logo

fb youtube rss

Σύνδεση

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Κάθε αναδημοσίευση άρθρου ολική ή μερική θα πρέπει να γίνεται υποχρεωτικά με αναφορά πηγής στο site μας: www.greatlie.com το οποίο θα πρέπει να είναι ενεργός σύνδεσμος (link) στην σελίδα του άρθρου. Σε αντίθετη περίπτωση το ιστολόγιο επιφυλάσσεται για χρήση κάθε νομίμου δικαιώματος του.

Καλόπουλος προς Αρχιμανδρίτη Ελισσαίο: Χημικόν το "άγιο" φως και ιδού η προϊστορία του!

Εσχάτως μας έκανε την τιμή να εμπλακεί στην συζήτησή μας και ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ Π. ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΜΠΑΡΟΥΣΗΣ, ο οποίος αφού πρώτα με στολίζει με τον χαρακτηρισμό του υπερ-διατροφικού, ουτε λίγο ουτε πολύ για να αποφύγει τα "καυτά κάστανα" ανακήρυξε εμβόλιμα, δηλαδή νόθα, κίβδηλα και ψευδεπίγραφα τα εδάφια Β΄ Μακκαβαίων  Α΄20-36, όπου κυριολεκτικά η Βίβλος πυροβολεί τα ίδια της τα θαύματα, αποκαλύπτοντας τους μηχανισμούς της πραγματοποίησής τους.

Η απάντησή μου:

Κύριε Π. ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΜΠΑΡΟΥΣΗ…
Θα είχατε την καλοσύνη να μας υποδείξετε ποια ακριβώς είναι τα εδάφια που χαρακτηρίζετε εμβόλιμα αλλά οπωσδήποτε και την πηγή ή τις πηγές που τα ορίζουν ως τέτοια;
Και επειδή προφανώς αναφέρεστε στην καυτή ομολογία του βιβλίου των Μακκαβαίων, όπου αναφέρεται το «παχύ ύδωρ» (Β΄ Μακκαβαίων) δηλαδή το βιβλικό "νέφθαρ" ή την γνωστή μας νάφθα (Β΄Μακκαβαίων Α΄) όπου και ξεκάθαρα ομολογείται η έντεχνη βιβλική θεουργία… σας υπενθυμίζω πως μέχρι σήμερα, τα εδάφια αυτά, συμπεριλαμβάνεται στην ερμηνευτική έκδοση της Βίβλου του Ι. Θ. Κολιτσάρα που εξακολουθεί να έχει την έγκριση της Ιερά Συνόδου! Προφανώς λοιπόν, προτιμάτε να καταφεύγετε στο τέχνασμα της απόρριψης των συγκεκριμένων εδαφίων, μόνο για να κρύψετε την ερμηνευτική αμηχανία σας! Αν κάνω λάθος παρακαλώ διορθώστε με. 
Περιμένω με πολύ ενδιαφέρον την απάντησή σας.
Για να μπορέσω να μετανοήσω, μια και υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο… θα ήθελα να με πληροφορήσετε αν αποτελεί αποδεκτό κανόνα της βιβλικής σας ηθικής η θανάτωση παιδιών (αλλοφύλων ή μη) που έκαναν το λάθος να σατιρίσουν την φαλακρά ενός βιβλικού προφήτη.

..........................

Ο Αρχιμανδρίτης Ελισαίος μας γράφει:

«Ο φοσφόρος αγαπητέ μου κύριε Καλόπουλε και αγαπητοί μου πλανεμένοι αδελφοί, είναι ανακάλυψη του 1712. Πριν το 1712 τι; Ψάξτε το λοιπόν από τώρα ώστε τη Μεγάλη Εβδομάδα να έιστε έτοιμοι στο επόμενο χτύπημά σας εναντίον της αληθινής πίστεως, να μας πείτε και τίποτα καινούργιο. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια βαρεθήκαμε. Ο Αναστάς Κύριός μας και Κύριος των κυρίων να σας ελεήσει όσο είναι ακόμη νωρίς για τη σωτηρία της ψυχής σας». + ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΕΛΙΣΣΑΙΟΣ Μ. ΣΟΥΛΙΕΣ
.......................................

 KALOPOULOS_MIXALHS1Και ο Καλόπουλος απαντά:

Αγαπητέ φίλε Ελισσάιε, κατ αρχάς να χαίρεσαι το ιερατικό σου όνομα, που τιμά έναν προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης, που καταράστηκε 42 παιδάκια και τα θανάτωσαν αρκούδες, επειδή κορόιδευαν την ιδρωμένη φαλάκρα του. Βλέπε: Ο παιδοκτόνος βιβλικός προφήτης Ελισαίος… και η ιερή φαλάκρα του!

