logo

fb youtube rss

Σύνδεση

Παλαιά Διαθήκη

 KYBOTOS DIATHIKIS KAI DILITIRIA

Ας επιστρέψουμε όμως στη βοϊδάμαξα, που την αφήσαμε να μεταφέρει με τον αργό μελαγχολικό ρυθμό της, το επί επτάμηνο ταλαιπωρημένο ιερό σκεύος της κιβωτού, μαζί με τα αστεία λάφυρα, (πισινούς από συμπαγείς χρυσούς και τους επίσης ολόχρυσους αρουραίους), επιτέλους πίσω στο εκλεκτό του μόνου αληθινού θεού έθνος! Στον μακρύ δρόμο της επιστροφής η κιβωτός έχει κι άλλα να μας αποκαλύψει.

Σε κάποια απόσταση λοιπόν απ’ την πεντάπολη των Φιλισταίων, στο οροπέδιο ψηλά προς την κορυφογραμμή, έμεναν οι Εβραίοι Βαίθ-σεμίται.1 Στην βραχώδη περιοχή τους (στον μεγάλο βράχο «Αβέλ». Α΄Σαμ. Σ΄18), κατευθύνθηκαν αποκαμωμένα τα βόδια μουγκανίζοντας («μυκώμενα») ασταμάτητα. Εκεί σταμάτησε η ιερή βοϊδάμαξα την πορεία της προς την άλλη μεριά του οροπεδίου, προς την κοιλάδα του Ιορδάνη, αφού διένυσε αρκετά χιλιόμετρα στους τότε κακοτράχαλους ανηφορικούς δρόμους.

Οι Βαιθσεμίτες κατά την αφήγηση: «εθέριζον... και υψώσαντες τους οφθαλμούς αυτών, είδον την κιβωτόν και ιδώντες υπερεχάρησαν». Α Σαμ. Σ΄13. Ήταν λοιπόν θέρος. Εξ αυτού συμπεραίνουμε ότι η κιβωτός πιάστηκε λάφυρο πολέμου στην αρχή του χειμώνα, επτά μήνες δηλαδή προ του θέρους!

Τώρα, η ιερή κιβωτός των "μαρτυρίων", επανέρχεται στον τόπο της, αφού πρώτα τρέλανε στις πληγές πέντε ολόκληρες πόλεις. Η κιβωτός έφτασε σε μέρη που δεν ήταν αναμενόμενη. Οι χωρικοί αυτοί δεν περίμεναν να περάσει απ’ τα μέρη τους, διαφορετικά δεν θα ήταν στα χωράφια τους, αλλά στους δρόμους υποδοχής. Ήταν όμως γι’ αυτούς ολοφάνερα μια αναπάντεχη τιμή!

Τα πολύ περίεργα όμως ξεκινούν τώρα. Ενώ λοιπόν η κιβωτός εξ αποστάσεως συνοδεύεται από τους ιερο-λευίτες, που αξίωσαν την συναλλαγή της απελευθέρωσης του ιερού σκεύους, και που είναι οι μόνοι αρμόδιοι για την ιερατική διακονία... παραδόξως, είναι οι ενθουσιώδεις Βαιθσεμίτες, αυτοί που αναλαμβάνουν να κάνουν... την επικίνδυνη δουλειά της θυσιαστικής υποδοχής του ιερού σκεύους!

Τελικά, αυτοί οι τοπικοί οι παντελώς άσχετοι προς τα συγκεκριμένα ιερατικά καθήκοντα χωριάτες, αναλαμβάνουν την διάλυση της βοϊδάμαξας και την τελετή-θυσία υποδοχής της κιβωτού! Έτσι, είναι αυτοί οι χωρικοί που έρχονται αναγκαστικά σε άμεση επαφή με την επί μήνες αφρόντιστη κιβωτό, και όχι ως απαιτείται από του νόμου, οι ειδικά εκπαιδευμένοι Λευίτες οι ονομαζόμενοι «Κααθίτες»: «και έσχιζαν (οι Βαιθσεμίτες) τα ξύλα της αμάξης και προσέφεραν τας βους (τα δύο βόδια που την έσερναν) ολοκαυτώματα εις τον Κύριον»! Α΄Σαμ. Σ΄14.

Γιατί επέτρεψαν όμως όλες αυτές τις ανακολουθίες;

Η κιβωτός είχε κατασκευαστεί για να μεταφέρεται στους ώμους των ειδικά εκπαιδευμένων ιερέων. Γι’ αυτό πουθενά δεν υπάρχουν οδηγίες κατασκευής μεταφορικής άμαξας για το ιερότατο αυτό σκεύος. Για το λόγο αυτό, υπήρχαν και οι ανάλογοι χαλκάδες μεταφοράς στις τέσσαρες πλευρές της κιβωτού απ’ όπου περνούσαν τα μακρουλά ξύλα της μεταφορά της. Τώρα όμως είχε προηγηθεί ένα ολόκληρο ταξίδι όχι στους ώμους των ιερέων, με το αργό προσεκτικό βάδισμα, που αποσοβεί κάθε περιττό κραδασμό, αλλά πάνω στα σκληρά σανίδια μιας άμαξας της εποχής εκείνης. Φαντασθείτε την κιβωτό φορτωμένη στην άμαξα να διανύει χιλιόμετρα ανηφορικού καρόδρομου.

Η άμαξα, χωρίς βεβαίως να διαθέτει κανένα μηχανισμό απορρόφησης των κραδασμών, έκανε το βαρύ καπάκι της κιβωτού ακόμα και δεμένο (αν και κανείς δεν θα τολμούσε να δέσει ένα τέτοιο ιερό και τρομερό σκεύος) να αναπηδά κάθε τόσο πάνω στους κακοτράχαλους ανηφορικούς δρόμους, αναγκάζοντας τις σκόνες των "μαρτυριών" να παφλάζουν και να αναδύονται έξω απ’ το βαρύ κάλυμμά της, πασπαλίζοντας σταδιακά την άμαξα μεταφοράς με το επικίνδυνο περιεχόμενό της.

Οι κλυδωνισμοί και τα ατέλειωτα αυτά τραντάγματα, που για σειρά χιλιομέτρων είχε ασταμάτητα δεχθεί η κιβωτός, είχαν μετατρέψει, τόσο την κιβωτό, όσο και την ίδια την άμαξα μεταφοράς της, σε ένα σοβαρότατο πρόβλημα. Τα δύο βόδια είναι ξεθεωμένα, φαίνονται άρρωστα και μουγκανίζουν ασταμάτητα. Ένα πρόβλημα που ποτέ παρόμοιό του δεν είχαν αντιμετωπίσει οι λιγοστοί, απόλυτοι γνώστες των "μαρτυρίων" της ιερής κιβωτού, περίμενε τη λύση του! Ποιος ομως θα τολμούσε να πλησιάσει το επικίνδυνο σκεύος;

Οι ενθουσιασμένοι λοιπόν αυτοί χωρικοί, φαίνεται να είναι τα πιο κατάλληλα κορόιδα, για να τους βγάλουν απ’ το αδιέξοδο. Έτσι, φτάνουμε στην παραδοξότητα, που η Βίβλος χωρίς ιδιαίτερα σχόλια και με πολύ απλά λόγια μας αφηγείται λέγοντάς μας, ότι μια τόσο σημαντική τελετή-θυσία όπως αυτή της υποδοχής του ιερότερου και σημαντικότερου φυλετικού σκεύους, έγινε τελικά από άσχετους ορεσίβιους χωριάτες.

Οι άσχετοι προς τα άκρως ειδικά αυτά ιερατικά καθήκοντα χωρικοί, άφησαν τους θερισμούς τους, και εν αγνοία τους, ενθαρρυμένοι προφανώς απ’ τους πονηρούς λευίτες, διεκπεραιώνουν ένα βαρύτατο καθήκον απαλλαγής απ’ τη μολυσμένη άμαξα μεταφοράς της κιβωτού. Είναι λοιπόν αυτοί, που με την ευσεβή προθυμία τους, έρχονται σε επαφή με τα ξύλα της άμαξας που κουβάλησε την κιβωτό. Ακόμα και τα βόδια κατακαίγονται ολόκληρα, ασφαλώς κατ’ εντολήν, από τους άσχετους Βαιθσεμίτες!

Εν περιλήψει, οι πρόθυμοι αυτοί φουκαράδες χωρικοί, καθαρίζουν εξωτερικά την κιβωτό, και κατακαίουν οτιδήποτε ήρθε σε επαφή μ' αυτήν. Η τύχη αυτών των χωρικών μας είναι απόλυτα προβλέψιμη. Το τι θα συμβεί στους δύσμοιρους αυτούς πρόθυμους υπηρέτες της ιερής κιβωτού, είναι για μας εντελώς αναμενόμενο: «και επάταξεν ο Κύριος τους άνδρες της Βαίθ-σεμές, διότι ενέβλεψαν (κοίταξαν! Ο΄είδον) εις την κιβωτόν του Κυρίου. Και επάταξεν εν αυτοίς εβδομήκοντα άνδρας και πεντήκοντα χιλιάδας ανδρών»! Ο΄Α΄Σαμ. Σ΄19.

Πραγματικά "άγνωσται αι βουλαί (αυτού) του Κυρίου"!

Μα γιατί επατάχθησαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υπηρετήσαν έναν άγιο σκοπό; Αρχικά, Εβδομήνταάνδρες, που ήρθαν σε άμεση επαφή με την κιβωτό, "επατάχθησαν"(δλδ, ασθένησαν ή θανατώθηκαν), λέει απ’ τον Κύριο της κιβωτού! Φαίνεται όμως, ότι τελικά πολλοί περισσότεροι, δηλαδή «πενήντα χιλιάδες άνθρωποι» επιπλέων, ήταν αυτοί που υπέστησαν την οργή του θεού, για την ατυχία τους να βρεθούν ανάμεσα στην κιβωτό και τους Φιλισταίους!...

Ούτε Τσέρνομπιλ να ήταν!

Ναι, στην αφήγηση υπάρχει ένα αταίριαστο νούμερο, που χρήζει περαιτέρω ερμηνείας. Οι νεκροί ανάμεσα στους Βαιθσεμίτες είναι παρά πολλοί, για να δικαιολογηθούν μόνο με το παραπάνω σκεπτικό. Η μεταδοτική μολυσματικότητα όμως των υλικών της κιβωτού, (άνθρακας κλπ), θέρισε στη συνέχεια, (εν καιρώ), πολύ περισσότερους απ' αυτούς που ασχολήθηκαν με τον εξωτερικό καθαρισμό της και τον τεμαχισμό της άμαξας.Τον βαρύτατο αυτόνφόρο θυμάτων, πλήρωσαν τελικά οι ολότελα αθώοι αυτοί χωρικοί.

Ακόμα και αν αφαιρέσουμε κάτι απ’ την πιθανότατη υπερβολή των κατοπινών βιβλικών γραφιάδων, πάλι το νούμερο παραμένει μεγάλο, και δεν μπορεί όλοι αυτοί να έπεσαν θύματα επαφής με το "άγιο" σκεύος. Μένει λοιπόν να υποθέσουμε επίσης σαν πιθανότητα, ότι μέρος αυτής της αφήγησης, πρέπει να ήταν ένας εύσχημος τρόπος, για να δικαιολογήσουν εκ των υστέρων κάποιες σοβαρές απώλειες και πληγές, που ξέσπασαν απρόβλεπτα σε δικά τους ορεινά χωριά, που είχε την ατυχία να υδρεύεται έμμεσα ή άμεσα, από τα ίδια αυτά μαγεμένα νερά, που προοριζόταν να τρελάνουν μόνο τους αλλόφυλους Φιλισταίους.

Κάποιοι λοιπόν δικοί τους χωρικοί στις πλαγιές της Ιουδαίας, είχαν πληρώσει με βαρύ φόρο πληγών, την ατυχία τους να ζουν ανάμεσα στις πηγές και τους τελικούς αποδέκτες των νερών της παραλιακής πεντάπολης των Φιλισταίων!

Φαίνεται λοιπόν, ότι οι καημένοι, οι ευσεβείς Βαιθ-σεμίτες, πλήρωσαν με τη ζωή τους την θρησκευτική προθυμία τους και εισέπραξαν και μεταθανάτια κοροϊδία, για την ίδια τους την πίστη! Διαφορετικά ας μας εξηγήσει κάποιος, γιατί ο Κύριος δεν πάταξε (σκότωσε) του ανθρώπους αυτούς, μόλις "είδαν" από πολύ κοντά την κιβωτό, αλλά μόνο μετά τις πολύτιμες υπηρεσίες που περιγράψαμε και οπωσδήποτε όχι πριν απ’ αυτές; Η απάντηση είναι μάλλον ευνόητη!

Υλικά υψηλού κινδύνου

Ας δούμε όμως τι απέγινε εν τέλει το ιερό σκεύος της κιβωτού, κι αν έχει να μας επιδείξει άλλες απ’ τις κρυμμένες δυνάμεις της, που θα μας αφήσουν να υποθέσουμε ακριβέστερα το διαβόητο δηλητηριώδες περιεχόμενό της... ...

Η συνέχεια στο βιβλίο: Ο ΕΝΟΠΛΟΣ ΔΟΛΟΣ

 

1 Η ορεινή αυτή περιοχή σημειώνεται και σήμερα στους χάρτες, ως Bet Semesh.

 

 

 

MISTIKO DIPNO ME ARNI

Πολλοί δεν γνωρίζουν ότι ο Ιησούς και οι μαθητές του ξεκοκάλισαν πρώτα τον αμνό του Ιουδαϊκού Πάσχα και μετά χρησιμοποίησε ο Ιησούς τον άζυμο άρτο και το κρασί για να ορίσει τη νέα μορφή του δικού του Πάσχα!

Ιδού οι αποδείξεις:
Ιωάννης 13.2-21:
2 Και αφού έγεινε δείπνος, ο δε διάβολος είχεν ήδη βάλει εις την καρδίαν του Ιούδα Σίμωνος του Ισκαριώτου να παραδώση αυτόν,    
4 εγείρεται εκ του δείπνου και εκδύεται τα ιμάτια αυτού, και λαβών προσόψιον διεζώσθη· 5 έπειτα βάλλει ύδωρ εις τον νιπτήρα, και ήρχισε να νίπτη τους πόδας των μαθητών...
12 Αφού λοιπόν ένιψε τους πόδας αυτών...
21 Αφού είπε ταύτα ο Ιησούς, εταράχθη την ψυχήν και εμαρτύρησε και είπεν• Αληθώς, αληθώς σας λέγω ότι εις εξ υμών θέλει με παραδώσει.

Μάρκος 14:22
Και ενώ έτρωγον, λαβών ο Ιησούς άρτον ευλογήσας έκοψε και έδωκεν εις αυτούς και είπε• λάβετε, φάγετε• τούτο είναι το σώμα μου.
Αυτή λοιπόν πρέπει να είναι η σωστή απεικόνιση του μυστικού δείπνου!

Αυτή λοιπόν πρέπει να είναι η σωστή απεικόνιση του μυστικού δείπνου!

Λουκάς 22:7
Ήλθε δε ημέρα των αζύμων, καθ' ην έπρεπε να θυσιάσωσι το πάσχα

Μάρκος 14. 12-20
Και τη πρώτη ημέρα των αζύμων, ότε εθυσίαζον το πάσχα, λέγουσι προς αυτόν οι μαθηταί αυτού• Που θέλεις να υπάγωμεν και να ετοιμάσωμεν διά να φάγης το πάσχα; 
13 Και αποστέλλει δύο των μαθητών αυτού και λέγει προς αυτούς• Υπάγετε εις την πόλιν, και θέλει σας απαντήσει άνθρωπος βαστάζων σταμνίον ύδατος· ακολουθήσατε αυτόν, 14 και όπου εισέλθη, είπατε προς τον οικοδεσπότην ότι ο Διδάσκαλος λέγει• Που είναι το κατάλυμα, όπου θέλω φάγει το πάσχα μετά των μαθητών μου;
15 Και αυτός θέλει σας δείξει ανώγεον μέγα εστρωμένον έτοιμον• εκεί ετοιμάσατε εις ημάς.
16 Και εξήλθον οι μαθηταί αυτού και ήλθον εις την πόλιν, και εύρον καθώς είπε προς αυτούς, και ητοίμασαν το πάσχα.
17 Και ότε έγεινεν εσπέρα, έρχεται μετά των δώδεκα· 18 και ενώ εκάθηντο εις την τράπεζαν και έτρωγον, είπεν ο Ιησούς• Αληθώς σας λέγω ότι εις εξ υμών θέλει με παραδώσει, όστις τρώγει μετ' εμού.
19 Οι δε ήρχισαν να λυπώνται και να λέγωσι προς αυτόν εις έκαστος· Μήπως εγώ; και άλλος• Μήπως εγώ; 20 Ο δε αποκριθείς είπε προς αυτούς• Εις εκ των δώδεκα, ο εμβάπτων μετ' εμού εις το πινάκιον την χείρα.
22 Και ενώ έτρωγον, λαβών ο Ιησούς άρτον ευλογήσας έκοψε και έδωκεν εις αυτούς και είπε• λάβετε, φάγετε• τούτο είναι το σώμα μου.

Ματθαίος 26:26 
Και ενώ έτρωγον, λαβών ο Ιησούς τον άρτον και ευλογήσας έκοψε και έδιδεν εις τους μαθητάς και είπε• Λάβετε, φάγετε• τούτο είναι το σώμα μου·

Τι ακριβώς γιόρταζαν το Πάσχα;'Εξοδος 12:4-10
Την δεκάτην τούτου του μηνός ας λάβωσιν εις εαυτούς έκαστος εν αρνίον κατά τους οίκους των πατριών αυτών, εν αρνίον δι' έκαστον οίκον.
4 Εάν όμως ήναι οι εν τω οίκω ολιγοστοί διά το αρνίον, αυτός και ο γείτων αυτού ο πλησιέστερος της οικίας αυτού ας λάβωσιν αυτό κατά τον αριθμόν των ψυχών• έκαστος θέλει συναριθμείσθαι διά το αρνίον αναλόγως με το αρκετόν εις αυτόν να φάγη.
5 Το δε αρνίον σας θέλει είσθαι τέλειον, αρσενικόν ενιαύσιον• εκ των προβάτων ή εκ των αιγών θέλετε λάβει αυτό.
6 Και θέλετε φυλάττει αυτό μέχρι της δεκάτης τετάρτης του αυτού μηνός• και τότε άπαν το πλήθος της συναγωγής του Ισραήλ θέλει σφάξει αυτό προς το εσπέρας.
7 Και θέλουσι λάβει εκ του αίματος και βάλει επί τους δύο παραστάτας και επί το ανώφλιον της θύρας των οικιών, όπου θέλουσι φάγει αυτό.
8 Και θέλουσι φάγει το κρέας την νύκτα εκείνην, οπτόν εν πυρί• με άζυμα, και με χόρτα πικρά θέλουσι φάγει αυτό·9 μη φάγητε απ' αυτού ωμόν, μηδέ βραστόν εν ύδατι, αλλά οπτόν εν πυρί• την κεφαλήν αυτού μετά των ποδών αυτού και μετά των εντοσθίων αυτού· 10 και μη αφήσητε υπόλοιπον απ' αυτού έως το πρωΐ• ο, τι δε περισσεύση απ' αυτού έως το πρωΐ, καύσατε εν πυρί.

'Εξοδος 12:17 
Θέλετε φυλάξει λοιπόν την εορτήν των αζύμων• διότι την αυτήν ταύτην ημέραν θέλω εξαγάγει τα τάγματά σας εκ της γης της Αιγύπτου• όθεν κατά νόμον παντοτεινόν θέλετε φυλάττει την ημέραν ταύτην εις τας γενεάς σας•

Ο Ιησούς λοιπόν σαν καλός Ιουδαίος, πριν να "σώσει" τον κόσμο, άφαγε πρώτα το αρνί του ιουδαϊκού Πάσχα, που υπενθύμιζε εορταστικά τον φρικτό θάνατο των Αιγυπτίων απ' τα δηλητηριασμένα τρόφιμα του Μωυσή.

Επ' αυτού βλέπε σχετικά άρθρα:
Οι πληγές του Φαραώ: "Πάσχα" και... τα άζυμα της σωτηρίας!!! (1/4)
Οι πληγές του Φαραώ: «Πάσχα», μια σωτήρια δίαιτα!!! (2/4)
Οι πληγές του Φαραώ: Πάσχα, η νύχτα του τρόμου!!! (3/4)
Οι πληγές του Φαραώ: «Πάσχα» η εκτέλεση!!! (4/4)

Μιχάλης Καλόπουλος

Αποκτήστε τα βιβλία του Μ. Καλόπουλου επί αντικαταβολή στο τηλ: 2310/770100
Γνώμη αναγνώστου: «Μια απολαυστική ξενάγηση στα στημένα "θαύματα" των μεγάλων προφητών της Βίβλου, που  θα σας ενθουσιάσει με την απομυθοποιητική της σαφήνεια. Μια πρωτότυπη μελέτη που θα αποτελέσει σταθμό στις αναζητήσεις σας». A.M.

ABRAAM EIKONIKI THISIA

Η θυσία του Αβραάμ. Ισαάκ, μιά "θυσία"... που δεν έγινε ποτέ! Του Μ. Καλόπουλου! (Από το βιβλίο του "ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ")

Ο Αβραάμ ετιμήθη απ’ την ιστορία για μία και μόνη πράξη: τη θυσία του γιου του. Αυτού του μοναδικού γιου, που τόσο θαυματουργικά απέκτησε η θεϊκά γιατρεμένη Σάρρα.

Οι συνθήκες κάτω απ’ τις οποίες παρ’ ολίγον θα εθυσιάζετο ο γιος του μεγάλου προφήτη, μας παραδίδονται στο 22ο κεφάλαιο της Γένεσις. Η εντολή είναι σαφής και προφανώς την έμαθαν ή και γιατί όχι την άκουσαν (από τον εκστασιασμένο προφήτη) και πάγωσαν, όλοι οι σκηνίτες ποιμένες της πολυπληθούς πια παροικίας του προφήτη, μια και ο θεός του Αβραάμ, όπως είδαμε, μιλούσε μεν δια στόματος προφήτου, αλλά πρώτα κατέβαινε θεαματικά επάνω του!

Κάποια τέτοια στιγμή λοιπόν, ο Αβραάμ άκουσε μια φωνή:«Αβραάμ, Αβραάμ και αυτός απάντησε ιδού εγώ. Και είπε (ο Κύριος)... ύπαγε εις τον τόπον Μοριά και πρόσφερε αυτόν (τον Ισαάκ) εκεί εις ολοκαύτωμα, επί ενός των ορέων το οποίον θέλω σοι είπει». Γέν.22.2.

Η εντολή βαριά... αντίρρηση όμως καμία!

Την επομένη το πρωί, οι ετοιμασίες άρχισαν και περιγράφονται με λεπτομέρειες, ενώ δεν μας παραδίδεται η παρα­μι­κρή, μα και η πλέον ελάχιστη εικόνα των γονικών αντιδράσεων. Η Σάρρα, η θρυλική μητέρα, απουσιάζει εντελώς απ’ την αφήγηση και η εφαρμογή της τρομερής εντολής, εκτελείται απ’ τον πατέρα Αβραάμ με στρατιωτική ψυχρότητα! Μόνο, που η προσωπικότητα του Αβραάμ, δεν μας εμπνέει πια καμία εμπιστοσύνη.

Κάνει μάλιστα και κάτι εντελώς ανεξήγητο. Ενώ γνωρίζει ότι πηγαίνει τρεις μέρες δρόμο, στα βουνά απ’ όπου οι άνθρωποι κατεβάζουν συνήθως τα ξύλα... αυτός πρώτα: «έσχισε ξύλα για την θυσία και (μετά) ξεκίνησε»! Γέν.22.3. Γιατί άραγε; Δεν υπήρχαν ξύλα στο βουνό; Σε τρεις μέρες διαδρομής, δεν θα εύρισκε πουθενά ξύλα καθοδόν; Πρωί-πρωί λοιπόν, σκίζει τα ξύλα της θυσίας και τα παίρνει μαζί του, προφανώς για να πείσει με τον τρόπο αυτό και τον τελευταίο, που θλιμμένος και κατάπληκτος, παρακολουθεί τις κινήσεις του στην παροικία, ότι πράγματι ξεκινά για την ανατριχιαστική θυσία.

Δεν γνωρίζουμε γιατί, αλλά η μεγαλειώδης αυτή θυσία, θα πετύχει τον σκοπό της, ή θα γίνει καλύτερα δεκτή από το θεό, ψηλά πάνω σ’ ένα βουνό, τρεις μέρες μακριά απ’ την αβρααμική παροικία κι όχι μπροστά στα έκπληκτα μάτια του πολυπληθούς αβρααμικού οίκου. Όμως, προς στιγμήν η αφήγηση μας καθησυχάζει, αφού δείχνει τον Αβραάμ, να παίρνει μαζί του για αψευδείς μάρτυρες των τραγικών στιγμών της θυσίας... δύο παιδαρέλια (Ο΄ δυο παίδας...προφανώς δυο μικρούς δούλους) τους οποίους όμως, μετά από τρεις μέρες δρόμο την τελευταία στιγμή, αποκόπτει από το συμβάν λέγοντάς τους: «Σεις καθίσατε αυτού μετά της όνου, εγώ δε και το παιδάριο θέλομεν υπάγει...(και με την άνεση όλου του κόσμου...) τα ξύλα της ολοκαυτώσεως επέθεσε επί τον Ισαάκ τον υιόν αυτού... και επορεύοντο οι δύο ομού». Γέν.22.5- 8.

Ούτε λοιπόν και τα δυο παιδιά (δούλοι) παρευρέθησαν στην κοσμο­ξά­κου­στη αυτή "θυσία". Η διαταγή του αφέντη τους Αβραάμ, τα καθηλώνει πλάι στη γαϊδουρίτσα τους, μακριά απ’ το σημείο όπου θα εκτυλιχθεί η σπα­ρα­ξικάρδια θυσία! Ο "σπλαχνικός" μάλιστα πατέρας, εξακολουθεί να μας δείχνει το απίστευτα ψυχρό προφητικό του προφίλ, φορτώνει στον Ισαάκ τα ξύλα1 της ίδιας του της θυσίας!!! Και επορεύοντο «ομού»... αλλα και οπωσδήποτε μόνοι!

Καθοδόν, ρώτησε ο Ισαάκ: «πατέρα που είναι το αρνί για την θυσία;» Και ο Αβραάμ ο προφήτης, σαν κάτι να ήξερε, του απάντησε: «ο θεός θα φροντίσει και για το αρνί της θυσίας».Γέν.22.7.

Έτσι, η σκηνή της υπέρτατης αυτής θυσίας, με όλες αυτές τις συνταρακτικές λεπτομέρειές της, δεν έχει άλλους μάρτυρες εκτός απ’ τον ίδιο τον Αβραάμ, με το γνωστό πλέον σε μας ευέλικτο και θεατρικό ήθος και τον μικρό Ισαάκ, που ως γιος και μοναδικός κληρονόμος της "χαλδαιικής σοφίας", του οφείλει υποταγή και ασφαλώς συνεργασία και σιωπή.

Σιωπή, που εξασφαλίζεται άνετα, γιατί αυτός είναι ο γιος που κληρονομεί την τεράστια πατρική περιουσία. Σιωπή όμως, που παραδόξως βλάπτει τελικά, την ιστορία της "θυσίας". Αφού ο Ισαάκ το παρακάνει επιδεικτικά και ούτε μια φορά δεν αναφέρεται στο συνταρακτικό αυτό περιστατικό της ζωής του, που σύμφωνα με την αφήγηση πρέπει να έζησε πιο έντονα απ’ όλους, καθώς δεμένος πάνω στο θυσιαστήριο είδε... αγγέλους να σταματούν το μαχαίρι ακριβώς πάνω του και ένα κριάρι απ’ το πουθενά να τον αντικαθιστά στη θυσία!

Ναι, όσο και αν φαίνεται περίεργο, ούτε μια ελαφρά νύξη δεν κάνει ο Ισαάκ, ο ήρωας αυτής της μοναδικής θυσίας, για τη συγκλονιστική αυτή στιγμή, καθ’ όλη τη διάρκεια της μακρότατης ζωής του. Γιατί άραγε; Μήπως δεν τη θυμόταν; Κι όμως ήταν αρκετά μεγάλος, ώστε καθ’ οδόν για τη θυσία να θέτει σπαραξικάρδιες ερωτήσεις. Ή μήπως δεν υπήρξε ποτέ ήρωας μια τέτοια θυσία, που θα μπορούσε να τον κάνει περήφανο γι’ αυτό στην υπόλοιπη ζωή του;

Τα της θυσίας, έχουν στην Βίβλο την αναμενόμενη θεατρικότητα. Ο θεός διπλοφωνάζει ξανά τον Αβραάμ: «Αβραάμ, Αβραάμ, ο δε είπε εδώ είμαι, Μη κάνεις κακό στο παιδί, τώρα ξέρω ότι φοβάσαι τον θεό. (δηλαδή προηγουμένως... όταν του χάριζε κατ’ επανάληψη τον κόσμο ολόκληρο... δεν ήταν σίγουρος!) Κοίταξε δε ο Αβραάμ τριγύρω και είδε ένα Κριάρι πιασμένο απ’ τα κέρατα σ’ ένα θάμνο2 έτρεξε το πήρε και το θυσίασε αντί για τον μοναχογιό του. Και ονόμασε τον τόπο εκείνο Γιαχβε-Ιερέ (ο Κύριος βλέπει)»Β.Β. Γέν.22.12-14.

