logo

fb youtube rss

Σύνδεση

 



Ιουδίθ, η χήρα που σκοτώνει… και τα φανερά δηλητήρια του Ένοπλου βιβλικού Δόλου!

Του Μ. Καλόπουλου

JUDITH2JUDITH1

Μια ακόμα καταπληκτική ιστορία θα αφήσουμε να μας αφηγηθεί η Βίβλος, που τόσα πολλά μας δίδαξε σ’ αυτή την «περί δόλου» μελέτη μας, για να πεισθούμε οριστικά, ότι το σύνολο των όπλων που τίθενται στην υπηρεσία του Εβραιο-βιβλικού δόλου, είναι τελικά πανίσχυρα και αληθώς ακαταμάχητα! Αυτή είναι η εκπληκτική ιστορία της Ιουδίθ. Μια ιστορία που από πολλούς δεν θεωρήθηκε αληθινή, λόγω του υπερβάλλοντος ηρωισμού της ηρωίδος της. Εμείς πιστεύουμε ότι οι "συνταγές σκέψεις" είναι αυτό που μετράει και όχι η πραγματικότητα ή όχι της ιστορίας. Εντελώς άλλοι είναι λοιπόν οι λόγοι που επέβαλαν την αφαίρεση του καταπληκτικού αυτού βιβλίου από τη μασσοριτική Βίβλο της βιβλικής «Εταιρίας Λονδίνου» (Βάμβα) και μπορεί να την διαβάσει κανείς, μόνο στην βιβλική εκδοχή των Εβδομήκοντα, που φυσικά ο μέσος χριστιανός, δεν έχει στο σπίτι του.

Απολαύστε λοιπόν μια εκπληκτική βιβλική ιστορία! Και βγάλτε αδέσμευτα τα δικά σας συμπεράσματα!

Η πόλη Βαιτυλούα[1] είναι σε μεγάλο κίνδυνο. Πρωτοφανής για την εποχή εκείνη σε όγκο στρατός, στρατοπεδεύει λίγο μακρύτερα απ’ τα όρια της πόλεως: «εκατόν εβδομήντα χιλιάδες (170.000) δυνατών πολεμιστών και δώδεκα χιλιάδες (12.000) ιππείς. Εκτός αυτών μέγα πλήθος ακολουθούσε για τις αποσκευές» Ιουδίθ  Ζ΄2-4 

Αν δεχθούμε ότι κατά τις συνήθειες της εποχής, το συνοδευτικό αυτό πλήθος που φρόντιζε για τις προμήθειες, συχνά ήταν μεγαλύτερο απ’ τον τακτικό στρατό, τότε συντηρητικότατα καταλήγουμε ότι τουλάχιστον 250.000 άνθρωποι είναι έξω απ’ τη μικρούλα πόλη.

Ο Ολοφέρνης[2] όπως αποκαλείται ο βαβυλώνιος αρχηγός που εκπροσωπεί τα συμφέροντα του μεγάλου Ναβουχοδονόσορα, έχει την πρόθεση να αλώσει την αγαπημένη τους πόλη. Οι κάτοικοί της, με απόφαση των ιερέων τους, κλείστηκαν αποφασιστικά μέσα στα τείχη της, αρνούμενοι πεισματικά την παράδοσή της.

Κάλεσε λοιπόν ο Ολοφέρνης όλους του σατράπες της Φιλισταιο-Φοινικικής παραλίας, που είχαν ήδη παραδοθεί, και τους ρώτησε τι συμβαίνει με τους κατοίκους των ορεινών αυτών περιοχών, και πως τολμούν να αγνοούν την παρουσία του.

Ένας Χαναναίος προεστός, ανέλαβε να εξηγήσει στον στρατηγό την ιδιόμορφη κατάσταση. Λέει λοιπόν για την παράξενη στάση των κατοίκων της ορεινής Βαιτυλούα: «ο λαός ούτος είναι απόγονοι των Χαλδαίων. Προηγουμένως είχαν κατοικήσει στην Μεσοποταμία... » (Ιουδίθ Ε΄6) και αρχίζει έτσι να εξηγεί με κάθε λεπτομέρεια την παράξενη ιστορία των Εβραίων και του δυναμικού θεού τους, από την εποχή της Αιγύπτου, μέχρι την διείσδυσή τους στη γη Χαναάν. Προσθέτει δε κάτι σημαντικό: μόνο αν ο θεός τους δεν τους υπερασπιστεί, μόνο τότε μπορούν να ελπίζουν σε νίκη. Ο στρατηγός Ολοφέρνης εντυπωσιάστηκε με όσα άκουσε, ζήτησε όμως και άλλη γνώμη. Κάποιοι άλλοι λοιπόν του εξήγησαν με περισσότερο προσγειωμένες λεπτομέρειες ότι, οι Χαλδαιο-Ισραηλίτες αυτοί, που τολμούν και του αντιστέκονται κλεισμένοι στην οχυρωμένη τους πόλη, δεν έχουν καμιά αξιόλογη δύναμη και χωρίς κανένα πρόβλημα μπορεί να εκστρατεύσει εναντίον τους. Ιουδίθ Ε΄20-23

Τα στρατεύματα του Βαβυλώνιου στρατηγού μετακινούνται: «και στρατοπέδευσαν εις την κοιλάδα της Βαιτυλούα πλησίον της πηγής» Ιουδίθ Ζ΄3

Μέσα απ’ τα τείχη των πολιορκημένων, οι λεπτομέρειες είναι συγκλονιστικές. Οι Ισραηλίτες αλλόφρονες απ’ την αγωνία τους, παρακολουθούν το μέγα εχθρικό πλήθος που αφού υπέταξε αμαχητί όλη σχεδόν την Παλαιστίνη, να στρατοπεδεύει απειλητικά χαμηλά στη δική τους κοιλάδα. Η αγωνία κορυφώνεται όταν το ιερατείο (ελπίζοντας προφανώς πολλά απ’ την βολικότατη στρατοπέδευση των αντιπάλων πλησίον της πηγής) αποφάσισε την μη παράδοση της πόλεως, περιμένοντας όπως πάντα κάποιο απ’ τα γνωστά σωτήρια "θαύματα" του Κυρίου.