Είσαι τόσο απληροφόρητος, που νομίζεις πως πράγματι το στοιχείο φωσφόρος (με "ω") ανακαλύφθηκε το 1712. Πράγματι τότε επαν-ανακαλύφθηκε (μετα από την υπερχιλιόχρονη λαίλαπα του χριστιανισμού που πείρε το ενδεικτικό όνομα μεσαίωνας,) αλλά το στοιχειό αυτό έχει προϊστορία, την οποία εκθέτω στο βιβλίο μου: "Θαύμα ή απάτη το φως της Ιερουσαλήμ". 2003.

Δεν περίμενα βέβαια από έναν υψηλόβαθμο ιερέα του Γιαχβέ όπως εσύ, να ψάξει περισσότερο, κι ουτε πιστεύω πως οι πληροφορίες αυτές μπορούν να αλλοιώσουν έστω και στο ελάχιστο, την επαγγελματική σου πίστη.

Επειδή όμως η πολυπληθής παράταξη των καλοπληρωμένων κρατικοδίαιτων ρασοφόρων όπως εσύ, χάριν μισθού, στραγγαλίζεται ευχαρίστως τη γνώση, και επιβάλετε την εβραϊκή μυθολογία και θαυματοποιία σε αθώα παιδάκια και ανήμπορες γριούλες, είμαι αναγκασμένος να απαντήσω, όχι τόσο σε σας, όσο στους δύσμοιρους πιστούς σας, που από τις πολλές ιουδαιο-βιβλικές σας ψαλμωδίες, ο εγκέφαλος τους έχει φορέσει εβραϊκό "καπέλο"!

Παραθέτω λοιπόν αυτά που έγραψα απο το 2003.  

"Άγιο" φως και φωσφόρος – Χημικό το "θαύμα"    
Του Μ. Καλόπουλου

Ας μεταφερθούμε λοιπόν στην εποχή του Νεεμία (περί το 440 π.Χ.) για τον οποίο διαβάζουμε στους Μακκαβαίους, τα εξής εκπληκτικά:

«Να θυμάστε επίσης την γιορτή της φωτιάς, που καθιερώθηκε όταν ο Νεεμίας προσέφερε θυσία, αφού είχε (ξανα)χτίσει τον ναό (του Σολομώντος) και το θυσιαστήριο. Εκείνο τον καιρό, όταν οι πρόγονοί μας οδηγούντο αιχμάλωτοι στην Βαβυλώνα, οι ευσεβείς ιερείς μας, πήραν κρυφά την φωτιά του ναού (Ο΄ έλαβον από του πυρός του θυσιαστηρίου) και την έκρυψαν καλά σε κοίλωμα (Μασ. δεξαμενή) και ασφάλισαν τον τόπο, ώστε κανείς να μη γνωρίζει που ήταν κρυμμένη».

«Μετά από πολλά χρόνια, όταν ο Νεεμίας επέστρεψε πίσω στην Ιερουσαλήμ, έστειλε τους απογόνους εκείνων των ιερέων, να φέρουν από την κρυψώνα αυτήν την φωτιά. Αυτοί γύρισαν και του είπαν, ότι δεν βρήκαν φωτιά, παρά ύδωρ παχύ. Ο Νεεμίας τους παράγγελλε να βγάλουν λίγο (απ’ αυτό το ύδωρ!) και να του το πάνε. Όταν ετοιμάσθηκαν οι θυσίες, ο Νεεμίας είπε στους ιερείς, να ραντίσουν με το νερό αυτό τα ξύλα και τα σφάγια της θυσία».

«Όταν έγινε κι αυτό, λίγη ώρα μετά που ο ήλιος βγήκε, γιατί πρωτύτερα ήταν συννεφιά,[1] άναψε μια τέτοια μεγάλη πυρά, ώστε όλοι έμειναν κατάπληκτοι. Μετά οι ιερείς άρχισαν να ψάλλουν... Όταν αποκάηκε όλη η θυσία, ο Νεεμίας διέταξε να περιχύσουν και το υπολειπόμενο ύδωρ, πάνω στις μεγάλες πέτρες (του θυσιαστηρίου). Όταν δε έγινε κι αυτό, άναψαν (ξανά) φλόγες».

«Μετά το γεγονός αυτό, έγινε γνωστό... ότι στον τόπο όπου οι τότε ιερείς είχαν κρύψει το ιερόν πυρ, αργότερα βρέθηκε ύδωρ και ο Νεεμίας και οι σύντροφοι του, το χρησιμοποίησαν (το ύδωρ!) για να ανάψουν την θυσία στο θυσιαστήριο... περιέφραξαν δε τον τόπο εκείνο ως άγιον και ο Νεεμίας και οι σύντροφοι του, ονόμασαν αυτό το ύδωρ «νέφθαρ», που σημαίνει καθαρισμός, ενώ από πολλούς ονομάζεται νέφθαι».[2] (Ο΄) Β΄ Μακκαβαίων 1.9-36.

Είμαι βέβαιος ότι κάποιοι από σας, θα κουνάτε ήδη το κεφάλι σας με απερίγραπτη έκπληξη! Και βέβαια, δεν θα έχετε καθόλου άδικο! Πραγματικά, η συγκεκριμένη περίπτωση... είναι εντελώς πέρα από τα αναμενόμενα! Εδώ τα βιβλικά δεδομένα… φλέγονται, αφού αυτο-ερμηνεύονται εντελώς και απολύτως!