Χωρίς καμία αμφιβολία λοιπόν, όχι μόνο ο Κύριος πρόβλεψε να υπάρχει κάπου εκεί κοντά ένα κριάρι, αλλά και ο προφήτης μας δεν έπεσε καθόλου έξω στην υποψία του ότι, κάποιο ζώο θα βρεθεί τελικά για να θυσιαστεί στην θέση του Ισαάκ!

Βέβαια, πολύ περισσότερα απ’ τις προβλέψεις του θεού (Γιαχβε-Ιερέ) και του προφήτη του περιλαμβάνονται εδώ, αφού και η παρ’ ολίγον αυτή θυσία, καταλήγει που αλλού... στην επανάληψη πολύ συγκεκριμένων ευλογιών: «ορκίζομε εγώ ο Κύριος (Γιαχβέ) ότι επειδή δεν μου αρνήθηκες τον μοναχογιό σου, θα σου δώσω απόγονους αναρίθμητους και θα κληρονομήσουν τις πόλεις των έχθρων σου και θα ευλογηθούν με το σπέρμα σου όλα τα έθνη της γης»Γέν.22.15-18.

Ο Κύριος, που είχε ήδη χαρίσει τα πάντα στον Αβραάμ, πολύ πριν ακόμα βεβαιωθεί (!) για την αξεπέραστη θυσιαστικότιτα του, τώρα πια απολύτως βέβαιος... του χαρίζει, μεθ’ όρκου, τα έθνη της γης! Λες και δεν το είχε κάνει ήδη κατ’ επανάληψη! (Γέν.12.3.//13.15.//15.18.//17.8).

Τα έθνη κάτω στις κοιλάδες, της Παλαιστίνης, ούτε που κατάλαβαν, ότι κάπου στα ορεινά, μια παρ’ ολίγον θυσία, ενός φιλοξενούμενου στα μέρη τους Χαλδαίου, κατέληξε σε θεϊκούς πλέον όρκους κατάσχεσης της προαιώνιας δικής τους γης... αλλά και των απογόνων τους!

Έκτοτε, όλος ο κόσμος έμαθε, για την περιλάλητη θυσία του Αβραάμ! Ωσάν αυτή να έγινε! Πολλοί λίγοι μπορούν να θυμηθούν, ότι αυτή η θυσία, τελικά δεν έγινε και φυσικά... "κανένας" δεν πρέπει να πρόσεξε, τι εισέπραξε ο Αβραάμ σε ύμνους για κάτι που τελικά δεν έκανε!

Ναι, αυτή ήταν μια παρ ολίγον θυσία... μετ’ πολλών αποδοχών!

Μια ανάλογη (πραγματική όμως αυτή τη φορά) θυσία πρωτότοκου γιου, έχουμε από την μεριά ενός απόγονο του Χαλδαίου Λωτ, του Μωαβίτη Βασιλιά Μωσά, (Mesha) που νικημένος και κυνηγημένος από τους Ισραηλίτες, κλείστηκε μέσα στα τείχη της πόλεως του και απελπισμένος: «έλαβε τον πρωτότοκον αυτού υιόν και τον πρόσφερε ολοκαύτωμα πάνω στο τοίχος»O΄Kings 4 - 3.26-27 // Μασ. Β΄ Βασιλέων 3.26-27.

Φαίνεται λοιπόν ότι σε στιγμές μεγάλου πάθους, η θυσία ανθρώπων ήταν για τους Χαλδαίους ύστατη απόδειξη αποφασιστικής αφοσίωσης στον σκοπό τους! Απ’ το αποτέλεσμα της θυσίας, την μεθ’ όρκου παραχώρησης της γης των λαών στο σπέρμα του Αβραάμ, καταλαβαίνουμε ότι ο Αβραάμ χρειαζόταν έστω και εικονικά το χαλδαιικό τυπικό της κατοχύρωσης των κατασχετικών του ονείρων.

Νομίζω λοιπόν, ότι κανείς πια δεν πρέπει να κατηγορηθεί για υπερβολικό σκεπτικισμό, αν διατυπώσει την υποψία ότι και στην διάσημη αυτή πράξη του Αβραάμ, κάτι δεν πάει καλά! Μήπως λοιπόν ήταν κι αυτό μια καλή σκηνοθεσία, όπως κι όλα τ’ άλλα, απ’ τον πρωτομάστορα Χαλδαίο, που ήξερε να μοιράζει συγκι­νή­σεις και άλλο στη ζωή του δεν έκανε, απ’ το να γράφει σενάρια εντυ­πω­σια­σμού και να τα εκτελεί με τον οικογενειακό του θίασο;

Αναρωτιέστε ακόμα γιατί; Απλούστατα, με την απλή αυτή τελετή, της δήθεν θυσίας, εκτός από τους προαναφερθέντες ιδιοκτησιακούς καημούς του, τους οποίους με θεϊκούς πια όρκους επικύρωσε, κέρδισε και πολλά αλλά άμεσα οφέλη! Δαπάνη; Λίγος ανηφορικός δρόμος κι ένα κριάρι, που καλοφαγώθηκε ψηλά στον καθαρό βουνίσιο αέρα, με απολαυστική θεά κάτω τις πεδιάδες, που αν και ακόμα κατοικούνται απ’ τους αφελέστατου αυτούς Χαναναίους, τώρα πια οριστικά μας ανήκουν!

Αυτός λοιπόν ο εκπληκτικός εφευρέτης του θεϊκού φόβου, με την παρ’ ολίγον θυσία του μονάκριβου παιδιού του, (εικονική τεκνοθυσία) όχι μόνο κέρδισε, με μια μόνο εικονική πράξη, μια ζηλευτή θέση στην πανανθρώπινη θρησκευτική ιστορία, και έγινε το ασύγκριτο πρότυπο πίστης, αλλά... με πολύ επιτυχία έσπειρε τον τρόμο της απόλυτη υποταγή, στον πολυάριθμο πλέον οίκο του! Γιατί, κανείς ασφα­λώς απ’ τους ανθρώπους της παροικίας του, δεν θα ήθελε να είναι ο επόμενος, που με θεϊκή εντολή, θα έπρεπε να υποστεί την δοκιμασία της θυσίας του παιδιού του, για να απο­δείξει την ακραία θεοσέβεια του!

Και δυο λόγια για την ίδια την άξια της θυσίας!

Ποιο ακριβώς είναι το μεγαλείο αυτής της πράξης; Γιατί ένας θεός θα επιθυμούσε να φέρει αντιμέτωπο τον άνθρωπο με το ισχυρότερο και σίγουρα θετικότατο γονικό συναίσθημα; Και γιατί πρέπει όχι μόνο να υπερνικήσεις αυτό το κραταιό θεϊκό δώρο, αλλά πρέπει να είσαι εσύ ο ίδιος, που θα σηκώσεις το μαχαίρι εναντίον του παιδιού σου;

Συλλογιστήκατε ποτέ, με πόση παρανοϊκή δύναμη θα μπορούσε να αναλάβει ο,τιδήποτε ενάντιων των υπόλοιπων ανθρώπων, εκείνος που θα μπορούσε προσωπικά να θυσιάσει το ίδιο του το παιδί; Αυτή η απίστευτα ακραία συμπεριφορά και η άνευ ορίων υποταγή σε θεϊκές εντολές, θα μπορούσε άριστα να μεταβάλει οποιονδήποτε, σε παρανοϊκό υποχείριο κάποιων εκπροσώπων θεού, που θα θελήσουν να δημιουργήσουν την ομάδα των μέχρι τρέλας αφοσιωμένων στην εκτέλεση οποιονδήποτε εντολών στο μέλλον... όπως ακριβώς και έγινε! Δεν είναι αυτός ακριβώς ο άνθρωπος, απ’ τον οποίο υπέφερε και υποφέρει ακόμα η πανανθρώπινη ιστορία; Τι το καλό λοιπόν μπορεί να έχει ή να μας διδάξει μια παρ’ ολίγον θυσία παιδιού... από το χέρι του ίδιου του πατέρα του;

Μετά απ’ αυτό, σίγουρα η φήμη του θεϊκού προφήτης, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Το ότι υπήρξε ο μόνος άνθρωπος που ο βιβλικός θεός απεκάλεσε "φίλο" του, τα λέει νομίζω όλα. Το ότι ήταν βέβαια και "μέγας" από οικονομική άποψη, αυτό σε μας είναι πλέον εντελώς κατανοητό.

Ο άνθρωπος που καταφέρνει να κλέψει την δόξα πραγμάτων που ποτέ δεν έκανε, και παρουσιάζει κάθε του επιθυμία σαν θεϊκή υπόθεση, δεν μπορεί παρά να είναι ένας ταλαντούχος απατεώνας μάγος. Ακατανόητο παραμένει, το πώς οι "σειρήνες" της θεολογίας, κατάφεραν τόσο εύκολα να αντιστρέψουν απόλυτα την ολοφάνερα αρνητική του εικόνα! Σκεφθείτε μόνο, πόσες φορές ακούσατε, ότι ο άνθρωπος αυτός, «θυσίασε το γιο του»... ενώ αυτό ποτέ δεν έχει συμβεί!!! Απλά, το αξιοθαύμαστο αποκορύφωμα της κλεμμένης δόξας του πανούργου αυτού Χαλδαίου, είναι αυτή, η παρ’ ολίγον θυσία! Αυτή η θυσία, που ποτέ δεν έγινε!

* * *

Μια γυναίκα λοιπόν που γίνεται αδελφή. Μια αδελφή που ξαναγίνεται γυναίκα. Μια στείρα γριά που καταφέρνει και γεννά. Μια θεότητα που χαρίζει ξένη γη και "ευλογεί" με αιώνια κατάσχεση του νόμιμους ιδιοκτήτες της, που ρίχνει πληγές και φωτιά στη μια πλευρά της αντίπαλης "ανηθικότητας", αλλά, άφθονο χρήμα και ευλογίες στην ημέτερη πλευρά της ανηθικότητας, με αποκορύφωμα μια σπαραξικάρδια θυσία, που αποδίδει δόξα και τιμές, αλλά που τελικά δεν έγινε, φαίνεται να είναι λίγα απ’ τα ορατά όπλα ενός προφήτη, που κατάφερε να γίνει "μέγας", εκμεταλλευόμενος τα πρωτοφανή σενάρια που γράφει και εκτελεί με πιστά μέλη της οικογενείας του!

Ο άνθρωπος αυτός, είχε εφεύρει έναν απειλητικό θεό, του οποίου το φόβο είχε μεταβάλλει σε πετυχημένη κερδοφόρο επιχείρηση. Ένας πραγματικά αξέχαστος γενάρχης, που μας άφησε ένα σαφές μήνυμα... πως η αν­θρώ­πινη ευπιστία, είναι εξαργυρώσιμο αγαθό στα χέρια του ανθρώπου εκείνου, που ξέρει ασταμάτητα να παίζει μαζί της, πλάθοντας ασταμάτητα νέους θεϊκούς φόβους!

Η θυσία του Αβραάμ έγινε διάσημη, χωρίς να χυθεί σ’ αυτήν ούτε μια σταγόνα αίμα! Έκτοτε όμως, εκατομμύρια άνθρωποι όλων των εποχών, κάτω απ’ το βάρος της υπέρτατης αυτής θυσίας, πείσθηκαν να κάνουν όλα όσα τελικώς ο Αβραάμ κατάφερε ν’ αποφύγει!

Ατέλειωτες ορδές πιστών, θυσίασαν τα εντελώς αυτονόητα συμφέροντά τους, μαζί με όλα τα παιδιά τους, χωρίς ποτέ κανένας θεός να καταδεχθεί να σταματήσει τους ποταμούς του θυσιαζόμενου αίματος. Οι "ιερές μάχες", μπάζωσαν με τα αναρίθμητα κορμιά των πιστών παιδιών τους, όλους τους τόπους που τα αδίστακτα ιερατεία θέλησαν να πατήσουν το "ιερό" τους "πόδι", χωρίς ποτέ να σταματήσει θαυματουργικά η αιματοχυσία εκατομμύρια αθώων, που με ανυπόκριτη πίστη, έδωσαν ολόψυχα την δική τους ζωή και των μονάκριβων παιδιών τους!

Το συγκεκριμένο υπόδειγμα υποταγής υπήρξε φοβερό! Πρώτος απ’ όλους, ο οξυδερκής αυτός ανατολίτης, παρουσιάζει την άνευ όρων υποταγή στο θεϊκό θέλημα! Με την (παρ’ ολίγον) θυσία του υιού του, κατάφερε να ζητήσει απ’ τους υποτελείς του, ότι αυτός ο ίδιος απέφυγε να δώσει! Ο προφήτης Αβραάμ, παρέδωσε στους πραγματικούς κληρονόμους της "διαθήκης" του, μια νέα σχολή σκέψης, ένα σπουδαίο μυστικό υψηλής θυματοποίησης! Θυσιάζοντας (εικονικά και ανώδυνα) τα σημαντικότερα δικά σου συμφέροντα, μπορείς να εμπνεύσεις ή να απαιτήσεις, την πολύτιμη μέχρι παραφροσύνης θυσιαστική συμπεριφορά των άλλων!

Ο Αβραάμ, θυσιάζοντας εικονικά, φανέρωσε το μηχανισμό που εξασφαλίζει το υψηλότερο ζητούμενο κάθε ιερατείου, την τυφλή υποταγή των οπαδών τους στην εκτέλεση των εντολών του "θεού"! Η υποταγή στην "θεϊκή" εντολή, επέστρεψε ξανά στα απόλυτα όρια του προαβρααμικού χαλδαιικού παρελθόντος3 και απέκτησε ξέφρενα ανταλλάγματα αφοσίωσης και αναντίρρητης θρησκευτικής υποτελείας!

Ο προφήτης αυτός, παίρνοντας όλες τις τιμές, για μια θυσία που ποτέ δεν έκανε, πρέπει να θεωρηθεί ο ευρέτης της εικονικής θυσίας και ο εισηγητής του αποδοτικότερου μοντέλου θρησκευτικής απάτης! Ο πρώτος στα παγκόσμια θρησκευτικά χρονικά, που απέδειξε, ότι με ελάχιστη σκηνοθετική πανουργία, μπορείς να απαίτησης απ’ την πίστη των άλλων, κάτι που ο ίδιος μόνο εικονικά θα χρειαστεί να προσφέρεις!

Στην μακραίωνη πορεία της αβρααμικής θρησκευτικής ιστορίας, άπειρες ήταν οι φορές, που τα ιερατεία γεμάτα ευγνωμοσύνη κατάλαβαν τον απίστευτο βαθμό θεολογικής εκμετάλλευσης των συνάνθρωπων τους, που αυτός ο αβρααμικός μηχανισμός, της εικονικής προσφοράς τους εξασφάλισε. Όσοι έκτοτε είχαν το προνόμιο να εκφράζουν επαγγελματικά τη βιβλική θεολογία, είχαν κάθε λόγο να εξυμνούν ασταμάτητα την περιλάλητη θυσία του Αβραάμ! Μια θυσία που ποτέ δεν έγινε!

1 Αν μπορείτε να φαντασθείτε, ποσά ξύλα χρειάζονται για μια θυσία ολοκαυτώσεως (πλήρους αποτεφρώσεως), τότε μπορείτε να καταλάβετε ότι μιλάμε για πολλά ξύλα!

2 «Ο κριός μπλεγμένος σε φυτό, φαίνεται πως είναι δανεισμένος από την Ουρ της Χαλδαίας όπου σε βασιλικό τάφο της προγενέστερο του Αβραάμ έχει αποκαλύψει δυο Σουμερικά αγάλματα κριών από χρυσό να στέκουν δεμένα σ’ έναν θάμνο. Το θέμα ήταν συνηθισμένο στην Σουμερική τέχνη» Robert Graves & Raphael Patai «Hebrew Myths: 34.1

3 Η μοναδική περιοχή στον κόσμο που η αρχαιολογική σκαπάνη πέρα από κάθε αμφιβολία απέδειξε τις ανατριχιαστικότερες μαζικές ανθρωποθυσιαστικές τελετές, είναι η γενέτειρα του Αβραάμ η Ουρ της Χαλδαίας! Δεκαέξι τάφοι ομαδικών ζωντανοταφών (των 70 περίπου ατόμων ο καθένας) ανασκάφθηκαν και από την θέση των θυμάτων συμπεραίνεται, ότι τα θύματα αυτά οδηγήθηκαν στο βάθος του τάφου τους μισοναρκωμένα και θάφτηκαν ζώντες, κρατώντας μέχρι τελευταία στιγμή το ποτήρι της νάρκωσης τους στο χέρι! Taim Life «Παγκόσμιος Ιστορία» τόμ. 1ος σελ. 90.

Η συμετοχή του Μ. Καλόπουλου στο VIDEO είναι:

7:52 έως 8:40

33:49 έως 36:42

1:10:09 έως 1:11:49

1:13:34 έως 1:15:03


«Και ότε άρχισαν οι άνθρωποι να πληθύνονται επί του προσώπου της Γης...ιδόντες δε οι υιοί του θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων ότι ήσαν ωραίαι, έλαβον εις εαυτούς γυναίκας εκ πασών όσας έκλεξαν... Κατ' εκείνας τάς ημέρας (αποτέλεσμα δηλαδή της συνεύρεσης αυτής) ήσαν (γεννήθηκαν) οι γίγαντες επί της Γης και έτι ύστερον, αφού οι υιοί του θεού εισήλθον εις τας θυγατέρας των ανθρώπων και αύται ετεκνοποίησαν εις αυτούς. Εκείνοι (οι γίγαντες) ήσαν οι δυνατοί, οι υπερήφανοι άνδρες ονομαστοί. Και είδεν ο Κύριος ότι επληθύνετο η κακία του ανθρώπου επί της Γης και πάντες, οι σκοποί των διαλογισμών της καρδίας αυτού ήσαν μόνον κακία πάσας τάς ημέρας. Και μετεμελήθη ο Κύριος ότι εποίησε τον άνθρωπον. Και είπεν ο Κύριος, (Γιαχβέ), Θέλω εξαλείψει τον άνθρωπον, τον οποίον εποίησα, από προσώπου της γής· από ανθρώπου έως κτήνους, έως ερπετού, και έως πτηνού του ουρανού· επειδή μετεμελήθην ότι εποίησα αυτούς». Γέν.6.1-7. «Εγώ δε, ιδού, εγώ επιφέρω τον κατακλυσμόν των υδάτων επί της γης, διά να εξολοθρεύσω πάσαν σάρκα, έχουσαν εν εαυτή πνεύμα ζωής υποκάτω του ουρανού· παν ο, τι είναι επί της γης, θέλει αποθάνει». Γέν. 6.17
Παρακολουθούμε λοιπόν έκπληκτοι, ότι οι προκατακλυσμικοί άνθρωποι, δεν αφανίστηκαν στις λάσπες του κατακλυσμού επειδή από μόνοι τους διεφθάρησαν! Αλλά επειδή δέχθηκαν γενετήσια επίθεση απ’ τους ίδιους τους «υιούς του θεού» και μέσα απ’ τον γενετικό αυτό βιασμό, γεννήθηκαν ανάμεσά τους "γίγαντες" στο σώμα και στην κακία!Ερωτήσεις: Γιατί λοιπόν πεθαίνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που κατά την ολοφάνερη εδώ βιβλική ομολογία, υπήρξαν τα ανυπεράσπιστα θύματα των θεϊκών υιών και μάλιστα αφού πρώτα υπέστησαν όλη την μανία των διεστραμμένων σεξουαλικών ορέξεών τους; Γιατί επέτρεψε ο θεός μια τέτοια απίστευτη διαφθορά; Γιατί ο θεός καταδικάζει τα θύματα της δικής του ουσιαστικά ανικανότητας να ελέγξει εγκαίρως τους αφύσικους πόθους των ουράνιων "υιών" ή αλλιώς αγγέλων του; Γιατί επιτέλους σκοτώνει, αντί να συμπονέσει τους ανίσχυρους ουσιαστικά ανθρώπους, που δόλια και άνισα χτυπήθηκαν απ’ τους φθοροποιούς σεξουαλικούς πόθους των δικών του "υιών"; Γιατί μετανιώνει και θυμώνει που έπλασε τους ανθρώπους και αποφασίζει τον ανελέητο αφανισμό τους, αντί να συγχωρέσει να επανορθώσει αλλά και να ενεργοποιήσει τους απαραίτητους μηχανισμούς προστασίας τους, απ’ τις ουράνιες επιβουλές και τις διεστραμμένες σεξουαλικές ορέξεις, μερίδας ολόκληρης της δικής του ουράνιας οικογένειας; Ποια δυνατότητα αντίστασης μπορούσαν αλήθεια να έχουν οι απλοί εκείνοι άνθρωποι, απέναντι στα πανίσχυρα εκείνα ανθρωποειδή ουράνια όντα;
Και το πλέον καυτό ερώτημα: Ποιος θεός και με τις πλέον ελάχιστες "θεϊκές προδιαγραφές" θα καταδίκαζε τον αδικοχτυπημένο άνθρωπο, αλλά θα σκότωνε ταυτόχρονα μαζί του, όλες εκείνες τις απειράριθμες ψυχούλες τα ζώα, για να μην πούμε τίποτε και για τα άπειρα δένδρα και φυτά της Γης;
Μένει βέβαια και μια ακόμα πικάντικη απορία: Έχουν άραγε ακόμα οι ουράνιοι αυτοί υιοί, τη δυνατότητα να συνευρεθούν "παραγωγικά" με τις όμορφες θυγατέρες των ανθρώπων, ή απ’ τη μηδενική παραγωγή μας σε "γίγαντες", πρέπει να υποθέσουμε, ότι η βιβλική θεότητα τους αφαίρεσε έκτοτε οριστικά τέτοιου είδους κεφάτα προνόμια; Κι αν πράγματι έτσι έχουν τώρα τα πράγματα, τότε γιατί αυτή, η σωστή "απαγόρευση συνεύρεσης" ανθρώπων και ουρανίων όντων, δεν επεβλήθη τότε εγκαίρως και για τους ανθρώπους του κατακλυσμού, πριν ο ολοκληρωτικός και κυριολεκτικός τους βιασμός, σημάνει και τον άδικο βιολογικό τους αφανισμό;

EKDIKISI XRISTIANIKOY THEOY

«Θα εξαγάγει ο Κύριος τον λαόν Ισραήλ, εξ Αιγύπτου, μαζί με εκδίκηση μεγάλη». Έξοδος 7:4

«Ο Κύριος σκότωσε όλα τα πρωτότοκα τους, εκδικούμενος τους Αιγυπτίους». Αριθμοί 33:4

«Όποιος δεν θα υπακούσει στους λόγους των Προφητών μου, θα υποστεί την εκδίκησή μου». Δευτερονόμιο 18:19.

«Ευφραίνεται ο δίκαιος όταν δει την εκδίκηση των ασεβών και τα χέρια του πλένει στο αίμα των αμαρτωλών». Ψαλμοί: 57:11.

«Θεὸς ἐκδικήσεων ο Κύριος». Ψαλμοί 93:1.

«Εκδίκηση κατά του ασεβούς είναι το πυρ και τα σκουλήκια».Σοφία Σειράχ 7:17.

«Οργισμένος θα κάνω εκδίκηση κατά των εθνών που δεν με εισάκουσαν».Μιχαίας 14:1.

«Με φοβερό θυμό παίρνει εκδίκηση ο Κύριος και τους αντιπάλους του οργισμένα εκδικείται» Ναούμ 1:2.

«Με τέσσερεις τρόπους θα εκδικηθώ: Το ξίφος θα τους σκοτώσει τα σκυλιά θα τους διαμελίσουν οι γύπες και οι ίαινες θα τους εξαφανίσουν».Ιερεμίας 15:3.

«Εγώ ο αληθινός θεός το βεβαιώνω. Τέσσερεις είναι οι θανατηφόρες εκδικήσεις μου: Εχθροί, πείνα, άγρια θηρία και αρρώστιες. Αν κάποια χώρα απιστήσει σε μένα θα της στείλω πείνα για να την αφανίσω. Θα τους στείλω άγρια "θηρία" (σήμερα αντί θηρίων μας στέλνει βαρβάρους). Δεν θα μπορέσουν να σώσουν ούτε τα παιδιά τους. Θα στείλω αρρώστιες σ' εκείνη τη χώρα και η οργή μου θα ξεσπάσει πάνω τους με θανατικό εξοντώνοντας ανθρώπους και ζώα». Ιεζεκιηλ 14: 12-

«Μεγάλη εκδίκηση θα πάρω από τους Κρήτες και θα τους εξολοθρεύσω. Θα αφανίσω το υπόλοιπο αυτού του λαού». Ιεζεκιήλ 25:16.

 

Πότε συμβαίνουν όλα αυτά;

 

Σημαντική για την έρευνά της Βίβλου είναι η ερώτηση: πότε συμβαίνουν όλα αυτά; και πότε περίπου έζησε ο βασιλιάς Σολομών; «Ο βασιλιάς Σολομών άρχισε να χτίζει τον ναό του Κυρίου το τετρακοσιοστό ογδοηκοστό (480) έτος από την έξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο και κατά το τέταρτο έτος την βασιλείας του και ο ναός είχε διαστάσεις1...»Α΄(ή Γ΄) Βασιλ.6.1-2.

Με βάση αυτήν την ομολογία, προκύπτει αναπόφευκτα ο εξής απλός συλλογισμός. Όλοι δέχονται ότι η έξοδος των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο συνέβη ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Ραμσή του Β΄ δηλαδή περί το 1223 π.Χ. Αν λοιπόν απ’ το έτος αυτό, αφαιρέσουμε 480 χρόνια βρίσκουμε ότι ο Ναός του Σολομώντα, άρχιζε να χτίζεται μόλις το 743 π.Χ. (!) και όχι το 963 π.Χ. που τον τοποθετούν όλοι οι μελετητές! Η δε βασιλεία του Σολομώντα, αρχίζει τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Περιέργως το συγκεκριμένο εδάφιο, επειδή ακριβώς αφαιρεί περισσότερο από δυο ολόκληρους αιώνες, δηλαδή 220 χρόνια απ’ την αρχαιότητα του ναού του Σολομώντα και των λοιπών πατριαρχών, παρασιωπάται από όλους τους δήθεν αμερόληπτους μελετητές των γραφών!

 

  Αγνοώντας τις υπερβολικές χρονολογίες της Βίβλου και ορίζοντας ως φυσιολογικό το «τριάντα χρόνια την γενιά»… θα δούμε ότι υπάρχουν λόγοι για ακόμα περισσότερες επιφυλάξεις, για το πραγματικό βάθος χρόνου αυτών των περιγραφών, αφού το ίδια τα βιβλικά δεδομένα, κατεβάζουν την απόσταση από τον Ιερέα Έσδρα (του 428 π. Χ.) μέχρι τον Ααρών (αδελφό και σύγχρονο του Μωυσέως), σε δεκαέξι μόνο γενιές. Βλέπε Ο΄ Έσδρας 7.1-5, όπου παρατίθενται 17 διαδοχικοί αρχιερείς άρα 16 γενεές:

1) Έσδρας – 2) Σεραΐου – 3) Αζαρίας – 4) Χελκίας – 5) Σαλλούμ – 6) Σαδώκ – 7) Αχιτώβ – 8) Αμαρία – 9) Αζαρίας – 10) Μεραϊώθ – 11) Ζεραΐας – 12) Οζί – 16) Βουκκί – 14) Αβισσουά – 15) Φινεές – 16) Ελεάζαρ – 17) Ααρών ο πρώτος αρχιερέας. Ο΄ Έσδρας 7.1-5.

Αν λοιπόν σ' αυτές τις 16 γενιές, από τον Έσδρα μέχρι τον Μωυσή, προσθέσουμε και τις υπόλοιπες έξι γενιές από τον Μωυσή έως στον Αβραάμ, δηλαδή:

1) Αμράμ – 2) Γεδσών – 3) Λευί, 4) Ιακώβ – 5) Ισαάκ – 6) Αβραάμ». Έξ. 6.14-20, τότε θα δούμε ότι οι 22 αυτές συνολικά γενιές, που μεσολαβούν ανάμεσα στον Έσδρα και τον Αβραάμ, δεν μπορούν να δώσουν μεγαλύτερη απόσταση από εξακόσια εξήντα χρόνια (22 Χ 30 = 660)! Άρα σύμφωνα μ' αυτά τα εδάφια, ο προσγειωμένος υπολογισμός της εποχής του Αβραάμ είναι: 428 + 660 = 1.088 π.Χ.! Με το ίδιο δε σκεπτικό, αφαιρώντας 6 γενιές, (180 χρόνια), φτάνουμε στην εποχή του Μωυσέως, δηλαδή περί το… 908 π.Χ.!