Αυτή τη φορά όμως κάτι πήγε στραβά! Κάποιοι απ’ την γύρω περιοχή, «στρατηγοί των παραλίων χωρών» (προφανώς Φιλισταίοι), παρατηρητικότεροι των άλλων και καλύτεροι γνώστες της ιστορίας του Ισραήλ, δίνουν στον Ολοφέρνη μια σημαντική συμβουλή, που καταστρέφει ολοσχερώς για τους ιερείς των Ισραηλιτών, κάθε τους ελπίδα σωτήριας υδατομαγγανείας!

Να τι λένε στον Ολοφέρνη, πριν από την τελική αναμέτρησή του με τους έγκλειστους εντός των τειχών Ισραηλίτες: «άκουσε ένα λόγο και από μας μεγάλε Ολοφέρνη, για να μη συμβεί μεγάλη θραύση (χαμός) στη στρατιωτική σου δύναμη. Ο λαός αυτών των Ισραηλιτών, δεν στηρίζεται στα δόρατα και στην στρατιωτική του δύναμη, αλλά στο ύψος των ορέων, όπου αυτοί κατοικούν... Λοιπόν δέσποτα Ολοφέρνη, μην πολεμήσεις εναντίον αυτών, όπως συνήθως γίνεται ο πόλεμος κατά παράταξιν, και δεν θα χάσεις ούτε έναν στρατιώτη. Μείνε στο στρατόπεδόν σου, προφύλαξε από κάθε φθορά τους άνδρες σου, και ας βαδίσουν μερικοί απ’ τους στρατιώτες σου δια να καταλάβουν την πηγήν του ύδατος, η οποία αναβλύζει από του όρους. Διότι εκείθεν υδρεύονται πάντες οι κάτοικοι της Βαιτυλούα».[3] Ιουδίθ Ζ΄ 9-13.

Όλα δείχνουν ότι η συμβουλή ήταν απολύτως προς τη σωστή κατεύθυνση. «Και ήρεσαν οι λόγοι αυτών εις τον Ολοφέρνη... και κατέλαβαν τα ύδατα και τας πηγάς των υδάτων των Ισραηλιτών... και εστρατοπέδευσαν εις την ορεινήν...(στις ορεινές πηγές δηλαδή) και απέστειλαν τμήμα εξ αυτών (των στρατιωτών) προς νότον  και προς ανατολάς... εις τον χείμαρρον... (κατέλαβαν κάθε άλλη πηγή ύδρευσης) και η λοιπή στρατιά των Ασσυρρίων εστρατοπέδευσεν εις την πεδιάδαν και εσκέπασαν (με τον στρατό τους) όλην την χώραν. Και ανεβόησαν προς τον Κύριον οι υιοί Ισραήλ, ότι εκύκλωσαν πάντες οι εχθροί αυτών». Ιουδίθ Ζ΄ 16-19 

Ο Ολοφέρνης, στον ενθουσιασμό του απέκλεισε με φρουρές, όχι μόνο την συγκεκριμένη πηγή, αλλά όλες τις πηγές στη γύρω χώρα. Το πλήγμα για τους πολιορκημένους εντός των τειχών ήταν διπλό. Όχι μόνο αποκλείστηκαν από το πολύτιμο νερό των πηγών τους, αλλά άθελά του ο Ολοφέρνης, αχρήστευσε απολύτως κάθε δυνατότητα  επιβολής των γνωστών μας νεροπληγών, (υδατομαγγανείας) στους στρατοπεδευμένους στρατιώτες του κάτω στην κοιλάδα, απ’ τη μεριά των πολιορκημένων!

Να μια αξεπέραστη κατάσταση, στην οποία μέχρι τώρα ποτέ δεν μας ξενάγησε η Βίβλος, αυτή η εγκυκλοπαίδεια της μαγγανείας, που μέσ’ την ιερή και αταλάντευτη αφέλειά μας, επί αιώνες ονομάζουμε «βιβλίο θεού»! Είναι λοιπόν μια άκρως ενδιαφέρουσα ιστορία, ας την παρακολουθήσουμε... διότι ουσιαστικά είναι ο ίδιος ο ένοπλος δόλος αυτοπροσώπως!

Τριάντα τέσσαρες μέρες άντεξαν καρτερικά τον αποκλεισμό οι δύσμοιροι Ισραηλίτες, περιμένοντας το "θαύμα" που αυτή τη φορά δεν έλεγε να φανεί. Το πολύτιμο νερό τέλειωσε και πολλοί έπεφταν εξαντλημένοι στις πλατείες της πόλεως. Εξοργισμένοι οι προεστοί με την απόφαση των ιερέων να μην παραδώσουν την πόλη, σε μια τέτοια στρατιά, απαιτούν την άμεση παράδοση της πόλεως στα χέρια του Ολοφέρνη. Οι ιεράρχες κι αυτοί πανικόβλητοι επιμένουν για μια μικρή ακόμα πενθήμερη παράταση, με την ελπίδα πως ο "θεός", τελικώς δεν θα τους εγκαταλείψει. «Απλώθηκε δε εις όλη την πόλην θλίψις μεγάλη και ταπείνωσις»

 Όμως και πάλι ο "άγγελος Κυρίου"... δεν λέει να φανεί! Κάτι τον εμποδίζει να δείξει την δύναμή του, όπως τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν. Εδώ όμως, ακριβώς πάνω στο όριο του οριστικού αφανισμού, σαν από αληθινό θαύμα, εμφανίζεται η αστείρευτη δύναμη αυτού του λαού, που δίνει τους δικούς του ήρωες, ακριβώς τη στιγμή που τους έχει ανάγκη!

Ο "άγγελος Κυρίου", για περισσότερες από τριάντα πέντε μέρες τώρα, δεν μπορεί να τους υπερασπιστεί. Ούτε "σφήγκες", ούτε "αερόλιθοι", ούτε "έκσταση"… και τόσα άλλα παράξενα "όπλα"... παρά Κυρίου, λένε να φανούν. Ούτε καν εκείνος ο συχνοεμφανιζόμενος και βολικότατος " ξαφνικός αλληλοσπαραγμός" των αντιπάλων τους, δεν λέει να εμφανιστεί για να τους βοηθήσει! Μπορεί όμως, η ηρωίδα μας... η Ιουδίθ!   