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που η ίδια η βίβλος μας βοηθάει να δούμε τι ακριβώς συνέβη στα δήθεν θαύματα της! Απλά η περίπτωση αυτή, ξεπερνάει κάθε προσδοκία! Χωρίς αμφιβολία, αυτή είναι η πλέον σαφής και κραυγαλέα περίπτωση, βιβλικής αυτο-ακύρωσης! Είναι δε τόσο συντριπτικά αυτο-αποκαλυπτική, τόσο αυτο-αναιρούμενη, που σχεδόν μόνη της, αυτή η περιγραφή, θα έπρεπε να σκοτώσει πάραυτα κάθε έννοια θαυμάτων στην Βίβλο!

Πρόκειται κυριολεκτικά για την σαφέστερη περίπτωση, όπου η βιβλική αφήγηση... πυροβολεί θανάσιμα τα θαύματά της! Είναι τόσο ψυχρή και καθαρή η παραδοχή της ανάμιξης συγκεκριμένων υλικών θεουργίας, που θα πρέπει να αφήνει άφωνους και τους πλέον ετοιμόλογους και στρεψίγλωσσους θεολόγους! Μάλιστα, πολύ θα ήθελα να δω, ποια θέση θα μπορούσε να πάρει σε δημόσιο διάλογο, ένας οποιουδήποτε επιπέδου υπερασπιστής της βιβλικής θαυματουργίας, όταν θα του τοποθετούσαν πλάι-πλάι τις δύο αυτές αλληλο-ερμηνευόμενες αφηγήσεις του ίδιου ουσιαστικά "θαύματος";!

Πραγματικά, μόλις είχα σχεδόν τελειώσει την διατύπωση της παραπάνω απορίας μου, όταν από μια εξαιρετικά παράξενη σύμπτωση, δέχθηκα την πρόσκληση του τηλεοπτικού καναλιού[3] που σας προανέφερα, για δυο εκπομπές, με θέμα συζήτησης το βιβλίο μου, «Αβραάμ ο Μάγος»!

Στις δύο πρώτες αυτές δημόσιες συζητήσεις,[4] έθεσα ξεκάθαρα το ζήτημα της θεουργίας στην Βίβλο και εκτός απ’ το πορτραίτο του μάγου Αβραάμ, που προσπάθησα να σκιαγραφήσω, ζήτησα μεταξύ άλλων απ’ τους εκπροσώπους της Χριστιανικής και της Μουσουλμανικής θρησκείας που ήταν εκεί, εξηγήσεις για την εξαιρετικά ακατανόητη και επίμονα ανήθικη συμπεριφορά των βιβλικών πατριαρχών. Οι απαντήσεις ήταν απογοητευτικές. Ήταν αναμενόμενο... οι θεολόγοι ουδέποτε έκριναν στο παραμικρό τους ήρωές τους.

Στο τέλος των συζητήσεων αυτών, ανέφερα στον παρουσιαστή Σπύρο Καρατζαφέρη, (που προς τιμήν του, δείχνει ασυνήθιστο ενδιαφέρον για απομυθοποιητικά θέματα), ότι γράφω μια εργασία αμφισβήτησης για το «άγιον φως» της Ιερουσαλήμ, με βάση τον φλογερό διάλογο του Κοραή. 

Έδειξε αμέσως ιδιαίτερο ενδιαφέρον, κι έτσι γεννήθηκαν τέσσερις ακόμα εκπομπές, για τα σύγχρονα προσκυνήματα και τα θαύματα της Παλαιάς Διαθήκης και πολλαπλασιάσθηκαν οι ευκαιρίες μου, να θέσω δημοσίως τόσο στους κληρικούς όσο και στους θεολόγους την ερώτηση μου: γιατί βαφτίζεται "θαύμα", η αυταναφλεγόμενη νάφθα στο θυσιαστήριο του Νεεμία; Γιατί εξακολουθούμε να μιλάμε για θαύμα, στο θυσιαστήριο του Ηλία, αφού από την εποχή των Μακκαβαίων, (2ος αι.μ.Χ.) υπάρχει στην ίδια την Βίβλο, πεντακάθαρα και αναλυτικότατα γραμμένος, ο υλικός τρόπος παραγωγής του θαύματος;

Επανέλαβα λοιπόν πολλές φορές την ερώτηση μου αυτή και στις τέσσερις επόμενες εκπομπές! Κανείς όμως, ούτε μέσα, ούτε απ’ έξω (με τηλεφωνική παρέμβαση[5]) στην δημόσια αυτή συζήτηση, δεν προσπάθησε να απαντήσει στην πολύ συγκεκριμένη αυτή ερώτηση! Όλοι δήλωναν άγνοια του βιβλικού χωρίου και τεχνηέντως μετέθεταν την απάντηση για κάποια άλλη φορά!