Βέβαια, επειδή σκοπός της μελέτης μας δεν είναι να μπούμε στα "παιχνίδια" των "ιστορικών", εμείς θα συνεχίσουμε την εξερεύνησή μας στο ήθος και στις πράξεις των πατριαρχών, χρησιμοποιώντας τις γενικώς παραδεκτές για τον Μωυσή και την Έξοδο (1223 π.Χ.) χρονολογήσεις, υπογραμμίζοντας όμως για άλλη μια φορά με έμφαση, ότι ακόμα και με τα δικά τους τα βιβλικά δεδομένα, φαίνεται καθαρά ότι οι χρονολογήσεις αυτές, είναι υπερβολικά φορτωμένες από ιερατικές και θεολογικές σκοπιμότητες!

Σύγκριση Βίβλου και πρωτοκόλλων των σοφών της Σιών» Του Μ. Καλόπουλου

«Κι έτρεξε τόσο αίμα που έφτασε μέχρι τα χαλινάρια των αλόγων»! ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 14:19

Θα ήθελα τελειώνοντας να σας διαβάσω το υπόλοιπο των δηλώσεων. Από την Βίβλο, το οποίο δείχνει πόσο κακές προθέσεις έχουν οι δημιουργοί αυτοί του κειμένου και γενικότερα το ιερατείο που κρύβεται πίσω από την Βίβλο. Και θα ήθελα το φίλο μας το θρησκευόμενο, ο οποίος έκοβε φλέβες προηγουμένως, υπερασπιζόμενος την αγνότητα και το πάναγνον της θρησκείας, να μου πει αν έχω πει το παραμικρό ψέμα ή υπερβολή.

Διαβάζω αργά και προσεκτικά για να δείτε ότι «τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» που σας διάβασα προχθές, τα οποία εφαρμόζονται (αδιαλείπτως) και μου είναι τελείως αδιάφορο αν ανήκουν πράγματι στην Ιουδαϊκή Γραμματεία ή αν είναι οποιοδήποτε αλλουνού κατασκεύασμα. Σημασία έχει ότι εκπληρώνονται μεθοδικά σε κάθε τους λεπτομέρεια. Θα δείτε ότι («τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών») υπερκεράζονται… και τα εδάφια της βίβλου, τα ξεπερνούν σε ένταση και μεθοδικότητα διάβρωσης κοινωνιών. Σας διάβασα αρκετά την άλλη φορά, θα σας διαβάσω τα υπόλοιπα τώρα, για να καταγραφεί, ώστε όταν θα έχουμε την μαγνητοσκόπηση αυτών των κειμένων να είναι ολόκληρα.

Διαβάζω (βιβλικά εδάφια): Θα εξολοθρεύσω τα Έθνη και θα τα ερημώσω, ώστε να μην υπάρχει ανάμεσα τους διαβάτης. Σηκώνομαι να λεηλατήσω και οι πόλεις τους θα αφανιστούν, γιατί απόφασή μου είναι να μαζέψω τα Έθνη και να συναθροίσω τα ΒΑΣΙΛΕΙΑ. Και να χύσω πάνω τους όλη την αγανάκτησή μου, την έξαψη της οργής μου, και τότε θα δώσω στους λαούς μια γλώσσα για να επικαλούνται όλοι το όνομά του δικού μας θεού, του Κυρίου», του ΓΙΑΧΒΕ δηλαδή, όπως είναι το όνομά του Θεού της ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ.

Ποιο όμως είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα της σύναξης των εθνών; Διαβάζουμε: «για να δουλεύουν γι' αυτόν (τον Γιαχβέ) όλα τα Έθνη, υπό έναν, τον δικό μας Ζυγό. ΣΟΦΟΝΙΑΣ 3.6-10. «Μην τους φοβάστε, θυμήσου καλά τι έκανε ο Κύριος ο Θεός σου στο Φαραώ και σε ολόκληρη την Αίγυπτο με το δυνατό του χέρι». Έχω απέδειξε ότι στην Αίγυπτο, οι Εβραίοι σκόρπισαν «πληγές μεγάλες και τέρατα» όπως λέει κι εδώ, με την χρήση δηλητηρίων… κι όποιος αμφισβητήσει ας διαβάσει κάποιο από τα βιβλία μου. «Έτσι θα κάνει ο Κύριος ο Θεός σου σε όλα τα Έθνη τα οποία εσύ φοβάσαι και σιγά σιγά θα εξαφανίσει ο Κύριος τα Έθνη».

Σήμερα το δηλητηριώδες χρήμα, τα δηλητηριασμένα δάνεια, έχουν ακριβώς αναλάβει την εκπλήρωση αυτών των εδαφίων. Τα Έθνη και οι λαοί, «τους υιούς του Ισραήλ θα κουβαλάνε στην αγκαλιά τους και πάνω στους ώμους τους θα κουβαλούν τις θυγατέρες σου. Οι ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ τους θα γίνουν πεδοτρόφοι σου, και οι Πρίγγηπες τους υπηρέτριες σου. Θα πέσουν και θα προσκυνήσουν Ισραήλ με το πρόσωπο στη γη και θα γλείφουν το χώμα των ποδιών σου». ΗΣΑΪΑΣ 49.22-23.

Λέει λοιπόν ο προφήτης Ησαϊας, εκφράζοντας το κρυφό όραμά του επεκτατισμού αυτής της θρησκείας καλύτερα από κάθε άλλον, γράφοντας: «Φωτίσου και λάμψε Ιερουσαλήμ, φως σου η δόξα του θεού μας που ανατέλλει πάνω σου, τώρα όμως σκότος και ζόφος θα καλύψει τα Έθνη της γης. Σε σένα θα πορευθούν όλοι οι ΒΑΣΙΛΕΙΣ και τα Έθνη και προς την λαμπρότητά σου. Λαοί και Έθνη τον πλούτο τους σε σένα θα τον φέρουν. Καμήλες, χρυσάφι, λιβάνι απ' τα νησιά, (δηλαδή την Ελλάδα και τα νησιά του Αιγαίου), ασήμι, χρυσάφι θα φέρουν μαζί τους και οι αλλοεθνείς θα οικοδομούν τα τείχη σου Ιερουσαλήμ και οι ΒΑΣΙΛΙΑΔΕΣ τους θα σε υπηρετούν μέρα και νύχτα. (Αυτό κι αν εκπληρώθηκε απολύτως!) Οι πύλες σου θα ειναι ανοιχτές για να μπορούν να προσφέρουν σε σένα την δύναμή τους».

Δλδ, τα Έθνη και οι ΒΑΣΙΛΕΙΣ, θα είναι χειραγωγούμενοι από σένα επι ποινής αφανισμού! «Τα δε Έθνη και οι ΒΑΣΙΛΕΙΣ που θα αρνηθούν να δουλέψουν για σένα, θα αφανιστούν και τα Έθνη εκείνα που θα αρνηθούν αυτήν την υποταγή θα καταστραφούν, και όλη η δόξα τους σε σένα θα την φέρουν και στον άγιο μας τόπο, τα παιδιά τους έντρομα θα έρθουν και θα σε ονομάσουν πόλη του Κυρίου, ΣΙΩΝ του αγίου Θεού του Ισραήλ. Το γάλα θα θηλάσεις των Εθνών, τους θησαυρούς θα φας των ΒΑΣΙΛΕΩΝ και μάθε ότι εγώ είμαι ο Σωτήρας ο Θεός του Ισραήλ».

Ο Σωτήρας λοιπόν ο Θεός του Ισραήλ θα καταντήσει τα Έθνη ζήτουλες όπως και πράγματι γίνεται. Προσέξτε τώρα, πόσο ξεκάθαρα παραδέχονται την πρόθεσή τους, για πλουτισμό και χρυσάφι: «Χρυσάφι θα σου φέρουν αντί χαλκού, ασήμι αντί για σίδερο, χαλκό αντί για ξύλα και σίδερο αντί για πέτρες. Δεν θα χρειάζεσαι την ημέρα ήλιο, ούτε την σελήνη τις νύχτες, γιατί εγώ ο Θεός σου θα είμαι η παντοτινή σου λάμψη. Δίκαιοι θα αποτελούν το λαό σου Ιερουσαλήμ»…

Αλλά προσέξτε πόσο δίκαιοι είναι και τι θα κάνουνε αυτοί οι "δίκαιοι": Θα κατέχουν την γη τους για πάντα, τα ερείπια και τις ερημωμένες πόλεις σου, αλλοεθνείς θα ξαναχτίσουν. Θα έρθουν να δουλέψουν για χάρη σας, ξένοι θα βόσκουν τα κοπάδια σας και αλλόφυλοι θα γίνουν γεωργοί και οι αμπελουργοί σας. Εσείς δε Ιερείς του Κυρίου θα ονομάζεστε και θα κατατρώγεται τα πλούτη και μ'αυτά θα γίνεται αξιοθαύμαστοι». ΗΣΑΪΑΣ 3-4.

«Ελάτε να φάτε τα πλούτη των Εθνών, οι φύλακές τους είναι όλοι τυφλοί χωρίς μυαλό, μουγκά σκυλιά που δεν μπορούν να γαβγίσουν. Κοιμούνται και ξαπλώνουν αγαπώντας τη νύστα». ΗΣΑΪΑΣ 56-10.

Ακρίδες με ουρά σκορπιού θα βασανίζουν τους ανθρώπους ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 9:5 Τελειώνω... «και λύθηκαν οι άγγελοι και αφάνισαν το τρίτο των ανθρώπων και σκότωσαν το τρίτο των ανθρώπων και το τρίτο της γης και των δένδρων, των δασών κατεκάη». ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 8 & 9 κεφ. «Και ο άγγελος έριξε το δρεπάνι του και τρύγησε το αμπέλι της γης και έβαλε τα σταφύλια (δηλαδή τα Έθνη στο μεγαλύτερο πατητήρι του Θεού), του θυμού και τα πατητήρια πατήθηκαν έξω από την πόλη (Ιερουσαλήμ) κι έτρεξε απ' αυτό τόσο αίμα, που έφτασε μέχρι τα χαλινάρια των αλόγων». ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ 14:19.

Καταλαβαίνεται λοιπόν ότι το κατάμαυρο αυτό κείμενο που μόνο μερικά εδάφια σας δείχνω, εκτός από τις αγάπες και τα λουλούδια που έχει στη βιτρίνα του για να προσελκύσει το σωτηριακό ενδιαφέρον των ανθρώπων, εξυπηρετεί κι ένα συγκεκριμένο σκοπό… τον οποίο βιώνουμε σήμερα! Καμία ασάφεια στις προθέσεις… απολύτως καμία. Ξεκάθαρα είναι όλα, υπάρχει μια αφανιστική θρησκεία και αυτή είναι η βιβλική θρησκεία με όλες τις αποχρώσεις της. ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΣΗ NEW RADIO BLOG-ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ RADIO NEW YORΚ

https://www.youtube.com/watch?v=cWPZmDtlQSg

ABRAAM YPERASPISI

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΒΛΕΠΕ:

Ο Αβρααμισμός και... Το κόλπο της "αδελφής": http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/839-o-abraam-kai-to-kolpo-tis-qadelfisq

Μια ανεπιτυχής προσπάθεια υπεράσπισης του βιβλικού προαγωγού Αβραάμ!

"Αβραάμ ο Μάγος" και ο απομυθοποιητής κ. Μ. Καλόπουλος

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ, σε απάντηση ερωτήματος : «εμείς τι μπορούμε να κάνουμε, για να πείσουμε όλον αυτόν τον κόσμο που πιστεύει αυτές τις (βιβλικές) αθλιότητες, με έργα και όχι με λόγια μόνον»; Μόνο με "θαύματα" (θα τους μεταπείσουμε)… Αστειεύομαι… Το "οδυσσειακό πνεύμα" μαζί με μια καλή δόση γνώσεων, είναι δυστυχώς η μόνη απάντηση που έχουμε μέχρι τώρα! Και φυσικά… υπομονή και ευγένεια.

Kyprianos Christodoulides : Το "οδυσσειακό πνεύμα", πλήν άλλων, αναφέρει κάτι για μια μάγισσα, που με το ραβδί της έκανε τους συντρόφους του Οδυσσέα χοίρους. Τους πήγε πίσω, δηλαδή, από εκεί που προέρχονταν. Οι σημερινοί λένε ότι προερχόμαστε από τους πιθήκους, χωρίς ραβδιά και άλλα τινά. Μήπως υπάρχει καμιά καλύτερη εκδοχή, που ακόμη δεν την ανακαλύψαμε; Διότι, ούτε η μια μου φαίνεται συμπαθής, ούτε και η άλλη.

Και ακόμη κάτι, σχετικά με τα αναφερόμενα στο συνοδευτικό της ανάρτησης για τον μάγο Αβραάμ βίντεο (*). Ενοχλεί τον κ. Καλόπουλο και τους ομόφρονες με αυτόν, η ηθική του Αβραάμ και του Ιακώβ. Αλλά δεν βλέπω να ενοχλείται κανένας με το αγιογραφικό γεγονός, κατά την διήγηση του Κεφαλαίου (βιβλίου) της "Γένεσις", όπου πληροφορούμαστε, όλοι οι άνθρωποι οτι είμαστε απόγονοι ενδογαμίας, δηλαδή αιμομιξίας, από τον Αδάμ, την Εύα και τα παιδιά τους. Βάσει ποιων ηθικών φραγμών ή νόμων της εποχής εκείνης (του Αδάμ και της Εύας) τα παιδιά δεν θα πήγαιναν μεταξύ τους ; τα αγόρια με τη μητέρα και ο πατέρας με τις κόρες ; Με απλά λόγια, αυτό είναι το αποτέλεσμα του προπατορικού αμαρτήματος, το οποίο αμφισβητεί η μεταμοντέρνα ( μετανεωτερική) ηθική, αλλά και η προνεωτερική, των κ.κ. Καλόπουλων και πλήθος άλλων προ αυτού.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Κύριε Κυπριανέ… μεταθέτετε το ζήτημα εσκεμμένα.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι είχε γυναικά του ο Αβραάμ την συγγενή του Σάρρα, αλλά ότι την πάσαρε στους πλουσίους σαν αδελφή του! Αυτό, το να μην δίνεις για ερωτικές περιπτύξεις την γυναικά σου… δεν χρειαζόταν κανένας θεϊκός νομός να το ρυθμίσει. Απόδειξη η τεράστια έκπληξη και η αίσθηση φοβερής αμαρτίαις των θυμάτων του Φαραώ και Αβιμέλεχ…! Επ’ αυτού έχετε κάτι να μας πείτε… ή θα το ρίξουμε πάλι στα στιχάκια;

Kyprianos Christodoulides : Κύριε Καλόπουλε, τα στιχάκια γράφονται όταν το κλίμα είναι βαρύ για να ευθυμήσουμε λίγο την κατάσταση, χωρίς να αναιρούμε τη σοβαρότητα του θέματος. Εσείς, στην προκειμένη περίπτωση, εστιάζεται το ενδιαφέρον στην ηθική πλευρά του ζητήματος σε μια εποχή, που απέχει από τη σημερινή περί της 3 με 4 χιλιάδες χρόνια. Τι ηθικοί κανόνες υπήρχαν τότε κύριε Καλόπουλε ; και τι έπρεπε να κάνει, προκειμένου να επιζήσει αυτός και ο λαός του ;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Να τα ξεκαθαρίσουμε ένα - ένα. Παραδέχεστε λοιπόν ότι ο Αβραάμ έδινε την γυναίκα του για νύφη… ΝΑΙ ή Όχι;

Kyprianos Christodoulides : Συνεχίστε.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Πρώτα αυτό: ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Kyprianos Christodoulides : Δεν καταλαβαίνω (προς κ. Καλόπουλο) γιατί επιμένετε ;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Kyprianos Christodoulides : Ωραία, ναί.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Κύριε Κυπριανέ… αφού το παραδέχεσθε ότι ο Αβραάμ έδινε την γυναίκα του για ερωτικές συνευρέσεις (με οποιαδήποτε δικαιολογία στην συνέχεια) τον δικαιολογείτε λέγοντας ότι αυτά ήταν τα ήθη και έθιμα της εποχής εκείνης. Γιατί δεν στηρίχτηκε λοιπόν στον παντοδύναμο θεό του, αλλά εκπόρνευσε την γυναίκα του για να σωθεί;;

Κύριε Κυπριανέ… δεν βλέπετε από την περιρρέουσα περιγραφή ότι δεν έχετε κανένα λόγο να στηρίζεστε σ’ αυτή την δικαιολογία; Δεν βλέπετε τους παθόντες που φρίττουν στην ιδέα ότι παντρευτήκαν παντρεμένη γυναίκα; Αυτοί οι δυο βασιλιάδες, δέχονται ως βαρύτατο αμάρτημα την συμπεριφορά αυτή και μάλιστα πληρώνουν αδρά για να εξιλεωθούν! Για ποια (διαφορετικά) ήθη εποχής λοιπόν μου λέτε; Τα ήθη της εποχής (περί εγγάμου γυναικός) περιγράφονται σαφέστατα στην ιδία την βιβλική αφήγηση, (και είναι τελείως συμβατά με τα σημερινά).

Το μόνο λοιπόν που σας νοιάζει είναι να δικαιολογήσετε πάση θυσία τον αλητήριο αυτόν (Αβραάμ) που εσείς (και όχι εγώ) θεωρείται πνευματικό σας πρόγονο! Κύριε Κυπριανέ…. Και λίγο κριτική διάθεση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν!

Kyprianos Christodoulides : Κύριε Καλόπουλε, η κριτική διάθεση, εφόσον θέλει να είναι αντικειμενική, οφείλει να είναι απαλλαγμένη από προκατάληψη/εις. Εσείς όμως δεν φαίνεστε διατεθειμένος για κάτι τέτοιο. Δηλώνετε μάλιστα «άθρησκος».

Προηγουμένως, έθεσα το ερώτημα «Μήπως υπάρχει καμιά καλύτερη εκδοχή, που ακόμη δεν την ανακαλύψαμε ; Διότι, ούτε η μια μου φαίνεται συμπαθής, ούτε και η άλλη», που αφορά στη δική σας πρόταση απαλλαγής (μας) εκ των θαυμάτων. Μας συνιστάτε επιστροφή στο «οδυσσειακό πνεύμα» sic. Επ΄ αυτού δεν επέμεινα. Σειρά μου λοιπόν, τώρα, να επιμείνω. Τι εκ των δυο προτιμάτε : Να πάρουμε το παράδειγμα της Κίρκης ή αυτό του Δαρβίνου ; Έχετε κάτι άλλο, που ακόμη δεν το γνωρίζουμε ;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : ... δεν βλέπετε από την περιρρέουσα περιγραφή ότι δεν έχετε κανένα λόγο να στηρίζεστε σ’ αυτή την δικαιολογία; Δεν βλέπετε τους παθόντες που φρίττουν στην ιδέα ότι παντρευτήκαν παντρεμένη γυναίκα; (Σ.Σ. παραλείπω τα αναιτίως πλεονάζοντα)

Kyprianos Christodoulides : Εγώ το βλέπω, αλλά εσείς δεν το βλέπετε. Ο Αβραάμ δίνει τη γυναίκα του στον Φαραώ, επειδή γνώριζε τι θα πάθαινε, όταν αυτό το μάθαινε. Και το έμαθε με το κακό που τους βρήκε και τον βρήκε. Εντύπωση δεν σας προκαλεί, ότι δεν αποφάσισε ο Φαραώ να τους ξεκάνει όλους ; Η αδέκαστη κριτική σας τι απαντά ;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Κύριε Κυπριανέ… ξανά διαβάστε την αφήγηση της Βίβλου νομίζω ότι (χάριν πίστεως) παραβλέπετε πολλά. Τόσο ο Φαραώ όσο και ο Αβιμέλεχ, δεν καταλαβαίνουν καν γιατί τους είπε ψέματα.

Μάλιστα ο Αβιμέλεχ αναγκάζει τον Αβραάμ να του ορκιστεί ότι δεν θα του ξαναπεί ψέματα και ο ψεύταρος Αβραάμ ορκίζεται… Διαβάζουμε: «κατ' εκείνο τον καιρόν ο Αβιμέλεχ, (ο Φιλισταίος βασιλιάς) μετά του Φιχόλ αρχιστρατήγου της δυνάμεως αυτού είπε προς τον Αβραάμ... Τώρα λοιπόν ορκίσου προς εμέ... ότι δεν θέλεις ψευσθή προς εμέ, ούτε προς τον υιόν μου, ούτε προς τους εγγονούς μου» Gen.21.22- 23. «Και ειπεν ο Αβραάμ. Εγώ ομούμαι (ορκίζομαι)»!.Ο΄ Gen.21. 24.

Kyprianos Christodoulides : Υπάρχει κάτι σημαντικό, το οποίο αγνοείτε κ. Καλόπουλε, και αυτό είναι η πίστη. Ο Αβιμέλεχ αναγκάζει το Αβραάμ να ορκιστεί βάσει της ψευδούς πίστης, που αυτός είχε, και ο Αβραάμ ορκίζεται στην ψευδοπίστη τού Αβιμέλεχ, όχι στη δική του πίστη.

Ασχολείσθε, κ. Καλόπουλε, με πράγματα που αφορούν στη πίστη, χωρίς να έχετε πίστη. Μοιάζει αυτό με το να αρχίσω κι εγώ να φτιάχνω αεροπλάνο χωρίς γνώσεις αεροναυπηγικής. Είναι ποτέ δυνατό να γίνει αυτό ;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Κύριε Κυπριανέ… σας χαρίζουμε το θρασύδειλο, ψεύτη, δηλητηριαστή και προαγωγό Αβραάμ, και σας αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να τον αποκαλείται πνευματικό σας πρόγονο! Αλλά για μας τα ψέματα τελείωσαν. Επιτελούς βλέπουμε με ποιους έχουμε να κάνουμε!

Kyprianos Christodoulides : Θα περίμενα, κύριε Καλόπουλε, να κλείνατε διαφορετικά τη συζήτηση και, επίσης, να είσαστε συνεπής σε αυτά που γράφετε, όπως : «Το "οδυσσειακό πνεύμα" μαζί με μια καλή δόση γνώσεων, είναι δυστυχώς η μόνη απάντηση που έχουμε μέχρι τώρα! Και φυσικά… υπομονή και ευγένεια.». Τι απέγινε η ευγένεια κ. Καλόπουλε ;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Έχετε δίκαιο παρασύρθηκα… Αλλά αυτά που γράφετε δεν έχουν άκρη μέση και τέλος. Μου λέτε πως «ο Αβραάμ ορκίζεται στην ψευδοπίστη τού Αβιμέλεχ, όχι στη δική του πίστη».

Δηλαδή ορκίστηκε στο δωδεκάθεο; Γιατί ο Αβιμέλεχ είναι από ελληνική παροικία!

Κατ' επέκτασην (το συμπέρασμα που βγαίνει από τον ισχυρισμό σας είναι πως) ο Αβραάμ σας, αν απειληθεί ορκίζεται οπού νάνε… αρκεί να σωθεί… σε όποια πίστη υπάρχει τριγύρω… περσική, ελληνική, αιγυπτιακή, ινδική, βουντού κτλ.! Δηλαδή: δίνει την γυναίκα του σαν σεξουαλικό αντάλλαγμα… για να σωθεί, ορκίζετε οπού νάνε για… να σωθεί… Ε, τι στο κάλο είναι αυτός ο Αβραάμ επιτέλους, αν όχι ένας μπαγαπόντης απατεώνας και τυχοδιώκτης; Τι να καταλάβουμε απ’ όλο αυτό κύριε Κυπριανέ;

Kyprianos Christodoulides : Και πάλι, με αυτή σας την παρέμβαση, δείχνετε περιφρόνηση προς την πίστη, μάλιστα, αγνοώντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης. Ο Αβραάμ και οι άλλοι προπάτορες και προφήτες, τους οποίους τιμά και ευλαβείται η Εκκλησία, διέσωσαν την πίστη στον αληθή θεό, τον ενυπόστατο θεό, μακριά από τις ανυπόστατες, ιδεοληπτικές ή άλλες παγανιστικές, στρεβλώσεις του καιρού τους και, αλίμονο, του δικού μας.

Την άκρη, τη μέση και το τέλος, των γραφομένων μου, θα την βρείτε όταν απαλλαγείτε από προκαταλήψεις, για τις οποίες δεν φέρετε αποκλειστικά την ευθύνη. Απλά, συνεχίζετε το έργο άλλων, αγνοώντας τη συνδρομή σας στην άοκνη προσπάθεια αυτών.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Ποια είναι «η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης» κύριε Κυπριανέ…; Κάνουμε ότι νάνε, και στο τέλος είμαστε άγιοι και θεοσεβούμενοι; Γιατί δεν απαντάτε συγκεκριμένα σ’ αυτά που σας ρωτώ κύριε Κυπριανέ;

Εγώ την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εποχής, την βλέπω άκρως οργανωμένη και νομοθετημένη, τουλάχιστον απέναντι στο θεσμό του γάμου. Γι αυτό και η αβρααμική παραπλάνηση εκλαμβάνεται από τα θύματα του σαν αμάρτημα! Εσείς από πού βλέπετε άλλα; Εδώ ισχύει το κάνουμε ό,τι νάνε, και στο τέλος είμαστε άγιοι και θεοσεβούμενοι; Γιατί δεν απαντάτε συγκεκριμένα σ’ αυτά που σας ρωτώ κύριε Κυπριανέ; Γιατί επαναλαμβάνει «τα περί αδελφής» (δηλαδή τα ιδία κόλπα προαγωγού) χωρίς απολύτως κανέναν κίνδυνο θανάτου, λίγο αργότερα και ο γιος του ο Ισαάκ; Εκτός κι αν δεν το γνωρίζετε;

Kyprianos Christodoulides : Ο Μωσαϊκός Νόμος δόθηκε πριν τον Αβραάμ ή μετά από αυτόν ;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Ο θεός της Βίβλου μιλούσε καθημερινά με τον Αβραάμ ή όχι;

Kyprianos Christodoulides : Δεν είμαι βέβαιος για το καθημερινό, ή όχι, του πράγματος. Αν είστε σεις να μας το πείτε.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Κύριε Κυπριανέ… δεν κάνω θεολογικό φροντιστήριο αμφισβητήσεις εκθέτω… κι εσείς δεν απαντάτε πουθενά! Είδατε στις αναρίθμητες συζητήσεις του Αβραάμ με τον θεό (βλέπε τους τρεις αγγέλους που με τις ώρες περιδρομιάζουν κάτω από ένα φιλόξενο δένδρο χωρίς να λένε τόσες ώρες τίποτε)… να του πει κάτι για την ακατανόμαστη επαναλαμβανόμενη πράξη του, να πασάρει στα φαραωνικά και χαναναιικά χαρέμια την γυναίκα του Σάρρα, για να διαφύγει δήθεν τον κίνδυνο θανάτου… ώστε να αποφύγει αργότερα το ίδιο αντριλίκι και ο γιος του Ισαάκ; Το ίδιο γλοιώδες ψέμα του Ισαάκ… για τη γυναίκα-αδελφή του το βρήκατε ή όχι;

Kyprianos Christodoulides : Απάντηση των ερωτημάτων έδωσα, άσχετο αν την αγνοείτε, επιμένοντας, προς δημιουργία εντυπώσεων, ότι "δεν απαντάτε πουθενά". Γράφετε ότι δεν κάνετε θεολογικό φροντιστήριο, αλλά αυτά τα οποία θίγετε είναι όλα άμεσα σχετιζόμενα με ζητήματα θεολογικά - για τον γράφοντα θρησκευτικά. Οι γνώσεις σας επί των θρησκευτικών, είναι αυτές που μάθατε στο σχολείο και τίποτα περισσότερο. Εφόσον λοιπόν δεν κάνετε φροντιστήριο θεολογικό, το σωστό θα ήταν να μην ασχολείστε με θεολογικά ζητήματα. Δεν καταλαβαίνω, τι είναι αυτό, που σας κάνει τόσο επίμονο, ώστε να θέλετε να χαλάσετε, ας πούμε, ένα σπίτι, και να το φτιάξετε πάλι χωρίς εργαλεία ή γνώσεις του πώς φτιάχνετε ;

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Κύριε Κυπριανέ… προφανώς θέλετε να με κουράσετε με τις αοριστίες σας. - Το βιβλικό σας σπίτι γκρεμίζεται είτε το καταλαβαίνετε είτε όχι. - Απαντήστε μου λοιπόν αφού απαντάτε σε όλα: «ο Αβραάμ σχετίζεται συνεχώς με τον θεό. Τρώει μαζί του επί ώρες χωρίς να μιλανε κάτω από ένα δένδρο… γιατί λοιπόν δεν του λέει κάτι για την ακατανόμαστη επαναλαμβανόμενη πράξη του, να διαφύγει τον κίνδυνο θανάτου πασάροντας στα φαραωνικά και χαναναιικά χαρέμια την γυναίκα του Σάρρα, ώστε να αποφύγει αργότερα το ίδιο αντριλίκι και ο γιος του Ισαάκ»; Το γλοιώδες ψέμα του Ισαάκ για τη γυναίκα-αδελφή του το βρήκατε ή όχι;

Kyprianos Christodoulides : Βλέπω, η εξέδρα των χούλιγκαν άρχισε να παίρνει φωτιά. Καιρός να σας εγκαταλείψω. Δεν θέλω να γίνομαι αίτιος εισβολής των ΜΑΤ. Τα ίδια ψέματα (σ.σ. του Αβραάμ δυο φορές και μια φορά του Ισαάκ) που επαναλαμβάνονται, κύριε Καλόπουλε, ήταν για ένα λόγο. Θα τους έσφαζαν για να τους πάρουν τις γυναίκες και αυτό δεν ήταν η βουλή του αγίου Θεού, οι εμφανίσεις του οποίου καταγράφονται στις διηγήσεις των Βιβλίων της αγίας Γραφής και απευθύνονται προς εκείνους τους οποίους ο ίδιος επέλεξε λόγω πίστης.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Επειδή λοιπόν, όπως παραδέχεστε, το δόγμα: «οι γυναίκες μας ας πηδηχτούν αρκεί εμείς να σωθούμε» είναι άποψη όχι μόνο του Αβραάμ… όχι μόνο του Ισαάκ… άλλα και του ίδιου του Γιαχβέ, (που ποιεί την νήσσαν) όπως κι εσείς πολύ σωστά παραδέχεστε… ακριβώς γι’ αυτό το λόγο βλέπουμε τον Γιαχβέ σαν επικίνδυνο θεό της αβρααμικής επινόησης, σαν θεό κακομοιριάς, θρασυδειλίας, απάτης, και μαγγανείας… και φυσικά αυτόν τον θεό σας τον χαρίζουμε

Kyprianos Christodoulides : Αν και έχουμε, σας ευχαριστούμε για το δώρο που μας κάνετε. Αν θέλετε, δεχόσαστε τις διορθώσεις - κατά το πρωτόκολλο της παράδοσης - που κάνουμε. Αν όχι, δεν πειράζει

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Κύριε Κυπριανέ… Φυσικό είναι να μας αποχαιρετίσετε τώρα, μια και από δω και στο εξής μόνο αποχωρίσεις και αποχαιρετισμούς θα έχουμε!