Η Ιουδίθ, είναι μια πανέμορφη χήρα, που εδώ και τρία χρόνια και τέσσερις μήνες, πενθούσε τον λατρεμένο σύζυγό της. Πέταξε λοιπόν το ένδυμα της χηρείας της και ανέλαβε ηρωική πρωτοβουλία. Στους ιεράρχες που εκθέτει την απόφασή της, κάνει μια θαυμάσια αναδρομή στην πατριαρχική τους ιστορία, που δείχνει και σε μας, ότι δεν στερείται προχωρημένων γνώσεων της αληθινής ιερατικής εβραϊκής ιστορίας. Η προσευχή μάλιστα της Ιουδίθ, μας αποκαλύπτει μια αποφασισμένη για όλα γυναίκα: «Κύριε εξαπέστειλε την οργή σου εις τας κεφαλάς αυτών και δώσε εις το χέρι εμού της χήρας, να πράξω εκείνο το μεγάλο έργον... με τα απατηλά λόγια που θα βγουν από το χείλη μου (εκ χειλέων απάτης μου) πλήξε δούλο μαζί με τον αφέντη του και αρχηγό με τον υπηρέτη του μαζί, και σύντριψε την αλαζονεία τους με το χέρι μιας γυναικός». Ιουδίθ Θ΄ 9-10.

Και συνεχίζει, δείχνοντας απόλυτα αποφασισμένη να κάνει χρήση του γλυκόλογου δόλου και των θαλερών της σωματικών προσόντων, για να φέρει σε πέρας μια ανεπανάληπτα τραυματική απάτη: «Ω θεέ των πατέρων μου, θεέ της κληρονομιάς του Ισραήλ... δώσε εις τον στόμα μου λόγια απατηλά, εις όλεθρο και καταστροφή αυτών (δός λόγον μου και απάτην εις τραύμα και μώλωπα αυτών)... ότι συ είσαι ο θεός πάσης δυνάμεως και ισχύος». Ιουδίθ Θ΄ 12,14. 

Η αφήγηση μας δείχνει με κάθε λεπτομέρεια τις προετοιμασίες της. Η πανέμορφη χήρα, πετά από πάνω της τα άθλια ρούχα της χηρείας. Λούζει το σώμα της και το αλείφει με ακριβό μύρο. Χτένισε περίτεχνα τα μαλλιά της. Έβαλε τα καλύτερά της ενδύματα, δαχτυλίδια, ενώτια και πάσης φύσεως στολισμούς. Φόρεσε τα σανδάλια της και πάνω απ’ όλα, ζώστηκε το πλέον ακαταμάχητο όπλο της, την πλανερή γοητεία: «εκαλλωπίσθη σφόδρα εις (εξ)απάτησιν οφθαλμών ανδρών, όσοι αν ίδωσιν αυτήν». Ιουδίθ Ι΄3,4.  Η μεταμόρφωση ολοκληρώθηκε. Η Ιουδίθ σ’ όλο το επιτηδευμένο θηλυκό μεγαλείο της είναι έτοιμη για δράση!

Βέβαια, για να φέρει εις πέρας το δύσκολο έργο της, δεν θα έφθαναν μόνο τα απατηλά της λόγια και τα όπλα της αρωματισμένης θηλυκότητάς της. Μαζί της, (όπως είναι άλλωστε από μας αναμενόμενο), παίρνει: «ασκοπυτίνην[4] οίνου, και καψάκην (κασελάκι) ελαίου», ένα σάκο ψωμί και σύκα. Όμως, σε μια δούλη της, που θα την ακολουθήσει πιστά ως το τέλος, παραδίδει και άγνωστο αριθμό αγγείων: «και περιεδίπλωσεν[5] πάντα τα αγγεία αυτής και τα επέθηκεν (φόρτωσε) έπ’ αυτήν». Ιουδίθ Ι΄5. Ο αριθμός των αγγείων δεν μας γίνεται γνωστός, αλλά και το σημαντικότατο περιεχόμενό τους, παραμένει άγνωστο!

Όλα αυτά τα πράγματα λοιπόν, τα φορτώνει στη δούλη της και ξεκινά με τις ευχές των ιερέων της πόλεως, που μένουν άναυδοι από την ομορφιά της και της λέγουν: «Ο θεός, ο θεός των πατέρων μας ευχόμεθα να σου δώσει χάριν ώστε να φέρεις εις πέρας το έργον σου (τα επιτηδεύματά σου)». Η Ιουδίθ, τους απάντησε αποφασισμένη και με όσα λέει, τους τονίζει, ότι θα κάνει όλα όσα μαζί τους με κάθε λεπτομέρεια έχει συμφωνήσει : «ανοίξατε μου την πύλην της πόλεως, να εξέλθω και να φέρω εις πέρας τα έργα δια τα οποία είχατε (συν)ομιλήσει μαζί μου»[6] Ιουδίθ Ι΄8,9. 

Η πεντάμορφη, μυρωδάτη χήρα, άφοβη κατηφόρισε προς το στρατόπεδο του εχθρού, δείχνοντας από μακριά σ’ όλους, πως όχι μόνο δεν φοβάται κανέναν, αλλά και ότι γνώριζε πολύ καλά τις εντυπώσεις που σκορπούσε στους αντίπαλους στρατιώτες, που έκπληκτοι την παρακολουθούν να τους πλησιάζει λικνιστή σαν γιορτοστόλιστη φρεγάτα.

Στις ερωτήσεις και τις απαραίτητες εξηγήσεις που ακολουθούν, η Ιουδίθ, ψύχραιμη παραγγέλνει να την οδηγήσουν στον αρχηγό τους, που έχει κάτι πολύ σημαντικό να του πει. Στο στρατόπεδο, η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Έγινε: «συρροή ανδρών»! Ανδρομάνι δηλαδή, που ήθελαν να την δουν και να την αποθαυμάσουν! Επαινούσαν δε ενθουσιασμένοι το γένος των Εβραίων, που ανάμεσά τους έχουν τέτοιες θαυμαστές και αξιοπόθητες γυναίκες!

Η Ιουδίθ, μαζί με την φορτωμένη δούλα της, οδηγείται ενώπιον του Ολοφέρνη, που δεν αργεί να καταλάβει, ότι μπροστά του έχει μια πολλά υποσχόμενη λαχταριστή ύπαρξη. Μια αρωματισμένη καλλονή στο στρατόπεδο, είναι όντως μια ανεπανάληπτη φαντασίωση, την οποία κανένας άνδρας δεν θα κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια να αποφύγει!