Μάλιστα, σε μια απ’ τις εκπομπές αυτές, ζήτησα επιμόνως να προσκαλέσουν τον βετεράνο των θρησκευτικών τηλεοπτικών συζητήσεων, τον παπα Μεταλληνό. Δυστυχώς, δεν απεδέχθη την πρόσκλησή μου. Έτσι, χάσαμε την χαρά, να δούμε τη βέβαιη αμηχανία του διάσημου μαυροντυμένου ρήτορα. Η προσωπική όμως πρόσκληση για δημόσιο διάλογο, που κατ’ επανάληψη του έχω απευθύνει, ισχύ πάντοτε!

Βέβαια, δεν είναι η μόνη ερώτηση μου, που παραμένει αναπάντητη! Αλλά για την συγκεκριμένη, νομίζω πως μάταια θα περιμένουμε να δούμε, έστω και μια αποτυχημένη απόπειρα υπερασπιστικής απάντησης! Μη διστάζετε λοιπόν και εσείς προσωπικά να ρωτάτε: πως εξηγείται το γεγονός, ότι η ίδια η Βίβλος στο Β΄ Μακκαβαίων 1.20-36, αποκαλύπτει τους υλικούς μηχανισμούς των θαυμάτων της; Και αν για τα δυο ‘‘θαύματα’‘ των αυταναφλέξεων, του Ηλία (Α΄ Βασ.18.38-) και του Νεεμία (Β΄ Μακκ.1.20-) η ίδια η Βίβλος παραδέχεται, την ύπαρξη υλικού μηχανισμού αυτών των θαυμάτων, γιατί είναι λάθος να υποθέσουμε ότι το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και στα υπόλοιπα θαύματα της Βίβλου;

Το βέβαιο είναι, ότι το θαύμα της νάφθας, είναι απ’ τις κορυφαίες εκείνες βιβλικές περιπτώσεις, που τα συνηθισμένα θεολογικά εφευρήματα και οι διαφυγές, δεν λειτουργούν! Ούτε καν η πολυαγαπημένη θεολογική έξοδος κινδύνου, η αλληγορική ερμηνεία των Γραφών, δεν μπορεί εδώ να τους βοηθήσει. Η «νάφθα» από εμπρηστικό υλικό... δύσκολα μπορεί να γίνει αντικείμενο αλληγορικής ερμηνείας!

Εφεξής λοιπόν, η νάφθα του Νεεμία (Α΄ Μακκ.1.20-), προτείνω να γίνει ο απομυθοποιητικός κριός των βιβλικών θαυμάτων! Μέχρι να μας εξηγήσουν τι δεν καταλαβαίνουμε σωστά, προτείνω να χρησιμοποιούμε το σύνθημα: «κάποια ‘‘νάφθα’‘ έχουν τα θαύματα της βίβλου»! Κάθε συζήτηση περί βιβλικών θαυμάτων εφεξής, μπορεί να ξεκινά, απ’ το θαύμα της νάφθας!

Όλα λοιπόν τα βιβλικά θαύματα, μετατρέπονται αυτόματα σε στημένες θεοκαπηλίες, αγυρτείες και αξιοκατάκριτες θεουργίες, μέχρι να μας εξηγήσουν, γιατί ο Νεεμίας αναπαριστώντας το θαύμα του Ηλία, σε όλες του τις λεπτομέρειες (Α΄Βασιλεων 18.20), ρίχνει νάφθα πανω στο θυσιαστήριο! Όλοι οι σοβαροί άνθρωποι, δικαιούνται εφεξής να υποπτεύονται τα βιβλικά θαύματα, μέχρι να μας εξηγήσουν ικανοποιητικά, γιατί οι αναφλέξεις της νάφθας, στην Βίβλο ονομάζονται θαύμα!

Περιμένω και προκαλώ ευγενικά, οποιονδήποτε θεολόγο σέβεται τον εαυτό του, να πάρει θέση και να μου γράψει,[6] οποιαδήποτε εξήγηση φαντάζεται ότι διασώζει το κύρος των συγκεκριμένων θαυμάτων της βίβλου!

Ας μην γελιόμαστε όμως, η μόνη λογική εξήγηση για το θαύμα της νάφθας, είναι, ότι η Βίβλος δεν γράφτηκε για να γίνει βιβλίο θρησκείας, αλλά για να συγκρατήσει γραπτά τέτοιες εντυπωσιακές συνταγές θαυμάτων, και τακτικές πολέμου! Απλά στο βιβλίο αυτό κατέγραψαν την ιστορική διαδρομή, τα στρατηγήματα και τα όπλα, των επιθετικών, αλλά καθ’ όλα αξιόλογων Χαλδαίων μάγων θαυματοποιών.

Οι άνθρωποι αυτοί από τους ελώδεις λάκκους της Χαλδαίας,[7] με γενάρχη τους τον Αβραάμ, έχοντας δικούς τους κώδικες συμπεριφοράς, είχαν την αξιοσημείωτη πρόνοια, να δημιουργήσουν για τους απογόνους τους μια πολύτιμη, γραπτή συλλογή μαγικών συνταγών ζωής και πολέμου, την παρακαταθήκη πολέμου κατά πάντων των εθνών, την... Παλαιά Διαθήκη!