Kyprianos Christodoulides : Και πάλι σας ευχαριστώ με κάτι που έχει πει και γράψει ένας δικός σας, ο Δ. Λιαντίνης : "¨Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις". Τα όσα άλλα συνοδευτικά είναι για σας και όχι για μένα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Πάλι στιχάκια Κύριε Κυπριανέ; Επιχειρήματα δεν έχουμε; Κύριε Κυπριανέ… αυτό μας τον διάλογο θα τον αναρτήσετε στην ιστοσελίδα σας ή θα διστάσετε λόγο ανεπάρκειας επιχειρημάτων;

Kyprianos Christodoulides : Αν έγραφε στιχάκια ο μακαρίτης Λιαντίνης, τότε, ναι, στιχάκια.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Εγώ δεν είμαι Λιαντίνης…

Kyprianos Christodoulides : Κύριε Καλόπουλε, δεν μπορώ να συνεχίσω, με πνίγουν τα δακρυγόνα και κινδυνεύω από καμιά "ξώφαλτση" μολότοφ ή από καμιά σπόντα των ΜΑΤ. Η μεταξύ μας συζήτηση θα αναρτηθεί αυτούσια χωρίς την "εξέδρα" των χούλιγκαν.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ : Οκ, καληνύχτα κύριε Χριστοδουλίδη!

Kyprianos Christodoulides : Καληνύχτα κύριε Καλόπουλε.

(*) http://athriskos.gr/28279

Μωυσής και Ερυθρά θάλασσα. Να πώς έγινε το "θαύμα". Του Μ. Καλόπουλου  

Όλοι γνωρίζουμε, ότι η εξοδος των Ισραηλιτών δεν τελειώνει με τη φυγή απ' την Αίγυπτο, αλλά με τη συντριβή του Φαραώ στο μεγάλο "θαύμα" διαχωρισμού των υδάτων της Ερυθράς θάλασσας!

Είναι όμως δυνατόν να συμπεριληφθεί ένα τέτοιο μυθολογικών διαστάσεων κατόρθωμα, στα πλαίσια μιας οργανωμένης εξόδου, ενός λαού απ' την Αίγυπτο;

Προφανώς ναι! Και οι σημαντικότεροι συντελεστές σ' αυτό, ήταν ο άριστος προφητικός σχεδιασμός και οι ασυνήθιστες γνώσεις του Μωυσή, του ανθρώπου που «εδιδάχθη πάσαν την σοφία των Αιγυπτίων»,[1] (Πράξ. Αποστ. 7.22), και ανεδείχθη σε μια προσωπικότητα ασυνήθιστα μεγάλη, για τον άμοιρο μέχρι τη στιγμή εκείνη λαό του Αβραάμ.

Πριν όμως σχολιάσουμε τις παραμέτρους του "θαύματος" της Ερυθράς, πρέπει να ρωτήσουμε, όχι τόσο «αν», όσο «γιατί» έγινε αυτό το "θαύμα". Δηλαδή, η πρώτη βασική μας ερώτηση είναι: έσκισε ο Μωυσής την Ερυθρά θάλασσα... επειδή αυτή εμπόδιζε την ελεύθερη διέλευσή τους προς το Σινά;

Θα θυμάστε ασφαλώς, ότι ο Μωυσής φεύγοντας κυνηγημένος από την Αίγυπτο, κατέφυγε στην γη Μαδιάμ. Δηλαδή κάπου κοντά στο Σινά. Αργότερα επέστρεψε απ' το Σινά στην Αίγυπτο, κουβαλώντας μάλιστα μαζί του, τα μαδιανιτικά "τέρατα" κατά του Φαραώ. Όμως, ούτε την πρώτη, αλλά ούτε και την δεύτερη φορά χρειάσθηκε να "σκίσει" οποιαδήποτε θάλασσα, για να πάει, ή να επιστρέψει απ' το Σινά! Γιατί λοιπόν την τρίτη αυτή φορά, ηγέτης πια ενός κυνηγημένου όχλου, για να διανύσει το ίδιο ακριβώς δρομολόγιο προς το Σινά, είναι αναγκασμένος να σκίσει την Ερυθρά θάλασσα; Την απάντηση στην αποκαλυπτική αυτή ερώτηση, θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε, συνδέοντας προσεκτικά τα βιβλικά δεδομένα, με τις ιστοριο-γεωγραφικές πληροφορίες του συγκεκριμένου τόπου!

Αρχικά πρέπει να θυμίσουμε, πως το αίτημα εξόδου από την Αίγυπτο, ποτέ δεν ήταν ευθεία απαίτηση αποχώρησης από την χώρα. Αλλά από την εποχή της προετοιμασίας στην Μαδιάμ το αόριστο αίτημα ήταν: «θέλετε υπάγει... προς τον βασιλέα της Αιγύπτου και θέλετε ειπεί προς αυτόν... άφες να υπάγωμεν οδόν τριών ημερών εις την έρημον, διά να προσφέρωμεν θυσίες εις τον θεόν ημών». (Έξ.3.18). Έτσι το πολυ­τρα­γου­δισμένο: «Let my people go»,[2] (δηλαδή, το περήφανο προστακτικό: «Άσε το λαό μου να φύγει»), ποτέ δεν ακούστικε απ' τον Μωυσή στην Αίγυπτο, σαν ευθεία απαίτηση, οριστικής αποχώρησής τους από την χώρα! Έξ.5.3. & Έξ.8.23.

Όμως, γιατί τελικά στην έρημο; Δεν υπήρχαν για έναν ολόκληρο όχλο γυναικόπαιδων, καλύτερα μέρη για λατρεία και θυσίες απ' την έρημο;

Το επίμονο αίτημα για απομάκρυνση τριών ημερών πεζοπορίας, δεν είναι τυχαίο. Συνδέεται λειτουργικά με όλα τα προσχεδιασμένα γεγονότα της Αιγύπτου και μας πείθει, ότι σε απόσταση πεζοπορίας τριών ημερών, υπήρχε μια καλοστημένη παγίδα για τον Φαραώ και τον στρατό του!

Τι υπήρχε όμως σε απόσταση ογδόντα έως εκατό χιλιομέτρων από την γη Γεσέν; Απόσταση που μπορεί με άνεση να διανύσει ένας όχλος, σε διάστημα τριών περίπου ημερών; Μα η Ερυθρά θάλασσα, στην οποία... πνίγηκαν τα άρματα του Φαραώ! Όμως, πώς είναι δυνατόν να πνίξει κανείς ένα ισχυρότερό του στρατό στη θάλασσα αν... δεν ανοίξει η θάλασσα για να τους παγιδέψει;

Μήπως η αφήγηση είναι εντελώς φανταστική, όπως στους διάφορους μύθους, όπου οι θεοί σχίζουν τις θάλασσες για να καταποντισθούν καλοί ή κακοί ήρωες;![3]

Μα τότε, όλα τα προηγούμενα θα ετίθετο αυτόματα υπό αμφισβήτηση. Η αφηγηματική όμως συνοχή και η συνολική, άρτια δομή του σχεδίου και το πλήθος των συντεταγμένων λεπτομερειών, που μόλις εξετάσαμε, δεν μας αφήνουν πολλά περιθώρια αμφιβολίας, για το αν συνέβησαν ή όχι όλα αυτά. Η Έξοδος, παρά το αρνητικό της μεγαλείο, παραμένει ένα μεγαλειώδες χαλδαιο-εβραϊκό έπος πανουργίας, του οποίου την σύλληψη, την προετοιμα­σία και την εκτέλεση, ομολογούμε με δέος παρακολουθή­σαμε.

Ο γρίφος λοιπόν των τριών ημερών, είναι άρρηκτα δεμένος με όλη την προσπάθεια της Εξόδου. Κατά συνέπεια, το "θαύμα" της Ερυθράς θάλασσας, πρέπει είναι μέρος της αρχικής αφήγησης.

Έτσι, σύμφωνα με τα στοιχεία της αφήγησης που μόλις παρακολουθήσαμε, ο Φαραώ, μετά απ' την πρώτη θλίψη και ταφή των νεκρών υπηκόων του, κάποια στιγμή, θα διαπίστωνε αναπόφευκτα την μαζική απογύμνωση, (σκύλευση) των υπηκόων του, και στο χοντρό βασιλικό του κεφάλι, θα ανέβαιναν επιτέλους κάποιες υποψίες για τους πραγματικούς λόγους των πληγών της Αιγύπτου, και η αγανακτισμένη οργή του, δεν θα αργούσε να πάρει τη μορφή μανιασμένης καταδίωξης! Μπροστά δε στα στρα­τιω­τικά άλογα του Φαραώ, ένας πεζοπόρος όχλος, δεν ήταν παρά ένας βραδυκίνητος στόχος.

Απ' τη μεριά λοιπόν του Μωυσέως, έπρεπε οπωσδήποτε να υπάρχει ένα σχέδιο εξόντωσης του ισχυρού αυτού διώκτη, διαφορετικά όλα όσα προηγήθηκαν, όσο ευφυή και αν ήταν, θα τελείωναν σε μια ματωμένη εκδίκηση του Φαραώ, κι όχι σε περίλαμπρη ολοκληρωτική νίκη του Μωυσή. Είδαμε άλλωστε, ότι το δίδυμο Ιοθόρ-Μωυσής, δεν ήταν απ' τους ανθρώπους εκείνους, που θα άφηναν την κατάληξη όλης αυτής της προσπάθειας στην τύχη.

xartis SINA limnesΈτσι, το επίμονο αίτημα για φυγή τριών ημερών στην έρημο, είναι ευθύς εξαρ­χής απ' τα πλέον καλοσχεδιασμένα σημεία της όλης επιχείρησης. Ο Μωυσής, που ξέρει πολύ καλά την σημασία αυτής της αξίωσης, μετά την έξοδό του από την Αίγυπτο, κυριολεκτικά, όπως παραδέχεται η αφήγηση, ξεθεώνει στην πεζοπορία τον όχλο που έχει μαζί του «οδοιπορώντας ημέρα και νύκτα», (Έξ.13.21), για να φτάσει το συντομότερο δυνατόν στο προσχεδιασμένο σημείο.

Ο Μωυσής, "τρέχει" κυριολεκτικά νυχθημερόν προς την έρημο! Όμως, ποια εντυπωσιακή ευκαιρία απαλλαγής απ' την καταδίωξη, μπορεί να τους προσφέρει η έρημος; Και τι σχέση έχει η Ερυθρά θάλασσα με όλα αυτά;

Για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε καλύτερα τις μορφολογικές δυνατότητες που εκμεταλλεύθηκε ο Μωυσής, προκειμένου να πνίξει τους διώκτες του, πρέπει να κάνουμε μια μικρή... ιστοριο-γεωγράφηση, ώστε να εξα­σφα­λίσουμε μια στοιχειώδη τουλάχιστον εικόνα της περιοχής, όπου όλα αυτά έλαβαν χώρα. Αλλά ταυτόχρονα, να δούμε καθαρότερα και την μοναδικότητα που παρουσιάζει η συγκε­κριμένη γωνιά της Γης, όπου συνέβη το διάσημο αυτό "θαύμα".

Η Ερυθρά λοιπόν θάλασσα, χωρίζεται σε δύο λεπτότερα σκέλη, που σαν ανοιχτή διχάλα αγκαλιάζουν ανατολικά και δυτικά τη χερσόνησο του Σινά. Το ένα εξ αυτών, δημιουργεί ανατολικά τον κόλπο της Άκαμπα και το άλλο δυτικότερα εισχωρεί βαθιά στη γη της Αιγύπτου και καταλήγει στα στενά όρια του κόλπου του Σουέζ, απ' όπου σήμερα ξεκινά το περίφημο κανάλι του Σουέζ, που ενώνει την Ερυθρά θάλασσαμε τη Μεσόγειο,διανύοντας μιααπόστασηπερίπου εκατόν εξήντα χιλιομέτρων.

Το σημερινό αυτό κανάλι, μετά από μεγάλα τεχνικά έργα, εξακο­λου­θεί να είναι ακόμα και σήμερα ένα στενό συγκριτικά θαλάσσιο πέρασμα, πλάτους εξήντα έως εκατό μέτρων και βάθους δέκα έως δώδεκα μέτρων. 

Με τη βοήθεια δύο λιμνών, μιας μεγάλης, της διπλής λίμνης Bitter­ Lake (πικρολίμνη), και μιας μικρότερης, της Timsah Lake (Τιμσάχ), που βρίσκονται κατά μήκος του καναλιού αυτού, και προς την μεριά της Ερυθράς θάλασσας, φαίνεται πως η δυνα­τότητα διάνοιξης αυτού του θαλάσσιου δρόμου, (καναλιού), ήταν ανέκαθεν κατάδηλη, αρχής μάλιστα γενομένης απ' το εμφανώς ευκολότερο άκρο της Ερυθράς.

Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε όμως, αν και τότε ήταν παρόμοια τα γεωγραφικά και γεωλογικά δεδομένα της περιοχής;

 

Ο ιστοριο-γεωγρά-φος Στράβων (64 π.Χ. έως 24 μ.Χ.) παραθέτοντας πολύτιμες ιστορικές λεπτομέρειες, αναφέρει πως όχι μόνο ο κόλπος του Σουέζ, και οι ενδιάμεσες λίμνες, ήταν και τότε στη θέση τους… αλλά και πως μια ανάλογη διώρυγας μ' αυτήν του σημερινού Σουέζ, ήταν παλαιόθεν γνωστή και στις ημέρες του δεδομένη: «Από δε του Πηλούσιου, (από τις ανατολικότερες εκβολές του Δέλτα του Νείλου), ξεκινά η διώρυγα που διέρχεται από τα έλη και τις λίμνες, οι οποίες (λίμνες) είναι δύο και βρίσκονται στα αριστερά[4] του μεγάλου ποταμού... αυτή (η διώρυγα), διαρρέοντας διά μέσω των πικρών καλουμένων λιμνών, καταλήγει στην Ερυθρά (θάλασσα) και τον Αράβιο κόλπο (σημερινό κόλπο Σουέζ)... αυτή δε η διώρυγα, ετμήθη, (δημιουργήθηκε) κατ' αρχάς μεν υπό Σεσώστριου[5] (ή Ραμσής Β΄, 1290-1224ή1279-1213 π.Χ. δλδ, του Φαραώ των παιδικών χρόνων του Μωυσή)... αργότερα δε ο Δαρείος ο πρώτος (περί το 520 π.Χ.) συνεχιστής του έργου έγινε. Αυτός όμως από ψευδείς φόβους ημιτελές άφησε το έργο. Επείσθη δε (ο Δαρείος) ότι υψηλότερη είναι η στάθμη της Ερυθράς θάλασσας, από αυτήν της Αιγύπτου και αν από την διώρυγα ο μεταξύ ισθμός διακοπεί, ολόκληρη η Αίγυπτος θα κατακλυσθεί από των υδάτων». Στράβων γεωγραφικα 17.1.24.16.-

Το έργο αυτό, αιώνες αργότερα με εκπληκτικό τρόπο ολοκλήρωσε: «ο Πτολεμαίος ο δεύτερος[6] συνετέλεσεν αυτήν κατά τον επικαιρότερον (τον πλέον σύγχρονο δηλαδή) τρόπον, διάφραγμα εμηχανεύθη (κατασκεύασε ελεγχόμενο φράγμα!!!) τούτο δε ήνοιγεν όποτε εβούλετο διαπλεύσαι και ταχέως πάλιν συνέκλειεν».AgatharchidesGeogr. Fragmenta 2a.86.F.19.61 & Διόδωρος Σικελ. Α΄33.5-11.

Φόβοι λοιπόν υψηλότερης στάθμης της Ερυθράς και κατακλυσμού μεγάλου τμήματος της ευπορότατης κάτω Αιγύπτου, ματαίωναν επί εκατονταετίες την τελική χρήση του τεράστιου αλλά και πολυπόθητου έργου, που όμως η απόπειρα διάνοιξής του ανάγεται εδώ ακριβώς, στις ημέρες της πριγκηπικής ζωής του Μωυσή!

Η αξία λοιπόν αυτού του θαλάσσιου δρόμου, ήταν ανέκαθεν ορατή και επιτακτική. Η δυνατότητα επικοινωνίας της Μεσογείου με την Ερυθρά θάλασσα ήταν κυριολεκτικά σωτήρια, μιας και θα γλίτωνε απ' τα καράβια της Μεσογείου, τον τεράστιο κόπο να κυκλώσουν ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο, (περί τα δεκαπέντε χιλιάδες ναυτικά μίλια), προκειμένου να φτάσουν με τα εμπορεύματά τους στον Κόλπο του Σουέζ.[7]

Είναι λοιπόν φανερό, ότι το ελάχιστο αυτό κομμάτι αμμώδους χθαμαλής, (χαμηλότερης της θαλάσσιας στάθμης) ξηράς, που παρεμβάλλετο ανάμεσα στις δύο θάλασσες, (Ερυθρά και Μεσόγειος), με τις ενδιάμεσες λίμνες του, να ελαττώνουν στο μισό τον απαιτούμενο κόπο της διόρυξης, η περιοχή ήταν ανέκαθεν σαφέστατος στόχος διάνοιξης θαλάσσιας οδού, με ολοφάνερα τα ασύλληπτα οφέλη που προαναφέραμε!                     

Η Αίγυπτος, υπήρξε μια αρχαία και πανίσχυρη αγροτική χώρα, επειδή ακριβώς κατάφερε με αμέτρητα κανάλια να τιθασεύσει τις σταθερές πλημ­μύρες του Νείλου, του "μεγαλύτερου" ποταμού στον κόσμο. Δεν θα έστεκε λοιπόν άπραγη και απαθής μπροστά στην ολοφάνερη σωτήρια δυνα­τότητα ένωσης των δύο θαλασσών, μ' ένα μικρό θαλάσσιο εμπορικό δρόμο.

Αυτά είναι λίγα στοιχεία, που θα μας βοηθήσουν να δούμε, πώς πιθανότατα πνίγηκε ο μικρός στρατός του Φαραώ και ν' αντιληφθούμε ότι αιτία γι' αυτό, δεν ήταν τα μεγάλα θαυματουργικά κέφια, οποιασδήποτε βιβλικής θεότητας, αλλά τα ασυνή­θιστα γεωλογικά δεδομένα της περιοχής αυτής, και οι άριστες γνώσεις του "μορφωμένου" αυτού πρώην πρίγκιπα, που ηγείται πια, με μοναδικό τρόπο των ταλαίπωρων απογόνων του γενάρχη Αβραάμ.

xartis erythraΌλα δείχνουν λοιπόν, ότι επί των ημερών του Μωυσή, στην ίδια περίπου θέση της σημερινής διώρυγας (του Σουέζ), υπήρχε ημιτελές ένα αντίστοιχο για την εποχή εκείνη έργο διόρυξης, που φιλοδοξούσε να ενώσει την Ερυθρά θάλασσα με την μεγάλη διπλή λίμνη βορειότερα. Η διπλή λίμνη Bitter Lake ή πικρολίμνη, απέχει σήμερα από την παραλία της Ερυθράς δεκαεπτά περίπου χιλιόμετρα και επί των ημερών του Μωυσή, σύμφωνα με την γνώμη κάποιων αρχαίων συγγραφέων[8] η απόσταση αυτή ήταν μάλλον σημαντικά μικρότερη.

Η φιλόδοξη λοιπόν αυτή προσπάθεια της ένωσης του τελευταίου άκρου της Ερυθράς θάλασσας με την αντικρινή, βορειότερά της πικρολίμνη, σύμφωνα με τις ιστορικές αυτές μαρτυρίες, ήταν ήδη επί των ημερών της πριγκιπικής ακόμα θητείας του Μωυσή, ένα υπαρκτό αλλά ημιτελές έργο!

Με δεδομένα λοιπόν αυτά τα στοιχεία, δεν θα ήταν διόλου υπερβολικός ο ισχυρισμός, ότι ο Μωυσής, λόγω της πριγκιπικής του ιδιότητας, όχι μόνο διετέλεσε επί σειρά ετών, ανώτατο διοικητικό στέλεχος, αλλά και σαν άτομο με κορυφαία αιγυπτιακή μόρφωση, ήταν απόλυτα ενήμερος για την κατάσταση των τεχνικών έργων της χώρας. Προφανώς λοιπόν, ο πρώην πρίγκιπας της Αιγύπτου, εκμεταλλεύτηκε ένα δικό της γιγάντιο έργο, για να πνίξει τον ίδιο της τον στρατό, που τώρα τον καταδιώκει!

Το γεγονός δε, ότι ο Φαραώ καθόλου δεν μπορεί να φανταστεί ποιος είναι ο αντίπαλός του, τον κάνει να αγνοεί εντελώς το ενδε­χόμενο μιας τέτοιας έντεχνης υπονόμευσης και πέφτει στην παγίδα να ακολουθήσει κατά πόδας τον Μωυσή στην κοίτη του ορύγματος, που σε λίγο χτυ­πη­μένο καίρια απ' τον Μωυσή, θα πλημ­μυ­ρίσει βαλτώνοντας και στην συνέχεια πνίγοντας τους έκπληκτους Αιγύπτιους, που το τελευταίο πράγμα που θα περίμεναν απ' τους κυνηγημένους αυτούς σκλάβους, ήταν λεπτομερείς γνώσεις υψηλής στάθμης και φραγμάτων.

Ας δούμε όμως, αν τα βιβλικά δεδομένα μας βοηθούν στους συλλογισμούς μας αυτούς. «Όταν ο Φαραώ άφησε τον λαό (Ισραήλ) να φύγει, ο θεός δεν οδήγησε τους Ισραηλίτες από την οδό των Φιλισταίων, που ήταν ο συντομότερος δρόμος (προς την Χαναάν), μήπως συμβεί πόλεμος και επιστρέψουν μετανοιωμένοι στην Αίγυπτο. Αλλά ο θεός έφερε τον λαό διά της ερήμου προς την Ερυθρά θάλασσα».Έξ.13.17-18.

Ο Μωυσής, έχει τους δικούς του λόγους, για να μην ακολουθήσει το συνηθισμένο δρομολόγιο επι­στρο­φής στη Χαναάν. Ερμηνεύοντας εδώ, δήθεν την θεϊκή θέληση, επικαλείται τον φόβο πολέμου με τους παράκτιους Φιλισταίους της Μεσογείου, για να καταφέρει να στρέψει το λαό του νότια, προς τις μαύρες ερημιές. Ο λόγος είναι απλός, ο Μωυσής δεν ήθελε να ακολουθήσει τον μεσογειακό δρόμο των Φιλισταίων, όχι για τον φόβο του πόλεμου, αλλά γιατί έπρεπε να παρασύρει τον διώκτη του, σε μια μοναδική υδάτινη παγίδα.

Ο φόβος των Φιλισταίων, είναι εδώ οπωσδήποτε ανακό­λουθος με τα στοιχεία που έχουμε γι' αυτούς. Η Βίβλος μας διαβεβαιώνει, ότι οι ίδιοι οι βιβλικοί πατριάρχες, που κατ' επανάληψη ανεβοκατέβηκαν τον ίδιο αυτό δρόμο, ποτέ δεν ενοχλήθηκαν από Φιλισταίους! Με τα επίπλαστα λοιπόν αυτά προσχήματα, βλέπουμε τον λαό Ισραήλ να κατηφορίζει Νότια προς την Ερυθρά θάλασσα, ακριβώς όπως απαιτούσε ο αρχικός σχεδιασμός του Μωυσή.  

Για να κατευθύνει τον λαό του χωρίς καθυστερήσεις στο συγκε­κρι­μένο εκτός συνηθισμένης πορείας στόχο του, ο Μωυσής έχει μια τεράστια στήλη καπνού[9] να προπορεύεται τη μέρα και την ίδια αυτή εστία φωτιάς (σαν φωτισμένης πια στήλης καπνού) να τους κατευθύνει με ακρίβεια τη νύχτα, σε μια εξοντωτική πορεία, μέχρι το προκαθορισμένο σημείο στρατοπέδευσής τους στην έρημο: «την ημέρα με στήλη νεφέλης, διά να οδηγεί αυτούς στην οδό, την δε νύκτα με στήλη πυρός, διά να φέγγει εις αυτούς ώστε να οδοιπορούν ημέρα και νύκτα». Έξ.13.21.

Ηαρχική απόσταση των τριών ημερών, με την ξέφρενη αυτή πορεία φυγής που επέβαλε στο λαό του ο Μωυσής, πρέπει να καλύφθηκε σε χρόνο ρεκόρ. Διότι όταν φτάνουν εκεί, έχουν χρόνο όχι μόνο να στρατοπεδεύσουν στο κατάλληλο σημείο, αλλά να οργανωθούν και μάλιστα να περιμένουν υπομονετικά τον διώκτη τους Φαραώ.

«Και είπεν ο Κύριος προς τον Μωυσή, ειπέ προς τους υιούς Ισραήλ, (Ο΄ να στρέψουν! προς την Ερυθρά και),να στρατοπεδεύσωσιν απέναντι Πι-Αϊρώθ μεταξύ Μιγδώλ και θαλάσσης, καταντίκρυ Βεέλ-Σεφών. καταντίκρυ τούτου θέλετε στρατοπεδεύσει πλησίον (Ο΄ «επί») της θαλάσσης, (παραλιακά), θέλετε στρατοπεδεύσει». Έξ.14.1-2.

Η λεπτομερής περιγραφή του χώρου στρατοπέδευσης, δείχνει σαφώς, ότι ο Μωυσής, όχι μόνο γνωρίζει πολύ καλά την περιοχή, αλλά ότι ακολουθεί λεπτομερώς τους προσχεδιασμούς του. Το στρατοπεδεύστε «μεταξύ Μυγδώλ (πύργου) και θαλάσσης», φέρνει στον νου στενό παραλιακό πέρασμα, που θα υποχρεώσει τον διώκτη του Φαραώ, να ακολουθήσει συγκεκριμένο δρόμο προσέγγισης στην καταδίωξη των Ισραηλιτών!

 

Ο Μωυσής λοιπόν, βρίσκεται στρατοπεδευμένος κάπου στη βορειο-δυτική ακτή του κόλπου της Ερυθράς θάλασσας, στην κορυφή του οποίου, υπήρχε ήδη σκαμμένη η προαναφερθείσα βαθιά τάφρος, που περίμενε να δεχθεί τα νερά της Ερυθράς, όταν το έργο έφτανε στο τέλος του, ενώνοντας έτσι, την Ερυθρά θάλασσα με τις παρακείμενες πικρολίμνες.

Ανάμεσα στη θάλασσα και στην τάφρο, υπάρχουν μόνο οι απαραίτητοι όγκοι φυσικών αναχωμάτων και διάσπαρτοι βάλτοι, που δεν επιτρέπουν την διέλευση. Κανείς δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί καλύτερα από τον Μωυσή, πως ένα σχετικά μικρό μόνον προετοιμασμένο άνοιγμα στην κορυφή αυτού του φυσικού φράγματος, θα σαρώσει σε εκπληκτικά μικρό χρόνο, τον τεράστιο φαινομενικά χωμάτινο όγκο, που μεσολαβεί ανάμεσα στην ανοιχτή τάφρο και στον τεράστιο θαλάσσιο όγκο νερού, με την αμετάβλητη υψηλή στάθμη!