Η Ιουδίθ, μπροστά στον Ολοφέρνη αποδεικνύεται αντάξια των διασημότερων προγόνων της.[7] Στέκει στο ύψος των περιστάσεων και του ρόλου της, και με ατέλειωτες κολακείες, φουσκώνει με υπερηφάνεια τα μυαλά του στρατηγού Ολοφέρνη, τυλίγοντάς τον αργά αλλά σταθερά, στο αρωματισμένο πέπλο της γοητείας και των πλανερών της στόχων.

Μαζί με την προσποιητή σεμνότητά της, δεν ξεχνά να του παρουσιαστεί, ως ιέρεια της πόλης, απ’ την οποίαν έφυγε, καθώς του λέει, πολύ οργισμένη για τις άπειρες ασέβειες και αδικίες που της είχαν κάνει. Αγανακτισμένη μάλιστα, του προσφέρει ολόκληρο σχέδιο καταλήψεως της ίδιας της πόλεώς της! Όλοι γνωρίζουν, του λέει, ότι αυτή η πόλη θα πέσει μόνο αν οι κάτοικοί της αμαρτήσουν στο θεό τους, και αυτό άρχισε ήδη να συμβαίνει, καθώς άρχισαν, αμαρτάνοντας, να καταναλώνουν τις "ιερές τροφές" και τα απαγορευμένα "άγια" αποθέματα νερού απ’ τον ναό!

Ο Ολοφέρνης, δεν ξέρει τι να πρωτοθαυμάσει, την τύχη του, που του έφερε τέτοιο θηλυκό κελεπούρι, ή την ευγλωττία και τους επαίνους αυτής της εξωτικής ιέρειας, που μέσ’ την ιερή αγανάκτηση της, για κάποιες ιερές τροφές στις οποίες φαίνεται να ήταν φύλακας, θα του χαρίσει την ανώδυνη νίκη, στην περίεργη αυτή πεισματάρα πόλη!   

Η Ιουδίθ, μετά από τόσες ευφάνταστες ψευτιές, που σαν γλυκά φιλάκια τις ακούμπησε απαλά στ’ αυτιά του Ολοφέρνη, περνά έντεχνα σε ένα μοναδικό... "ασήμαντο"... δικό της αίτημα. Ένα εντελώς απλό αίτημα, που αν και λίγο ιδιόμορφο της χαρίζει πρόσθετη αίγλη και θηλυκότητα, αφού απορρέει απ’ την ευσεβέστατη και ιδιότυπη ζωή της... ιέρειας! Του λέει λοιπόν: «ότι η δούλη σου θεοσεβής εστί και λατρεύω νύκτα και ημέρα τον θεόν του ουρανού... θα μείνω λοιπόν μαζί σου... αλλά παρακαλώ την άδειά σου, ώστε να εκτελώ μόνο τα νυχτερινά ιερά μου καθήκοντα, σε κάποιο παρακείμενο φαράγγι ύδατος, όπου μάλιστα θα μου αποκαλυφθεί, και το πότε ακριβώς θα πρέπει να εξορμήσεις κατά της πόλεως, αφού ολοκληρωθεί η αμαρτία της, που είναι και η μόνη αιτία της πτώσεώς της!

Η συναλλαγή… το γλαφυρό παραμύθιασμα δηλαδή, συμπληρώνεται με περιγραφές νίκης, όχι μόνο κατά της πόλεώς της, αλλά και κατά της Ιερουσαλήμ, που με ανεπανάληπτη χάρη του παρουσιάζει η πεντάμορφη χήρα, κάνοντας τον στρατηγό Ολοφέρνη, μαζί και όλους τους παρευρισκόμενους, να ανταποδώσουν ενθουσιασμένοι τις φιλοφρονήσεις, τονίζοντας καταγοητευμένοι, ότι ποτέ τους δεν ξανάδαν τέτοιο ανεπανάληπτο σύνολο σοφίας και ομορφιάς ταυτόχρονα! Τα φραστικά δολώματα, έπιασαν τόπο! Οι δραστικές λέξεις και τα κρυφά καλέσματα της γοητείας της,  σφηνώθηκαν γερά στις φαντασιώσεις του Ολοφέρνη!

Η πρώτη αυτή επαφή, τελειώνει με τις αναμενόμενες διαταγές για περιποίηση καταλύματος και τροφών εκ μέρους του καταγοητευμένου στρατηγού. Εκεί όμως στο περιθώριο των τακτοποιήσεων, η Ιουδίθ σαν κάτι ασήμαντο και αυτονόητο, περνά και τον δεύτερο όρο για την ιεροπρεπή διατροφή της: «Δεν θέλω φάγει απ’ αυτών (των εκλεκτών τροφών σου Ολοφέρνη) δια να μην παραβώ το θέλημα του Κυρίου, αλλά θα φάγω από τα φαγητά εκείνα τα οποία εγώ φρόντισα να φέρω μαζί μου». Ιουδίθ ΙΒ΄2.

Ο Ολοφέρνης, σ’ αυτήν την περίεργη ανάγκη της, ρωτά παραξενεμένος, τι θα γίνει άμα τελειώσουν τα τρόφιμα που έχει μαζί της, και εκείνη (γνωρίζοντας τις εξελίξεις) τον καθησυχάζει λέγοντά του ότι, πολύ προτού τα τρόφιμα αυτά τελειώσουν, τα θαυμαστά πράγματα που του υποσχέθηκε, θα έχουν όλα συντελεστεί.

Κανείς δεν θέλησε να δώσει περισσότερη σημασία στις θρησκευτικές αυτές, γλυκύτατες παραξενιές, της λαχταριστής ιέρειας... που όμως δικαιολογούσαν άριστα ολόκληρο τον συρφετό από παράξενα αγγεία που είχε φέρει μαζί της η θελκτικότατη αυτή "ιέρεια"!