Γι’ αυτό το λόγο, τα βιβλικά κείμενα είναι γεμάτα από συμβουλές θεολογικής παραπλάνησης, συνταγές πολεμικής μαγγανείας, περι­γραφές απίστευτων όπλων μαζικής εξόντωσης, θεολογικά προσχή­ματα επεκτατισμού, ανατροπές εξουσίας, απάτες, ιδιοφυείς δόλους και οπωσδήποτε εντυπωσιακές συνταγές και υλικά "θαυμάτων"! Με λίγα λόγια, η Παλαιά Διαθήκη, είναι μια λειτουργική διαχρονική μηχανή πολέμου, με συνταγές μαχών και κοινωνικής μαγείας, που δύσκολα μπορεί να την καταλάβει κανείς... πόσο μάλλον να την σταματήσει.                                                                                       1

Επειδή λοιπόν η Βίβλος δεν γράφτηκε, παρά για να είναι ένα διαχρονικό, ιερατικό εγχειρίδιο θαυματοποιών, γι’ αυτό η «νάφθα του Νεεμία», το εύφλεκτο «παχύ ύδωρ»[8] (Β΄ Μακκαβαίων 1.20), είναι εκεί, απομυθοποιώντας και αποκλείοντας διαπαντός κάθε έννοια θεϊκής ανάμιξης στα βιβλικά θαύματα!

Έτσι λοιπόν, ο "άγιος" Ηλίας,[9] για να επιστρέψουμε σ’ αυτόν, μαζεύοντας πέτρες, σκάβοντας χαντάκια και ρίχνοντας άφθονο εύφλεκτο "νερό" πάνω στο θυσιαστήριο του Γιαχβέ... μόνο περιττούς θεατρινισμούς δεν έκανε ο άνθρωπος! Ο διασημότερος πυροτεχνουργός προφήτης της Βίβλου, ο σφαγέας που μαζί με τον άλλον μεγάλο ανθρωποκτόνο μάγο, το Μωϋσή, τιμήθηκε ως συνοδός του "θεανθρώπου "στο "θαύμα" της μεταμόρφωσης,[10] ήταν ένας μάχιμος δολοφόνος και εκπαιδευμένος θαυματοποιός! Ένας ταλαντούχος θεατρίνος, κάτοχος μυστικών και ικανότατος παραγωγός αυταναφλέξεων, πολύ πριν από τον Νεεμία!

* * *

Βέβαια, όλα δείχνουν, ότι μια τέτοια γνώση «ιερού πυρός» και αυταναφλεγόμενων υλικών, δεν ήταν μονοπώλιο του εβραϊκού ιερατείου, αλλά αποτελούσε μάλλον κοινό μυστικό, μεταξύ των μυστικοπαθών ιερατείων της αρχαιότητας. Η δήλωση «το ιερόν και θείον πυρ εκ Διός εστίν», δείχνει ότι ανάλογη γνώση παράξενων αναφλέξεων, είχαν και οι Έλληνες.

Να τι γράφει σχετικά ένας Έλληνας αυτή την φορά ‘‘αρχιερέας’‘, ο Ορφέας: «υπάρχει ένας διαυγής "λίθος" που έχει τις εξής (παράξενες) ιδιότητες: αν τοποθετηθεί πάνω σε ξύλα, ή άλλη εύφλεκτη ύλη, με τον ήλιο κατέναντι να τον θερμαίνει με τις ακτίνες του, αυτός πρώτα καπνίζει και μετά με φλόγα πολύ ανάβει. Αυτή δε την φλόγα, ιερόν πυρ ονόμαζαν οι παλαιότεροι των Ελλήνων »! Ορφέως Λιθικά κηρύγματα 184.  

Περιέργως και ο σκληρός σαν λίθος διάφανος φωσφόρος, όταν εκτεθεί στον ατμοσφαιρικό αέρα, πρώτα καπνίζει και μετά αναφλέγεται. Ας σημειωθεί δε, ότι ο Ορφέας τοποθετείται δέκα γενιές πριν απ’ τον Ησίοδο![11] τα δε «ορφικά», ενδεχομένως αρχαιότερα του ίδιου του Ορφέως, μεταφέρουν πληροφορίες από απροσδιόριστα βάθη της ελληνικής αρχαιότητας!

Στην συντροφιά του Αισχύλου επίσης, υπήρχε κάποιος θαυματοποιός, για τον οποίο διαβάζουμε: «εθαυμάζετο δε και Ξενοφών ο θαυματοποιός (ο οποί)ος πυρ τε αυτόματον εποίει αναφύεσθαι (παρουσίαζε δηλαδή αυταναφλέξεις) Και άλλα πολλά φάσματα (φαινόμενα) ετεχνάτο, αφ’ ων εξίστα (με τα οποία εξέπληττε) των ανθρώπων την διάνοια». Αθήναιος Δειπνοσοφιστών 35.12-19.