Τώρα καταλαβαίνουμε, γιατί ο Μωυσής έτρεχε ουσιαστικά εκτός πορείας μέσa στις αντιξοότητες της ερήμου. Στόχος του ήταν να φέρει έγκαιρα το πλήθος του λαού του, στο χείλος αυτής της γιγάντιας παγίδας. Πολύ καιρό πριν από την Έξοδο, ένα υδάτινο "θαύμα" εξόντωσης, ήταν εδώ προσυμφωνημένο με την "θεότητα" και περίμενε να καταπιεί τους διώκτες του Μωυσή.

Πραγματικά, ο Μωυσής φαίνεται απόλυτος γνώστης όλων των λεπτομερειών. Όταν μάλιστα εμφανίζεται επιτέλους ο στρατός του Φαραώ στον ορίζοντα και ο λαός του πανικοβάλλεται, αυτός δεν φαίνεται να αιφνιδιάζεται καθόλου. Με πλήρη εμπιστοσύνη στο τι πρόκειται να επακολουθήσει: «είπεν ο Μωυσής προς τον λαό: μην φοβείσθε, σταθείτε και βλέπετε την σωτηρία του Κυρίου, την οποίαν θέλει κάμει εις εσάς σήμερον, διότι τους Αιγυπτίους, τους οποίους είδατε σήμερον, δεν θέλετε ιδεί αυτούς πλέον. Ο Κύριος θέλει πολεμήσει διά σας, σεις δε, θέλετε μένει ήσυχοι». Έξ.14.13-14.

Και η ερώτηση: γιατί ο Κύριος θα πολεμήσει μόνος του εκτός πορείας, τον πάνοπλο και έξαλλο Φαραώ και δεν θα μπορούσε να πολεμήσει, εξ ίσου καλά, εντός πορείας, τους αμέριμνους και αμέτοχους Φιλι­σταίους; Μήπως, μόνο επειδή, στη μοναδική από κάθε άποψη αυτή γωνιά της Γης, ο "Κύριος" είχε προετοιμάσει με κάθε λεπτομέρεια ένα "θαύμα" υδάτινης εξόντωσης; 

Ο Φαραώ που ξεκίνησε με εξακόσια τουλάχιστον επίλεκτα άρματα, (Έξ.14.7), διάνυσε την απόσταση σε λίγες μόνο ώρες και το απόγεμα της ίδια ημέρας πλησίαζε το στρατόπεδο των Ισραηλιτών. Σημαντική είναι η κατανόηση της εκκίνησης των δύο αντιπάλων. Βλέπε χάρτη.

Ο Μωυσής, ξεκίνησε βόρεια απ' την γη της παροικίας των Ισραηλιτών, την «γη Γεσέν», (Γέν.45.10), ενώ ο διώκτης του, Φαραώ, ξεκίνησε πολύ νοτιότερα απ' την στρατιωτική πόλη Μέμφιδα.

Για την πόλη αυτή διαβάζουμε: «ο Ραμσής Β΄ (ο Φαραώ της υιοθεσίας του Μωυσή) και ο Μενεφθά (ο Φαραώ της καταδίωξης του Μωυσή) εκόσμησαν την πόλη Μέμφιδα με μεγαλόπρεπα κτίσματα, ώστε αν και έπαψε να είναι πρωτεύουσα, διατήρησε εν τούτοις το γόητρο της στρατιωτικής μητρόπολης». Δρανδάκης, "Μέμφις".

Ο Μωυσής λοιπόν, εγνώριζε ότι ο τόπος εκκίνησης των αντίπαλων στρατευμάτων, θα καθόριζε αποφασιστικά και την εκ του νότου πορεία προσέγγισης της δικής του θέσεως στο στενό πέρασμα Μιγδώλ.[10]   

Ο πανικός κατέλαβε τον όχλο, αλλά όχι και τον Μωυσή, που έχει ήδη μπλοκάρει το πέρασμα, «μεταξύ Μιγδώλ και θαλάσσης», με εύφλεκτα υλικά, που δεκάδες χιλιάδες χέρια είχαν υψώσει, αποψιλώνοντας την γύρω περιοχή. Ο Μωυσής, διατάζει την άσβεστη πυρά που ηγείται του στρατοπέδου, να μετακινηθεί πίσω τους. Απ' αυτήν, εκατοντάδες πρόθυμα χέρια, θ' ανάψουν ταυτόχρονα σε πολλά σημεία το μπλοκαρισμένο πέρασμα Μιγδώλ, που φλεγόμενο βρίσκεται ανάμεσα σ' αυτούς και στα άρματα του Φαραώ.

Στο λαό, που έντρομος παρακολουθεί τις αποφασιστικές στρα­τηγικές κινήσεις του Μωυσή, χωρίς να τις καταλαβαίνει, το σωτήριο αποτέλεσμά τους, φαίνεται σαν μια αόρατη αγγελική δύναμη που τους προστατεύει: «τότε η στήλη της νεφέλης (εστία καπνερής φωτιάς) έφυγε από μπροστά τους και στάθηκε πίσω τους και μπήκε ανάμεσα στο στρατόπεδο των Αιγυπτίων και των Ισραηλιτώνκαι εστάθηκαιέγινε σκότος[11] και γνόφος.[12] Και η νύχτα πέρασε και δεν έσμιξαν (οι δύο αντίπαλοι) ολόκληρη τη νύχτα». Ο΄ Έξ.14.19-20.

Το σκηνικό είναι υποβλητικό. Οι κινή­σεις του Μωυσή άψογα προσχεδιασμένες, όπως αρμόζει σ' έναν μεγάλο ηγέτη. Όλα δείχνουν, ότι ενώ με ένα τεράστιο φράγμα πυρός, σταμάτησε προσωρινά τον Φαραώ, πάνω ακριβώς στο πέρασμα Μιγδώλ, ο ίδιος με τον λαό του, παρόλο που έπεσε η νύχτα, ξεκίνησε να περάσει στην απέναντι μεριά της μεγάλης τάφρου.

Η κάθοδός τους στη μεγάλη αυτή τάφρο, μέσα στη νύχτα, με την τεράστια πυρά να δίνει έναν απόκοσμο φωτισμό στη νυχτερινή τους μετακίνηση, άφησε αλησμόνητες εντυπώσεις. Ο Μωυσής μπαίνοντας στην τάφρο, βάδισε βόρεια κατά μήκος του ορύγματος!

Όσοι γνώριζαν τον παράξενο αυτό τόπο, ένιωθαν δέος στην ιδέα ότι βρίσκονται αισθητά κάτω απ' τη θαλάσσια στάθμη, ανάμεσα σε δύο τεράστιους απειλητικούς υδάτινους όγκους, δηλαδή με τα νερά της Ερυθράς θάλασσας στον Νότο (ή δεξιά τους) και αυτά της τεράστιας διπλής πικρολίμνης στον Βορρά, ή αντιστοίχως στα αριστερά της νοητής αυτής πορείας τους απ' την Αίγυπτο προς το Σινά!   

Η βιβλική αφήγηση, παρά τις κατοπινές θεολογημένες προσθήκες και τις μυθολογικές υπερβολές της, δεν απέχει ουσιαστικά απ' τη δική μας περιγραφή: «και εισήλθαν οι υιοί Ισραήλ εις το μέσον της θαλάσσης κατά το ξηρόν και τα ύδατα ήσαν εις αυτούς τοίχος εκ δεξιών και εξ αριστερών αυτών». Έξ.14.22.

Όλη τη νύχτα το ογκώδες πύρινο μέτωπο κράτησε τον Φαραώ (που άλλωστε δεν είχε κανέναν ιδιαίτερο λόγο να μετακινηθεί νύχτα), σε απόσταση ασφαλείας. Μόνο με το χάραμα, η στρατιωτική καταδίωξη των Αιγυπτίων, έφτασε κι αυτή μπροστά στη μεγάλη τάφρο.

Η απόφαση για τον Φαραώ ήταν κρίσιμη. Η Βίβλος απαντά, πως ο ίδιος ο θεός θα έσπρωχνε τον Φαραώ να μπει στην παγίδα: «ας διέλθουν οι υιοί Ισραήλ διά ξηράς εν μέσω της θαλάσσης και εγώ θέλω σκληρύνει την καρδίαν των Αιγυπτίων και θέλουσι εμβή κατόπιν αυτών». Έξ.14.17.

Εμείς γνωρίζουμε πως η καρδιά του Φαραώ, μετά απ' όσα υπέστη, παρά ήταν "σκληρή", ώστε να μην χρειάζεται πρόσθετη σκλήρυνση από καμία θεότητα. Ο Φαραώ ζητούσε λυσσαλέα εκδίκηση. Αλλά κι αν ακόμα δεν ήταν "θολωμένος" απ' τη μανία της εκδίκησης, ήξερε καλά, ότι στην μια πλευρά του είχε το αδιέξοδο της θάλασσας, και από την άλλη, αν υποχωρούσε διστάζοντας, ήταν αναγκασμένος να επιλέξει μια άλλη διαδρομή δεκάδων χιλιομέτρων βόρεια, κυκλώνοντας μια μακρόστενη λίμνη πριν ξανασυναντήσει τους μισητούς φυγάδες. Αν δεν ακολουθούσε τώρα τον Μωυσή στην τάφρο, θα τον έχανε για μέρες, και η αναζήτηση θα ήταν κοπιαστική και αβέβαιη στις ερημιές της χερσονήσου Σινά.

Η τάφρος είναι βατή, αν μπόρεσαν να την διαβούν πεζοπορώντας μέσα στη νύχτα οι Εβραίοι φυγάδες, γιατί όχι κι αυτός με τον εκπαιδευμένο στρατό του; Άλλωστε, η ιδέα της πλημμυρισμένης τάφρου, δεν πρέπει να περνά καθόλου απ' το μυαλό του, μια και για ένα τέτοιο έργο, θα χρειαζόταν πολύς χρόνος προετοιμασίας, για να υπονομευθούν τα ενδιάμεσα αναχώματα, άριστος συγχρονισμός και επιπλέον, ειδικές γνώσεις και συνολική οργάνωση και στρατηγική, που δεν μπορούσε καθόλου να φανταστεί, ότι ο αντίπαλός του Μωυσής διέθετε!

Με το πρώτο αχνό φως της ημέρας, τα στρατιωτικά άρματα του Φαραώ, μπαίνουν στη στεγνή τάφρο των αρκετών χιλιομέτρων: «το ξημέρωμα, κατεδίωξαν (τους Ισραηλίτες), οι Αιγύπτιοι και εισήλθαν κατόπιν αυτών, πάντες οι ίπποι του Φαραώ και τα άρματα». Έξ.14.23-24.

Καλπά­ζοντας κατά μήκος της ατέλειωτης κοίτης, μάταια αναζητούσαν την διέξοδο στην απέναντι (ανατολική) όχθη, που ήταν σίγουρο ότι μέσ' στη νύκτα χρησιμοποίησαν οι προπορευόμενοι Ισρα­ηλίτες! Ο Μωυσής, έχει φροντίσει η έξοδος αυτή από την τάφρο, να είναι τόσο μακριά απ' την είσοδο, ώστε να του δοθεί ο απα­ραίτητος χρόνος αντίδρασης. Τα αιγυπτιακά άρματα, τρέχοντας ακόμα κατά μήκος της τάφρου, νιώθουν το έδαφος να υγραίνεται. Φτάνοντας τελικά στο άλλο, (στο βιαιότερο) άκρο της τάφρου, βρίσκουν να τους περιμένει η πρώτη έκπληξη: «ο στύλος του πηρός και της νεφέλης συντάραξε το στρατόπεδο των Αιγυπτίων». Έξ.14.24.

Ολόκληρη δηλαδή η τεράστια μεταφερόμενη εστία φωτιάς του στρατοπέδου, εξαπολύεται μαζί με την ογκώδη άμαξα μεταφοράς της και ανατρέπεται πάνω τους, κλείνοντας με ένα καπνερό φράγμα πυρός την ποθητή έξοδο. Ταυτόχρονα χιλιάδες μαχόμενοι Ισραηλίτες, εμφα­νίζονται και φράσσουν με όλους τους τρόπους τη μοναδική αυτή έξο­δο. Το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, είναι ήδη παράξενα νοτισμένο.

Υποπτεύονται την αναπάντεχη παγίδα μόνο όταν είναι ήδη πολύ αργά! Απ' τη μειο­νε­κτι­κή αυτή θέση, τα στρατιωτικά άρματα των Αιγυπτίων, αποφασίζουν να υποχωρήσουν, έχοντας υποστεί ασήμαντες μόνο απώλειες. Ο Μωυσής όμως, τους θέλει νεκρούς και στον κατάλληλο χρόνο, έχει ήδη σηκώσει τη ράβδο του ψηλά, σαν εναρκτήριο σημάδι. Οι δύο ομάδες στα άκρα της τάφρου, (που στη μακρινή αυτή εποχή δεν έπρεπε να απέχουν περισσότερο από μερικά μόνο χιλιόμετρα), γνώριζαν καλά τη δουλειά τους.    

Οι προσεκτικά προετοιμασμένες υπονομεύσεις στους χωμάτινους όγκους, που συγ­κρα­τούσαν τα νερά στα δύο άκρα της τάφρου, χτυπήθηκαν ταυτό­χρονα κι από τις δύο μεριές. Το πρώτο λιγοστό νερό που κατέφθασε, σίγουρα δεν ήταν τίποτα τρομακτικό, σε λίγο όμως, ήταν αρκετό για να κολλήσει τις άμαξες των Αιγυπτίων στη λάσπη: «και συνετάραξε το στράτευμα των Αιγυπτίων και έκανε να κολλήσουν οι τροχοί των αμαξών τους, ώστε εσύ­ρο­ντο δυσκόλως και είπαν οι Αιγύπτιοι: ας φύγουμε». Έξ.14.24-25. Ήταν όμως ήδη πολύ αργά!

Όταν βαλτωμένοι είδαν το πρώτο λιγοστό νερό γύρω τους, έγινε πια ξεκάθαρο ότι είχαν υποτιμήσει φοβερά τον αντίπαλό τους! Σ' όλους τώρα ήταν φανερό, ότι ο τερατοποιός Μωυσής, δεν είχε κάνει λάθος. Η ασίγαστη μανία του θαλασσινού νερού της Ερυθράς, παρέσυρε με προοδευτική ταχύτητα τους ενδιάμεσους τεράστιους όγκους χωμάτων, του φυσικού φράγ­ματος, και με σαρωτικά κύματα νερού και λάσπης, αποτελείωσε τους τελματωμένους Αιγύπτιους, που στον αγώνα τους να επιστρέψουν και να βγουν απ' το σημείο εισόδου, είδαν ένα ορμητικό ρεύμα νερού και λάσπης να πέφτει πάνω τους απ' τη μεριά της Ερυθράς θάλασσας. Η αμετάβλητη υψηλή θαλάσσια στάθμη της Ερυθράς, σάρωσε πρώτη όλα τα ενδιάμεσα υλικά του φράγματος!

Διαβάζουμε με προσοχή τις λεπτομέρειες της αφήγησης: «ήταν πλέον ημέρα, όταν ο Μωυσής σήκωσε το χέρι του... και η θάλασσα επανέλαβε την ορμή της.Οι δε Αιγύπτιοι φεύγονταςσυνάντησαν αυτήν (τη θάλασσα!) και κατέστρεψε ο Κύριος τους Αιγυπτίους... διότι τα ύδατα... σκέπασαν τις άμαξες και τους ιππείς, το στράτευμα του Φαραώ... και είδε ο (λαός) Ισραήλ το χέρι το μεγάλο με το οποίο χτύπησε ο Κύριος τους Αιγύπτιους... και επίστευσε (ο λαός) στον Κύριο (αλλά...) και στον Μωυσή». Ο΄Έξ.14.27-31.

Στην παραπάνω περιγραφή, αν αγνοήσουμε τα μυθο-θεολογικά στοιχεία που εξυπηρετούν τον θρησκευτικό εξωραϊσμό της ιστορίας, υπάρχει πράγματι μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, την οποία πρέπει με ιδιαίτερη έμφαση να υπογραμμίσουμε. Κατά την γνώμη μου, η φράση: «οι δε Αιγύπτιοι φεύγοντας συνάντησαν αυτήν (δηλαδή την θάλασσα που τους έπνιξε(!!!)», Έξ.14.27, είναι η καίρια έκφραση, που με τον χαρακτηριστικότερο τρόπο, έχει συγκρατήσει τα ισχυρότερα στοιχεία απομυθοποίησης, αφού σαφώς διασώζει μια εικόνα, εντελώς διαφορετικής ερμηνείας, απ' αυτήν της βιβλικής θαυματολογίας!

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να συναντήσουν τη θάλασσα φεύγοντας, αφού κατά την βιβλική περιγραφή, η θάλασσα σαν υδάτινα τείχη τους περιέβαλε ήδη από παντού;  

Καθώς διαβάζουμε τις σειρές αυτές, στο νου μας έρχονται οι εντυ­πωσιακές εικόνες της αντίστοιχης, κλασική πια, χολιγουντιανής ταινίας «οι δέκα εντολές»[13] (του 1956), όπου οι παραγωγοί της, για να παρακολουθήσουν τη βιβλική αφήγηση, αναγκάζονται να "κλείσουν" τη θάλασσα σαν "φερμουάρ" πάνω απ' τους Αιγύπτιους, γιατί μόνον έτσι μπορούσαν να δημιουρ­γή­σουν το απαραίτητο αυτό φονικό ρεύμα νερού, που κατά την αφήγηση καταδίωξε και τελικά φόνευσε τους Αιγύπτιους! Φανταστείτε, το φονικό αυτό ρεύμα νερού, παραδόξως... πρέπει να κυλάει ανάμεσα σε δύο υδάτινους τοίχους!!!

Είμαστε λοιπόν στην περίεργη θέση, σύμφωνα με την κλασική ερμηνεία της σχισμένης θάλασσας, να βλέπουμε τους Αιγύπτιους εν μέσω θαλάσσης, να πνίγονται... όχι από νερά που πέφτουν επάνω τους απ' όλες τις μεριές, καθώς τα υδάτινα τείχη καταρρέουν δίπλα τους... αλλά από ένα πολύ περίεργο υδάτινο θαλάσσιο χείμαρρο, που έρχεται κατά πάνω τους τρέχοντας ορμητικά κατά μήκος της σχισμένης θάλασσας! Δεν νομίζετε ότι παρά είναι περίπλοκο για να είναι έτσι;

Η ίδια η αφήγηση επιβεβαιώνει τις αμφιβολίες μας αμέσως παρακάτω, αφήνοντας πολύ λίγα περιθώρια παρανοήσεων: «Διότι εισήλθον οι ίπποι του Φαραώ... μετά των αμαξών αυτού και μετά των ιππέων αυτού και ο Κύριος έστρεψε επ' αυτούς τα ύδατα της (Ερυθράς) θαλάσσης». Έξ.15.19.

Το ορμητικό ρεύμα λοιπόν, που πνίγει τους Αιγύπτιους, δεν κυλά ανάμεσα σε υδάτινα τείχη, αλλά μέσα στην συγκεκριμένη τάφρο, που πλημμυρίζοντας την κατάλληλη στιγμή, πνίγει τους Αιγύπτιους! Η τάφρος αυτή, είναι και σήμερα υπαρκτή και δεδομένη, με το όνομα «κανάλι του Σουέζ», ένα κανάλι τόσο μοναδικό, όσο και η νίκη του Μωυσή... στην από κάθε άποψη μοναδική αυτή γωνιά της Γης!

Άλλωστε, για τον βιβλικό θεό, που έκτοτε ποτέ δεν επανέλαβε τίποτε παρόμοιο, (τουλάχιστον αυτών των διαστάσεων), δεν μπορούμε παρά να ρωτήσουμε: Αν ο πραγματικός Θεός επρόκειτο να πνίξει με νερό, αντιπάλους του οποιουδήποτε εκλεκτού λαού του, θα έπρεπε αυτό να συμβεί στην Αίγυπτο, όπου το πλημμύρισμα των καναλιών, ήταν ήδη από χιλιετίες μια ολοκληρωμένη τέχνη; Θέλετε να πιστέψουμε πως ο παντοδύναμος συμπαντικός Θεός, αν αποφάσιζε έστω και για μια και μοναδική φορά να σκίσει κάποια θάλασσα, θα διάλεγε γι' αυτόν τον σκοπό την πλεονεκτικότερη γωνιά της Γης για να το κάνει;

Πέρα απ' όλα αυτά όμως... η νίκη του Μωυσή ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Νίκη άρτιας προετοιμασίας και μεθόδευσης.

Τώρα λοιπόν, μπορούμε να υποθέσουμε με πόση επιμέλεια προετοιμάστηκε, σε απόσταση «τριών ημερών» από την Αίγυπτο, η έντεχνη υπονόμευση της μεγάλης τάφρου! Εκεί τους περίμενε το όπλο της τελικής απελευθέρωσής τους από την οργή του Φαραώ! Χέρια για να εργαστούν, προμήθευσε εγκαίρως άφθονα, ο αρχιερέας και εμπνευστής της Εξόδου, ο ιερέας και πεθερός του, Ιοθόρ. Ολόκληρη η υποστήριξη ενός οργανωμένου θρησκευτικού ιερατείου, μαζί με τις τεχνικές γνώσεις του μορφωμένου απ' τους ιερείς της Αιγύπτου Μωυσή, αναμφίβολα μπορούσαν να προετοιμάσουν το αποφασιστικό αυτό τελικό χτύπημα.

Τώρα μπορούμε να υποθέσουμε, γιατί ενώ ο Μωυσής έχοντας ήδη περάσει δύο φορές, (από και προς την Αίγυπτο), απ' τα ασφαλή βόρεια μεσογειακά παράλια της Φιλισταίας, μόνο τώρα, την τρίτη αυτή φορά, που των έζωναν οι ανάγκες μαζικής θανατηφόρου παγίδας, έπρεπε να επιλέξει τον δύσκολο δρόμο της Ερυθράς θάλασσας, ακριβώς για να καταφέρει θανάσιμο πλήγμα στον διώκτη του, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει ασφαλής προς το Σινά, με τους απελευθερωμένους Εβραίοι!

Κανένα θαλάσσιο εμπόδιο δεν υπήρξε! Ποτέ και καμιά θάλασσα δεν τους εμπόδισε! Δυστυχώς όμως, κάποιο άλλο τεράστιο και πραγματικό εμπόδιο υπήρξε οπωσδήποτε, και αυτό είναι η δική μας ελαττωματική κατανόηση, και το σοβαρό έλλειμμα ερευνητικότητας! Οι αστείρευτες μυθομανίες μας και η ακόρεστη αγάπη μας για θαύματα, κράτησαν χιλιετίες ολόκληρες υποταγμένη τη νοημοσύνη μας, στα θεολογικά παραδοξολογήματα ενός αινιγματικού χαλδαιικού βιβλίου!

*  *  *

Πριν ξανασκύψουμε λοιπόν, για άλλα χίλια χρόνια, λατρευτικά μπροστά σε όλους αυτούς τους περιέργους βιβλικούς ήρωες, που μονίμως σκοτώνουν αθώους και επικαλούνται ανύπαρκτους θεούς… ας θυμηθούμε πως είναι καθήκον μας απέναντι στην αξιοπρέπειά μας, την ένδοξη γενιά μας, και στα δύσμοιρα παιδιά μας, να ερευνήσουμε μεθοδικά και εξονυχιστικά, όλα αυτά τα χαλδαιικά βιβλία, με τους περιέργους "ήρωες" και τα παράξενα "θαύματα", μήπως βρούμε και κάποιες άλλες ανατρεπτικές ερμηνείες, στους ισχυρισμούς, τα γραφόμενα και τις εντολές των οποιωνδήποτε "προφητών".

Ας καταλάβουμε επιτέλους, πως κάποιοι είχαν κάθε λόγο να μετονομάσουν σε "θαύματα", τα στρατηγήματα των προγόνων τους... και εκείνοι καλά έκαναν, γιατί είχαν τους δικούς τους σεβαστούς λόγους! Σήμερα όμως είναι προφανές, πως οι θρησκευτικο-θεολογικές υπερβολές, ήταν το συνηθισμένο συγγραφικό ύφος της εποχής εκείνης, και τα συγγράμματα των πανούργων βιβλικών προφητών, δεν αποτελούν εξαίρεση. Εμείς όμως σήμερα, πόσες εκατονταετίες ακόμα σκοπεύουμε να προσκυνάμε όλα αυτά, τα απολύτως ανεξέλεγκτα μυθολογήματα, παραδομένοι στον βαυκαλισμό της αβρααμικής θρησκευτικής λαγνείας;

*  *  *

Πριν εγκαταλείψουμε την Ερυθρά θάλασσα, που σχίστηκε μόνο στη φαντασία των βιβλικών συγγραφέων, θα ήθελα να επισημάνω μια ακόμα κραυγαλέα αντίφαση. Ενώ λοιπόν ο Μωυσής διάνυσε τελικά με τον λαό του την απόσταση των περιλάλητων «τριών ημερών», πουθενά η αφήγηση δεν δείχνει να θυσίασε έστω και ένα ζώο, όπως συνεχώς, κατά τα λεγόμενά του, φορτικά δήθεν απαιτούσε ο βιβλικός θεός! (Έξ.3.18. Έξ.5.3. Έξ.8.23).Ο Μωυσής ή ξέχασε, ή έλεγε εσκεμμένα ψέματα.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς εντελώς δικαιολογημένα: Νομιμο­ποιείται ο Μωυσής, ο τρανός αυτός προφήτης, να χρησιμοποιεί παραπλανητικά ψεύδη; Αν ναι, τότε γιατί να μας εκπλήσσουν τα υπόλοιπα προφητικά ψεύδη; Και τελικά, σε τι διαφέρει αυτός ο προφήτης, από οποιον­δήποτε άλλον "προφήτη", οποιουδήποτε άλλου "θεού", οποιασδήποτε άλλης "θρησκείας"... αφού με τόση τέχνη και άνεση χρησιμοποιεί σκόπιμα θεολογικά ψεύδη;

Ο Ηρακλής πνίγει τους Βίστονες  

Λίγο πριν την έκδοση αυτού του βιβλίου και έχοντας τελειώσει προ πολλού τα περί βιβλικής "σχισμένης" Ερυθράς θάλασσας, ξαφνιάστηκα ευχάριστα μιας και δεν περίμενα ότι θα βρω κάτι αντίστοιχο στον ελληνικό μύθο. Κι όμως με πολύ έκπληξη διαπίστωσα, ότι οι παράλληλες αφηγήσεις του πληθωρικού ελληνο-μεσογειακού μύθου, δεν σταματούσαν ούτε εδώ.

Να λοιπόν μια εκπληκτικής ομοιότητας ελληνική αφήγηση:

Ο Διομήδης ήταν ένας πολεμόχαρος βασιλιάς της Θράκης, γιος του θεού του πολέμου Άρη και αρχηγός ξακουσμένων στρατιωτών με το όνομα Βίστονες. Το καμάρι όμως του Διομήδη, ήταν τέσσερα ατίθασα και απίστευτης ομορφιάς και ικανοτήτων άλογα, απ' τα οποία φιλο­δοξούσε να αποκτήσει μια φοβερή γενιά αλόγων, για να εξο­πλίσει μ' αυτά τους ήδη τρομερούς πολεμιστές του, πεζοπόρους όμως έως τότε Βίστονες. Ο Ηρακλής λοιπόν, σε μια αποστολή προληπτικής καταστολής αντιπάλων, (!) αναλαμβάνει, να ματαιώσει αυτή την δυσοίωνη στρατιωτική υπεροχή του Διομήδη, κλέβοντας τ' άλογά του!

«Ο Ηρακλής με τους συντρόφους του έφτασε στη Θράκη με πλοίο. Ο ήρωας έμαθε αμέσως που είναι οι στάβλοι με τα άλογα κι ενώ οι σύντροφοί του πέσανε ξαφνικά πάνω στους φύλακες και τους δέσανε, αυτός έλυσε γρήγορα τ' άλογα και πιάνοντάς τα απ' τα χαλινάρια, τα οδήγησε στο πλοίο. Δεν πρόλαβαν όμως να βάλουν τ' άλογα στο πλοίο και ακούστηκαν φωνές. Ο Διομήδης! Έρχεται ο Διομήδης με τους Βίστονες, φώναξε κάποιος. Και τότε είδαν από μακριά να έρχεται ένα λεφούσι από αμέτρητους Βίστονες, με πρώτο τον Διομήδη καβάλα σε μαύρο άλογο. Όλοι έτρεχαν και φώναζαν άγρια σείοντας με δύναμη στα χέρια τους τα μακριά τους κοντάρια, (προφανώς ο πρόδρομος της μακεδονικής σάρισας)!

