν ανιχνεύσαμε, όπου κάποιος ξένος, να ευλογήθηκε αληθινά απ’ την συμπεριφορά των πατριαρχών. Για τους γύρω λαούς, οι ευλογίες των πατριαρχών μόνο εξαπάτηση, πληγές και θάνατο έχουν προκαλέσει! Ακόμα και σε μια απλή, ουδέτερη ανάγνωση της βίβλου αυτό θα έπρεπε να γίνεται σαφές. Οι αγαθοί βρίσκονται όχι απ’ τη μεριά των ηρώων της βίβλου, αλλά απ’ την άλλη μεριά και πληγώνονται ύπουλα, παρακαλούν, φοβούνται, πληρώνουν και συχνά πεθαίνουν!

Τέσσερις γενιές τώρα, και η εκλεκτή αυτή ομάδα Χαλδαίων ηρώων, διαπρέπουν σ’ ένα τρόπο ζωής, ανάξιο να τιμηθεί απ’ οποιανδήποτε σεβάσμια θρησκευτική σκέψη. Τι στο καλό λοιπόν συνέβη και για χιλιετίες τώρα ο θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, φιγουράρει ακατέβατα στο υψηλότερο βάθρο θεότητας;

M. Καλόπουλος
...................................
Η γνώση είναι... η καλύτερη εκδίκηση!
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χέρια εκείνων... που λατρευτήκαν σαν άνθρωποι του θεού!