Ο συγκεκριμένος θαυματοποιός, άφησε πίσω του μαθητές που κατονομάζονται.[12] Δυστυχώς οι πολύτιμες γνώσεις τους, ποτέ δεν φαίνεται να αξιοποιήθηκαν από την πολεμική μηχανή των Ελλήνων.

Πρέπει δε εδώ να υπενθυμίσουμε και τα όσα εύστοχα επισημαίνει, για την προϊστορία του θαύματος ο Κοραή στην αρχή του διαλόγου του: «Περί του εν Ιεροσολύμοις αγίου φωτός». Ερευνώντας τις υποδείξεις του βρήκαμε τα έξεις εκπληκτικά: «Είναι δε εκεί και άλλο ένα ιε­ρό του Διονύσου, όπου μετά την τελετή της εορτής, λέγετε, πως όταν μήνυμα ευδαιμονίας θέλει να δώσει ο θεός, τότε μέγα σέλας πυρός (μεγάλη πύρινη λάμψη) βλέπουν όλοι οι παρευρισκόμενοι πέριξ του ναού. Όταν δε ακαρπίας, τούτο το φως δεν φανερώνε­ται αλλά σκότος επέχει τον τόπον». Αριστοτέλης «Περι θαυμασίων ακουσμάτων» 842a 18-24.

Στο ίδιο αυτό βιβλίο του ο Αριστοτέλης συνεχίζει: «Στο νησί της Τήνου λένε, πως υπάρχει, φιαλίδιον σύγκραμα (μείγμα-διάλειμμα) έχον, εξ ου πυρ ανάπτουσι πάνυ ραδίως (εξόχως εύκολα)». Αριστοτέλης «Περι θαυμασίων ακουσμάτων». 832b 26. Επίσης: «Εν τη Θρακη, λίθον τον καλούμε­νον σπίνον, διακοπέντα καίεσθαι... (αλλά) και επιρραινόμενος ύδατι καίεσθαι». Αριστοτέλης «Περι θαυμασίων ακουσμάτων». 833a 24. 

Ο Κοραής παραπέμπει και σε ένα δυσεξήγητο απόσπασμα του Ζώσιμου, που γι’ αυτό το αφήνω αμετάφραστο: «Η Άφακα είναι χωριό ανάμεσα στην Ηλιούπολη (Balbek) και την Βύβλο. Εκεί στον ναό της Αφροδίτης Αφακίτιδος, υπήρχε μια λίμνη όμοια με χειρο­ποίητη δεξαμενή: κατά μέν ουν το ιερόν και τους πλησιάζοντας τόπους, πυρ επί του αέρος λαμπάδος ή σφαίρας φαίνεται δίκην, συνόδων εν τω τόπω χρόνοις τακτοίς γινομένων, όπερ και μέχρι των καθ’ ημάς εφαίνετο χρόνων». Ζώσιμος Ιστορ. 1.58.1-8  

Ο Κοραής αναφέρεται επίσης και στον Παυσανία που (περί το 160 μ.Χ.) έγραφε: «Εξ αυτοψίας γνωρίζω, ότι στην Λυδία κάποιο άλ­λο θαύμα συμβαίνει... που δεν είναι βέβαια απαλλαγμένο απ’ τα τεχνάσματα των μάγων. (οι Έλληνες ήταν από τότε σωστά υποψιασμένοι!) Οι Λυδοί, που και Πέρσες ονομάζονται, έχουν ένα ιερό στην πόλη που λέγεται Ιεροκαισάρεια... εκεί υπάρχει ένα ιερό και ένας βωμός με στάχτη που δεν έχει το συνηθισμένο χρώμα της στάχτης. Ένας μάγος βάζει πάνω στον βωμό ξύλα και με ε­πίκληση σε κάποιον θεό, που ψάλει από βιβλίο, κάνει χωρίς φωτιά ν’ ανάψουν τα ξύλα και ν’ αναπηδήσει απ’ αυτά ζωηρή φλόγα». Παυσανίου περιηγ. ΗΛΙΑΚΑ 27.5-6.    

Συνταγή «περί αυτόματου πυρός», έγραψε τον 2ο αι.μ.Χ. και ο ιστορικός Ιούλιος Αφρικανός. Μάλιστα αφού δίνει λεπτομερώς τον κατάλογο των υλικών,[13] καταλήγει λέγοντας ότι το μείγμα αυτό: «μεσουρανούντος του ηλίου, αιφνιδίως αναφλέγεται».

Τρεις αιώνες αργότερα, βρίσκουμε στα βυζαντινά πλέον κείμενα, μια ανάλογη, πολεμική αυτή την φορά εφαρμογή. Το 541 ο εξελληνισθείς Γότθος και βυζαντινός στρατηγός Βιταλιανός, στασίασε κατά του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αναστάσιου Α΄ και εστράφη κατά της Κωνσταντινουπόλεως με ισχυρό στρατό και πλοία, που συγκέντρωσε στο Βόσπορο.