Ο Ηρακλής έμεινε για λίγο αναποφάσιστος. Ο κίνδυνος για τους συντρόφους του ήταν μεγά­λος. Πώς τόσοι λίγοι, να τα βάλουν με τόσους πολλούς; Μα ο Ηρακλής βρήκε τη λύση: Πρόσεξε πως ο κάμπος ήταν χθαμαλός, δηλαδή χαμηλότερος απ' την επιφάνεια της θάλασσας, και πως προστατευόταν μόνο από ένα πρόχωμα που έφτιαξαν τα κύματα. Εμπρός ν' ανοίξουμε αμέσως ένα κανάλι να πλημμυρίσει ο κάμπος, φώναξε στους συντρόφους του και πρώτος ρίχτηκε στη δουλειά.

Γρήγορα άνοιξαν ένα κανάλι, που ήταν στενό στην αρχή, μα η θάλασσα όπως έτρεχε ορμητική μέσα απ' αυτό, γρήγορα σάρωσε το φράγμα και σε λίγο ένας πλατύς κι ορμητικός χείμαρρος πλημμύρισε τον κάμπο, σχηματίζοντας μια μεγάλη λίμνη, τη λίμνη Βιστονίδα, όπως λέγεται ακόμα και σήμερα. Πολλοί Βίστονες παρασύρθηκαν απ' τ' αφρισμένα νερά, οι υπόλοιποι το 'βαλαν στα πόδια. Ο Διομήδης με λίγους δικούς του που ήταν μπροστά, δεν πειράχτηκαν απ' τα νερά, άλλα τα νερά τους απέκλεισαν την υποχώρηση και τώρα είχαν ν' αντιμετωπίσουν τον Ηρακλή και τους συντρόφους του. Σαστισμένοι σαν τ' αγρίμια που πιάστηκαν στη φάκα δέχτηκαν την επίθεση των ηρώων που γρήγορα τους εξόντωσαν».[14]

Ακούγεται ανεξήγητα ομόηχο, αινιγματικά παράλληλο, αλλά σύμφωνα με τον Στράβωνα, που ίσως είναι ο μόνος που διέσωσε τον θρύλο αυτόν, ο Ηρακλής στους μυθολογημένους χρόνους, έκανε στη Θράκη το ίδιο ακριβώς, πολύ νωρίτερα του Μωυσέως! Έπνιξε τους στρατιώτες του βασιλέα Διομήδη, που τον καταδίωκαν... πλημμυρίζοντας με θαλάσσιο νερό μια χθαμαλή κοιλάδα: «Στην Βιστονίδα που κύκλον είχε διακοσίων σταδίων και του πεδίου κοίλου παντάπασιν και ταπεινοτέρου (χθαμαλού) της θαλάσσης, ο Ηρακλής τους Βίστονες κατανίκησε όταν ήλθε για (να κλέψει) τους ίππους του Διομήδη, διορύξας τα κύματα, (διόρυξε προφανώς το σημείο όπου σκάζοντας το κύμα δημιουργήθηκε φυσικό ανάχωμα), και με την θάλασσα το πεδίον επλημμύρισε». Στράβων γεωγραφικα 7a 1.44.

Ένας άλλος αιγυπτιακός μύθος, που επίσης θα μπορούσε να αποτελέσει ανάλογο πρότυπο, αναφέρεται στην βασίλισσα (της ΣΤ΄ δυναστείας) Νίτωκρις, που για να εκδικηθεί τον φόνο του αδελφού της βασιλιά Μεντέσυφου (Mentemsab), «έκτισε έναν οίκο συμποσίων κάτω απ' την στάθμη του παρακείμενου Νείλου, και αφού προσκάλεσε όλους τους ενεχόμενους στη δολοφονία του αδελφού της, την κατάλληλη στιγμή, με τα νερά του Νείλου πλημμύρισε την αίθουσα του δείπνου, και έπνιξε έτσι μαζικά όλους τους ενόχους»! HerodotusHist., 2,100,6.

Δεν έχω πολλά να προσθέσω στις όμορφες αυτές αφηγήσεις. Μόνο που εδώ, δεν θα ταίριαζε καθόλου αν γράφαμε ότι: κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική!

Δυστυχώς, με την παραμυθόγλωσση απάτη, τα ιερατεία εύκολα κυβερνούν το σκάφος της παγκόσμιας ιστορίας, εξυπηρετώντας τα δικά του εξουσιαστικά συμφέροντα και όχι τις οποιεσδήποτε αλήθειες και τα σεβάσματα μιας ευγενούς πανανθρώπινης φιλευσέβειας! Αυτός είναι και ο λόγος, που παράγουν και συντηρούν τους πλέον γλυκόπιοτους φυλετικο-θρησκευτικούς μύθους, που μετατρέπουν την ανθρώπινη νοημοσύνη σε σκουπιδότοπο και μεταβάλλουν τους λαούς σε εκμεταλλεύσιμη αγέλη!

Πριν αποχαιρετίσουμε όμως τους βιβλικούς δόλους, και τους αξιοθαύμαστους ηρωές τους, ας ρίξουμε μια τελευταία ματιά, δίκην επιλόγου, στην κεντρική μηχανή παραγωγής εκμεταλλεύσιμου θρησκευτικού δέους, της βιβλικής θρησκείας, τον διλημματικό πνευματικό πειθαναγκασμό, που ακούει στο όνομα, «ευλογία και κατάρα»!

 


[1] Ο Ιώσηπος διέσωσε τον ισχυρισμό του Απίωνος, ότι ο Μωυσής υπήρξε όχι μόνο πρίγκιπας, αλλά και ιερέας της αιγυπτιακής θρησκείας: «Λέγεται (απ' τον Μανέθωνα) ότι αυτός που θεσμοθέτησε σ' αυτούς (τους Ιουδαίους) πολίτευμα και νόμους, ήταν κάποιος ιερέας της Ηλιούπολης και ονομαζόταν Οσαρσίφ, από το όνομα του θεού Όσιρι. Όταν προσχώρησε σ' αυτόν τον λαό, άλλαξε το όνομά του σε Μωυσή». Fl. Josephus Contra Apionem 1.265.

[2] Διάσημο παγκοσμίως μελωδικότατο εβραϊκό τραγούδι.

[3] Ο Ποσειδώνας, αγανακτισμένος με το απίστευτο θάρρος του Αίαντα του Λοκρού, καταποντίζει τον ήρωα, σχίζοντας τον θαλασσινό βράχο, πάνω στον οποίο ο ακατάβλητος ήρωας φωνάζει το απαράμιλλο: «χωρίς θεών γνώμης διασωθήναι»! Δηλαδή, θα σωθώ και χωρίς την θέληση των θεών! ScholiainHomerumSch. In Iliadem13.66.16.

[4] Ο Στράβων ως Έλληνας, βλέπει την Αίγυπτο στον Νότο, συνεπώς οι λίμνες βρίσκονται πράγματι στα «αριστερά» της νοητής χαρτογράφησής του.

[5] «Σέσωστρις: Έτσι ονομάζεται υπό των Ελλήνων συγγραφέων ο Ραμσής Β΄». Βλ. Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη.

[6] Πτολεμαίος Β΄, 285 - 247 π.Χ. Έλληνας μονάρχης της Αλεξάνδρειας, που ανεδείχθη μέγας προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών. Ο ιδρυτής της αλεξανδρινής βιβλιοθήκης, της διασημότερης και σημαντικότερης βιβλιοθήκης της πανανθρώπινης ιστορίας. Η ιδιοφυής διώρυγα που ένωσε επί των ημερών του τις δύο θάλασσες, ονομάσθη «Πτολεμαίος ποταμός»!

[7] Κατά τον Ηρόδοτο (4.42), δύο περίπου χρόνια κράτησε ο πρώτος περίπλους της Αφρικής που διέταξε ο Φαραώ Νεκώ.

[8] Κατά τους αρχαίους γεωγράφους και ιστορικούς, Στράβωνα και Πλίνιο, ο μυχός της Ερυθράς θάλασσας, στην αρχαιότητα, εισχωρούσε πολύ βαθύτερα μέσα στην ξηρά.

[9] Στην επόμενή μας μελέτη, στο δεύτερο βιβλίο της σειράς με τίτλο «Ο Ένοπλος Δόλος», θα δούμε λεπτομερέστερα ότι πρόκειται για μια μεταφερόμενη πυρά φλεγόμενης πίσσας (οξειδωμένο πετρέλαιο επιφανείας) που φλέγεται με εξαιρετικά καπνερή φλόγα.

[10] Σήμερα, αν και τα τοπογραφικά δεδομένα έχουν ασφαλώς αλλάξει, η στενότητα του χώρου είναι ακόμα δεδομένη. Από δε το συγκεκριμένο σημείο, διέρχεται ο δρόμος Suez-AinElSokhnaRd. Στο τρίτο βιβλίο αυτής της σειρά με τίτλο: «Αβραάμ ο Μάγος», υπάρχουν περισσότερα στοιχεία για το ίδιο θέμα!

[11] Στους Ο΄ δεν υπάρχει κανένα τέτοιο θαύμα συσκότισης! Αυτά είναι εμβόλιμες υπερβολές των υπόλοιπων μεταφράσεων, με απίστευτες παραλλαγές!

[12] Γνόφος κυρίως σημαίνει ομίχλη ή βαριά νέφωση. Hesychius Lexic. Kappa 4751. Με το «Σκότος και γνόφος» του συγκεκριμένου εδαφίου, δεν εννοείται κατ' ανάγκην κάποιο έκτακτο θαύμα συσκότισης, αλλά το πιθανότερο τους καπνούς, που γέμισαν ολόκληρη την περιοχή του τεράστιου φλεγόμενου οδοφράγματος!

[13] Στην χολιγουντιανή αυτή παραγωγή, (1956) ακουμπάει η φαντασία εκατομμυρίων θεατών ανά τον κόσμο, ωσάν να επρόκειτο για πραγματική καταγραφή, (ντοκιμαντέρ), και όχι για σκόπιμη ωραιοποίηση και επίβουλη εμπορευματοποίηση μιας θρησκευτικής υπερβολής!

[14]Το απόσπασμα είναι παρμένο από τη βραβευμένη Μυθολογία των Αδελφών Στεφανίδη.

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ: Συλλογή γιαχβικών μαργαριταριών.

Ο Θεός των Χριστιανών Γιαχβέ ή Ιεχωβά συμφωνα με το Ιουδαιοχριστιανικό δόγμα είναι τριαδικός(Αγία Τριάδα). Αποτελείται δηλαδή από τρεις (3) υποστάσεις... τον Πατέρα, τον Υιό (τον ενσαρκωθέντα στην ¨Καινή Διαθήκη¨ ως Ιησού Χριστό) και το Άγιο πνεύμα. Επομένως όπου στην Παλαιά Διαθήκη(Ο΄) αναφέρεται η λέξι Θεός, για τους Χριστιανούς, σημαίνει Πατήρ, Υιός-Ιησούς και Άγιο Πνεύμα μαζί.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον διότι είναι καιρός να ΜΑΘΟΥΜΕ όλοι τί ΕΙΠΕ και  τί ΕΠΡΑΞΕ ο Υιός-Ιησούς Χριστός -σε συνεργασία πάντα με τις άλλες δύο υποστάσεις της ¨Αγίας Τριάδος¨- κατά την  προ της «ενσαρκώσεως» εποχή
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

¨και κατακυριεύσατε της αυτής (=της γης) και άρχετε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπόντων της γης¨ (Γένεσις Α΄28 )

[Η οικολογικές αντιλήψεις του Γιαχβέ....]

¨πληθύνων πληθύνω τας λύπας σου και τον στεναγμόν σου.εν λύπαις τέξη τέκνα και προς τον άνδρα σου η αποστροφή σου και αυτός σου κυριεύσει.....επικατάρατος η γη εν τοις έργοις σου.εν λύπαις φάγη αυτήν πάσας τας ημέρας της ζωής σου¨  (Γεν. Γ΄16)

[Τιμωρίες και κατάρες του Γιαχβέ στους πρωτοπλάστους Αδάμ και Εύα....κι όλα αυτά επειδή θέλησαν να γνωρίσουν το καλό και το κακό.....]

¨Εγενήθη δε μεσούσης της νυκτός και Κύριος επάταξε παν πρωτότοκον εν γη Αιγύπτω,από πρωτοτόκου Φαραώ του καθημένου επί του θρόνου έως πρωτοτόκου της αιχμαλώτιδος της εν τω λάκκω και έως πρωτοτόκου παντός κτήνους¨  (Έξοδος ΙΒ΄29)

[Απίστευτος εγκληματίας Θεός....μέχρι και τα πρωτότοκα ζώα σκότωσε.]

¨τους βωμούς αυτών καθελείτε και τας στήλας αυτών συντρίψετε και τα άλση αυτών εκκόψετε και τα γλυπτά των Θεών αυτών κατακαύσατε εν πυρί¨  (Έξ. ΛΔ΄13)

[απίστευτη βαρβαρότητα... ο Γιαχβέ διατάσσει μέχρι και την καταστροφή  δασών(!!!)..Έλεος!!!]

¨...εγώ γαρ ειμί Κύριος ο θεός σου, θεός ζηλωτής, αποδιδούς αμαρτίας πατέρων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς τοις μισούσι με...¨  (Εξ.Κ΄5)

[ο Θεός των Χριστιανών είναι εκτός από ζηλιάρης και βάναυσα άδικος.]

¨και ελάλησε Κύριος προς Μωυσήν λέγων εκδίκει την εκδίκησιν¨  (Αριθμοί ΛΑ΄1)

[Θεός της αγάπης είπατε;]

¨και τας σφηκίας αποστελεί Κύριος ο Θεός σου εις αυτούς,έως αν εκτριβώσιν οι καταλελειμένοι και οι κεκρυμμένοι από σου...και καταναλώσει Κύριος ο Θεός σου τα έθνη ταύτα από προσώπου σου κατά μικρόν-μικρόν ου δυνήση εξαναλώσαι αυτούς το τάχος,ινά μη γένηται η γη έρημος και πληθυνθή επί σε τα θηρία τα άγρια.Και παραδώσει αυτούς Κύριος ο Θεός σου εις τάς χείρας σου και απολείς αυτούς απωλεία μεγάλη,έως αν εξωλοθρεύσητε αυτούς¨ (Δευτερονόμιον Ζ΄20)

[Για να μην γλυτώσει κανείς ο Κύριος στέλνει και σφήκες για να εντοπίσουν όσους θα έχουν κρυφθεί(!!!). Η γενοκτονία όμως πρέπει να γίνη σιγά σιγά μη τυχόν και ερημωθεί η γη και γεμίσει με άγρια θηρία(!!!).]

¨ου ζωγρήσατε απ΄αυτών πάν έμπνεον,αλλ΄ή αναθέματι αναθεματιείτε αυτούς,τον Χετταίον και Αμορραίον και Χαναναίον και Φερεζαίον και Ευαίον και Ιεβουσαίον και Γεργεσαίον,όν τρόπον ενετείλατο σοι Κύριος ο Θεός σου¨  (Δευτ.Κ΄16)

[Να μην συλληφθεί κανείς ζωντανός!! Σφάξτε ότι αναπνέει...λέγει Κύριος.]

¨ότι πυρ εκκέκαυται εκ του θυμού μου, καυθήσεται έως Άδου κάτω,καταφάγεται γήν και τα γεννήματα αυτής,φλέξει θεμέλια όρεων.Συνάξω εις αυτούς κακά και τα βέλη μου συντελέσω εις αυτούς...οδόντας θηρίων απαποστελώ εις αυτούς μετά θυμού συρρόντων επί γήν¨  (Δευτ.ΛΒ΄22-25)

¨μεθύσω τα βέλη μου αφ΄αίματος και η μάχαιρά μου φάγεται κρέα, αφ΄αίματος τραυματιών και αιχμαλωσίας,από κεφαλής αρχοντών εχθρών¨  (Δευτ.ΛΒ΄42)

[Τί να σχολιάσει κανείς;]

¨και εγεννήθησαν οι πεσόντες εν τη ημέρα εκείνη από ανδρός και έως γυναικός δώδεκα χιλιάδες,πάντας τους κατοικούντας Γαι πλην των κτηνών και των σκύλων...κατά πρόσταγμα Κυρίου.¨  (Ιησούς Ναυί Η΄25-27)

[12.000 άνδρες και γυναίκες  σκοτώνονται...κατά πρόσταγμα ΚΥΡΙΟΥ Γιαχβέ.]

¨και Κύριος επέρριψεν αυτοίς λίθους χαλάζης εκ του ουρανού έως Αζηκά,και εγένοντο πλείους οι αποθανούντες διά τους λίθους της χαλάζης η ούς απέκτειναν οι υιοί Ισραήλ μαχαίρα εν τω πολέμω...και έστη ο ήλιος και η σελήνη εν στάσει,έως ημύνατο ο Θεός τους εχθρούς αυτών¨  (Ιησ.Ναυ.Ι΄11-13)

[Εδώ ο Κύριος σκοτώνει περισσότερους δια λίθων χαλάζης απ όσους οι Εβραίοι δια της μαχαίρας. Πιο αποτελεσματικός ο Κύριος..... φυσιολογικό αλλιώς τι Θεός θα ήτο! Επειδή όμως νύχτωνε και οι Εβραίοι δε θα έβλεπαν καλά για να τους σφάξουν όλους, ο Γιαχβέ σταμάτησε μέχρι και τον ήλιο και την σελήνη(!!!).]

¨και πατάξεις τον Αμαλήκ και Ιερίμ...και εξολοθρεύσεις αυτόν και αναθεματιείς αυτόν και πάντα τα αυτού και ου φείση απ΄αυτού και αποκτενείς από ανδρός  έως γυναικός και από νηπίου έως θηλάζοντος και από μόσχου έως προβάτου και από καμήλου έως όνου¨  (Βασιλειών Α.ΙΕ΄3)

[Εξολόθρευση πάντων, μηδέ εξαιρουμένων μόσχων, προβάτων, καμήλων και όνων.... Ο Γιαχβέ διατάσσει μέχρι και την σφαγή ΝΗΠΙΩΝ και θηλαζόντων βρεφών(!!!)]

¨διότι ΘΥΜΟΣ Κυρίου επί πάντα τα έθνη και ΟΡΓΗ επί τον αριθμόν αυτών του απολέσαι αυτούς και παραδούναι αυτούς εις ΣΦΑΓΗΝ.οι δε ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΙ αυτών ριφήσονται και οι νεκροί,και αναβήσεται αυτών η οσμή,και βραχήσεται τα όρη από του αίματος αυτών¨  (Ησαίας ΛΔ΄2)

[Ούτε στους τραυματίες δε δείχνει έλεος ο Θεός τους..... η ατμόσφαιρα θα μυρίζει από τα πτώματα, βουνά θα γεμίσουν με αίματα....(!!)]

¨κόψει Κύριος πάντας τους λαούς,όσοι επεστράτευσαν επί Ιερουσαλήμ τακήσονται αι σάρκες αυτών εστηκότων αυτών επί τους πόδας αυτών,και οι οφθαλμοί αυτών ρυήσονται εκ των οπών αυτών,και η γλώσσα αυτών τακήσεται εν τω στόματι αυτών¨  (Ζαχαρίας ΙΔ΄12)

[Ο Γιαχβέ θα ¨κόψη¨ όλους τους λαούς....σάρκες και γλώσσες θα λιώσουν(!!) τα μάτια τους θα πεταχτούν έξω από τις κόγχες τους(!!!)]

¨και πατάξω πάντας τους κατοικούντας εν τη πόλει ταύτη,τους ανθρώπους και τα κτήνη,εν θανάτω μεγάλω και αποθανούνται¨  (Ιερεμίας ΚΑ΄6)

[Μανία με τα κτήνη.... Και καλά οι άνθρωποι... τα ζώα τι του έφταιγαν;... ο δε θάνατος θα είναι... μεγάλος(!!!)]

¨Ούτως είπε Κύριος ο Θεός Ισραήλ.λάβε το ποτήριον του οίνου του ακράτου τούτου εκ χειρός μου και ποτιείς πάντα τα έθνη,προς α εγώ αποστέλλω σε προς αυτούς,και πίονται και εξεμούνται και εκμανήσονται από προσώπου της μαχαίρας,ης εγώ αποστέλλω ανά μέσον αυτών¨  (Ιερ.ΛΒ΄1-2)

[Ο Γιαχβε θα ποτίση τα έθνη με ¨άκρατον οίνον¨ για να μεθύσουν και να μη μπορέσουν να αντιδράσουν όταν θα τους στείλη την ΜΑΧΑΙΡΑ.]

¨ότι οργή Κυρίου εξήλθε θυμώδης,εξήλθεν οργή στρεφομένη,επ΄ασεβείς ήξει.ου μη αποστραφή οργή θυμού Κυρίου,έως ποιήσει και έως καταστήση εγχείρημα καρδίας αυτού¨ (Ιερ.ΛΖ΄23-24)

[οργή.... θυμός..... συνήθεις εκδηλώσεις ενός θεού της ΑΓΑΠΗΣ(!)]

¨Θεός ζηλωτής και ΕΚΔΙΚΩΝ Κύριος,εκδικών Κύριος μετά θυμού,εκδικών Κύριος τους υπεναντίους αυτού και εξαιρών τους εχθρούς αυτού¨  (Ναούμ Α΄2)

[Ζηλιάρης, εκδικητικός, θυμωμένος και δολοφόνος..... πολύ υψηλού επιπέδου θεολογία...]

ΚΑΤΑΡΕΣ

Τί θα συμβεί σε περίπτωση που οι Ισραηλίτες

δεν εφαρμόσουν τον νόμο του Μωυσή;

-----------------------------------------------------------

¨επικατάρατα τα έκγονα της κοιλίας σου και τα γεννήματα της γής σου...τα βουκόλια των βοών σου και τα ποίμνια των προβάτων σου...προσκολλήσαι Κύριος εις σε τον ΘΑΝΑΤΟΝ...ΠΑΤΑΞΑΙ σε Κύριος εν απορία και ΠΥΡΕΤΩ και ΡΙΓΕΙ και ΕΡΕΘΙΣΜΩ και ΑΝΕΜΟΦΘΟΡΙΑ και τη ΩΧΡΑ(!!!)...πατάξαι σε Κύριος παραπληξία και αορασία και εκστάσει διανοίας...γυναίκα λήψη και ανήρ έτερος έξει αυτήν(!)...πατάξαι σε Κύριος εν ΕΛΚΕΙ πονηρώ επί τα γόνατα και επί τας κνήμας (!) και φάγη τα έκγονα της κοιλίας σου,κρέα υιών σου και θυγατέρων σου(!!!)¨  (Δευτ.ΚΗ΄15-69)

[Τί να πει κανείς γι΄αυτές τις αδιανόητες κατάρες που εξεστόμισε ο Θεός της αγάπης( ; )]

ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ
------------------------

¨και δανιείς έθνεσι πολλοίς,σύ δε ου δανιεί και άρξεις εθνών πολλών,σου δε ουκ άρξουσιν¨  (Δευτ.ΙΕ΄6)

[ο Γιαχβέ συμβουλεύει τους Εβραίους να δανείζουν τους άλλους λαούς αλλά αυτοί να μην δανείζονται από κανένα.... για να καταφέρουν να κυβερνήσουν ΠΟΛΛΑ έθνη... και πράγματι το κατάφεραν.]

¨τω αλλοτρίω εκτοκιείς, τω δε αδελφώ σου ουκ εκτοκιείς,ινά ευλογήση σε Κύριος ο Θεός σου¨  (Δευτ.ΚΓ΄21)

[Τους αλλοεθνείς να δανείζεις με τόκο, τους δε ομοφύλους σου χωρίς τόκο...έξυπνη συμβουλή αλλά ηχεί λίγο παράξενα όταν την ξεστομίζει ο ίδιος ο Θεός...πάντως οι Εβραίοι την εφήρμοσαν και την εφαρμόζουν αποτελεσματικά εδώ και χιλιετίες.]

¨εμόν το αργύριον και εμόν το χρυσίον,λέγει Κύριος παντοκράτωρ¨  (Αγγαίος Β΄8 )

[το χρυσάφι και το ασήμι ΔΙΚΟ μου λέει ο Γιαχβέ.... τί να σχολιάσει κανείς εδώ;]

ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ
-----------------------------------------

¨Αιτήσαι παρ΄εμού και δώσω σοι έθνη την κληρονομίαν σου και την κατάσχεσίν σου τα πέρατα της γής. ποιμανείς αυτούς εν ράβδω σιδηρά ως σκεύη κεραμέως συντρίψεις αυτούς.και νυν βασιλείς,σύνετε,παιδεύθητε,πάντες οι κρίνοντες την γήν δουλεύσατε τω Κυρίω εν ΦΟΒΩ και αγαλλιάσθε αυτώ εν ΤΡΟΜΩ¨  (Ψαλμός Β΄)

[Ο Γιαχβέ τάζει στον Δαυίδ όλα τα έθνη της γης για να τα... ποιμάνη με σιδηρά ράβδο.... και να τα σπάσει σαν σκεύη κεραμέως...]

[Κι όλη αυτή η ιδιαίτερη αγάπη του Θεού για τους Εβραίους επειδή....]

¨ότι λαός άγιος εί Κυρίω τω Θεώ σου και σε προείλετο Κύριος ο Θεός σου είναι αυτώ λαόν περιούσιον παρά πάντα τα έθνη όσα επί προσώπου γης¨  (Δευτ.Ζ΄6)

[οι Εβραίοι λοιπόν είναι ο ¨εκλεκτός¨ λαός του Γιαχβέ από όλα τα έθνη της γης... λαός άγιος(!!!)]

ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ - ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΕΣ

Είναι ο Γιαχβέ παντογνώστης;
---------------------------------------------------

¨και εκάλεσε Κύριος ο Θεός τον Αδάμ και είπεν αυτώ.Αδάμ πού εί;¨  (Γεν.Γ΄9)

[ο «παντογνώστης» Θεός ρωτά τον κρυμμένο, μέσα στην βλάστηση του παραδείσου, Αδάμ  πού είναι(!!!!)]

¨Πού έστιν Άβελ ο αδελφός σου;¨  (Γεν.Δ΄9)

[Μετά την δολοφονία του Άβελ από τον Κάιν ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ υποτίθεται Γιαχβέ κάνει αυτή την απίστευτη ερώτηση στον Κάιν....]

-το φαιδρότερο όμως όλων είναι η παρακάτω εντολή του Γιαχβέ ...-

¨απόστειλον σεαυτώ άνδρας και κατασκεψάσθωσαν την γην των Χαναναίων¨  (Αρ.ΙΓ΄3)

[Τι ανάγκη έχει ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ  Θεός από ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΥΣ για να πληροφορηθεί την κατάσταση στην Χαναάν; Αν είναι ποτέ δυνατόν....]

¨και ΕΝΕΘΥΜΗΘΗ ο Θεός ότι εποίησε τον άνθρωπον επί της γης και διενοήθη¨  (Γεν. ΣΤ΄6)

[ο Θεός θυμήθηκε ότι δημιούργησε τον άνθρωπο.... γιατί το είχε ξεχάσει;;;]

Είναι ο Ιησούς μονογενής Υιός του Πατρός;
----------------------------------------------------------------------

¨ιδόντες δε οι ΥΙΟΙ του Θεού τας θυγατέρας των ανθρώπων ότι καλοί εισίν έλαβον εαυτούς γυναίκας από πασών ων εξελέξαντο¨  (Γεν.ΣΤ΄2)

¨και επεσκέψατο Κύριος την Άνναν, και έτεκεν έτι τρεις υιούς και δύο κόρες¨  (Βασιλ.Α.Β΄21)

[Μπράβο αποτελεσματικότητα..Πολύ καρπερός ο ¨Κύριος¨. Πέντε παιδιά με μία επίσκεψι(!!!).... και ομιλούν για μονογενή Χριστό...]

¨και είπεν ο Θεός. απαλείψω τον άνθρωπον όν εποίησα από προσώπου της γής ότι ΜΕΤΕΜΕΛΗΘΗΝ (!!!) ότι εποίησα αυτούς¨  (Γεν.ΣΤ΄7)

[ο Θεός λες κι είναι κανένα ανώριμο παιδάκι ΜΕΤΑΝΙΩΝΕΙ που έφτιαξε τον άνθρωπο!!.]

¨και Κύριος ΜΕΤΕΜΕΛΗΘΗ ότι εβασίλευσε τον Σαούλ επί Ισραήλ¨  (Βασ.Α.ΙΕ΄35)

[εδώ μετανιώνει που έκανε τον Σαούλ βασιλέα των Εβραίων... μα ως παντογνώστης υποτίθεται Θεός θα πρεπε να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι η επιλογή του αυτή θα είναι άστοχη... μα τι είναι ο Θεός να κάνη λάθη;... και να μετανιώνει μετά... δεν είναι αλάνθαστος;;;.]

ο Θεός συμπεριφέρεται σα να είναι άνθρωπος....
----------------------------------------------------------------

¨και εγώ καταβήσομαι μετά σου εις Αίγυπτον¨  (Γεν.ΜΣΤ΄4)

[Ο Θεός-«δημιουργός» του σύμπαντος κατεβαίνει στην Αίγυπτο με τον Ιακώβ... είπε να επισκεφτεί τις πυραμίδες...;;;]

¨εγώ είμαι Κύριος κατασκηνών εν μέσω των υιών Ισραήλ¨ (Αρ.ΛΕ΄34)

[ο Θεός σαν -λάτρης του κάμπινγκ- κατασκηνώνει με τους Εβραίους...]