Η πρώτη νύχτα στο στρατόπεδο των Ασσυρρίων, έπεσε ήσυχα όπως συνήθως. Η Ιουδίθ όμως, κοιμήθηκε μόνο μέχρι τα μεσάνυχτα. Πολύ πριν ξημερώσει, έστειλε μήνυμα να της επιτρέψουν να εξέλθει προς εκτέλεση της απαραίτητης νυχτερινής της λατρείας! Οι θρησκευτικές της ανάγκες, που δήθεν μια ζωή τώρα απαρέγκλιτα είχε τηρήσει, την καλούσαν στο απαράβλεπτο αυτό καθήκον! Ο Ολοφέρνης νυσταγμένος παραγγέλνει, να μην την εμποδίζουν στα περίεργα αυτά θρησκευτικά της καθήκοντα: «και έμεινεν η Ιουδίθ εις το στρατόπεδο των Ασσυρρίων τρεις ημέρας. Κάθε νύκτα δε εξήρχετο εις την φάραγγα Βαιτυλούα και εβαπτίζετο (ελούετο, προσέξτε όχι οπουδήποτε αλλά) εις την πηγήν του ύδατος που ευρίσκετο πλησίον του στρατοπέδου των Ασσυρίων». Ιουδίθ ΙΒ΄7.   

Ο στόχος της Ιουδίθ επετεύχθη. Τα πολύτιμα ύδατα της πηγής του στρατοπέδου... είναι επιτέλους προσεγγίσημα. Η μεταμεσονύχτια ελεύθερη πρόσβαση στο πόσιμο νερό των στρατευμάτων του Ολοφέρνη, είναι το αληθινό ζητούμενο της θαρραλέας αυτής γυναίκας, που σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, έπεισε τους εχθρούς της λέγοντας με την γλυκύτατη θηλυπρέπειά της, ασταμάτητα, σωτήρια ψέματα για το λαό της!

Η τελευταία νύχτα είναι συναρπαστική. Ο Ολοφέρνης υποκύπτει στον καυτό πόθο του και προσκαλεί την ιέρεια καλλονή με τις τόσο "ιερές παράξενες" αλλά και τόσο γλυκές σωτηριακές υποσχέσεις, σε δείπνο!

Η Ιουδίθ απαντά με τρόπο, ώστε τα τέλεια υπονοούμενα της να ενθαρρύνουν όλους τους κρυφούς πόθους του στρατηγού: «και ποιά είμαι εγώ, που θα φέρω αντίρρησιν εις τον κύριόν μου; Κάθε τι που είναι εις αυτόν αρεστό, εγώ θα το εκτελέσω αμέσως». Ιουδίθ ΙΒ΄14. Σαφέστερη δεν μπορούσε να γίνει, για τις αναμενόμενες εξελίξεις του δείπνου!

Στο δείπνο, μετά το άφθονο κρασί, ο πόθος άναψε: «και άναψε η καρδία (ο πόθος) του Ολοφέρνη δι’ αυτήν και (εξέστη και εσαλεύθη η καρδία Ολοφέρνους έπ’ αυτήν) και κατελήφθη η ψυχή αυτού από σφοδράν επιθυμίαν, να έλθη εις ένωσιν μετ’ αυτής». Ιουδίθ ΙΒ΄16.  

Οι συνδαιτυμόνες και οι δούλοι, διακριτικά αποχώρησαν. Μέσα στη σκηνή έμεινε μόνο η Ιουδίθ και ο ποθοπλάνταχτος στρατηγός. Η Ιουδίθ, ξέχασε τους ιερατικούς της περιορισμούς, έφαγε και ήπιε μαζί του και άφησε τα τρεισήμισι χρόνια της χηρείας της, να δώσουν στον γλυκύτατο πόθο τις υψηλότερες επιδώσεις του: «Το σανδάλιον αυτής ήρπασεν τον οφθαλμόν αυτού»! Και φυσικά δεν του έδειξε μόνον το "σανδάλι" της, αφού «το κάλος αυτής παρέλυσεν αυτόν» και όταν η νύχτα έπεσε για τα καλά, «ευφράνθη Ολοφέρνης απ’ αυτής και έπιεν οίνον πολύν σφόδρα, όσον ουκ έπιεν πώποτε εν ημέρα μία αφ’ ου εγεννήθη». Ιουδίθ ΙΒ΄20. "Κουδούνι", "τούρνα", "πίτα" ο στρατηγός!  

"Λιώμα" λοιπόν έγινε ο στρατηγός στα χέρια της χήρας! Και αφού κατευχαριστήθηκε την... ένωσιν μετ’ αυτής, έπεσε σε έναν ύπνο που κατά την αφήγηση τουλάχιστον, δεν επρόκειτο να ματαξυπνήσει. Το τρυφερό χεράκι της αποφασισμένης Ιουδίθ, κρατώντας σφιχτά το ίδιο το κοφτερό σπαθί του, δύο φορές έπεσε με δύναμη στον τράχηλο του κοιμισμένου στρατηγού! Το κεφάλι του κύλησε στο πάτωμα της σκηνής, χαμογελώντας ακόμα ευτυχισμένα! Ο Ολοφέρνης, ούτε που μπορούσε να φανταστεί, πόσο ευτυχισμένος μπορεί να πεθάνει κανείς, περιστοιχισμένος από εκατοντάδες χιλιάδες δικούς του πάνοπλους ανθρώπους, όταν ασυλλόγιστα για να ξεδιψάσει το πάθος του, αγκαλιάζει τα υπέροχα δώρα των εχθρών του!                                                           

Η Ιουδίθ κάθισε μέσα στη σκηνή περιμένοντας. Είχε ατσαλώσει απ’ το πείσμα. Η ώρα έφτασε, κατά πως είχε συνηθίσει τους φρουρούς, πριν από το χάραμα, την πιο κατάλληλη ώρα της δολιοφθοράς, σηκώθηκε. Έξω από τη σκηνή, στον απόγειο της θεατρικότητάς της, με ευάλωτη και νωχελική τσαχπινιά, βεβαίωσε τους φρουρούς ότι ο στρατηγός κοιμάται βαριά κι ευτυχισμένα, κι αλίμονο σ’ αυτόν που θα ταράξει έναν τέτοιο μακάριο ύπνο! Οι φρουροί χαμογέλασαν νυσταγμένα με κλεφτές ματιές και άπειρη κατανόηση. Ύστερα, μαζί με την δούλα της, που κατ’ εντολή της περίμενε υπομονετικά έξω κάπου στον προθάλαμο της σκηνής, ξεκίνησε έχοντας στο ταγάρι της το... πέρα για πέρα "ευλογημένο" κεφάλι του στρατηγού!