Ο βασιλιάς, ζήτησε τότε βοήθεια από τον αθηναίο φιλόσοφο Πρόκλο. Αυτός τους παρέδωσε ένα μυστικό εμπρηστικό μείγμα λέγοντας τους ότι, για την μάχη αυτή: «δεν έχετε ανάγκη (άλλων) όπλων, αλλά ρίξατε εκ τούτου (του υλικού) εις τα κατέναντι υμών (πλοία) και (αυτά θα) καίονται»... «όπου ρίψεις αυτό (το υλικό) είτε σε οίκο είτε σε πλοίο, μετά την ανατολή του ήλιου, ευθέως ο οίκος ή το πλοίο, υπό πυρός αναλίσκεται». Πράγματι έριξαν το υλικό αυτό στα πλοία: «και ανήφθησαν εξαίφνης υπό πυρός (ανεφλέγησαν) τα πλοία άπαντα». Μαλάλας Χρον. (6ος αι.) 403. 17.-405.7.

Ο Ιωάννης Ζωναράς προσθέτει μια ακόμα πληροφορία, για κάποια επιπλέον άκρως ενδιαφέρουσα πολεμική τεχνολογία, που εφαρμόσθη ταυτόχρονα στην συγκεκριμένη μάχη: «ο Πρόκλος, ο οποίος τότε ήταν μέγας, όχι μόνο στην φιλοσοφία αλλά και στα μηχανήματα. Γνώριζε μάλιστα τα πάντα περί του περιβόητου Αρχιμήδη. Έτσι το ναυτικό των επιτιθέμενων, κατέφλεξε με πυρφόρα κάτοπτρα που κατασκεύασε και έστρεψε εναντίων τους από τα τείχη της πόλεως. Όταν δε (τα κάτοπτρα) αυτά από του ήλιου τις ακτίνες φωτίσθηκαν, κατακεραύνωσαν καταφλέγοντας τα εχθρικά πλοία, όπως ακριβώς εξιστορείται πως επινόησε (και έπραξε ανάλογα) ο Αρχιμήδης στην πολιορκία των Συρακουσών».[14] Ιωάννης Ζωναράς (12ος αι. μ.Χ.) επιτομή ιστοριών 138.1-11.

Ο υποστράτηγος Ν. Καλομενόπουλος σε σχετικό του άρθρο (Δρανδάκη) συμπεραίνει: «ως γνωστόν, το θείον δεν αναφλέγεται από τις ακτίνες του ηλίου. Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι δεν επρόκειτο περί απλού θείου, αλλά μάλλον περί σκευάσματος με βάση το θείο που επινόησε ο Πρόκλος. Συνδυάζοντας δε τις πληροφορίες αυτές, (Ζωναρά και Μαλάλα) δεν θα ήταν παράτολμο να δεχθούμε, ότι ο φυσικοχημικός Πρόκλος, εφήρμοσε τελειοποιηθέντα τα κάτοπτρα[15] του Αρχιμήδη, ρίχνοντας ταυτόχρονα και το άγνωστο αυτό σκεύασμα επί των πλοίων, εξασφαλίζοντας την ταχύτερη και ασφαλέστερη ανάφλεξή τους». 

Μ. Καλόπουλος

ΒΛΕΠΕ ΕΠΙΣΗΣ:

 


[1] Είναι η πρώτη φορά που η Βίβλος σημειώνει τέτοια λεπτομέρεια και φυσικά  έχει τη σημασία της. Όπως καταλαβαίνετε, η Βίβλος δεν απέκτησε ξαφνικά μετεωρολογικά ενδιαφέροντα! Αντίθετα καταγράφει λεπτομέρειες του μηχανισμού της αυτανάφλεξης.

[2] Να τι λέει για την «νάφθα» ο ιστοριο-γεωγράφος Στράβωνας (64 π.Χ.-23 μ.Χ.): «Υπάρχει δε στην Βαβυλώνα... αυτό που νάφθα αποκαλούν, που παράδοξη έχει φύση, φερόμενη (η νάφθα) πλησίον του πυρός αναρπάζει το πυρ, κι αν οτιδήποτε επιχρίσεις μ’ αυτήν φλέγεται και με το νερό όχι μόνο δεν σβήνει, αλλά μάλλον περισσότερο φλέγεται... Ο Ποσειδώνειος δε λέγει ότι στην Βαβυλώνα οι πηγές της νάφθας άλλες μεν είναι λευκές (διάφανες) και άλλες δε μελανές. Η λευκή δε νάφθα είναι (κυρίως) αυτή που αναρπάζει το πυρ». Στράβων Γεωγραφικά 16.1.15.1-24.

[3] Το κανάλι ΕΧTRA και ο δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης με κάλεσαν για να συζητήσουμε για δυο συνεχόμενες εκπομπές (25 και 26/11/2002) και για πέντε συνολικά ώρες για τον Αβραάμ και το συνολικό του προφίλ σαν γεννήτορα τριών θρησκειών!