¨ότι αρώ εις τον ουρανόν την χείρα μου¨  (Δευτ.ΛΒ΄40)

[Ο Θεός σηκώνει στον ουρανό το χέρι του (!!!)... και καλά ας «δεχθούμε» ότι έχει χέρι... δεν βρίσκεται όμως ήδη στον ουρανό ως Θεός που είναι.;;;;; πως το σηκώνει στον ουρανό τότε;;;...ή μήπως βρίσκεται στην γή;;;..... εντελώς φαιδρό εδάφιο.]

Ο Αρχισέφ των ουρανών Γιαχβέ καί τα «πιάτα» που προτείνει...

--------------------------------------------------------------------------------

¨και ιδού χειρ εκτεταμένη προς με και εν αυτή κεφαλίς βιβλίου...και είπε προς με υιέ ανθρώπου κατάφαγε την κεφαλίδα ταύτην και λάλησον τοις υιοίς Ισραήλ...και διήνοιξε το στόμα μου και εψώμισε με την κεφαλίδα....και εγένετο εν τω στόματί μου ως μέλι γλυκάζον.(Ιεζεκιήλ Γ΄1-3)

[ο Γιαχβέ ετάισε τον Ιεζεκιήλ ολόκληρο τόμο βιβλίου.....  ο προφήτης παραδόξως κατάφερε να το καταπιεί!.... το δε βιβλίο ήταν γλυκό σαν μέλι...!!!!]

¨και σύ λάβε σεαυτώ πυρούς και κρίθας και κύαμον και φακόν και κέγχρον και όλυραν και εμβαλείς αυτά εις άγγος οστράκινον και ποιήσεις αυτά σεαυτώ εις άρτους...και εγκρυφίαν κρίθινον φάγεσαι αυτά εν βολβίτοις ΚΟΠΡΟΥ ανθρωπίνης εγκρύψεις αυτά...και είπα μηδαμώς,Κύριε Θεέ του Ισραήλ...και είπε προς με ιδού δέδωκα σοι βόλβιτα ΒΟΩΝ αντί των βολβίτων των ανθρώπων,και ποιήσεις τους άρτους σου επ΄αυτών¨ (Ιεζ.Δ΄9-15)

[Εδώ ξεπεράσθηκε κάθε όριο!!!...Ο Θεός υποχρεώνει τον Ιεζεκιήλ να φάη ανθρώπινα ΠΕΡΙΤΤΩΜΑΤΑ....!!!...Ο προφήτης διαμαρτύρεται....και ο Γιαχβέ κάνει την παραχώρηση....του ΔΙΝΕΙ βοδινά κόπρανα!!! Τι καλός Θεός...!!!.... Θαυμάστε θεόπνευστο κείμενο... Τους χαρίζουμε αυτόν τον Θεό όπως και την... συνταγή του!]

Έχει ο άνθρωπος δυνατότητα επιλογής των πράξεών του;
---------------------------------------------------------------------------

¨ότι ούτω λέγει Κύριος ο Θεός ο άγιος Ισραήλ ο ΠΟΙΗΣΑΣ τα ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑ¨  (Ησαίας.ΜΕ΄11)

[Ο Θεός έχει δημιουργήσει τα ΜΕΛΛΟΝΤΑ γεγονότα...τα πάντα είναι λοιπόν προκαθορισμένα.... ο άνθρωπος στερείται ελευθέρας βουλήσεως...  Αν όμως είναι έτσι.... τί νόημα έχει να έρχεται μετά ο Ιησούς και να λέει «ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΕ ΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΗΣ»..... αφού είναι ήδη προκαθορισμένο από τον Θεό το ΑΝ ΘΑ πιστέψω ή ΟΧΙ δηλαδή το ΑΝ ΘΑ καταλήξω στον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ή στην ΚΟΛΑΣΗ. Εδώ λοιπόν έχουμε ΑΥΤΟΑΝΑΙΡΕΣΗ των δογμάτων τους.]

Είναι ο Θεός ΚΑΛΟΣ;
-----------------------------------

¨εγώ ο κατασκευάσας φως και ποιήσας σκότος,ο ποιών ειρήνην και κτίζων ΚΑΚΑ¨  (Ησαίας.ΜΕ΄7)

[ο Θεός Γιαχβέ ΚΤΙΖΕΙ τα ΚΑΚΑ...είναι λοιπόν ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ του ΚΑΚΟΥ κατά παραδοχή του.... άρα αφού αυτός δημιουργεί το ΚΑΚΟ είναι ή αιτία του ΚΑΚΟΥ... οπότε είναι αναγκαστικά ΚΑΚΟΣ.]

ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Ο Γιαχβέ κατά των Ελληνικών πόλεων της Φιλισταίας...
---------------------------------------------------------------------------

¨και εξολοθρεύσω κατοικούντας εξ Αζώτου και εξαρθήσεται φυλή εξ Ασκαλώνος και επάξω την χείρα μου επί Ακκαρών και απολούνται οι κατάλοιποι των αλλοφύλων λέγει Κύριος¨ (Αμώς Α΄8 )

¨Ουαί οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης πάροικοι Κρητών...και έσται Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων¨  (Σοφονίας Β΄4-6)

αλλοίμονο στους Κρητικούς... λέγει Κύριος... η Κρήτη θα γίνη μάνδρα προβάτων!!! Τα γνωρίζουν αυτά οι λεβέντες της Κρήτης που είναι Χριστιανοί;

¨επιφανήσεται Κύριος επ΄αυτούς και εξολοθρεύσει πάντας τους Θεούς των εθνών της γής και προσκυνήσουσιν αυτώ έκαστος εκ του τόπου αυτού,πάσαι αι νήσοι των εθνών¨ (Σοφ.Β΄11)

[Από τότε το είχε άχτι ο Γιαχβέ να γίνει Θεός και των Ελλήνων.... Οι Χριστιανοί έκαναν το όνειρό του πραγματικότητα επιβάλλοντας το βάρβαρο τους δόγμα στους προγόνους μας...]

¨διότι ενέτεινα σε Ιούδα,εμαυτώ εις τόξον,έπλησα τον Εφραίμ και ΕΞΑΓΕΡΩ τα τέκνα σου,Σιών, επί τα τέκνα των Ελλήνων και ψηλαφήσω σε ως ρομφαίαν μαχητού.και Κύριος ΕΣΤΑΙ επ΄αυτούς και εξελεύσεται ως αστραπή βολίς,και Κύριος παντοκράτωρ υπερασπιεί αυτούς,και καταναλώσουσιν αυτούς,και καταχώσουσιν αυτούς εν λίθοις σφενδόνης και εκπιόνται αυτούς ως οίνον και πλήσουσιν ως φιάλας θυσιαστηρίων¨ (Ζαχαρίας Θ΄13-15)

¨και ράξει ο Θεός τους επανισταμένους επί όρος Σιών επ΄αυτούς και τους εχθρούς αυτών διασκεδάσει,Συρίαν,αφ΄ηλίου ανατολών και τους Έλληνας αφ΄ηλίου δυσμών,τους κατεσθίοντας τον Ισραήλ όλω τω στόματι,επί πάσι τούτοις ουκ απεστράφη ο ΘΥΜΟΣ,αλλ΄έτι η χειρ υψηλή¨  (Ησαίας Θ΄11-13)

το ανθελληνικό παραλήρημα συνεχίζεται...
----------------------------------------------------------

¨ιδού εγώ εκτείνω την χείρα μου επί τους αλλοφύλους και ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΩ Κρήτας και απολώ τους καταλοίπους τους κατοικούντας την παραλίαν και ποιήσω εν αυτοίς εκδικήσεις μεγάλας και επιγνώσονται διότι εγώ Κύριος,εν τω δούναι την εκδίκησιν μου επ΄αυτούς¨  (Ιεζ.ΚΕ΄16-17)

[Οι προφήτες σπεύδουν να καταδείξουν ποιός είναι ο κύριος εχθρός των Εβραίων...]

[Τι λέει όμως αργότερα ο ΙΗΣΟΥΣ για όλα αυτά τα γεμάτα ΜΙΣΟΣ ανθελληνικά εδάφια των προφητών;...]

¨Μη νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή ΤΟΥΣ ΠΡΟΦΗΤΑΣ.ουκ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι¨ (Ματθαίος Ε΄17)

ο Ιησούς λοιπόν δεν ήρθε να καταργήση αυτά τα ανθελληνικά εδάφια των προφητών, όπως σαφώς δηλώνει, αλλά να τα συμπληρώσει.... ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΕΙ δήλαδη με τις παραπάνω εκτοξεύσεις μίσους και τις διαταγές ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ των ΕΛΛΗΝΩΝ...δεν βρίσκει κανένα λόγο να τα καταργήσει..... όλα είναι σύμφωνα και προς το δικό του θέλημα... αλλά έτσι κι αλλιώς είναι ΑΥΤΟΣ ο ΙΔΙΟΣ που μιλά στους προφήτες των Εβραίων και υπαγορεύει τις ΣΦΑΓΕΣ κατά των Ελλήνων στην Π.Δ(πάντα μαζί με τον Πατέρα του και το Άγιο Πνεύμα)....θα ήτο άτοπο δε να καταργήσει κάτι που ο ίδιος είπε μέσω των προφητών...ίσα ίσα που με αυτή του την φράση παραμένει συνεπής στα λεγόμενα του.

ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΑΧΒΕ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ;
------------------------------------------------------------------

¨ΘΕΟΥΣ ου κακολογήσεις¨ (Εξ.ΚΒ΄28 )

ουδέν σχόλιον....

¨και ηυξάμην προς τον Θεόν και είπα.Κύριε βασιλεύ των ΘΕΩΝ...¨ !!!! (Δευτ.Θ΄26)

βασιλεύς των Θεών ο Γιαχβέ (!!!)... Ποιοί είναι οι άλλοι και πόσοι;;; .... Μονοθεϊστές σου λένε μετά(!!!)

ΚΤΗΝΩΔΕΙΣ ΝΟΜΟΙ

[Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν ορισμένοι νόμοι που θέσπισε ο Μωυσής...]

¨εάν δε καρατίση ταύρος άνδρα ή γυναίκα και αποθάνη,λίθοις λιθοβοληθήσεται ο ταύρος,και ου βρωθήσεται τα κρέα αυτού¨ (Εξ.ΚΑ΄28 )

[ο ταύρος σε περίπτωση που σκοτώσει άνθρωπο  με τα κέρατά του....ΛΙΘΟΒΟΛΕΙΤΑΙ....λες και είναι κανένας συνειδητός ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ και ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ....!!! τι να πει κανείς.... αδιανόητο πραγματικά...]

¨και ος αν δω κοιτασίαν αυτού εν ΤΕΤΡΑΠΟΔΙ θανάτω θανατούσθω και το τετράποδον αποκτενείτε. και γυνή ήτις προσελεύσεται προς παν κτήνος βιβασθήναι αυτήν υπάυτού αποκτενείτε την γυναίκα ΚΑΙ το ΚΤΗΝΟΣ. θανάτω θανατούσθωσαν, ΕΝΟΧΟΙ εισίν¨  (Λευίτικον Κ΄15-16)

[ο Γιαχβέ γνωρίζων τις συνήθειες των Εβραίων νομοθετεί και ¨περί της κτηνοβασίας¨. Ένοχη η συνουσιαζόμενη μετά του κτήνους... ένοχο και το ΤΕΤΡΑΠΟΔΟ(!!!).... Θάνατος και στους δύο...!!!! και καλά η διεστραμμένη Εβραιοπούλα.... αν και αυστηρή η ποινή μπορεί να την δεχθεί κάποιος... το άμοιρο το τετράποδο πόσο υπεύθυνο και ένοχο μπορεί να χαρακτηριστεί για να πληρώσει με την ζωή του τα βίτσια μιας εβραιοπούλας....;;;]

[το φλέγον ερώτημα όμως είναι τι έχει να πη ο Ιησούς Χριστός για κάτι τέτοιους ελεεινούς νόμους...;;; συμφωνεί κι αυτός;;;... μα είναι σαφής....]

¨ΜΗ νομίσητε ότι ήλθον καταλύσαι τον νόμον ή τους προφήτας. ΟΥΚ ήλθον καταλύσαι αλλά πληρώσαι. αμήν γαρ λέγω ημίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν ή μία κεραία ΟΥ ΜΗ ΠΑΡΕΛΘΗ από ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ έως αν πάντα γένηται¨  (Ματθαίος Ε΄17-18 )+(Λουκάς ΙΣΤ΄17)

[Έως ότου καταστραφεί ο ουρανός και η Γή ΟΥΤΕ ένα ΓΙΩΤΑ,ΟΥΤΕ ένα ΚΟΜΜΑ δεν θα ΠΑΡΑΠΕΣΗ, δεν θα ΧΑΣΗ την αξία του από την Μωσαϊκή νομοθεσία... Άρα ο Ιησούς είναι σύμφωνος με τους ανωτέρω ΚΤΗΝΩΔΕΙΣ και ΤΡΙΣΑΘΛΙΟΥΣ, για έναν λαό που θέλει να καλείται πολιτισμένος, νόμους... Συμφωνεί λοιπόν στο ότι ο ταύρος πρέπει να ΛΙΘΟΒΟΛΗΤΑΙ σε περίπτωση που πληγώσει θανάσιμα κάποιον με τα κέρατά του και επίσης ΣΥΜΦΩΝΕΙ στο ότι πρέπει να ΘΑΝΑΤΩΝΕΤΑΙ το τετράποδο που χρησιμοποιείται από βιτσιόζες Εβραιοπούλες για κτηνοβασίες ΩΣ ΕΝΟΧΟ....!!!!!... Αυτά για να ειπωθούν επί τέλους μετά από εκατονταετίες σκότους κάποιες ΑΛΗΘΕΙΕΣ.]

Ας δούμε τώρα κατά πόσον οι Χριστιανοί

τηρούν τις εντολές της θρησκείας τους...
--------------------------------------------------------

¨Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γή κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υποκάτω της γής.Ου προσκυνήσης αυτοίς ουδέ μη λατρεύσης αυτοίς.¨  (Εξ.Β΄4)

[οι Χριστιανοί παραβαίνουν αγρίως αυτήν την εντολή του Θεού τους προσκυνώντας τα δικά τους είδωλα, τις εικόνες. Αυτή τους η παράβαση καθίσταται ακόμα βαρύτερη αφ΄ης στιγμής ο Ιησούς έχει ξεκάθαρα τονίσει ότι ¨ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΓΙΩΤΑ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΣΗ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ¨.]

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΗ: http://faethon.pblogs.gr/2009/03/palaia-diathhkh-syllogh-margaritariwn.html

MΙΧΑΛΗΣ ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΒΙΒΛΟ - ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ ΜΕΛΟΝΤΥ 96,7 ΛΗΜΝΟΣ

Ο Συγγραφέας Μιχάλης Καλόπουλος απαντά στην ενδιαφέρουσα ερώτηση: Αν η ενασχόλησή μας με την απομυθοποίηση της Ιουδαιο-χριστιανικής Βίβλου είναι περιθωριακή και παρωχημένη ή αντιθέτως και σήμερα επίκαιρη, επείγουσα και απολύτως αναγκαία. Συζητά με τον Γιωργο Ελια και στο Ράδιο Μέλοντυ 96,7 της Λήμνου για την Πάλαια Διαθήκη και το τετράτομο έργο του Βιβλικη θρησκεια: «Το Μεγάλο Ψέμα» – «Ο Ένοπλος δόλος» – «Αβραάμ ο μάγος» – «Το θέατρο της σωτηρίας». Όπου περίτρανα αποδεικνύεται, πως οι "ήρωες" της Βίβλου, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από… δηλητηριογνώστες Μάγοι!

Η εκπομπή εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=2hxArf3N0vc

Δημοσιεύτηκε στις 26 Μαρ 2017

Παραδόξως το Ισραήλ όχι μόνο χάνει αυτή την μάχη με τους Φιλισταίους, αλλά και η πολύτιμη ιερή κιβωτός τους, πέφτει λάφυρο στα χέρια των μισητών έχθρων του!

Ο Ηλεί ο ιερέας, που κρίθηκε υπεύθυνος γι’ αυτήν την αδιανόητη συμφορά, βρέθηκε με κατασυντριμμένο τον αυχένα του, επειδή..."έπεσε" λέει κάπως άβολα απ’ την... καρέκλα του! Α΄Σαμ. Δ΄18.  

Η κιβωτός, ως το ενδοξότερο λάφυρο πολέμου, έφτασε στην πρώτη πόλη των Φιλισταίων και τοποθετήθηκε στον ναό του Δαγών, της φιλισταιικής πόλεως Άζωτον.[1] Από δω και πέρα όμως, αρχίζουν μια σειρά από παραδοξότητες, που μας ενδιαφέρουν και χρήζουν απαραίτητα εξηγήσεων.

Η πρώτη λοιπόν αυτή πόλη, που φιλοξενεί το ιερό λάφυρο, δέχεται σιγά-σιγά τις συνέπειες της βαρύτατης ασέβειάς της από τον θεό της κιβωτού: «και επεβαρύνθη η χειρ του Κυρίου επί τους Αζωτίους και εξωλόθρευσεν (Ο΄ εβασάνισε ο Κύριος) αυτούς και επάταξεν αυτούς (Ο΄ εις τας έδρας) με αιμορροΐδας, και την ΄Αζωτον και τα όρια αυτής» Α΄ Σαμουήλ Ε΄6 & Ο΄ Α΄Βασιλ. Ε΄1-6. Ο Κολιτσάρας μεταφράζει: «επέφερε δε νόσον εις τους αφεδρώνας όλων των κατοίκων της Αζώτου και των περιχώρων».

Κάτι σοβαρό λοιπόν συμβαίνει στην πόλη που φιλοξενεί το πολύτιμο λάφυρο! Μέχρι έξω στους αγρούς, (στα όρια αυτής), υπάρχουν άνθρωποι που ο πρωκτός, τα οπίσθιά τους, οι έδρες τους κατά την βιβλική έκφραση, υποφέρουν και έχουν έντονες αφοδευτικές ενοχλήσεις. Συχνά παρατηρείται αίμα στα κόπρανά[2] τους, με πόνους και έντονο ερεθισμό της έδρας παρόμοιο με αυτό των αιμορροΐδων! Κάποιοι μάλιστα εξ αυτών πεθαίνουν!

Αυτό πάλι κι αν είναι θεϊκή οργή!!!

Διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε μήπως κάνουμε λάθος, αλλά όχι «έδρες» λέει στην μεταφ. των Ο΄, «αιμορροΐδες», συμπληρώνει απολύτως διευκρινιστικά το Μασ. κείμενο! Μα τέλος πάντων, δεν βρήκε, άλλον πιο εύκοσμο τρόπο τιμωρίας ο θεός για να τιμωρήσει τους ιερόσυλους Φιλισταίους... απ’ τις αιμορροΐδες;[3] Έχει όμως και συνέχεια.

Η κιβωτός αρχικά φιλοξενήθηκε στον αυλόγυρο του ναού Δαγών. Η τύχη των ιερέων που ασχολήθηκαν με την κιβωτό δεν μας περιγράφεται, αλλά φαίνεται να είναι ανάλογος των υπολοίπων κατοίκων: Ο΄ «και εβαρύνθη η χειρ Κυρίου επί ΄Αζωτον και εβασάνισεν (την φιλισταιική πόλη) και επήγαγεν (επέφερε) αυτοίς και εξέζεσεν[4] (γέμισε με τα προαναφερθέντα συμπτώματα) αυτοίς εις τας ναυς[5] (πλοιάρια) και (εις το ) μέσον της χώρας αυτής ανεφύησαν μύες (ποντικοί!) και εγένετο σύγχυσις θανάτου μεγάλη εν τη πόλει». Ο΄ Α΄Βασ. Ε΄6. Ο Κολιτσάρας, ο μεταφραστής των εβδομήκοντα, αγνοώντας εντελώς τα περί πλοιαρίων μεταφράζει: «επέφερεν εις αυτούς εκζέματα εις τους αφεδρώνας, ενώ εις όλην την χώρα των (την πόλη Άζωτο) ενεφανίσθησαν σμήνη ποντικών»!

Μετά λοιπόν από όλο αυτό τον πανικό στην πόλη, κατ’ απαίτηση των τρομοκρατημένων κατοίκων, η κιβωτός με τα μαρτύρια της, μετακινήθηκε σε διπλανή πόλη. Αλλά: «η χειρ του Κυρίου ήτο εναντίων (και αυτής) της πόλεως, (Ο΄ τάραχος μέγας σφόδρα) και επάταξεν από μικρού έως μεγάλου (Ο΄ και επάταξεν αυτούς (ξανά)  εις τας έδρας αυτών) και εξεφύησαν[6] και εις αυτούς αιμορροΐδες». Α΄Σαμ. Ε΄ & Ο΄ Α΄Βασ. Ε΄. Η παράξενη επιλογή του βιβλικού θεού με τις πληγές του… πρωκτού συνεχίζεται!

Αναζητώντας πλέον εξηγήσεις, πρέπει να υπενθυμίσω πως οι περίεργες αυτές πληγές, στις "έδρες" των αντιπάλων, αναφέρονται πολλές φορές στα διάφορα βιβλικά περιστατικά.

Θυμηθείτε ότι στον "άθλο" του Σαμψών, λίγο πριν κατασυντρίψει τα κεφάλια των χιλίων Φιλισταίων, με κάποια σχετική ασάφεια το κείμενο, παραδέχεται παρόμοια ότι πρώτα «επάταξεν αυτούς κνήμην και μηρόν»! Ο Γιαχβέ τους χτύπησε δηλαδή πρώτα στα γόνατα και στους αφεδρώνες και μετά τους ξέκανε ο Σαμψών!

Το ίδιο είδαμε και για την κακομοίρα την γυναίκα, του ζηλόφθονου Ισραηλίτη, που πίνοντας το επικαταρώμενο ύδωρ απ’ τα χέρια του ιερέα, η καημενούλα έπαιζε με την πιθανότητα να «κάνει ο Κύριος να σαπή (να σαπίσει) ο μηρός αυτής»! Αριθμ. Ε΄27. Φυσικά δεν μπορεί να εννοεί μόνο το «μηρί» της, δηλαδή τον «γλουτό»[7] της, αφού τέτοια πάθηση (σήψη γλουτού!) δεν υπάρχει, αλλά αναφέρεται γενικότερα τους πόνους της «έδρα»!

Μέχρι τώρα λοιπόν είχαμε πει, ότι η συγκεκριμένη κατάρα έδρας, η πληγή δηλαδή και η σαπίλα στο μηρό, αναφέρεται σε σφοδρούς αιμορροϊκούς πόνους έδρας και ίσως κάποιοι να αισθάνθηκαν ότι εκβιάσαμε τη σχετική ερμηνεία. Την φορά όμως αυτή, η αφήγηση πέρα από κάθε αμφιβολία, μας κάνει την τιμή της λεπτομερέστατης ξενάγησης στα συμπτώματα και την φύση της συγκεκριμένης πληγής, χωρίς να αφήνει περιθώρια παρανοήσεων για το τι ακριβώς είναι αυτή η πληγή που κατ’ επανάληψη χτυπά το «μηρί» ή την «έδρα» ή τους αφεδρώνες των θυμάτων της!

Για να μη βασανίζουμε λοιπόν τα πράγματα παραπάνω απ’ ότι χρειάζεται και για να μην επαναλαμβανόμεθα περιττά... τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν και στις υπόλοιπες πόλεις της φιλισταιικής πεντάπολης, όπου η κιβωτός μετακινείται απ’ τους φοβισμένους κατοίκους, που έντρομοι βλέπουν να πληρώνουν με θανάτους, πεπτικές δυσεντερίες και αιματικές αποπτώσεις την κατοχή της θεϊκής κιβωτού. «Και όσοι δεν απέθανον εκτυπήθησαν ( επαναλαμβάνουν σταθερά οι Ο΄: επλήγησαν εις τας έδρας) από αιμορροΐδας, και ανέβη η κραυγή της πόλεως». Α΄Σαμ. Ε΄12 & Ο΄ Α΄Βασ. Ε΄ 12.

 Το συνολικό χρονικό διάστημα που η κιβωτός κρατήθηκε στην φιλισταιική πεντάπολη δεν μας αναφέρεται. Η αφήγηση όμως επανέρχεται λέγοντάς πως τους τελευταίους επτά μαρτυρικούς μήνες, οι Φιλισταίοι κατατρομαγμένοι έχουν πετάξει κυριολεκτικά την κιβωτό… έξω στους αγρούς: «Και ήτο η κιβωτός εν αγρώ των αλλοφύλων επτά μήνας». Και προσθέτει χωρίς παραπανίσια λόγια κάτι ακόμα πιο παράξενο, που έρχεται να προστεθεί στην συμπτωματολογία της γενικευμένης πληγής: «και εξέζεσεν (εγέμισε) η γη αυτών μύας»[8] Α΄Βας. ΣΤ΄1. Οι αγροί τους γέμισαν ποντικούς!!

Παρά την απομάκρυνση της κιβωτού από τις πόλεις τα συμπτώματα δεν λεν να κοπάσουν. Οι Φιλισταίοι, κατατρομαγμένοι σκέφτονται τρόπους οριστικής απαλλαγής απ’ το επικίνδυνο "θεοφόρο" αυτό σκεύος. Σε μια σύναξη που έχουν, μαθαίνουν ότι οι Ισραηλίτες δέχονται να πάρουν πίσω το θανατηφόρο και πληγοφόρο αυτό ιερό τους σκεύος, μόνο όμως... αν καλοπληρωθούν γι’ αυτό! Απαιτούν λοιπόν: «πέντε έδρας χρυσάς... και μυς χρυσούς, ομοίωμα των μυών»! Α΄Βασ. ΣΤ΄5 Κατά τους Ο΄, πέντε χρυσούς πισινούς (!) και πέντε χρυσά ομοιώματα ποντικών! Ή, κατά το Μασ. πέντε χρυσές αιμορροΐδες και πέντε χρυσούς ποντικούς.

Λέγουν μάλιστα, με υποκριτικό προφητισμό, ότι αν τα βόδια έπαιρναν τον δρόμο της επιστροφής σωστά προς την περιοχή των Ισραηλιτών, τότε οι πληγές ήταν πράγματι από τον θεό, διότι τότε: «αυτός (ο Κύριος) έκαμεν εις υμάς το μέγα τούτο κακόν, εάν δε μη (αν όχι) τότε θέλετε γνωρίσει ότι δεν επάταξεν υμάς η χειρ αυτού αλλ’ ότι τούτο (το θανατικό που σας κτύπησε) εστάθη τυχαίο». Α΄Σαμ. Σ΄9 Τίποτε όμως απ’ όλα αυτά δεν ήταν τυχαίο. Οι Φιλισταίοι τυφλοί από πίστη σε θεϊκές δυνάμεις, αδυνατούν να υποθέσουν οτιδήποτε ανθρωποκίνητο για τα δεινά τους!

Όλα αυτά τα περίεργα χρυσά αναθήματα, τα λύτρα των πληγών, από έδρες (πισινούς) και ποντικούς, που τόσο πρόθυμα πληρώνουν οι παθόντες με την ελπίδα της γιατρειάς, μας θυμίζουν απαράλλαχτα την συνταγή των πατριαρχών: «οι πληγές πληρώνονται» που με τόσο ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε στην αρχή ακόμα αυτής της έρευνας. (βλ.Μ.ψ. «ένας ολέθριος σωτήρας»). Τώρα λοιπόν, βλέπουμε ξανά να τηρούνται απαρέγκλιτα οι προγονικές απαιτήσεις και τα χρυσά λύτρα της θεραπείας να τοποθετούνται μαζί με την κιβωτό σε μια βοϊδάμαξα, που χωρίς αμφιβολία οι παθόντες πρόθυμα την κατευθύνουν προς την ανατολική περιοχή των Ισραηλιτών. Λέω πως την κατηύθυναν, διότι με τέτοιο φόρο αίματος που είχαν απ’ το αντικείμενο αυτό του θεϊκού θανάτου, είναι σίγουρο ότι οι ίδιοι οι Φιλισταίοι θα έκαναν κάθε δυνατή προσπάθεια να αποτρέψουν την βοϊδάμαξα από κάθε άλλη κατεύθυνση. Εντούτοις, όπως είναι αναμενόμενο, αυτή η σιγουριά των εξελίξεων είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για προφητισμούς, που δεν γινότανε να πάει χαμένη! Επιτέλους όμως, η βοϊδάμαξα ξεκίνησε με τον αργό χαρακτηριστικό ρυθμό της την ανηφορική πορεία της προς τα ανατολικά. Οι Φιλισταίοι δεν θα ξεχνούσαν ποτέ πόσο βαριά και ανεξήγητα πλήρωσαν την κατοχή του ιερού αυτού σκεύους. Κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να υποθέσει τι ακριβώς συνέβη!