Ιδού η αφήγηση: «Έπειτα (η Ιουδίθ) εκτύπησε τον τράχηλο του Ολοφέρνη δύο φορές με όλην την δύναμή της και απέκοψε απ’ αυτόν την κεφαλήν του... και παρέδωκεν εις την δούλην αυτής την κεφαλήν του Ολοφέρνη. Εκείνη έβαλεν την κεφαλήν εις τον σάκον των τροφίμων και εξήλθον και οι δύο μαζί, η Ιουδίθ και η θεραπαινίς αυτής κατά την συνήθειάν των (των νυχτερινών επισκέψεων στην πηγή) δια την προσευχήν. Επέρασαν δια μέσου του στρατοπέδου, έκαμαν τον κύκλον της φάραγγος και (μετά) ανέβησαν (στην πόλη τους) εις το όρος». Ιουδίθ ΙΓ΄8,10.

Η Ιουδίθ, αλώνισε κυριολεκτικά νυχτιάτικα το στρατόπεδο των Ασσυρρίων! Διέσχισε το βυθισμένο στον ύπνο στρατόπεδο, και με το θάρρος του ανθρώπου που έχει για όλα μια δικαιολογία, και γνωρίζει πολύ καλά πόσα πράγματα εξαρτώνται απ’ αυτόν, δεν παραλείπει να επισκεφθεί για τελευταία φορά... την πηγή, απ’ όπου υδρεύεται ολόκληρο το στρατόπεδο των μισητών εχθρών της! Μόνο μετά την επικίνδυνη αυτή διέλευση, απ’ το μέσον του στρατοπέδου και την τελευταία επίσκεψη στην πηγή, φεύγει οριστικά για το πολύπαθο κάστρο της πόλεώς της.

Ναι, όλοι είχαν εντολή να αφήσουν ανενόχλητη την πεντάμορφη αυτή μάγισσα της νύχτας, να λούζεται ακίνδυνα και να προσεύχεται κάθε βράδυ στην πηγή του στρατοπέδου. Άλλωστε, τί θα μπορούσε να κάνει μια μόνη γυναίκα σε ένα ολόκληρο στρατόπεδο;! Έτσι, την τέταρτη αυτή νύχτα, μετά το τρικούβερτο γλέντι, κανένας δεν συνοδεύει τις δύο γυναίκες, που ανενόχλητες πια επισκέπτονται για τελευταία φορά τους σημαντικούς χώρους του στρατοπέδου, αλλά και την πηγή! Μαζί με το κομμένο κεφάλι του εχθρού, μεταφέρουν και τα καλοτυλιγμένα δοχεία με το άγνωστο περιεχόμενό τους! Μέλι; Κάτι άλλο πιο δραστικό σκεπασμένο από μέλι; ποιος να ξέρει...! Τέλος πάντων, απ’ το αποτέλεσμα εμείς καταλαβαίνουμε, πως ότι κι αν είχε μαζί της, ήταν ότι πιο κατάλληλο... για δολιοφθορά, κατανυκτική νυχτερινή προσευχή κατά των έχθρων... βαπτισμούς... και προπάντων θανατηφόρα "αγιάσματα"!  Ιουδίθ λοιπόν... ο ένοπλος δόλος αυτοπροσώπως!

                                                                     *

Χρησιμοποίησα λίγο παραπάνω γλαφυρή γλώσσα, γιατί η ιστορία αυτή, αξίζει πράγματι ιδιαίτερης αποτύπωσης στα βραδυφλεγή μυαλά μας. Άλλωστε, πιστεύω ότι όλες αυτές οι ανεπανάληπτες ιστορίες, κάποτε πρέπει έτσι ακριβώς να περιγραφούν, μήπως τελικά και συνειδητοποιήσουμε σε ποιον άθλιο κύκλο "αγιοποιήσεων" έχουμε εμπλακεί.

                                                                     *

Γιατί λοιπόν η Ιουδίθ, μπαίνει στον περιττό κίνδυνο με το κεφάλι του στρατηγού στο ταγάρι της, να τριγυρνάει μέσ’ το στρατόπεδο χωρίς να παραλείψει ούτε την τελευταία αυτή φορά την επίσκεψη στην πηγή; Όλοι γνωρίζουμε, ότι τα περί νυχτερινών λατρευτικών συνηθειών ήταν εντελώς ψέμα. Τέτοια συνήθεια ουδέποτε ορίστηκε από οποιεσδήποτε ιουδαϊκές εντολές. Ήταν λοιπόν ένα ευφυές εφεύρημα, που όμως εξυπηρετούσε τέλεια, την δυνατότητα ελεύθερης νυχτερινής διέλευσης του στρατοπέδου!

Αν λοιπόν, (όπως διατείνονται οι εξουσιοδοτημένοι ερμηνευτές των γραφών), αποκλειστικός στόχος της ήταν μόνο ο φόνος του Ολοφέρνη, αυτός είχε εντελώς εκπληρωθεί. Λοιπόν... την τελευταία αυτή νύχτα, δεν υπήρχε κανένας απολύτως λόγος να διακινδυνεύει με παραπανίσιες ψευτοπροσευχές και νυχτερινές ιερατικές προσποιήσεις. Κανέναν λόγο δεν είχε, την τελευταία αυτή νύχτα, να επισκεφθεί και την πηγή! Ακριβώς όμως αυτή η τελευταία επίσκεψη στην πηγή, είναι που δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία, για το ποιός ήταν αληθινά ο πρωταρχικός στόχος, της θαρραλέας κατά τα άλλα Ιουδίθ.

Κοντά στην πηγή και κατά μήκος του στρατοπέδου, που ανενόχλητη διέσχισε η Ιουδίθ, υπήρχαν προφανώς οι πρόχειρες εγκαταστάσεις, αλλά και συγκεντρωμένα τα απαραίτητα αποθέματα νερού, που εξυπηρετούσαν τις βασικές ανάγκες δεκάδων χιλιάδων στρατοπεδευμένων στρατιωτών. Αυτά, δέχθηκαν το περιεχόμενο των αγγείων, που με τόσο προσοχή είχε περιτυλίξει (περιεδίπλωσεν) και με πολύ φροντίδα έφερε μαζί της, για να γίνουν τα απαραίτητα εργαλεία του σωτήριου νυχτερινού "αγιασμού των υδάτων"! «Ο εξηπλωμένος βραχίων του Κυρίου», δηλαδή, το μακρύ απλωμένο χέρι του Κυρίου, βρήκε στο πρόσωπο της Ιουδίθ, τον πλέον κατάλληλο, ευφυέστατο, θαρραλέο, πεντάμορφο και χαμογελαστό "άγγελο θανάτου"!