[4] Παρευρέθηκαν συνολικά τέσσερις κληρικοί, τέσσερις θεολόγοι, ένας Ιμάμης και ένας καθολικός ιερέας. Έκπληκτοι, άκουσαν για πρώτη φορά ότι ο Αβραάμ μόνο άγιος δεν ήταν!

[5] Τηλεφωνικές παρεβάσεις έκαναν απ’ την Ιερουσαλήμ, ο Μητροπολίτης Ναζαρέτ Κυριάκος και ο εκπρόσωπος τύπου της Ιερουσαλήμ, Αρχιμ. Τιμόθεος Ηλιάκης, αλλά και άλλοι πολλοί θεολόγοι και ιερείς.

[6] Την διεύθυνσή μου θα βρείτε στην αρχή και στο τέλος αυτού του βιβλίου.

[7] Χαλδαία αποκαλούσαν το νοτιότερο τμήμα της Βαβυλωνίας (Πτολεμαίος 5.20.3). Ο Στράβων (16.739 και 767) αποκαλεί «έλη κατά Χαλδαίους» την ελώδη έκταση παρά την συμβολή του Τίγρητος και του Ευφράτου στον Περσικό κόλπο. Ο δε Πλίνιος (6.31) την ονομάζει χαλδαϊκό λάκκο (lacus Chaldaikus)! Οι Χαλδαίοι ήταν φυλή σημιτική... που κατέλαβε σχεδόν αποκλειστικά το ιερατικό επάγγελμα. Ο Ησύχιος ο λεξικογράφος, τους αποκαλεί «γένος Μάγων».

[8] Την συγκεκριμένη βιβλική περιγραφή και το αυταναφλεγόμενο «παχύ ύδωρ» αναφέρουν οι χρονογράφοι: Γεώρ. Κεδρινός 1.125.4 και Γεώρ. Συνέσιος 300.7.

[9] Το όνομα του είναι Ελίγια (Elijah) ή Ελι-Γιάχ και στα Εβραϊκά: Eliyahu (Ελι-γιαχού)! Σημαίνει «θεός μου ο Γιαχβέ». Σ’ αυτόν, χαρίσαμε όλες τις κορυφές της Ελλάδος με τα ξωκλήσια του εξελληνισμένου πια Αϊ Λιά! Τιμάται στις 20/7ου !!

[10] Ματθ.17.3. Στην Καινή Διαθήκη, ο Ηλίας αναφέρεται επιδοκιμαστικά 27 φορές!

[11] «Ελλάνικος δ’ εν Φορωνίδι δέκατον από Ορφέως φησίν (αναφέρει) τον Ησίοδον». Ορφικά testimonia 5.4. Αν λοιπόν τοποθετήσουμε τον Ησίοδο τον 8ο αι. (750-700 π.Χ.) τότε ο Ορφέας έζησε τρεις αιώνες πριν. Ο δε Όμηρος δικαίως δεν ονοματίζει τον Ορφέα, διότι έζησε πριν απ’ αυτόν. «Ο Όμηρος, τετρακοσίων ετών νομίζω είναι αρχαιότερος του Ησιόδου και όχι περισσότερο». Ηρόδοτος 2.53.2.

[12] Ο Ευστάθιος ο φιλόλογος (14ο αι) Οδύσσεια 1.175.2-9αναφέρει τους Κρατισθένη, Σκύμνο, Φιλιππίδη, Ηράκλειτο και Νυμφόδωρο. Εξηγεί δε ότι ως πρώτο διδάξαντα την τέχνη των θαυματοποιών στην αρχαιότητα, είχαν τον μυθολογικό θεό των μεταμορφώσεων τον Πρωτέα. (14ο αι) Οδύσσεια 1.175.2-9

[13] «Αυτόματον πυρ άψαι και τώδε τω συντάγματι: σκευάζεται γούν ούτως: θείου απύρου (θειάφι), αλός ορυκτού, κονίας, κεραυνίου λίθου, πυρίτου ίσα λειούνται εν θυία μελαίνη, μεσουρανούντος ηλίου: μίγνυται τε συκαμίνου μελαίνης οπού και ασφάλτου Ζακυνθίας υγράς και αυτορύτου εκάστου ίσον, ως λιγνυώδες γενέσθαι: είτα προσβάλλεται ασφάλτω τιτάνου παντελώς ολίγον: επιμελώς δε τρίβειν, μεσουρανούντος ηλίου, αιφνίδιον γαρ αναφθήσεται». Sextus Julius Africanus 2.11.

[14] Η εκπληκτική αυτή περίπτωση κάνει φανερό το χάσμα των γνώσεών μας για την χαμένη τεχνολογία των Ελλήνων που ο αξιέπαινος ερευνητής Χ. Λάζος, ανάστησε με τα συγγράμματα του καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον!

[15] O Γάλλος Buffon (1707-1788) απέδειξε με πειραματικό τρόπο ότι με κάτοπτρα είναι δυνατή η συγκέντρωση μεγάλης ηλιακής θερμότητας. Με τετρακόσια κάτοπτρα επέτυχε την ανάφλεξη ανθράκων και την τήξη μολύβδου.