                                                                                                     *

Ας αφήσουμε όμως την βοϊδάμαξα να ανηφορίζει, με τον αργό μελαγχολικό ρυθμό της ανατολικά προς τη μεριά των Ισραηλιτών και ας σκεφτούμε λίγα πράγματα.

Πως είναι δυνατόν όλες αυτές οι ιστορίες να επαναλαμβάνονται μέχρι σήμερα χωρίς κανένα ίχνος παρεκτροπής απ’ το αρχικό κείμενο; Διαβάστε κάτω απ’ τη λέξη «Άζωτον» οποιαδήποτε αξιόλογη εγκυκλοπαίδεια και θα δείτε να αναφέρεται στερεότυπα χωρίς καμία απολύτως διαφοροποίηση και χωρίς το παραμικρό σχόλιο, στην ολοφάνερα περίεργη αν όχι και αηδιαστική αυτή βιβλική ιστορία. Ούτε μια υποψία ερώτησης, καμία απολύτως απόπειρα ερμηνείας! Λες και όλοι μαζί, έχουν συνεννοηθεί να τηρήσουν μια πανίερη συμφωνία! Έναν απόλυτο όρκο, μη παρεκτροπής απ’ το ιερό κείμενο. Ούτε έναν μικρό υπαινιγμό. Τίποτε! Για παράδειγμα, ο πασίγνωστος σχολιαστής της Βίβλου, ακαδημαϊκός, θεολόγος και «συντάκτης των σχολικών βιβλίων για την ελληνική εκπαίδευση», ο αείμνηστος Δ. Σ. Μπαλάνος, μόνο που δεν γλιστρούσε κάθε φορά να τσακιστεί πάνω στο μέλι που έσταζε η γλώσσα του όταν επεξηγηματικά περιέγραφε τέτοιες παλαιοδιαθηκικές ιστορίες! Και πόσοι άλλοι σαν κι αυτόν, που γράφουν τα σημερινά σχολικά βιβλία! Ακατανόητα εντελώς φαίνονται όλα αυτά και είναι απορίας άξιο, πως τόσοι θεολόγοι, όλοι με μια φωνή συμμορφωμένοι σήμερα σαν μαθητριούλες ``εν χορώ’‘, εξακολουθούν να απαγγέλλουν για τα πλήθη των πιστών μαθητών τους, τις χιλιοειπωμένες εντελώς ανώδυνες ερμηνείες, για τις ολοφάνερα άθλιες αυτές ιστορίες... που καταλήγουν έτι αθλιότερες, αφού μέσα σε όλη αυτή την εξαιρετικά βρώμικη μαγγανεία, εμπλέκουν έναν άπειρης φιλικότητας συμπαντικό θεό!

Όλα παραμένουν ακριβώς όπως η εβραιοβιβλική αφήγηση μας τα παρέδωσε! Όπως ακριβώς ορίζει η εβραιο-ιερατική ιστορία, ακριβώς και απαρέγκλιτα όπως αυτή μας επεβλήθη, πριν από εκατονταετίες. Όλα παρέμειναν απείραχτα, ανέγγιχτα και προ πάντων απολύτως άγια! Δεν μας συμβαίνει σίγουρα κάτι ;

Προσπαθώντας μετά από τόσους αιώνες, με δικαιολογημένο θαρρώ ενδιαφέρον, να καταλάβουμε τι στο καλό ήταν επιτέλους όλα αυτά τα αηδιαστικά ``θαύματα’‘ και ποιες οι πιθανές τους ερμηνείες, θέλουμε πρώτα απ’ όλα να κάνουμε κάποιες ολοφάνερα λογικές ερωτήσεις: γιατί λοιπόν όλα αυτά τα τόσο πετυχημένα θαύματα θανάτου και εξευτελιστικών πληγών, (αιμορροΐδες, ποντίκια κ.λ.π.) ξεσπούν μετά την πολύνεκρη ήττα των Εβραίων και όχι πριν απ’ αυτήν; Απ’ την άλλη, αν ήταν ο αληθινός θεός αυτός που κρύβεται πίσω απ’ τις αχαρακτήριστες αυτές ενέργειες, θα είχαν οι αλλόκοτες αυτές πληγές τόση επίμονη σχέση με τρόφιμα, ψωμιά, νερά και εν γένει, όπως εδώ βλέπουμε, με το πεπτικό σύστημα; Γιατί ποντίκια, βατράχια και αιμορροΐδες γίνονται στα χέρια του θεού όπλα θανάτου και εξαναγκασμού; Δεν υπήρχε τίποτε καλύτερο, κολακευτικότερο και πιο αρμόζον, για να γίνει στα θεϊκά χέρια αιτία συμμόρφωσης των αντιπάλων του εισβολέα Ισραήλ;

Στο κάτω-κάτω της γραφής, τι το τόσο απεχθές έκαναν όλοι αυτοί οι άξιοι οδυνηρού και ταπεινωτικού θανάτου εχθροί του Ισραήλ, από το να εξασκούν το ιερότερο, πανάρχαιο αλλά και αυτονόητο καθήκον της υπεράσπισης των εδαφών της πατρίδος τους, των περιουσιών και των οικογενειών τους, απ’ τον ανελέητο εισβολέα Ισραήλ;

Ας δεχθούμε λοιπόν επιτέλους, ότι κάτι πολύ σοβαρότερο από υπέροχες θεολογικές εικόνες κρύβονται πίσω απ’ τις ολοφάνερα μαγγανικές ιστορίες της εβραϊκής Βίβλου.

Ας σταματήσουμε όμως τους αυτοοικτιρμούς, για τις ασυγχώρητες δυστυχώς αβλεψίες μας και ας επιστρέψουμε στην ανάλυση μας.

 

 

 

``Ευλογώντας’’ το νερό των αντιπάλων!

Ποιό είναι λοιπόν το απλό σενάριο δράσης, που κρύβεται πίσω απ’ την συγκεκριμένη περίπτωση και προ πάντων, τί σχέση μπορεί να έχουν και πώς μπορούν να συνδέονται οι ποντικοί με τις αιμορροΐδες;

Είναι αλήθεια ότι, στην αρχή δεν μπορούσα καθόλου να συσχετίσω τα δύο εντελώς άσχετα αυτά πράγματα και αναγκάστηκα να υποθέσω, ότι μπροστά μας έχουμε μια απ’ τις γνωστές βιβλικές υπερβολές, που παρεισφρήσανε στην αφήγηση για να καλύψουν ή και να απαλείψουν την αληθινή εξέλιξη των πραγμάτων. Η αποκωδικοποίηση αυτής της περιγραφής μου ήταν σχεδόν αδιανόητη... ώσπου... η ίδια η αφήγηση μ’ έβαλε στον σωστό δρόμο ερμηνείας και μου έδειξε με απλό τρόπο πια ακριβώς είναι η σχέση ποντικών και αιμορροΐδων.

Ακριβώς λοιπόν στη συνέχεια της αφήγησης, τρία μόλις εδάφια μετά το τέλος αυτής της εξιστόρησης, παίρνουμε μια ιδέα των συγκεκριμένων τρόπων δράσης κατά των Φιλισταίων. Κατά προτροπή λοιπόν του ιερέως Σαμουήλ, ο λαός Ισραήλ συγκεντρώνεται λατρευτικά στα ύδατα Μισπά[9] που είναι ψηλά στα αντικρινά βουνά της πεντάπολης των Φιλισταίων, Ο προφήτης τους υπόσχεται σύντομα απελευθέρωση απ’ τον φόβο των Φιλισταίων, τους βάζει όμως να κάνουν κάτι περίεργο. Κάτι που φαινομενικά είναι απλό αλλά χρήζει ιδιαίτερης προσοχής και ερμηνείας, αφού δεν υπαγορεύεται από καμία γνωστή θρησκευτική εντολή ή έθιμο και από μόνο του είναι εντελώς μετέωρο και ακατανόητο. Οι Ισραηλίτες, λοιπόν συναθροισμένοι εκεί ψηλά στον υδροκρίτη[10] της περιοχής αυτής, γιορτάζουν τη νίκη τους κατά των Φιλισταίων με ένα εντελώς ξεχωριστό τρόπο.: «και συνήχθησαν ομού εις Μισπά και ήντλησαν ύδωρ και εξέχεαν ενώπιον Κυρίου». Α΄Σαμ. Ζ΄5Οι Ο΄ αποδίδουν πιο κατανοητά την περίεργη αυτή διαδικασία: «συνήχθησαν...(οι υιοί Ισραήλ εις Μισπά) και υδρεύοντο ύδωρ και εξέχεαν ενώπιον Κυρίου επί την γην» Ο΄ Α΄Βασ. Ζ΄6

Μήπως είναι απλές σπονδές στην θεότητα; Όχι, οι Ισραηλίτες εκτελούν εδώ κάτι περισσότερο από σπονδές στο θεό τους. Οι διατεταγμένες σπονδές των ισραηλιτών αν και σπάνιες δεν περιελάμβαναν ποτέ σπονδές υδάτων.[11]

Η περίεργη λοιπόν αυτή ιεροτελεστία, ψηλά στον υδροκρίτη της Φιλισταίας, που θέλει τους Ισραηλίτες να παίρνουν νερό απ’ την πηγή ή το ρυάκι και να το ρίχνουν παραπέρα στο έδαφος, κάτι δηλαδή σαν τελετουργικό πότισμα, θα έβαζε πιστεύω κάθε προσεκτικό ερευνητή σε σκέψεις.

Το τελετουργικό αυτό ``πότισμα’‘, που γίνεται εκεί στα ύδατα Μισπά, στα όρια της Φιλισταίας, προφανώς δηλαδή στην κορυφογραμμή που χωρίζει την παραλιακή Φιλισταία (στα δυτικά) απ’ την κοιλάδα του Ιορδάνη (στα ανατολικά), δεν είναι καθόλου αποκομμένο απ’ τα αμέσως προηγούμενα γεγονότα, αφού το τελετουργικό αυτό πότισμα, δίνει μοναδική αφορμή ερμηνείας στους μηχανισμούς που επέβαλαν τις πληγές των ποντικών και των αιμορροΐδων!

Όλα δείχνουν ότι οι πληγές που επεβλήθησαν στην παραλιακή πεντάπολη, είχαν να κάνουν ακριβώς με αυτό καθ’ εαυτό το πότισμα της γης των Φιλισταίων, που εορταστικά και τελετουργικά, αναπαρίσταται εδώ μετά από καιρό, ψηλά στα αντικρινά βουνά της πληγωμένης πεντάπολη.

Αυτά ακριβώς τα νερά που ειρηνικά κατηφόριζαν από τα απέναντι υψώματα είχαν δεχθεί την κατάλληλη ποσότητα ``κατάρας’‘ από το χέρι του εβραϊκού ιερατείου! Μα, θα ρωτήσει κάποιος, πως ξέρουμε ότι η πεντάπολη δέχεται νερά απ’ τα απέναντι υψώματα αφού η αφήγηση δεν κάνει καθόλου λόγο γι’ αυτό; Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή. Ποτέ δεν γίνεται το αντίθετο. Πάντοτε τα παράκτια μέρη δέχονται τα νερά των γύρω βουνών. Άλλωστε μια ματιά σε έναν σύγχρονο χάρτη της Παλαιστίνης δεν αφήνει έπ’ αυτού καμία αμφιβολία. Η τοπογραφία[12] της συγκεκριμένης αφήγησης, είναι και σήμερα δεδομένη και απολύτως κατάλληλη για την επιβολή τέτοιων πληγών στις παραλιακές πόλεις της τότε Φιλισταίας.

Βέβαια προκύπτει το ερώτημα: με ποιά λογική η πληγή μπορούσε να αφορά μόνο τις ποτιστικές καλλιέργειες και όχι κατ΄ ευθείαν την καθημερινή χρήση του νερού; Η απάντηση είναι και πάλι απλή. Οι Φιλισταίοι είναι παλαιοί κάτοικοι των περιοχών και για καθημερινή χρήση ύδατος στις πόλεις τους έχουν στις αυλές ή τις πλατείες τα δικά τους πηγάδια. Η Βίβλος ακριβώς τέτοια «φρέατα[13] ηνοιγμένα» περιγράφει ότι είχαν στην κατοχή τους οι αυθεντικοί αυτοί Ελληνο-χαναναίοι απ’ την εποχή ακόμα του Αβραάμ. (Δευτ.Σ΄11) Έτσι, όλα δείχνουν ότι το μόνο ``ευλογημένο’‘ νερό που αυθεντικά μαγκανισμένο μπορούσε να τους πλήξει, ήταν πράγματι αυτό των ποτιστικών καλλιεργειών τους.    

Καθώς λοιπόν το μεγάλο λάφυρο του πολέμου, η κιβωτός έφτανε στην πρώτη φιλισταιική πόλη τα νερά της αργά και σταθερά εδέχοντο τις ασταμάτητες ``ευλογίες’‘ των ιερέων του Κυρίου. Τα κηπευτικά και οι ποτιστικές καλλιέργειές τους καθώς αρδεύοντο είχαν πλέον ``κάτι’‘ απ’ την κρυμμένη αρχαία σοφία των Χαλδαίο-μαγγανικών πληγών, που απ’ την εποχή ακόμα του Μωυσέως είδαμε να γονατίζουν έναν ολόκληρο ποταμό, σκοτώνοντας τα ψάρια[14] και μεταβάλλοντάς τον σε αηδιαστικό κοκκινόνερο. Το νερό των βουνών μαγγανισμένο σταθερά σε μικροποσότητες, προκαλούσε από μικρές εντερικές ενοχλήσεις έως επώδυνες αιματώδεις αποπτώσεις και στην χειρότερη περίπτωση θάνατο. Όλο αυτή την «αιμορροϊκή» κατάσταση η Βίβλος κυριολεκτώντας, το ονομάζει με ένα όνομα, «αιμορροΐδες».    

Όταν η πίεση των πληγών ανάγκαζε τους κατοίκους της μιας πόλεως να διώξουν την κιβωτό σε άλλη πόλη, τότε τα συμπτώματα υποχωρούσαν απ’ την πόλη αυτή και εμφανιζόταν πανομοιότυπα στην επόμενη, που είχε την ατυχή έμπνευση να φιλοξενήσει την κιβωτό του Κυρίου. Οι άγρυπνοι ιερείς της κιβωτού δεν είχαν παρά να μετακομίσουν τις κατάρες του Κυρίου στις πηγές άρδευσης της επόμενης αυτής πόλεως. Τελικά, και οι πέντε πόλεις των Φιλισταίων δέχθηκαν με τη σειρά τους (έτσι τουλάχιστον μας παραδίδεται απ’ την αφήγηση), τα οδυνηρά πλήγματα της ορεσίβιας μαγγανείας.

Ποιά σχέση έχουν όμως οι ποντικοί με όλα αυτά;

Οι Φιλισταίοι είναι προκομμένοι κάτοικοι της παραδεισένιας Χαναάν. Η χώρα τους όμως που κατά τας γραφάς είναι: «ως παράδεισος ως η γη της Αιγύπτου» διαμορφώθηκε από ανθρώπινα χέρια. Είναι ένας ποτιστικός παράδεισος. Ο θεός τους ο Δαγών, είναι ενδεικτικότατος της αγάπης τους για την καλλιεργήσιμη γη. Ο Δαγών τον οποίον η βιβλική αφήγηση δείχνει ότι λατρεύουν οι Φιλισταίοι είναι σύμφωνα με την αρχαιότατη εκδοχή του βύβλιου Φίλωνα[15] ο αρότριος Δίας των Ελλήνων.

Όταν λοιπόν οι Φιλισταίοι «υδρεύονται» ή «αντλούν ύδωρ» και το ρίχνουν στη γη τους... δηλαδή ποτίζουν τους κήπους και τις εκτεταμένες καλλιέργειές τους, από νερά που έχουν όμως μέσα το ``κάτι τι’‘ τους σε δηλητήριο, τότε όχι μόνο οι κάτοικοι που θα φάνε τα κηπευτικά αλλά και οι κακότυχοι αρουραίοι των αγρών που ζουν απ’ τις ρίζες και τους βολβούς, θα πάθουν μια ανεπανάληπτη πανωλεθρία. Δηλητηριασμένοι λοιπόν αργά και σταθερά οι αρουραίοι των αγρών βγαίνουν συχνά τριγυρνώντας εδώ και εκεί αλαφιασμένοι και άλλοι ψοφούν όπου να’ ναι αναζητώντας την ύστατη στιγμή σωτηρία έξω απ’ τα άλλοτε φιλόξενα χώματα των κήπων![16]

Ακούγεται φρικτό. Συμφωνώ, μα δεν είμαι εγώ αυτός που έγραψε: «Και ην η κιβωτός εν αγρώ των αλλοφύλων (Μασ. Φιλισταίων) επτά μήνας και εξέζεσεν (εγέμισε) η γη αυτών μύας (ποντικούς)»! Ο΄ Α΄Βασ. ΣΤ΄1 «Εκζέω=εκβράζω, εμφανίζωμαι επι νόσου. Έκζεσις= εκβραζμός». Liddwll-Scott.

Δεν ήταν βέβαια η κιβωτός, με το ``άγιο’’ περιεχόμενό της που παρατημένη έξω στους αγρούς, γέμιζε τη γη τους ποντίκια. Η καθεαυτό βοήθεια ήρθε απ’ τους άγρυπνους ιεροδιακόνους των άγιων αυτών καταστροφών, αφού από τα γύρω ρυάκια των υψωμάτων, έστελναν ασταμάτητα στους υδρευόμενους Φιλισταίους, τις ``ευλογίες’‘ και τις κατάρες των αιμορροΐδων και των αρουραίων!

Θα θυμάστε βέβαια ότι δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε τις αιμορροΐδες σαν θεόσταλτη κατάρα. (Βλ Μ.ψ. «Ευλογία και κατάρα») Ο Μωυσής τις αναφέρει ανάμεσα στις απειλητικές κατάρες, προς εκφοβισμό του ίδιου του λαού του, όπου συγκεκριμένα λέει: «Άλλ’ εάν δεν υπακούσης εις την φωνήν του Κυρίου... ο Κύριος θέλει σε πατάξει (λαέ Ισραήλ) με την Αιγυπτιακήν πληγήν και με αιμορροΐδες»! Οι Ο΄ στο ίδιο εδάφιο δεν αναφέρουν καθόλου τη λέξη «αιμορροΐδες», αλλά λέγουν: «πατάξαι σε Κύριος έλκει Αιγυπτίω εις την έδραν... ώστε να μη δύνασαι να ιατρευθής» Ο΄Δευτ. ΚΗ΄27 Έλκη έδρας δεν αναφέρει πουθενά η περιγραφή της εξόδου! Μια καταπληκτική λοιπόν πληροφορία που μόνο οι Ο΄ διέσωσαν!!! Η εκπληκτική αυτή βιβλική παραδοχή μας διαβεβαιώνει ότι το συγκεκριμένο είδος πληγής (έλκος έδρας) έδρασε και στην Αίγυπτο, παρ’ όλο που τελικά δεν συμπεριελήφθη ποτέ στον επίσημο κατάλογο των πληγών της Αιγύπτου!  

Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά που κάτι παρόμοιο περιγράφεται στη Βίβλο. Η περίπτωση των ποντικών που γέμισαν ξαφνικά τον τόπο, μας θυμίζει έντονα τα βατράχια της Αιγύπτου, όπου ενώ τα ψάρια του ποταμού ψόφησαν, και οι Αιγύπτιοι υπέφεραν από έλκη έδρας τα αμφίβια βατράχια, βγήκαν από τον ποταμό και τα δηλητηριασμένα έλη και γέμισαν τους δρόμους της Αιγύπτου! Να λοιπόν που η ιστορία επαναλαμβάνεται. Εκεί βατράχια... εδώ ποντίκια..., διαφορά μόνο προς το χειρότερο. Άρα, πρόκειται σαφώς για τον ίδιο θεό! Τον «θεό των πνευμάτων και πάσης σαρκός»! Ο΄ Αριθ. ΙΣ΄22 & ΚΖ΄16

 

 

 

 

 


[1]Μια από τις πέντε παραλιακές πόλεις των Φιλισταίων 3 μίλια βορειοανατολικά της Ασκάλωνος

[2]Ενδεικτικό παραμένει το γεγονός ότι: «αίμα στα κόπρανα του κυνηγημένου ζώου που έχει χτυπηθεί με δηλητηριασμένο βέλος αναζητούν οι Βουσμάνοι της Νοτίου Αφρικής καθώς το ακολουθούν για ώρες, πριν υποκύψει στο δηλητήριο».

[3]Η συγκεκριμένη λέξη δεν αναφέρεται κατ’ ανάγκην στην γνωστή σήμερα πάθηση των αιμορροΐδων αλλά γενικά στην εκ της έδρας αιμορροή. Άλλωστε η εβραϊκή λέξη που πρώτο χρησιμοποιήθηκε εδώ είναι ba’pholim μια λέξη που είναι γενικά συνδεδεμένη με το πρωκτικό άλγος και όχι η λέξη techorim των Μασοριτών που συγκεκριμένα υπονοεί αιμορροΐδες.

[4]Εκ του «ζέω»=βράζω, «βράζει ο τόπος» λέμε και σήμερα όταν θέλουμε να πούμε ότι γεμίσαμε από άσχημα συμπτώματα

[5]ναυς= πλοιάρια. (Ναυς, νηός πληθ. Νήες νηών. Το μικρό απόσπασμα που θέλει τα πλοιάρια των Αζώτιων Φιλισταίων γεμάτα (να ζέουν=να βράζουν) απ’ τα συμπτώματα των αιμορροΐδων δεν υπάρχει στο Μασ κείμενο. Αυτό είναι όμως που οδηγεί την σκέψη μας και πάλι στα νοθευμένα (μαγκανισμένα) τρόφιμα και νερά που αναγκαστικά εφοδιάζοντο οι ναυτικοί για τα ολιγοήμερα ταξίδια τους. Έτσι, παρ’ ότι απομακρύνοντο απ’ την πόλη τα συμπτώματα τους ακολουθούσαν με τις έντονες ενοχλήσεις στο τελευταίο άκρο του πεπτικού τους σωλήνα!

[6]Απ’ το «φύω» αόρισ, εφυσα: γεννώ, παράγω, αναδίδω, βγάζω, φυτρώνω. αποκτώ.

[7] Γλουτός = «το άνω οπίσθιο μέρος του μηρού κωλομέρι, οπίσθιο»Λεξ. Σταματάκου

[8]Ο μυς, οι μύες. Γίνεται σαφές ότι αυτοί είναι οι γνωστοί μας «αρουραίοι οι ποντικοί των αγρών συχνά μήκους μέχρι 20 εκ.

[9]Μισπά: πόλης ΒΔ της Ιερουσαλήμ πολλάκις μνημονευόμενη στην ιστορία του Ισραήλ. Σήμερα καλείται Nebi-Sanwil.

[10]Υδροκρίτης:. «Η υψηλότερη κορυφογραμμή όρους η αποτελούσα την γραμμή διαχωρισμού των όμβριων υδάτων, αλλιώς ράχη ή νεροχωρίστρα» Σταματάκος

[11]Έχουμε σπονδές οίνου Εξ.ΚΘ΄40. Αριθ.ΙΕ΄5,7,10. Σπονδές μπύρας (σίκερα) Αριθ.ΚΗ΄7. Αλλά πουθενά δεν αναφέρονται σπονδές ύδατος.

[12]Τρεις τουλάχιστο υδάτινοι δρόμοι (N. Soreg, Ha Ela, και N. Guvrin) σημειωμένοι στον χάρτη, ενώνουν μέχρι σήμερα τα αντικρινά βουνά της Ιουδαίας(απ’ την Χεβρώνα μέχρι την Ιερουσαλήμ, 900 μ. περίπου υψόμετρο) με την παραλιακή πόλη Άζωτο ή Αshdod όπως λέγεται σήμερα. Επίσης βλ. «Άτλας της Βίβλου» σελ. 191.

[13]Ένα αιγυπτιακό έγγραφο (πάπυρος Αναστάση VII) με την ονομασία: «τα πηγάδια του Μερνεπτά», που για τις εκστρατευτικές ανάγκες του Φαραώ Μερνεπτά στη Χαναάν (1236 π, Χ.) σημειώνει τα σημαντικότερα πηγάδια της Χαναάν, περιγράφει πρώτα και καλύτερα τα πηγάδια κατά μήκος της παραλιακής Φιλισταίας. Βλ. «Άτλας της Βίβλου» σελ. 51

[14]Κατά την αρχαιότητα, η μέθοδος αυτή στην βασηκή αρχή λειτουργίας της, δεν ήταν εντελώς άγνωστη: «Σώματα περιέχοντα τον δακτύλιον της κουμαρίνης (δι-κουμαρίνη ή δι-κουμαρόλη και φουρανικόν)... ευρέθησαν εις διάφορα φυτά όπως ο «Φλόμος» και δρουν ως ισχυρά δηλητήρια των Ιχθύων, παραλύοντα το αναπνευστικό αυτών σύστημα... Χρησιμοποιούντο υπό την μορφήν υδατικών εκχυλισμάτων του φυτού, δια την αλιείαν»! Βάρβογλης «οργανική χημεία» σελ.471 Βλ.Επίσης «Φλόμος» και «Πικροτοξίνη». Κατά τον ίδιο τρόπο σπέρματα Κοκίσκου (φυτό αρωματοποιίας και αργότερα φαρμακευτικό με άφθονη πικροτοξίνη) χρησιμοποιούντο στις Ινδίες και γενικότερα στην Ασία για την αναισθητοποίηση των ψαριών στα ρυάκια.

[15]Ο Φίλων ο Βύβλιος βλέπει το όνομα Δαγών να προκύπτει απ’ το σημιτικό νταγκάν=σίτος συγκρίνει λοιπόν τον Δαγών με τον «αρότριο Δία» των Ελλήνων, και μας αποκαλύπτει ότι ο θεός Δίας -Δαγών είναι για τους Φιλισταίους ο θεός της κηπουρικής και της καλλιεργημένης γης. Ευσέβ. Ευαγγ. Προπαρασκ. Α΄ι΄36. Βλ. επίσης σελ.22 Π. Μπρατσιώτης: «Οι Φιλισταίοι και ο Αιγαιοκρητικός πολιτισμός εν Παλαιστίνη»

[16]Άνθρωποι και ποντίκια συχνά έχουν την ίδια αντίδραση στον δηλητηριασμό. Κατά την γνώμη των ειδικών (Γεωπόνων και Κτηνιάτρων) οι ποντικοί είχαν κι αυτοί «αιμολυτικά» συμπτώματα και έβγαιναν τρέμοντας στον ήλιο να ζεσταθούν, πριν υποκύψουν στα συμπτώματα δηλητηριασμού. Ο «Άτλας της Βίβλου» σελ. 73 δίνει μια πολύ σωστή εκδοχή λέγοντας: «Στην Ασδώδ πέφτει πανούκλα. Η κιβωτός μεταφέρεται στην Άκρον μια άλλη πόλη των Φιλισταίων με παρόμοια συμπτώματα». Ειδικά η φιλισταιική πόλη Ασδώδ (Άζωτον) σημειώνεται χτισμένη πάνω σε παλαιότερο ρυάκι με τις πηγές του ψιλά στα όρη της Ιουδαίας βλ. «Άτλας της Βίβλου» σελ. 191.

ADELFI MOY EINAI

 

Οι τρεις αβρααμικές θρησκείες ξεκίνησαν, από μια πλεκτάνη μοιχείας και δηλητηρίων του Αβραάμ και της Σάρας! Του Μ. Καλόπουλου

«Και ελήφθη (η Σάρα) εις την οικίαν του Φαραώ, τον δε Αβραάμ μεταχειρίσθησαν καλώς δι΄ αυτήν, και έλαβε (ο Αβραάμ) πρόβατα και βόας και όνους και δούλους και δούλας και όνους θηλυκάς και καμήλους»! Γέν.ΙΒ΄15-16

Η μοιχεία συντελέσθη και ακολούθησαν τα πληγοποιά δηλητήρια.

«Πληγές επί τον Φαραώ και επί τον οίκον αυτού, πληγές μεγάλες και πονηρές, εξ αιτίας Σάρας της γυναικός του Αβραάμ»! Γέν.ΙΒ΄ 17.         

Ο Αβραάμ τους θεραπεύει… «Και ήτο πλέον ο Αβραάμ πλούσιος σφόδρα εις αργύριον και εις χρυσίον». Γέν.ΙΓ΄ 12.

 

Η πλεκτάνη της μοιχείας και των δηλητηρίων εφαρμόζεται ακόμα δυο φορές, και καθιστά πάμπλουτους τους πατριάρχες! Βλέπε: Γένεσις κεφάλαιο Κ΄. και Γένεσις κεφάλαιο ΚΣ΄.

 

Αναλυτικότερα βλέπε τα άρθρα:

Σάρρα: η νύφη της συμφοράς. Του Μ. Καλόπουλου

http://www.greatlie.com/index.php/el/xristianismos/palaia-diathiki/840-sarra-i-nufi-tis-sumforas

Ο Αβρααμισμός και... Το κόλπο της "αδελφής"

http://www.greatlie.com/xristianismos/palaia-diathiki/839-o-abraam-kai-to-kolpo-tis-qadelfisq.html