Η επιστροφή στην αποκλεισμένη πόλη, είναι γεμάτη λυρισμούς και υπέροχα εγκώμια, για την ανεπανάληπτη αυτή ηρωίδα, που με αφάνταστο ενθουσιασμό γίνεται δεκτή πίσω στο πολιορκημένο κάστρο. Η ηρωίδα μας ενθουσιασμένη τραγουδάει: «Ζη Κύριος διότι δια του προσώπου μου εξαπάτησε τον Ολοφέρνη». Ιουδίθ ΙΓ΄16.

Και οι ιερείς που αναγνωρίζουν ότι ο "Κύριος" κάπου-κάπου χρειάζεται παρόμοια βοήθεια, απαντούν, γνωρίζοντας ότι ο Κύριος, είναι πλέον έτοιμος να εκδηλώσει το σωτήριο θαύμα του: «η δύναμις του Κυρίου εξεδηλώθη δια της χειρός σου». Ιουδίθ ΙΓ΄19. 

Περιέργως η επόμενη μέρα… είναι η μέρα της νίκης και επιτέλους η ημέρα της επέμβασης του "Κυρίου". Η αφήγηση, εξαιρετικά φειδωλή, μας αποκαλύπτει μόνο ψίχουλα από τον αληθινό χαμό που επακολούθησε. Όλο το βάρος της σύγχυσης που ακολούθησε στο στρατόπεδο, αρχικά το αποδίδει μόνο στην απώλεια του στρατηγού Ολοφέρνη. Αρκετά όμως ξεκάθαροι είναι οι χαρακτηρισμοί της ίδιας της Ιουδίθ, καθώς υμνεί το θεό του Ισραήλ λέγοντας: «Τότε έβγαλαν αλαλαγμούς χαράς οι αδελφοί μου. Εκείνοι δε (οι Ασσύριοι) ασθένησαν, κατελήφθησαν από φόβο και κατεπτοήθησαν... ετράπησαν εις φυγήν. Μικρά παιδιά ετρύπησαν αυτούς με τας λόγχας των (μικρά παιδιά μπορούσαν να τρυπήσουν εκλεκτούς σκληροτράχηλους πολεμιστές με τις δικές τους λόγχες!) και σαν δούλους αυτοπαραδιδόμενους τους εφόνευσαν. (Όπως ο δούλος δηλαδή, που δεν αντιστέκεται στην κακοποίησή του!)  Εξολοθρεύθησαν από τον στρατό του Κυρίου... (εδώ υπαινίσσεται εξολοθρευτές "αγγέλους"). Αλίμονο στα έθνη που επαναστατούν εναντίον του ισραηλιτικού μου γένους... ο Κύριος θα στείλει πυρ και σκώληκας[8] να καταφάγουν τας σάρκας αυτών»!!! Ιουδίθ ΙΣΤ΄11,12,17.  

Οι λέξεις είναι προσεκτικά διαλεγμένες, για να δείχνουν μόνο στους μυημένους την αληθινή εικόνα της νίκης. Μικρά παιδιά κατέβηκαν λοιπόν και εφόνευαν το υπόλοιπο της ατέλειωτης στρατιάς, που ανήμποροι (ασθενούντες) δεν κατάφεραν να ακολουθήσουν την άτακτη φυγή των δικών τους. Τα λάφυρα της αποδεκατισμένης στρατιάς ήταν ατέλειωτα: «Όλος ο λαός λεηλατούσε το στρατόπεδο των Ασσυρίων, επί τριάκοντα συνεχείς ημέρας και έδωκαν τη Ιουδίθ την σκηνή του Ολοφέρνη και τας κλίνας (που τόσο... τις τίμησε) και πάντα τα σκεύη αυτού». Ιουδίθ ΙΕ΄11.

Αν σκεφτούμε λοιπόν για λίγο, τα πραγματικά δεδομένα αυτής της αφήγησης, θα δούμε ότι η αφήγηση που θέλει τους Εβραίους να καταδιώκουν τους εχθρούς τους, σε μια ένδοξη έξοδο πολιορκημένων, δεν μπορεί να σταθεί. Παρά την ξαφνική απώλεια του αρχηγού Ολοφέρνη, μια χούφτα άνθρωποι, δεν μπορούν να καταδιώξουν μια στρατιά από 182.000 επαγγελματίες στρατιώτες, με εκλεκτό ιππικό και άρματα μάχης. Στις περιπτώσεις αυτές. υπάρχουν εκείνοι που αναπληρώνουν την ξαφνική απουσία του αρχηγού, που άλλωστε δεν είναι παρά μια συνηθισμένη διαδικασία, μια και η ξαφνική απώλεια του αρχηγού στην μάχη, δεν ήταν καθόλου ασυνήθιστη την εποχή εκείνη. Αλλά ακόμα κι αν είναι έτσι. Στην χειρότερη αυτή περίπτωση, θα περιμέναμε να δούμε μια συντεταγμένη αποχώρηση της πανίσχυρης αυτής στρατιάς, που με ντροπιασμένο τρόπο έχασε τον αρχηγό της. "Κάτι" λοιπόν περισσότερο απ’ την ξαφνική απώλεια του αρχηγού, πρέπει να συντρέχει για να υποστούν πανωλεθρία όλοι αυτοί οι αναρίθμητοι εχθροί, ώστε ακόμα και παιδάκια να τους τρυπούν θανάσιμα και σαν δούλοι να δέχονται μοιρολατρικά τον θάνατο.

Να λοιπόν, που παρά τους ευφυείς εχθρικούς αποκλεισμούς των υδάτων, ο ένοπλος δόλος και πάλι νίκησε! Ο μακροχέρης Κύριος, έδωκεν πνεύμα σοφίας και συνέσεως σε μια δούλη του, που με διάφορα θρησκευτικά προσχήματα, γονάτισε και κατασύντριψε μια ολόκληρη στρατιά εμπειροπόλεμων ανδρών, εξοπλισμένη μόνο με θέλγητρα, δόλια γλώσσα και μικρά χαριτωμένα βαζάκια... γεμάτα πανίσχυρο θάνατο!

                                                                                    *

Ερωτήσεις: Γιατί ο Κύριος ο θεός του Ισραήλ, που κάθε τόσο έβγαζε νερό τρυπώντας τους βράχους της ερήμου, μεσ’ την τόση δυστυχισμένη δίψα του λαού του, δεν έβγαλε ούτε μια σταγόνα νερού μέσα στη πόλη, τρυπώντας θαυματουργικά έναν ακόμα βράχο, όπως έκανε τόσες και τόσες φορές αλλά προτίμησε να εξοντώσει με χίλιους δόλους 182.000 ανθρώπους; Γιατί επιστρατεύει τόση θηλυπρέπεια για να καταφέρει τα θανάσιμα πλήγματα στους εχθρούς του; Επιτρέπεται στους δοξασμένους υπηρέτες του Κυρίου, να ψεματίζουν τόσο γλυκά και ασύστολα τα θύματά τους; Μήπως όταν κινδυνεύουμε όλα επιτρέπονται; Ας μη χάνουμε όμως άσκοπα τα ερωτηματικά μας. Κανείς δεν πρόκειται να μας απαντήσει.

Απ’ την άλλη... τριάντα πέντε ολόκληρες μέρες, ο πάνοπλος Ολοφέρνης κρατούσε στην απόλυτη εξουσία του το νερό τον αντιπάλων του. Σε κανενός όμως απ’ τους πολυπληθείς πολεμικούς συνεργάτες του, δεν  πέρασε απ’ το μυαλό μια τόσο βρώμικη σκέψη, όπως το να μολύνουν το πολύτιμο για τους πολιορκημένους νερό και να τους ξεκάνουν πάραυτα! Αυτή η σκέψη, περιέργως αρνείται να εμφανισθεί σε χιλιάδες καταγεγραμμένες μάχες της ιστορίας. Μερικά πράγματα, είναι μακριά απ’ τον ορίζοντα των φυσιολογικών ανθρώπων! Ακριβώς όμως αυτά, είναι που οι αδίστακτοι εξουσιαστές του κόσμου και της ιστορίας μας εκμεταλλεύονται ασύστολα ακόμα μέχρι σήμερα!

Μ. Καλόπουλος

...................................
Για να απαλλαγείτε οριστικά από τα εκβιαστικά θρησκευτικά διλήμματα.
Για να γνωρίσετε τις απαρχές της αντιπαλότητας, που κατατρώει τον πολιτισμό μας.
Για να κατανοήσετε τις απίστευτες μεθοδεύσεις και τα υλικά των βιβλικών θαυματοποιών!
Για να απαντήσετε σε όλες σχεδόν τις θεολογικές σας ενστάσεις και απορίες.
Η γνώση είναι... η καλύτερη εκδίκηση!
KALOPOULOS_TA_BIBLIA2
Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310-770100
Ξεναγηθείτε με διασκεδαστικό και σαφή τρόπο, στα πλέον απίστευτα μυστήρια της θεολογικής μαγείας, και ανακαλύψτε την γέννηση της σημερινής αθλιότητας, στα χέρια εκείνων... που λατρεύτηκαν σαν άνθρωποι του θεού!
Επιτέλους… ένα έργο που ξεκλειδώνει μεθοδικά τα μυστήρια ολόκληρης της Βίβλου!
Μιλήστε με τον ίδιο τον Μ. Καλόπουλο στο 2310-770100


 

[1]Βαιτυλούα πόλη κτισμένη επί του όρους Εφραίμ η οποία έκλεινε την οδό προς την Ιερουσαλήμ.

[2]Ολοφέρνης: όλα δείχνουν ότι πρόκειται για τον τιμωρό στρατηγό του Ναβουχοδονόσορα που κατόπιν εντολής του κατέβηκε νότιο δυτικά της Μεσοποταμίας σε Αίγυπτο και Χαναάν για να τιμωρήσει όσους αρνήθηκαν την συμμαχία τους στους πολέμους του βασιλέα του κατά του Αρφαξάδ του βασιλέα των Μήδων.

[3]Τα βιβλικά αποσπάσματα είναι από την μετάφραση των Ο΄ του Κολιτσάρα.

[4]«Ασκο-πυτίνην= ασκός καλυμμένος με πλέγμα (πυτίνη) εκ κλάδων  Ιτιάς ή Λυγαριάς. 

[5]Τα αγγεία δεν περιδιπλώνονται, άρα τα καλοσφράγισε.

[6]Η σκηνή μας θυμίζει τον Ιοθόρ που αποχαιρετώντας τον Μωυσή από τη γη Μαδιάμ για την μεγάλη έξοδο της Αιγύπτου του λέει: «κοίταξε να τα κάνεις όλα αυτά τα τέρατα που έδωσα στα χέρια σου εναντίον του Φαραώ»  Ο΄ Εξ. Δ΄21

[7]Θυμηθείτε την Σάρρα που πλανεύει γλυκά υπηρετώντας τα αδιανόητα σχέδια του Αβραάμ! Μια ακόμα Ρεβέκκα, μια άλλη Δείνα, που σακάτεψε μια ολόκληρη πόλη με τους πετυχημένους έρωτές της!

[8]Με την μελέτη αυτή αποδεικνύεται όλοένα και περισσότερο, ότι η δήλωση «ο Κύριος θα στείλει πυρ και σκώληκας να (τους) καταφάγουν»... μόνο σχήμα λόγου δεν ήταν.
...........................................

 ΒΛΕΠΕ ΕΠΙΣΗΣ:
"Θεραπευτές", «θρησκεία» και δηλητήρια
Βίβλος και δηλητήρια: Ανθρακοφόρα «τεραφείμ» ο τρόμος των υδάτων!
Αβραάμ, δηλητήρια, και ζωντανο-ταφές στην Ουρ της Χαλδαίας !!!(foto)
Σαμψών και… δηλητήρια πίσω απ' τα θαύματα της Βίβλου (video)